ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಂ ತಥಾಯಾನ್ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಗದಾಮಾದಾಯ ಸತ್ವರಃ। ಅವಪ್ಲುತ್ಯ ರಥಾತ್ಕೃಷ್ಣಃ ಸಿನ್ಧುಂ ವೇಲೇವ ಪ್ರತ್ಯಧಾತ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಸಮುದ್ರವು ಕರೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು.

ಗದಾಮುದ್ಯಮ್ಯ ಕಾರೂಷೋ ಮುಕುನ್ದಂ ಪ್ರಾಹ ದುರ್ಮದಃ। ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಭವಾನದ್ಯ ಮಮ ದೃಷ್ಟಿಪಥಂ ಗತಃ

ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಾರೂಷನು ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.'

ತ್ವಂ ಮಾತುಲೇಯೋ ನಃ ಕೃಷ್ಣ ಮಿತ್ರಧ್ರುಙ್ಮಾಂ ಜಿಘಾಂಸಸಿ। ಅತಸ್ತ್ವಾಂ ಗದಯಾ ಮನ್ದ ಹನಿಷ್ಯೇ ವಜ್ರಕಲ್ಪಯಾ

ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಾಯಕರೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೇ, ನಾನು ಈ ಗದೆಯಿಂದ, ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲವಾದ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ತರ್ಹ್ಯಾನೃಣ್ಯಮುಪೈಮ್ಯಜ್ಞ ಮಿತ್ರಾಣಾಂ ಮಿತ್ರವತ್ಸಲಃ। ಬನ್ಧುರೂಪಮರಿಂ ಹತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಿಂ ದೇಹಚರಂ ಯಥಾ

ಅದರಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನೀನು, ಬಂಧುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಲನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ರೂಕ್ಷೈಸ್ತುದನ್ವಾಕ್ಯೈಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತೋತ್ರೈರಿವ ದ್ವಿಪಮ್। ಗದಯಾತಾಡಯನ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಿಂಹವದ್ವ್ಯನದಚ್ಚ ಸಃ

ಅವನು ಹೀಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದನು, ಆನೆಗೆ ಹೊಡೆತ ನೀಡುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಣಕಿದನು. ನಂತರ ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.

ಗದಯಾಭಿಹತೋಽಪ್ಯಾಜೌ ನ ಚಚಾಲ ಯದೂದ್ವಹಃ। ಕೃಷ್ಣೋಽಪಿ ತಮಹನ್ಗುರ್ವ್ಯಾ ಕೌಮೋದಕ್ಯಾ ಸ್ತನಾನ್ತರೇ

ಆ ಯಾದವ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೌಮೊದಕೀ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು.

ಗದಾನಿರ್ಭಿನ್ನಹೃದಯ ಉದ್ವಮನ್ರುಧಿರಂ ಮುಖಾತ್। ಪ್ರಸಾರ್ಯ ಕೇಶಬಾಹ್ವಙ್ಘ್ರೀನ್ಧರಣ್ಯಾಂ ನ್ಯಪತದ್ವ್ಯಸುಃ

ಗದೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವು ಚೂರುಮೂರಾದಾಗ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು. ಕೂದಲು, ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ತತಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಂ ಜ್ಯೋತಿಃ ಕೃಷ್ಣಮಾವಿಶದದ್ಭುತಮ್। ಪಶ್ಯತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯಥಾ ಚೈದ್ಯವಧೇ ನೃಪ

ಆಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಚೇದ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ, ರಾಜನೇ.

ವಿದೂರಥಸ್ತು ತದ್ಭ್ರಾತಾ ಭ್ರಾತೃಶೋಕಪರಿಪ್ಲುತಃ। ಆಗಚ್ಛದಸಿಚರ್ಮಾಭ್ಯಾಮುಚ್ಛ್ವಸಂಸ್ತಜ್ಜಿಘಾಂಸಯಾ

ಅವನ ಸಹೋದರನಾದ ವಿದೂರಥನು, ತಮ್ಮನ ಶೋಕದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿ ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು.

ತಸ್ಯ ಚಾಪತತಃ ಕೃಷ್ಣಶ್ಚಕ್ರೇಣ ಕ್ಷುರನೇಮಿನಾ। ಶಿರೋ ಜಹಾರ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಕಿರೀಟಂ ಸಕುಣ್ಡಲಮ್

ಅವನು ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಕ್ಷುರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳೊಡನೆ, ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ರಾಜೇಂದ್ರ.

ಏವಂ ಸೌಭಂ ಚ ಶಾಲ್ವಂ ಚ ದನ್ತವಕ್ರಂ ಸಹಾನುಜಮ್। ಹತ್ವಾ ದುರ್ವಿಷಹಾನನ್ಯೈರೀಡಿತಃ ಸುರಮಾನವೈಃ

ಹೀಗೆ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ತಮ್ಮನನ್ನು, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾದನು.

ಮುನಿಭಿಃ ಸಿದ್ಧಗನ್ಧರ್ವೈರ್ವಿದ್ಯಾಧರಮಹೋರಗೈಃ। ಅಪ್ಸರೋಭಿಃ ಪಿತೃಗಣೈರ್ಯಕ್ಷೈಃ ಕಿನ್ನರಚಾರಣೈಃ

ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—all ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಉಪಗೀಯಮಾನವಿಜಯಃ ಕುಸುಮೈರಭಿವರ್ಷಿತಃ। ವೃತಶ್ಚ ವೃಷ್ಣಿಪ್ರವರೈರ್ವಿವೇಶಾಲಙ್ಕೃತಾಂ ಪುರೀಮ್

ಅವನ ವಿಜಯವನ್ನು ಅವರು ಹಾಡಿದರು, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು. ವೃಷ್ಣಿಕುಲ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಯೋಗೇಶ್ವರಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ಜಗದೀಶ್ವರಃ। ಈಯತೇ ಪಶುದೃಷ್ಟೀನಾಂ ನಿರ್ಜಿತೋ ಜಯತೀತಿ ಸಃ

ಹೀಗೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಜಗದೀಶ್ವರನು, ಭಗವಂತನು, ಪಶುಮತಿ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಸೋತವನೋ ಗೆದ್ದವನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಯುದ್ಧೋದ್ಯಮಂ ರಾಮಃ ಕುರೂಣಾಂ ಸಹ ಪಾಣ್ಡವೈಃ। ತೀರ್ಥಾಭಿಷೇಕವ್ಯಾಜೇನ ಮಧ್ಯಸ್ಥಃ ಪ್ರಯಯೌ ಕಿಲ

ಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಮನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಹೊರಟನು.

ಸ್ನಾತ್ವಾ ಪ್ರಭಾಸೇ ಸನ್ತರ್ಪ್ಯ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಮಾನವಾನ್। ಸರಸ್ವತೀಂ ಪ್ರತಿಸ್ರೋತಂ ಯಯೌ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಂವೃತಃ

ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಡನೆ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಹರಿದಾಡಿದನು.

ಪೃಥೂದಕಂ ಬಿನ್ದುಸರಸ್ತ್ರಿತಕೂಪಂ ಸುದರ್ಶನಮ್। ವಿಶಾಲಂ ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥಂ ಚ ಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾಚೀಂ ಸರಸ್ವತೀಮ್

ಅವನು ಪೃಥೂದಕ, ಬಿಂದುಸರಸ್, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವದ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು.

ಯಮುನಾಮನು ಯಾನ್ಯೇವ ಗಙ್ಗಾಮನು ಚ ಭಾರತ। ಜಗಾಮ ನೈಮಿಷಂ ಯತ್ರ ಋಷಯಃ ಸತ್ರಮಾಸತೇ

ಯಮುನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಗಂಗೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತ, ಅವನು ನೈಮಿಷ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.

ತಮಾಗತಮಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ಮುನಯೋ ದೀರ್ಘಸತ್ರಿಣಃ। ಅಭಿನನ್ದ್ಯ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ಪ್ರಣಮ್ಯೋತ್ಥಾಯ ಚಾರ್ಚಯನ್

ಅವನನ್ನು ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೀರ್ಘಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಮುನಿಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಎದ್ದು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿದರು.

ಸೋಽರ್ಚಿತಃ ಸಪರೀವಾರಃ ಕೃತಾಸನಪರಿಗ್ರಹಃ। ರೋಮಹರ್ಷಣಮಾಸೀನಂ ಮಹರ್ಷೇಃ ಶಿಷ್ಯಮೈಕ್ಷತ

ಆತನು ತನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದವರೊಂದಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾದ ರೋಮಹರ್ಷಣನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಅಪ್ರತ್ಯುತ್ಥಾಯಿನಂ ಸೂತಮಕೃತಪ್ರಹ್ವಣಾಞ್ಜಲಿಮ್। ಅಧ್ಯಾಸೀನಂ ಚ ತಾನ್ವಿಪ್ರಾಂಶ್ಚುಕೋಪೋದ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ಮಾಧವಃ

ಆ ಸೂತನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ, ಕೈಕಟ್ಟು ಮಾಡಿ ಗೌರವ ತೋರಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದನು. ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾಧವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಯಸ್ಮಾದಸಾವಿಮಾನ್ವಿಪ್ರಾನಧ್ಯಾಸ್ತೇ ಪ್ರತಿಲೋಮಜಃ। ಧರ್ಮಪಾಲಾಂಸ್ತಥೈವಾಸ್ಮಾನ್ವಧಮರ್ಹತಿ ದುರ್ಮತಿಃ

ಈ ಕೆಳಜನ್ಮದವನು ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಿಂತಲೂ, ನಮ್ಮಿಗಿಂತಲೂ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಇಂತಹ ದುಷ್ಟಮನಸ್ಸಿನವನು ಮರಣಾರ್ಹನು.

ಋಷೇರ್ಭಗವತೋ ಭೂತ್ವಾ ಶಿಷ್ಯೋಽಧೀತ್ಯ ಬಹೂನಿ ಚ। ಸೇತಿಹಾಸಪುರಾಣಾನಿ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಸರ್ವಶಃ

ಮಹರ್ಷಿಯ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಇತಿಹಾಸ, ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದರೂ,

ಅದಾನ್ತಸ್ಯಾವಿನೀತಸ್ಯ ವೃಥಾ ಪಣ್ಡಿತಮಾನಿನಃ। ನ ಗುಣಾಯ ಭವನ್ತಿ ಸ್ಮ ನಟಸ್ಯೇವಾಜಿತಾತ್ಮನಃ

ಆದರೆ, ಶಾಂತಿಯಾಗದ, ವಿನಯವಿಲ್ಲದ, ನಿರರ್ಥಕವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಪಂಡಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸುವವನಿಗೆ ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಗುಣವಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವಶವಾಗದ ನಟನಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ.

ಏತದರ್ಥೋ ಹಿ ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ನವತಾರೋ ಮಯಾ ಕೃತಃ। ವಧ್ಯಾ ಮೇ ಧರ್ಮಧ್ವಜಿನಸ್ತೇ ಹಿ ಪಾತಕಿನೋಽಧಿಕಾಃ

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಧರ್ಮದ ರೂಪ ತೊಟ್ಟು, ಪಾಪಮಾಡುವವರನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಏತಾವದುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ನಿವೃತ್ತೋಽಸದ್ವಧಾದಪಿ। ಭಾವಿತ್ವಾತ್ತಂ ಕುಶಾಗ್ರೇಣ ಕರಸ್ಥೇನಾಹನತ್ಪ್ರಭುಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ದುಷ್ಟನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದನ್ನು ತಡೆಯಿದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಶದ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

ಹಾಹೇತಿವಾದಿನಃ ಸರ್ವೇ ಮುನಯಃ ಖಿನ್ನಮಾನಸಾಃ। ಊಚುಃ ಸಙ್ಕರ್ಷಣಂ ದೇವಮಧರ್ಮಸ್ತೇ ಕೃತಃ ಪ್ರಭೋ

ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ದುಃಖದಿಂದ 'ಹಾಯ್' ಎಂದು ಅಳಿದರು. 'ಸಂಕರ್ಷಣ ದೇವಾ, ನೀನು ಅಧರ್ಮ ಮಾಡಿದೆಯೆ!' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಅಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನಂ ದತ್ತಮಸ್ಮಾಭಿರ್ಯದುನನ್ದನ। ಆಯುಶ್ಚಾತ್ಮಾಕ್ಲಮಂ ತಾವದ್ಯಾವತ್ಸತ್ರಂ ಸಮಾಪ್ಯತೇ

'ಯದುಕುಲದವನೇ, ನಾವು ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಸನ, ಯಾಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ದೇಹದ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದಿರುವ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು.'

ಅಜಾನತೈವಾಚರಿತಸ್ತ್ವಯಾ ಬ್ರಹ್ಮವಧೋ ಯಥಾ। ಯೋಗೇಶ್ವರಸ್ಯ ಭವತೋ ನಾಮ್ನಾಯೋಽಪಿ ನಿಯಾಮಕಃ

'ನೀನು ತಿಳಿಯದೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದೆಯೆಂದು ಆಯಿತು, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿಗೂ ನಿಯಮದಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಇಲ್ಲ.'