ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನನ್ವಬ್ರುವಾಣೋ ದಿಶತೇ ಸಮಕ್ಷಂ ಯಾಚಿಷ್ಣವೇ ಭೂರ್ಯಪಿ ಭೂರಿಭೋಜಃ । ಪರ್ಜನ್ಯವತ್ತತ್ ಸ್ವಯಮೀಕ್ಷಮಾಣೋ ದಾಶಾರ್ಹಕಾಣಾಮೃಷಭಃ ಸಖಾ ಮೇ

ಅವನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದರೂ, ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೊಡುವ ರಾಜನು; ಅವನು ಮೋಡದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ, ದಾಶಾರ್ಹರ ಮುಖ್ಯನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.

ಕಿಞ್ಚಿತ್ಕರೋತ್ಯುರ್ವಪಿ ಯತ್ ಸ್ವದತ್ತಂ ಸುಹೃತ್ಕೃತಂ ಫಲ್ಗ್ವಪಿ ಭೂರಿಕಾರೀ । ಮಯೋಪಣೀತಂ ಪೃಥುಕೈಕಮುಷ್ಟಿಂ ಪ್ರತ್ಯಗ್ರಹೀತ್ ಪ್ರೀತಿಯುತೋ ಮಹಾತ್ಮಾ

ಅವನು ಕೊಡುವುದು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ, ಅದು ಸ್ನೇಹದಿಂದ; ಅವನು ದೊಡ್ಡ ದಾನಿಯಾದರೂ, ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ಪೂರಿತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಮುಷ್ಟಿ ಹುರಿದ ಗೋಧಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯೈವ ಮೇ ಸೌಹೃದಸಖ್ಯಮೈತ್ರೀ ದಾಸ್ಯಂ ಪುನರ್ಜನ್ಮನಿ ಜನ್ಮನಿ ಸ್ಯಾತ್ । ಮಹಾನುಭಾವೇನ ಗುಣಾಲಯೇನ ವಿಷಜ್ಜತಃ ತತ್ಪುರುಷಪ್ರಸಙ್ಗಃ

ಅವನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹ, ಸೌಹಾರ್ದ, ಸೇವೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಿ; ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಸಂಗದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದೆ.

( ಇಂದ್ರವಂಶಾ ) ಭಕ್ತಾಯ ಚಿತ್ರಾ ಭಗವಾನ್ ಹಿ ಸಮ್ಪದೋ ರಾಜ್ಯಂ ವಿಭೂತೀರ್ನ ಸಮರ್ಥಯತ್ಯಜಃ । ಅದೀರ್ಘಬೋಧಾಯ ವಿಚಕ್ಷಣಃ ಸ್ವಯಂ ಪಶ್ಯನ್ ನಿಪಾತಂ ಧನಿನಾಂ ಮದೋದ್‌ಭವಮ್

ಭಕ್ತರಿಗೆ ಭಗವಂತನು ವಿಚಿತ್ರ ಐಶ್ವರ್ಯ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅವನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಧನಿಗಳ ಗರ್ವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪತನವನ್ನು ಅವನು ತಾನೇ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಥಂ ವ್ಯವಸಿತೋ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಭಕ್ತೋಽತೀವ ಜನಾರ್ದನೇ । ವಿಷಯಾನ್ಜಾಯಯಾ ತ್ಯಕ್ಷ್ಯನ್ ಬುಭುಜೇ ನಾತಿಲಮ್ಪಟಃ

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಭಕ್ತನು, ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾ, ವಿಷಯಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯ ವೈ ದೇವದೇವಸ್ಯ ಹರೇರ್ಯಜ್ಞಪತೇಃ ಪ್ರಭೋಃ । ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಪ್ರಭವೋ ದೈವಂ ನ ತೇಭ್ಯೋ ವಿದ್ಯತೇ ಪರಮ್

ಆ ಯಜ್ಞಪತಿ ಹರಿಯು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರು; ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ಮೂಲ; ಅವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಾದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಏವಂ ಸ ವಿಪ್ರೋ ಭಗವತ್ಸುಹೃತ್ತದಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ವಭೃತ್ಯೈರಜಿತಂ ಪರಾಜಿತಮ್ । ತದ್ಧ್ಯಾನವೇಗೋದ್‌ಗ್ರಥಿತಾತ್ಮಬನ್ಧನಃ ತದ್ಧಾಮ ಲೇಭೇಽಚಿರತಃ ಸತಾಂ ಗತಿಮ್

ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಅವನ ಭೃತ್ಯರಿಂದ ಅಜಿತನ ಸೋಲನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಡುವ ಮೂಲಕ, ಶೀಘ್ರವೇ ಅವನ ಲೋಕವನ್ನು, ಸಜ್ಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಏತದ್ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದೇವಸ್ಯ ಶ್ರುತ್ವಾ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯತಾಂ ನರಃ । ಲಬ್ಧಭಾವೋ ಭಗವತಿ ಕರ್ಮಬನ್ಧಾದ್ ವಿಮುಚ್ಯತೇ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯನಾದ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದವನು, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾದರೆ, ಕರ್ಮಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಪೃಥುಕೋಪಾಖ್ಯಾನಂ ನಾಮ ಏಕಶೀತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾದ ಸಂಹಿತೆಯ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಪೃಥುಕೋಪಾಖ್ಯಾನ ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರೇ ಸೂರ್ಯೋಪರಾಗಪರ್ವಣಿ ಯದುಭಿಃ ಸಹ ಕುರೂಣಾಂ ನನ್ದಾದಿಗೋಪಾನಾಂ ಚ ಸಮಾಗಮಃ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಅಥೈಕದಾ ದ್ವಾರವತ್ಯಾಂ ವಸತೋ ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋಃ । ಸೂರ್ಯೋಪರಾಗಃ ಸುಮಹಾನಾಸೀತ್ಕಲ್ಪಕ್ಷಯೇ ಯಥಾ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಒಮ್ಮೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಭಾರಿ ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣವು, ಕಾಲ್ಪವೃದ್ಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವಂತೆ, ಸಂಭವಿಸಿತು.

ತಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಮನುಜಾ ರಾಜನ್ಪುರಸ್ತಾದೇವ ಸರ್ವತಃ । ಸಮನ್ತಪಞ್ಚಕಂ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಯಯುಃ ಶ್ರೇಯೋವಿಧಿತ್ಸಯಾ

ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಜನರು, ರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸಮಂತಪಂಚಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋದರು, ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ.

ನಿಃಕ್ಷತ್ರಿಯಾಂ ಮಹೀಂ ಕುರ್ವನ್ರಾಮಃ ಶಸ್ತ್ರಭೃತಾಂ ವರಃ । ನೃಪಾಣಾಂ ರುಧಿರೌಘೇಣ ಯತ್ರ ಚಕ್ರೇ ಮಹಾಹ್ರದಾನ್

ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ರಾಜರ ರಕ್ತದ ಹೊಳೆಯ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

ಈಜೇ ಚ ಭಗವಾನ್ರಾಮೋ ಯತ್ರಾಸ್ಪೃಷ್ಟೋಽಪಿ ಕರ್ಮಣಾ । ಲೋಕಂ ಸಙ್ಗ್ರಾಹಯನ್ನೀಶೋ ಯಥಾನ್ಯೋಽಘಾಪನುತ್ತಯೇ

ಅಲ್ಲೇ ಭಗವಾನ್ ರಾಮನು, ಕರ್ಮದಿಂದ ಅಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಲೋಕದ ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಮಹತ್ಯಾಂ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಯಾಂ ತತ್ರಾಗನ್ಭಾರತೀಃ ಪ್ರಜಾಃ । ವೃಷ್ಣಯಶ್ಚ ತಥಾಕ್ರೂರ ವಸುದೇವಾಹುಕಾದಯಃ

ಆ ಮಹಾ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರತ ದೇಶದ ಜನರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಕ್ರೂರ, ವಸುದೇವ, ಆಹುಕ ಮತ್ತು ಇತರರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.

ಯಯುರ್ಭಾರತ ತತ್ಕ್ಷೇತ್ರಂ ಸ್ವಮಘಂ ಕ್ಷಪಯಿಷ್ಣವಃ । ಗದಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಸಾಮ್ಬಾದ್ಯಾಃ ಸುಚನ್ದ್ರಶುಕಸಾರಣೈಃ

ಭಾರತ ವಂಶಜರು, ತಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಗದ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಸಾಮ್ಬ ಮತ್ತು ಇತರರು, ಜೊತೆಗೆ ಸುಚಂದ್ರ, ಶುಕ, ಸಾರಣರೂ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

ಆಸ್ತೇಽನಿರುದ್ಧೋ ರಕ್ಷಾಯಾಂ ಕೃತವರ್ಮಾ ಚ ಯೂಥಪಃ । ತೇ ರಥೈರ್ದೇವಧಿಷ್ಣ್ಯಾಭೈಃ ಹಯೈಶ್ಚ ತರಲಪ್ಲವೈಃ

ಅನಿರುದ್ಧನು ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಉಳಿದನು, ನಾಯಕನಾದ ಕೃತವರ್ಮನೂ ಕೂಡ. ಅವರು ದೈವಿಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿದ್ದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ, ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗಜೈರ್ನದದ್‌ಭಿರಭ್ರಾಭೈಃ ನೃಭಿರ್ವಿದ್ಯಾಧರದ್ಯುಭಿಃ । ವ್ಯರೋಚನ್ತ ಮಹಾತೇಜಾಃ ಪಥಿ ಕಾಞ್ಚನಮಾಲಿನಃ

ಮೇಘದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುವ ಆನೆಗಳು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಪುರುಷರು, ಬಂಗಾರದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿಗಳು, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು.

ದಿವ್ಯಸ್ರಗ್ವಸ್ತ್ರಸನ್ನಾಹಾಃ ಕಲತ್ರೈಃ ಖೇಚರಾ ಇವ । ತತ್ರ ಸ್ನಾತ್ವಾ ಮಹಾಭಾಗಾ ಉಪೋಷ್ಯ ಸುಸಮಾಹಿತಾಃ

ದೈವಿಕ ಹಾರ, ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಉಪವಾಸವಿದ್ದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದರು.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯೋ ದದುರ್ಧೇನೂಃ ವಾಸಃಸ್ರಗ್‌ರುಕ್ಮಮಾಲಿನೀಃ । ರಾಮಹ್ರದೇಷು ವಿಧಿವತ್ ಪುನರಾಪ್ಲುತ್ಯ ವೃಷ್ಣಯಃ

ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಸುಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ನಂತರ, ರಾಮನ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು.

ದದುಃ ಸ್ವನ್ನಂ ದ್ವಿಜಾಗ್ರ್ಯೇಭ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣೇ ನೋ ಭಕ್ತಿರಸ್ತ್ವಿತಿ । ಸ್ವಯಂ ಚ ತದನುಜ್ಞಾತಾ ವೃಷ್ಣಯಃ ಕೃಷ್ಣದೇವತಾಃ

ಅವರು ತಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, 'ನಮಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತಿ ಇರಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ, ಅವರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರಾದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ತಾವೇ ಊಟ ಮಾಡಿದರು.

ಭುಕ್ತ್ವೋಪವಿವಿಶುಃ ಕಾಮಂ ಸ್ನಿಗ್ಧಚ್ಛಾಯಾಙ್‌ಘ್ರಿಪಾಙ್‌ಘ್ರಿಷು । ತತ್ರಾಗತಾಂಸ್ತೇ ದದೃಶುಃ ಸುಹೃತ್ಸಂಬನ್ಧಿನೋ ನೃಪಾನ್

ಊಟಮಾಡಿ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮೃದು ನೆರಳಿನ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳಾದ ರಾಜರನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಮತ್ಸ್ಯೋಶೀನರಕೌಶಲ್ಯ ವಿದರ್ಭಕುರುಸೃಞ್ಜಯಾನ್ । ಕಾಮ್ಬೋಜಕೈಕಯಾನ್ ಮದ್ರಾನ್ ಕುನ್ತೀನಾನರ್ತಕೇರಲಾನ್

ಅವರು ಮತ್ಸ್ಯ, ಶೀನ, ಕೌಶಲ್ಯ, ವಿದರ್ಭ, ಕುರು, ಸೃಂಜಯ, ಕಾಮ್ಬೋಜ, ಕೈಕೇಯ, ಮದ್ರ, ಕುಂತಿ, ಅನರ್ತ, ಕೇರಳ ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಅನ್ಯಾಂಶ್ಚೈವಾತ್ಮಪಕ್ಷೀಯಾನ್ ಪರಾಂಶ್ಚ ಶತಶೋ ನೃಪ । ನನ್ದಾದೀನ್ ಸುಹೃದೋ ಗೋಪಾನ್ ಗೋಪೀಶ್ಚೋತ್ಕಣ್ಠಿತಾಶ್ಚಿರಮ್

ಮತ್ತು, ರಾಜನೇ, ನೂರಾರು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದವರನ್ನೂ, ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನೂ, ಜೊತೆಗೆ ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಗೋವಾಳರು, ಮತ್ತು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಕಾತರದಿಂದಿದ್ದ ಗೋಪಿಯರನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.

( ಮಿಶ್ರ ) ಅನ್ಯೋನ್ಯಸನ್ದರ್ಶನಹರ್ಷರಂಹಸಾ ಪ್ರೋತ್ಫುಲ್ಲಹೃದ್ವಕ್ತ್ರಸರೋರುಹಶ್ರಿಯಃ । ಆಶ್ಲಿಷ್ಯ ಗಾಢಂ ನಯನೈಃ ಸ್ರವಜ್ಜಲಾ ಹೃಷ್ಯತ್ತ್ವಚೋ ರುದ್ಧಗಿರೋ ಯಯುರ್ಮುದಮ್

ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವರ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮುಖಗಳು ಕಮಲದಂತೆ ಅರಳಿದವು. ಗಾಢವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೀರು ಹರಿದು, ಚರ್ಮವು ಹಿಗ್ಗಿ, ಮಾತು ಅಡಕಾಗಿ, ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ಚ ಸಂವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಿಥೋಽತಿಸೌಹೃದ ಸ್ಮಿತಾಮಲಾಪಾಙ್ಗದೃಶೋಽಭಿರೇಭಿರೇ । ಸ್ತನೈಃ ಸ್ತನಾನ್ ಕುಙ್ಕುಮಪಙ್ಕರೂಷಿತಾನ್ ನಿಹತ್ಯ ದೋರ್ಭಿಃ ಪ್ರಣಯಾಶ್ರುಲೋಚನಾಃ

ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಅಪಾರ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ನೋಡಿ, ನಗುತ್ತಾ ಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ತಮ್ಮ স্তನಗಳನ್ನು ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಒತ್ತಿ, ಕೈಗಳಿಂದ ಜಪ್ಪಿಸಿ, ಪ್ರೇಮದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದವರೆಂದಾಗಿದ್ದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತತೋಽಭಿವಾದ್ಯ ತೇ ವೃದ್ಧಾನ್ ಯವಿಷ್ಠೈರಭಿವಾದಿತಾಃ । ಸ್ವಾಗತಂ ಕುಶಲಂ ಪೃಷ್ಟ್ವಾ ಚಕ್ರುಃ ಕೃಷ್ಣಕಥಾ ಮಿಥಃ

ನಂತರ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಚಿಕ್ಕವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಾಗತ ಹೇಳಿ, ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಪೃಥಾ ಭ್ರಾತೄನ್ ಸ್ವಸೄರ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ತತ್ಪುತ್ರಾನ್ ಪಿತರಾವಪಿ । ಭ್ರಾತೃಪತ್‍ನೀರ್ಮುಕುನ್ದಂ ಚ ಜಹೌ ಸಙ್ಕಥಯಾ ಶುಚಃ

ಪೃಥಾ ತನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರನ್ನು, ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು, ಅಣ್ಣಂದಿರ ಹೆಂಡತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾತುಕತೆಯಿಂದ ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು.

ಕುನ್ತ್ಯುವಾಚ - ಆರ್ಯ ಭ್ರಾತರಹಂ ಮನ್ಯೇ ಆತ್ಮಾನಮಕೃತಾಶಿಷಮ್ । ಯದ್ವಾ ಆಪತ್ಸು ಮದ್ವಾರ್ತಾಂ ನಾನುಸ್ಮರಥ ಸತ್ತಮಾಃ

ಕುಂತಿಯವರು ಹೇಳಿದರು: 'ಆರ್ಯರಾದ ಅಣ್ಣಂದಿರೇ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವಾದವಿಲ್ಲದವಳಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಉತ್ತಮವರೇ, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಿಷಯವನ್ನು ನೀವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.'

ಸುಹೃದೋ ಜ್ಞಾತಯಃ ಪುತ್ರಾ ಭ್ರಾತರಃ ಪಿತರಾವಪಿ । ನಾನುಸ್ಮರನ್ತಿ ಸ್ವಜನಂ ಯಸ್ಯ ದೈವಮದಕ್ಷಿಣಮ್

ಯಾರ ಮೇಲೆ ವಿಧಿಯ ಕೃಪೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಕ್ಕಳು, ತಮ್ಮಂದಿರೂ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರೂ ಕೂಡ, ಅವನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.