ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಥೋಪವೇಶ್ಯ ಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಸ್ವಯಂ ಸಖ್ಯುಃ ಸಮರ್ಹಣಮ್ । ಉಪಹೃತ್ಯಾವನಿಜ್ಯಾಸ್ಯ ಪಾದೌ ಪಾದಾವನೇಜನೀಃ

ಆಮೇಲೆ, ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಸ್ವತಃ ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸತ್ಕಾರವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನೀರನ್ನು ತಂದು, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದನು.

ಅಗ್ರಹೀಚ್ಛಿರಸಾ ರಾಜನ್ ಭಗವಾನ್ ಲೋಕಪಾವನಃ । ವ್ಯಲಿಮ್ಪದ್ ದಿವ್ಯಗನ್ಧೇನ ಚನ್ದನಾಗುರುಕುಙ್ಕಮೈಃ

ರಾಜನೇ, ಲೋಕಪಾವನನಾದ ಭಗವಂತನು, ಆ ನೀರನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯವಾದ ಚಂದನ, ಅಗರು, ಕುಂಕುಮದ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಲೇಪಿಸಿದನು.

ಧೂಪೈಃ ಸುರಭಿಭಿರ್ಮಿತ್ರಂ ಪ್ರದೀಪಾವಲಿಭಿರ್ಮುದಾ । ಅರ್ಚಿತ್ವಾಽಽವೇದ್ಯ ತಾಮ್ಬೂಲಂ ಗಾಂ ಚ ಸ್ವಾಗತಮಬ್ರವೀತ್

ಸುಗಂಧದ ಧೂಪಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ದೀಪಮಾಲೆಯಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿ, ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಹಸುವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಕುಚೈಲಂ ಮಲಿನಂ ಕ್ಷಾಮಂ ದ್‌ವಿಜಂ ಧಮನಿಸಂತತಮ್ । ದೇವೀ ಪರ್ಯಚರತ್ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಚಾಮರವ್ಯಜನೇನ ವೈ

ಹಳೆಯ, ಮಸುಕಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ, ಕ್ಷೀಣವಾದ, ಶಿರಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ, ದೇವಿಯೇ ಸ್ವತಃ ಚಾಮರದ ವಾಲಿನಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಅನ್ತಃಪುರಜನೋ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಕೃಷ್ಣೇನಾಮಲಕೀರ್ತಿನಾ । ವಿಸ್ಮಿತೋಽಭೂದತಿಪ್ರೀತ್ಯಾ ಅವಧೂತಂ ಸಭಾಜಿತಮ್

ಕೃಷ್ಣನು, ನಿರ್ಮಲ ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಅವಧೂತನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಂತರಂಗದ ಮಹಿಳೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವರಾಗಿ, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು.

ಕಿಮನೇನ ಕೃತಂ ಪುಣ್ಯಂ ಅವಧೂತೇನ ಭಿಕ್ಷುಣಾ । ಶ್ರಿಯಾ ಹೀನೇನ ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಗರ್ಹಿತೇನಾಧಮೇನ ಚ

ಈ ಅವಧೂತನಾದ ಭಿಕ್ಷುಕನು, ಐಶ್ವರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿಯೂ, ಎಂತಹ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು ಎಂದು ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

ಯೋಽಸೌ ತ್ರಿಲೋಕಗುರುಣಾ ಶ್ರೀನಿವಾಸೇನ ಸಮ್ಭೃತಃ । ಪರ್ಯಙ್ಕಸ್ಥಾಂ ಶ್ರಿಯಂ ಹಿತ್ವಾ ಪರಿಷ್ವಕ್ತೋಽಗ್ರಜೋ ಯಥಾ

ತ್ರಿಲೋಕಗುರುವಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನು, ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಂತೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿದನು.

ಕಥಯಾಂ ಚಕ್ರತುರ್ಗಾಥಾಃ ಪೂರ್ವಾ ಗುರುಕುಲೇ ಸತೋಃ । ಆತ್ಮನೋರ್ಲಲಿತಾ ರಾಜನ್ ಕರೌ ಗೃಹ್ಯ ಪರಸ್ಪರಮ್

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಸುಂದರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ರಾಜನೇ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಅಪಿ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಗುರುಕುಲಾದ್‌ ಭವತಾ ಲಬ್ಧದಕ್ಷಿಣಾತ್ । ಸಮಾವೃತ್ತೇನ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಭಾರ್ಯೋಢಾ ಸದೃಶೀ ನ ವಾ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು — ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿ, ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವನಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ?

ಪ್ರಾಯೋ ಗೃಹೇಷು ತೇ ಚಿತ್ತಂ ಅಕಾಮವಿಹಿತಂ ತಥಾ । ನೈವಾತಿಪ್ರೀಯಸೇ ವಿದ್ವನ್ ಧನೇಷು ವಿದಿತಂ ಹಿ ಮೇ

ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನೀನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದ ಕಡೆಗೆ ಅಥವಾ ಧನದ ಕಡೆಗೆ ಆಸಕ್ತನಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ಜ್ಞಾನಿಯೇ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವವನಾಗಿದ್ದೀಯ.

ಕೇಚಿತ್ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಕರ್ಮಾಣಿ ಕಾಮೈರಹತಚೇತಸಃ । ತ್ಯಜನ್ತಃ ಪ್ರಕೃತೀರ್ದೈವೀಃ ಯಥಾಹಂ ಲೋಕಸಙ್‌ಗ್ರಹಮ್

ಕೆಲವರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ದೈವಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾನು ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವಂತೆ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಚ್ಚಿದ್‌ ಗುರುಕುಲೇ ವಾಸಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸ್ಮರಸಿ ನೌ ಯತಃ । ದ್‌ವಿಜೋ ವಿಜ್ಞಾಯ ವಿಜ್ಞೇಯಂ ತಮಸಃ ಪಾರಮಶ್ನುತೇ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಸಮಯವನ್ನು ನೀನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ಯಾಕೆಂದರೆ ದ್ವಿಜನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.

ಸ ವೈ ಸತ್ಕರ್ಮಣಾಂ ಸಾಕ್ಷಾದ್ ದ್ವಿಜಾತೇರಿಹ ಸಮ್ಭವಃ । ಆದ್ಯೋಽಙ್‌ಗ ಯತ್ರಾಶ್ರಮಿಣಾಂ ಯಥಾಹಂ ಜ್ಞಾನದೋ ಗುರುಃ

ಸತ್ಯಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿರುವವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನು, ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವ ಗುರುವಾಗಿರುವಂತೆ.

ನನ್ವರ್ಥಕೋವಿದಾ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ವರ್ಣಾಶ್ರಮವತಾಮಿಹ । ಯೇ ಮಯಾ ಗುರುಣಾ ವಾಚಾ ತರನ್ತ್ಯಞ್ಜೋ ಭವಾರ್ಣವಮ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಅರ್ಥವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದವರು, ವರ್ಣಾಶ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಗುರುವಾದ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.

ನಾಹಮಿಜ್ಯಾಪ್ರಜಾತಿಭ್ಯಾಂ ತಪಸೋಪಶಮೇನ ವಾ । ತುಷ್ಯೇಯಂ ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಾ ಗುರುಶುಶ್ರೂಷಯಾ ಯಥಾ

ನಾನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ಯಜ್ಞ, ಸಂತಾನ, ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಶಮನದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗುರುಸೇವೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಅಪಿ ನಃ ಸ್ಮರ್ಯತೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ವೃತ್ತಂ ನಿವಸತಾಂ ಗುರೌ । ಗುರುದಾರೈಶ್ಚೋದಿತಾನಾಂ ಇನ್ಧನಾನಯನೇ ಕ್ವಚಿತ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾವು ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗುರುಪತ್ನಿಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಧನವನ್ನು ತರುವ ಸಂದರ್ಭದ ನಮ್ಮ ವರ್ತನೆ ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೆ?

ಪ್ರವಿಷ್ಟಾನಾಂ ಮಹಾರಣ್ಯಂ ಅಪರ್ತೌ ಸುಮಹದ್ ದ್ವಿಜ । ವಾತವರ್ಷಂ ಅಭೂತ್ತೀವ್ರಂ ನಿಷ್ಠುರಾಃ ಸ್ತನಯಿತ್‍ನವಃ

ನಾವು ಆ ಮಹಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ದ್ವಿಜನೇ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಳಿ-ಮಳೆಯು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು; ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಗಳು ಬೀಸಿದವು, ಭೀಕರವಾದ ಗರ್ಜನೆಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು.

ಸೂರ್ಯಶ್ಚಾಸ್ತಂ ಗತಸ್ತಾವತ್ ತಮಸಾ ಚಾವೃತಾ ದಿಶಃ । ನಿಮ್ನಂ ಕೂಲಂ ಜಲಮಯಂ ನ ಪ್ರಾಜ್ಞಾಯತ ಕಿಞ್ಚನ

ಆಗ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಿತ್ತು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು; ನದಿಯ ದಂಡೆಯು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಏನು ಎಲ್ಲಿ ಇದೆಂಬುದೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

( ವಂಶಸ್ಥಾ ) ವಯಂ ಭೃಶಮ್ತತ್ರ ಮಹಾನಿಲಾಮ್ಬುಭಿಃ ನಿಹನ್ಯಮಾನಾ ಮಹುರಮ್ಬುಸಮ್ಪ್ಲವೇ । ದಿಶೋಽವಿದನ್ತೋಽಥ ಪರಸ್ಪರಂ ವನೇ ಗೃಹೀತಹಸ್ತಾಃ ಪರಿಬಭ್ರಿಮಾತುರಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಾರೀ ಗಾಳಿಯೂ ಜೋರಾದ ಮಳೆಯೂ ಹೊಡೆದು, ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದೆವು; ಯಾವ ದಿಕ್ಕು ಯಾವುದು ಎಂಬುದೂ, ಪರಸ್ಪರ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ಕೈಕೈ ಹಿಡಿದು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆವು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏತದ್‌ ವಿದಿತ್ವಾ ಉದಿತೇ ರವೌ ಸಾನ್ದೀಪನಿರ್ಗುರುಃ । ಅನ್ವೇಷಮಾಣೋ ನಃ ಶಿಷ್ಯಾನ್ ಆಚಾರ್ಯೋಽಪಶ್ಯದಾತುರಾನ್

ಬೇಗೆಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮ ಗುರುವಾದ ಸಾಂದೀಪನಿಯವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದು, ನಾವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಅಹೋ ಹೇ ಪುತ್ರಕಾ ಯೂಯಂ ಅಸ್ಮದರ್ಥೇಽತಿದುಃಖಿತಾಃ । ಆತ್ಮಾ ವೈ ಪ್ರಾಣಿನಾಂ ಪ್ರೇಷ್ಠಃ ತಂ ಅನಾದೃತ್ಯ ಮತ್ಪರಾಃ

ಅಯ್ಯೋ ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹಿತವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ನನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ತೊಡಗಿದ್ದೀರಿ.

ಏತದೇವ ಹಿ ಸಚ್ಛಿಷ್ಯೈಃ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಗುರುನಿಷ್ಕೃತಮ್ । ಯದ್‌ ವೈ ವಿಶುದ್ಧಭಾವೇನ ಸರ್ವಾರ್ಥಾತ್ಮಾರ್ಪಣಂ ಗುರೌ

ನಿಜವಾದ ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನೂ, ತಮ್ಮನ್ನೇ ಗುರುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ತುಷ್ಟೋಽಹಂ ಭೋ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾಃ ಸತ್ಯಾಃ ಸನ್ತು ಮನೋರಥಾಃ । ಛನ್ದಾಂಸ್ಯಯಾತಯಾಮಾನಿ ಭವನ್ತ್ವಿಹ ಪರತ್ರ ಚ

ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ; ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಗಳು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿ; ವೇದಗಳೂ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳೂ ನಿಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲಿ.

ಇತ್ಥಂವಿಧಾನ್ಯನೇಕಾನಿ ವಸತಾಂ ಗುರುವೇಶ್ಮಸು । ಗುರೋರನುಗ್ರಹೇಣೈವ ಪುಮಾನ್ ಪೂರ್ಣಃ ಪ್ರಶಾನ್ತಯೇ

ಹೀಗೆ, ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವವನು ಗುರುನಾದ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರೀಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ - ಕಿಮಸ್ಮಾಭಿರನಿರ್ವೃತ್ತಂ ದೇವದೇವ ಜಗದ್‌ಗುರೋ । ಭವತಾ ಸತ್ಯಕಾಮೇನ ಯೇಷಾಂ ವಾಸೋ ಗುರಾವಭೂತ್

ಶ್ರೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವದೇವನೆ, ಜಗದ್ಗುರುವೇ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವಾಗಿರುವಾಗ, ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಏನು ಪೂರೈಸದಂತಿದೆ?

ಯಸ್ಯ ಚ್ಛನ್ದೋಮಯಂ ಬ್ರಹ್ಮ ದೇಹ ಆವಪನಂ ವಿಭೋ । ಶ್ರೇಯಸಾಂ ತಸ್ಯ ಗುರುಷು ವಾಸೋಽತ್ಯನ್ತವಿಡಮ್ಬನಮ್

ಯಾರ ದೇಹವೇ ವೇದಧ್ವನಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಗುರುಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಶ್ರೀದಾಮಚರಿತೇ ಅಶೀತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಹೀಗೆ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದಾಮಚರಿತೆಯ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಸ ಇತ್ಥಂ ದ್ವಿಜಮುಖ್ಯೇನ ಸಹ ಸಙ್ಕಥಯನ್ ಹರಿಃ । ಸರ್ವಭೂತಮನೋಽಭಿಜ್ಞಃ ಸ್ಮಯಮಾನ ಉವಾಚ ತಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಹರಿ ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿಯುವವನು, ಸ್ಮಿತಮಾಡಿ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಹಸನ್ ಪ್ರಿಯಮ್ । ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ನಿರೀಕ್ಷಣೇನೈವ ಪ್ರೇಕ್ಷನ್ ಖಲು ಸತಾಂ ಗತಿಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿ, ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದನು; ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಆ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಪರಮ ಗತಿ.