ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕ್ವ ಶೋಕಮೋಹೌ ಸ್ನೇಹೋ ವಾ ಭಯಂ ವಾ ಯೇಽಜ್ಞಸಮ್ಭವಾಃ । ಕ್ವ ಚಾಖಣ್ಡಿತವಿಜ್ಞಾನ ಜ್ಞಾನೈಶ್ವರ್ಯಸ್ತ್ವಖಣ್ಡಿತಃ

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಸ್ನೇಹ, ಭಯ ಎಲ್ಲವು ಎಲ್ಲಿ? ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯ ಎಲ್ಲಿ?

( ಮಿಶ್ರ ) ಯತ್ಪಾದಸೇವೋರ್ಜಿತಯಾಽಽತ್ಮವಿದ್ಯಯಾ ಹಿನ್ವನ್ತ್ಯನಾದ್ಯಾತ್ಮವಿಪರ್ಯಯಗ್ರಹಮ್ । ಲಭನ್ತ ಆತ್ಮೀಯಮನನ್ತಮೈಶ್ವರಂ ಕುತೋ ನು ಮೋಹಃ ಪರಮಸ್ಯ ಸದ್ಗತೇಃ

ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅನಾದಿ ಆತ್ಮವಿಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅನಂತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪರಮ ಗತಿಯವರೆಗೆ ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಮೋಹ ಹೇಗೆ ತಾಗಬಹುದು?

ತಂ ಶಸ್ತ್ರಪೂಗೈಃ ಪ್ರಹರನ್ತಮೋಜಸಾ ಶಾಲ್ವಂ ಶರೈಃ ಶೌರಿರಮೋಘವಿಕ್ರಮಃ । ವಿದ್ಧ್ವಾಚ್ಛಿನದ್‌ ವರ್ಮ ಧನುಃ ಶಿರೋಮಣಿಂ ಸೌಭಂ ಚ ಶತ್ರೋರ್ಗದಯಾ ರುರೋಜ ಹ

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಸ್ಸು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಗದೆಯಿಂದ ಒಡೆಯುವನು.

ತತ್ಕೃಷ್ಣಹಸ್ತೇರಿತಯಾ ವಿಚೂರ್ಣಿತಂ ಪಪಾತ ತೋಯೇ ಗದಯಾ ಸಹಸ್ರಧಾ । ವಿಸೃಜ್ಯ ತದ್‌ ಭೂತಲಮಾಸ್ಥಿತೋ ಗದಾಂ ಉದ್ಯಮ್ಯ ಶಾಲ್ವೋಽಚ್ಯುತಮಭ್ಯಗಾದ್ ದ್ರುತಮ್

ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಸಾವಿರ ಭಾಗವಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಬಂದನು.

ಆಧಾವತಃ ಸಗದಂ ತಸ್ಯ ಬಾಹುಂ ಭಲ್ಲೇನ ಛಿತ್ತ್ವಾಥ ರಥಾಙ್‌ಗಮದ್‌ಭುತಮ್ । ವಧಾಯ ಶಾಲ್ವಸ್ಯ ಲಯಾರ್ಕಸನ್ನಿಭಂ ಬಿಭ್ರದ್ ಬಭೌ ಸಾರ್ಕ ಇವೋದಯಾಚಲಃ

ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯೊಂದಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ಶಾಲ್ವನ ವಧೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಜಹಾರ ತೇನೈವ ಶಿರಃ ಸಕುಣ್ಡಲಂ ಕಿರೀಟಯುಕ್ತಂ ಪುರುಮಾಯಿನೋ ಹರಿಃ । ವಜ್ರೇಣ ವೃತ್ರಸ್ಯ ಯಥಾ ಪುರನ್ದರೋ ಬಭೂವ ಹಾಹೇತಿ ವಚಸ್ತದಾ ನೃಣಾಮ್

ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಹರಿಯು ಆ ಮಾಯಾವಾದಿಯ ಕಿರೀಟ ಹಾಗೂ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಇದು ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಕೊಂದಂತೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ 'ಅಯ್ಯೋ!' ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಸ್ಮಿನ್ನಿಪತಿತೇ ಪಾಪೇ ಸೌಭೇ ಚ ಗದಯಾ ಹತೇ । ನೇದುರ್ದುನ್ದುಭಯೋ ರಾಜನ್ ದಿವಿ ದೇವಗಣೇರಿತಾಃ । ಸಖೀನಾಂ ಅಪಚಿತಿಂ ಕುರ್ವನ್ ದನ್ತವಕ್ರೋ ರುಷಾಭ್ಯಗಾತ್

ಆ ಪಾಪಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂದುಭಿಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಶಾಲ್ವನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಅಪಚಾರವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ದಂತವಕ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದನು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಸೌಭವಧೋ ನಾಮ ಸಪ್ತಸಪ್ತತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಮಹಾಪುರಾಣ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ಸೌಭ ವಧ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ದನ್ತವಕ್ರವಿದೂರಥವಧಃ; ಬಲರಾಮದ್‌ವಾರಾ ಸೂತಶಿರಶ್ಛೇದಶ್ಚ - ಅಥಾಷ್ಟಸಪ್ತತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಿಶುಪಾಲಸ್ಯ ಶಾಲ್ವಸ್ಯ ಪೌಣ್ಡ್ರಕಸ್ಯಾಪಿ ದುರ್ಮತಿಃ। ಪರಲೋಕಗತಾನಾಂ ಚ ಕುರ್ವನ್ಪಾರೋಕ್ಷ್ಯಸೌಹೃದಮ್

ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿದೂರಥನ ವಧೆ, ಬಲರಾಮನಿಂದ ಸೂತನ ತಲೆಯ ಕತ್ತರಿಕೆ — ಹೀಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಕೂಡ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಪರಮ ಸ್ನೇಹವನ್ನೇ ತೋರಿದನು.

ಏಕಃ ಪದಾತಿಃ ಸಙ್ಕ್ರುದ್ಧೋ ಗದಾಪಾಣಿಃ ಪ್ರಕಮ್ಪಯನ್। ಪದ್ಭ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಮಹಾರಾಜ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೋ ವ್ಯದೃಶ್ಯತ

ಆಗ, ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಬಂದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಹಾರಾಜನೇ.

ತಂ ತಥಾಯಾನ್ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಗದಾಮಾದಾಯ ಸತ್ವರಃ। ಅವಪ್ಲುತ್ಯ ರಥಾತ್ಕೃಷ್ಣಃ ಸಿನ್ಧುಂ ವೇಲೇವ ಪ್ರತ್ಯಧಾತ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಸಮುದ್ರವು ಕರೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು.

ಗದಾಮುದ್ಯಮ್ಯ ಕಾರೂಷೋ ಮುಕುನ್ದಂ ಪ್ರಾಹ ದುರ್ಮದಃ। ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಭವಾನದ್ಯ ಮಮ ದೃಷ್ಟಿಪಥಂ ಗತಃ

ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಾರೂಷನು ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.'

ತ್ವಂ ಮಾತುಲೇಯೋ ನಃ ಕೃಷ್ಣ ಮಿತ್ರಧ್ರುಙ್ಮಾಂ ಜಿಘಾಂಸಸಿ। ಅತಸ್ತ್ವಾಂ ಗದಯಾ ಮನ್ದ ಹನಿಷ್ಯೇ ವಜ್ರಕಲ್ಪಯಾ

ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಾಯಕರೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೇ, ನಾನು ಈ ಗದೆಯಿಂದ, ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲವಾದ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ತರ್ಹ್ಯಾನೃಣ್ಯಮುಪೈಮ್ಯಜ್ಞ ಮಿತ್ರಾಣಾಂ ಮಿತ್ರವತ್ಸಲಃ। ಬನ್ಧುರೂಪಮರಿಂ ಹತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಿಂ ದೇಹಚರಂ ಯಥಾ

ಅದರಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನೀನು, ಬಂಧುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಲನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ರೂಕ್ಷೈಸ್ತುದನ್ವಾಕ್ಯೈಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತೋತ್ರೈರಿವ ದ್ವಿಪಮ್। ಗದಯಾತಾಡಯನ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಿಂಹವದ್ವ್ಯನದಚ್ಚ ಸಃ

ಅವನು ಹೀಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದನು, ಆನೆಗೆ ಹೊಡೆತ ನೀಡುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಣಕಿದನು. ನಂತರ ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.

ಗದಯಾಭಿಹತೋಽಪ್ಯಾಜೌ ನ ಚಚಾಲ ಯದೂದ್ವಹಃ। ಕೃಷ್ಣೋಽಪಿ ತಮಹನ್ಗುರ್ವ್ಯಾ ಕೌಮೋದಕ್ಯಾ ಸ್ತನಾನ್ತರೇ

ಆ ಯಾದವ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೌಮೊದಕೀ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು.

ಗದಾನಿರ್ಭಿನ್ನಹೃದಯ ಉದ್ವಮನ್ರುಧಿರಂ ಮುಖಾತ್। ಪ್ರಸಾರ್ಯ ಕೇಶಬಾಹ್ವಙ್ಘ್ರೀನ್ಧರಣ್ಯಾಂ ನ್ಯಪತದ್ವ್ಯಸುಃ

ಗದೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವು ಚೂರುಮೂರಾದಾಗ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದುಬಂದಿತು. ಕೂದಲು, ಕೈಗಳು, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ತತಃ ಸೂಕ್ಷ್ಮತರಂ ಜ್ಯೋತಿಃ ಕೃಷ್ಣಮಾವಿಶದದ್ಭುತಮ್। ಪಶ್ಯತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಯಥಾ ಚೈದ್ಯವಧೇ ನೃಪ

ಆಮೇಲೆ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶವು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಚೇದ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ, ರಾಜನೇ.

ವಿದೂರಥಸ್ತು ತದ್ಭ್ರಾತಾ ಭ್ರಾತೃಶೋಕಪರಿಪ್ಲುತಃ। ಆಗಚ್ಛದಸಿಚರ್ಮಾಭ್ಯಾಮುಚ್ಛ್ವಸಂಸ್ತಜ್ಜಿಘಾಂಸಯಾ

ಅವನ ಸಹೋದರನಾದ ವಿದೂರಥನು, ತಮ್ಮನ ಶೋಕದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿ ಹಿಡಿದು, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು.

ತಸ್ಯ ಚಾಪತತಃ ಕೃಷ್ಣಶ್ಚಕ್ರೇಣ ಕ್ಷುರನೇಮಿನಾ। ಶಿರೋ ಜಹಾರ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಸಕಿರೀಟಂ ಸಕುಣ್ಡಲಮ್

ಅವನು ದೌಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಕ್ಷುರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು, ಕಿರೀಟ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳೊಡನೆ, ಕತ್ತರಿಸಿದನು, ರಾಜೇಂದ್ರ.

ಏವಂ ಸೌಭಂ ಚ ಶಾಲ್ವಂ ಚ ದನ್ತವಕ್ರಂ ಸಹಾನುಜಮ್। ಹತ್ವಾ ದುರ್ವಿಷಹಾನನ್ಯೈರೀಡಿತಃ ಸುರಮಾನವೈಃ

ಹೀಗೆ, ಶಾಲ್ವ, ಸೌಭ, ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ತಮ್ಮನನ್ನು, ಇತರರಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾದನು.

ಮುನಿಭಿಃ ಸಿದ್ಧಗನ್ಧರ್ವೈರ್ವಿದ್ಯಾಧರಮಹೋರಗೈಃ। ಅಪ್ಸರೋಭಿಃ ಪಿತೃಗಣೈರ್ಯಕ್ಷೈಃ ಕಿನ್ನರಚಾರಣೈಃ

ಮುನಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು, ಅಪ್ಸರಸರು, ಪಿತೃಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ಕಿನ್ನರರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—all ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಉಪಗೀಯಮಾನವಿಜಯಃ ಕುಸುಮೈರಭಿವರ್ಷಿತಃ। ವೃತಶ್ಚ ವೃಷ್ಣಿಪ್ರವರೈರ್ವಿವೇಶಾಲಙ್ಕೃತಾಂ ಪುರೀಮ್

ಅವನ ವಿಜಯವನ್ನು ಅವರು ಹಾಡಿದರು, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು. ವೃಷ್ಣಿಕುಲ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಯೋಗೇಶ್ವರಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ಜಗದೀಶ್ವರಃ। ಈಯತೇ ಪಶುದೃಷ್ಟೀನಾಂ ನಿರ್ಜಿತೋ ಜಯತೀತಿ ಸಃ

ಹೀಗೆ, ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಜಗದೀಶ್ವರನು, ಭಗವಂತನು, ಪಶುಮತಿ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಸೋತವನೋ ಗೆದ್ದವನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಯುದ್ಧೋದ್ಯಮಂ ರಾಮಃ ಕುರೂಣಾಂ ಸಹ ಪಾಣ್ಡವೈಃ। ತೀರ್ಥಾಭಿಷೇಕವ್ಯಾಜೇನ ಮಧ್ಯಸ್ಥಃ ಪ್ರಯಯೌ ಕಿಲ

ಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಮನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಹೊರಟನು.

ಸ್ನಾತ್ವಾ ಪ್ರಭಾಸೇ ಸನ್ತರ್ಪ್ಯ ದೇವರ್ಷಿಪಿತೃಮಾನವಾನ್। ಸರಸ್ವತೀಂ ಪ್ರತಿಸ್ರೋತಂ ಯಯೌ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಂವೃತಃ

ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಡನೆ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಹರಿದಾಡಿದನು.

ಪೃಥೂದಕಂ ಬಿನ್ದುಸರಸ್ತ್ರಿತಕೂಪಂ ಸುದರ್ಶನಮ್। ವಿಶಾಲಂ ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥಂ ಚ ಚಕ್ರಂ ಪ್ರಾಚೀಂ ಸರಸ್ವತೀಮ್

ಅವನು ಪೃಥೂದಕ, ಬಿಂದುಸರಸ್, ತೃತಕುಪ, ಸುದರ್ಶನ, ವಿಶಾಲ, ಬ್ರಹ್ಮತೀರ್ಥ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವದ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು.

ಯಮುನಾಮನು ಯಾನ್ಯೇವ ಗಙ್ಗಾಮನು ಚ ಭಾರತ। ಜಗಾಮ ನೈಮಿಷಂ ಯತ್ರ ಋಷಯಃ ಸತ್ರಮಾಸತೇ

ಯಮುನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಗಂಗೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತ, ಅವನು ನೈಮಿಷ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.

ತಮಾಗತಮಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ಮುನಯೋ ದೀರ್ಘಸತ್ರಿಣಃ। ಅಭಿನನ್ದ್ಯ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ಪ್ರಣಮ್ಯೋತ್ಥಾಯ ಚಾರ್ಚಯನ್

ಅವನನ್ನು ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೀರ್ಘಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಮುನಿಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಎದ್ದು, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವಿಸಿದರು.