ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಂ ತ್ವಾದ್ಯ ನಿಶಿತೈರ್ಬಾಣೈಃ ಅಪರಾಜಿತಮಾನಿನಮ್ । ನಯಾಮ್ಯಪುನರಾವೃತ್ತಿಂ ಯದಿ ತಿಷ್ಠೇರ್ಮಮಾಗ್ರತಃ

'ನೀನು ಅಜೇಯನೆಂದು ಭಾವಿಸುವೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮರಳದ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವೆ, ನೀನು ನನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವದಾದರೆ.'

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ವೃಥಾ ತ್ವಂ ಕತ್ಥಸೇ ಮನ್ದ ನ ಪಶ್ಯಸ್ಯನ್ತಿಕೇಽನ್ತಕಮ್ । ಪೌರುಷಂ ದರ್ಶಯನ್ತಿ ಸ್ಮ ಶೂರಾ ನ ಬಹುಭಾಷಿಣಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಪಾರವಾಗಿ ಹೊಗಳುತ್ತೀಯಲ್ಲ, ನೀನು ಮೂಢ. ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮರಣ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಧೈರ್ಯವಂತರು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.'

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ ಶಾಲ್ವಂ ಗದಯಾ ಭೀಮವೇಗಯಾ । ತತಾಡ ಜತ್ರೌ ಸಂರಬ್ಧಃ ಸ ಚಕಮ್ಪೇ ವಮನ್ನಸೃಕ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ಭೀಕರ ವೇಗದ ಗದೆಯಿಂದ ಶಾಲ್ವನನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ಎದೆಗೆ ಹೊಡೆದನು. ಶಾಲ್ವನು ನಡುಗುತ್ತಾ ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗಿದನು.

ಗದಾಯಾಂ ಸನ್ನಿವೃತ್ತಾಯಾಂ ಶಾಲ್ವಸ್ತ್ವನ್ತರಧೀಯತ । ತತೋ ಮುಹೂರ್ತ ಆಗತ್ಯ ಪುರುಷಃ ಶಿರಸಾಚ್ಯುತಮ್ । ದೇವಕ್ಯಾ ಪ್ರಹಿತೋಽಸ್ಮೀತಿ ನತ್ವಾ ಪ್ರಾಹ ವಚೋ ರುದನ್

ಗದಾ ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ, ಶಾಲ್ವನು ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಬ್ಬನು ಬಂದು, ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ದೇವಕಿಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು.'

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಮಹಾಬಾಹೋ ಪಿತಾ ತೇ ಪಿತೃವತ್ಸಲ । ಬದ್ಧ್ವಾಪನೀತಃ ಶಾಲ್ವೇನ ಸೌನಿಕೇನ ಯಥಾ ಪಶುಃ

'ಕೃಷ್ಣಾ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಮಹಾಬಾಹುವಾದವನೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಶಾಲ್ವನ ಮತ್ತು ಅವನ ಜನರಿಂದ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹೀಗೇ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದಾರೆ.'

ನಿಶಮ್ಯ ವಿಪ್ರಿಯಂ ಕೃಷ್ಣೋ ಮಾನುಷೀಂ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಗತಃ । ವಿಮನಸ್ಕೋ ಘೃಣೀ ಸ್ನೇಹಾದ್ ಬಭಾಷೇ ಪ್ರಾಕೃತೋ ಯಥಾ

ಈ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ದಯೆಯಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಕಥಂ ರಾಮಮಸಮ್ಭ್ರಾನ್ತಂ ಜಿತ್ವಾಜೇಯಂ ಸುರಾಸುರೈಃ । ಶಾಲ್ವೇನಾಲ್ಪೀಯಸಾ ನೀತಃ ಪಿತಾ ಮೇ ಬಲವಾನ್ ವಿಧಿಃ

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ಜಯಿಸಲಾಗದ ನನ್ನ ತಂದೆ ರಾಮನು, ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಶಾಲ್ವನಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಂದ ಹೇಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು? ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿಧಿಯ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಇತಿ ಬ್ರುವಾಣೇ ಗೋವಿನ್ದೇ ಸೌಭರಾಟ್ ಪ್ರತ್ಯುಪಸ್ಥಿತಃ । ವಸುದೇವಮಿವಾನೀಯ ಕೃಷ್ಣಂ ಚೇದಮುವಾಚ ಸಃ

ಗೋವಿಂದನು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೌಭದ ಅಧಿಪತಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ವಸುದೇವನಂತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಏಷ ತೇ ಜನಿತಾ ತಾತೋ ಯದರ್ಥಮಿಹ ಜೀವಸಿ । ವಧಿಷ್ಯೇ ವೀಕ್ಷತಸ್ತೇಽಮುಂ ಈಶಶ್ಚೇತ್ ಪಾಹಿ ಬಾಲಿಶ

ಇವನು ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ನೀನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕಾರಣ. ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ದೇವರೆಂದರೆ, ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಅಜ್ಞಾನಿಯೇ.

ಏವಂ ನಿರ್ಭರ್ತ್ಸ್ಯ ಮಾಯಾವೀ ಖಡ್ಗೇನಾನಕದುನ್ದುಭೇಃ । ಉತ್ಕೃತ್ಯ ಶಿರ ಆದಾಯ ಖಸ್ಥಂ ಸೌಭಂ ಸಮಾವಿಶತ್

ಹೀಗೆ ಬೈದು, ಆ ಮಾಯಾವಾದಿ ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯಿತು, ಅನಕದುಂದುಭಿಯ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಿಡಿದು, ಆ ತಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸೌಭ ಕೋಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತತೋ ಮುಹೂರ್ತಂ ಪ್ರಕೃತಾವುಪಪ್ಲುತಃ ಸ್ವಬೋಧ ಆಸ್ತೇ ಸ್ವಜನಾನುಷಙ್‌ಗತಃ । ಮಹಾನುಭಾವಸ್ತದಬುಧ್ಯದಾಸುರೀಂ ಮಾಯಾಂ ಸ ಶಾಲ್ವಪ್ರಸೃತಾಂ ಮಯೋದಿತಾಮ್

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಜನರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣನ ಮನಸ್ಸು ಸಹಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆದರೆ, ಶೀಘ್ರವೇ ಅವನು ಇದು ಶಾಲ್ವನು ಮಾಯೆಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾಡಿರುವ ದೈತ್ಯ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.

ನ ತತ್ರ ದೂತಂ ನ ಪಿತುಃ ಕಲೇವರಂ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಆಜೌ ಸಮಪಶ್ಯದಚ್ಯುತಃ । ಸ್ವಾಪ್ನಂ ಯಥಾ ಚಾಮ್ಬರಚಾರಿಣಂ ರಿಪುಂ ಸೌಭಸ್ಥಮಾಲೋಕ್ಯ ನಿಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ

ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಕೃಷ್ಣನು, ಅಲ್ಲಿಯ neither ದೂತನನ್ನು nor ತಂದೆಯ ದೇಹವನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಕನಸು ಮುಗಿದಂತೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೌಭದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುವ ಶತ್ರುವನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು, ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏವಂ ವದನ್ತಿ ರಾಜರ್ಷೇ ಋಷಯಃ ಕೇ ಚ ನಾನ್ವಿತಾಃ । ಯತ್ ಸ್ವವಾಚೋ ವಿರುಧ್ಯೇತ ನೂನಂ ತೇ ನ ಸ್ಮರನ್ತ್ಯುತ

ರಾಜರ್ಷಿಯೇ, ಕೆಲವರು ಋಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ.

ಕ್ವ ಶೋಕಮೋಹೌ ಸ್ನೇಹೋ ವಾ ಭಯಂ ವಾ ಯೇಽಜ್ಞಸಮ್ಭವಾಃ । ಕ್ವ ಚಾಖಣ್ಡಿತವಿಜ್ಞಾನ ಜ್ಞಾನೈಶ್ವರ್ಯಸ್ತ್ವಖಣ್ಡಿತಃ

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖ, ಮೋಹ, ಸ್ನೇಹ, ಭಯ ಎಲ್ಲವು ಎಲ್ಲಿ? ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯ ಎಲ್ಲಿ?

( ಮಿಶ್ರ ) ಯತ್ಪಾದಸೇವೋರ್ಜಿತಯಾಽಽತ್ಮವಿದ್ಯಯಾ ಹಿನ್ವನ್ತ್ಯನಾದ್ಯಾತ್ಮವಿಪರ್ಯಯಗ್ರಹಮ್ । ಲಭನ್ತ ಆತ್ಮೀಯಮನನ್ತಮೈಶ್ವರಂ ಕುತೋ ನು ಮೋಹಃ ಪರಮಸ್ಯ ಸದ್ಗತೇಃ

ಯಾರು ಭಗವಂತನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಅನಾದಿ ಆತ್ಮವಿಪರ್ಯಾಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಅನಂತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಪರಮ ಗತಿಯವರೆಗೆ ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಮೋಹ ಹೇಗೆ ತಾಗಬಹುದು?

ತಂ ಶಸ್ತ್ರಪೂಗೈಃ ಪ್ರಹರನ್ತಮೋಜಸಾ ಶಾಲ್ವಂ ಶರೈಃ ಶೌರಿರಮೋಘವಿಕ್ರಮಃ । ವಿದ್ಧ್ವಾಚ್ಛಿನದ್‌ ವರ್ಮ ಧನುಃ ಶಿರೋಮಣಿಂ ಸೌಭಂ ಚ ಶತ್ರೋರ್ಗದಯಾ ರುರೋಜ ಹ

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಾಲ್ವನು ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಕವಚ, ಧನುಸ್ಸು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ಚೂರುಮಾಡಿ, ಶತ್ರುವಿನ ಸೌಭ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಗದೆಯಿಂದ ಒಡೆಯುವನು.

ತತ್ಕೃಷ್ಣಹಸ್ತೇರಿತಯಾ ವಿಚೂರ್ಣಿತಂ ಪಪಾತ ತೋಯೇ ಗದಯಾ ಸಹಸ್ರಧಾ । ವಿಸೃಜ್ಯ ತದ್‌ ಭೂತಲಮಾಸ್ಥಿತೋ ಗದಾಂ ಉದ್ಯಮ್ಯ ಶಾಲ್ವೋಽಚ್ಯುತಮಭ್ಯಗಾದ್ ದ್ರುತಮ್

ಕೃಷ್ಣನ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಸಾವಿರ ಭಾಗವಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಾಲ್ವನು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ವೇಗವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿಬಂದನು.

ಆಧಾವತಃ ಸಗದಂ ತಸ್ಯ ಬಾಹುಂ ಭಲ್ಲೇನ ಛಿತ್ತ್ವಾಥ ರಥಾಙ್‌ಗಮದ್‌ಭುತಮ್ । ವಧಾಯ ಶಾಲ್ವಸ್ಯ ಲಯಾರ್ಕಸನ್ನಿಭಂ ಬಿಭ್ರದ್ ಬಭೌ ಸಾರ್ಕ ಇವೋದಯಾಚಲಃ

ಶಾಲ್ವನು ಗದೆಯೊಂದಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣದಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ, ಶಾಲ್ವನ ವಧೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ಜಹಾರ ತೇನೈವ ಶಿರಃ ಸಕುಣ್ಡಲಂ ಕಿರೀಟಯುಕ್ತಂ ಪುರುಮಾಯಿನೋ ಹರಿಃ । ವಜ್ರೇಣ ವೃತ್ರಸ್ಯ ಯಥಾ ಪುರನ್ದರೋ ಬಭೂವ ಹಾಹೇತಿ ವಚಸ್ತದಾ ನೃಣಾಮ್

ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಹರಿಯು ಆ ಮಾಯಾವಾದಿಯ ಕಿರೀಟ ಹಾಗೂ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಇದು ಇಂದ್ರನು ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಕೊಂದಂತೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ 'ಅಯ್ಯೋ!' ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂದಿತು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಸ್ಮಿನ್ನಿಪತಿತೇ ಪಾಪೇ ಸೌಭೇ ಚ ಗದಯಾ ಹತೇ । ನೇದುರ್ದುನ್ದುಭಯೋ ರಾಜನ್ ದಿವಿ ದೇವಗಣೇರಿತಾಃ । ಸಖೀನಾಂ ಅಪಚಿತಿಂ ಕುರ್ವನ್ ದನ್ತವಕ್ರೋ ರುಷಾಭ್ಯಗಾತ್

ಆ ಪಾಪಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಸೌಭ ಕೋಟೆ ಗದೆಯಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂದುಭಿಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಶಾಲ್ವನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಅಪಚಾರವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ದಂತವಕ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದನು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಸೌಭವಧೋ ನಾಮ ಸಪ್ತಸಪ್ತತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಮಹಾಪುರಾಣ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ಸೌಭ ವಧ' ಎಂಬ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ದನ್ತವಕ್ರವಿದೂರಥವಧಃ; ಬಲರಾಮದ್‌ವಾರಾ ಸೂತಶಿರಶ್ಛೇದಶ್ಚ - ಅಥಾಷ್ಟಸಪ್ತತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಶಿಶುಪಾಲಸ್ಯ ಶಾಲ್ವಸ್ಯ ಪೌಣ್ಡ್ರಕಸ್ಯಾಪಿ ದುರ್ಮತಿಃ। ಪರಲೋಕಗತಾನಾಂ ಚ ಕುರ್ವನ್ಪಾರೋಕ್ಷ್ಯಸೌಹೃದಮ್

ದಂತವಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿದೂರಥನ ವಧೆ, ಬಲರಾಮನಿಂದ ಸೂತನ ತಲೆಯ ಕತ್ತರಿಕೆ — ಹೀಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶಿಶುಪಾಲ, ಶಾಲ್ವ, ಪೌಂಡ್ರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟರು ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಕೂಡ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಪರಮ ಸ್ನೇಹವನ್ನೇ ತೋರಿದನು.

ಏಕಃ ಪದಾತಿಃ ಸಙ್ಕ್ರುದ್ಧೋ ಗದಾಪಾಣಿಃ ಪ್ರಕಮ್ಪಯನ್। ಪದ್ಭ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಮಹಾರಾಜ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೋ ವ್ಯದೃಶ್ಯತ

ಆಗ, ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ ಬಂದ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಹಾರಾಜನೇ.

ತಂ ತಥಾಯಾನ್ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಗದಾಮಾದಾಯ ಸತ್ವರಃ। ಅವಪ್ಲುತ್ಯ ರಥಾತ್ಕೃಷ್ಣಃ ಸಿನ್ಧುಂ ವೇಲೇವ ಪ್ರತ್ಯಧಾತ್

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಸಮುದ್ರವು ಕರೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವಂತೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತನು.

ಗದಾಮುದ್ಯಮ್ಯ ಕಾರೂಷೋ ಮುಕುನ್ದಂ ಪ್ರಾಹ ದುರ್ಮದಃ। ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಭವಾನದ್ಯ ಮಮ ದೃಷ್ಟಿಪಥಂ ಗತಃ

ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಕಾರೂಷನು ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.'

ತ್ವಂ ಮಾತುಲೇಯೋ ನಃ ಕೃಷ್ಣ ಮಿತ್ರಧ್ರುಙ್ಮಾಂ ಜಿಘಾಂಸಸಿ। ಅತಸ್ತ್ವಾಂ ಗದಯಾ ಮನ್ದ ಹನಿಷ್ಯೇ ವಜ್ರಕಲ್ಪಯಾ

ನೀನು ನಮ್ಮ ಮಾವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಸಹಾಯಕರೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನನಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಢನೇ, ನಾನು ಈ ಗದೆಯಿಂದ, ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲವಾದ ಗದೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ.

ತರ್ಹ್ಯಾನೃಣ್ಯಮುಪೈಮ್ಯಜ್ಞ ಮಿತ್ರಾಣಾಂ ಮಿತ್ರವತ್ಸಲಃ। ಬನ್ಧುರೂಪಮರಿಂ ಹತ್ವಾ ವ್ಯಾಧಿಂ ದೇಹಚರಂ ಯಥಾ

ಅದರಿಂದ, ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ನೀನು, ಬಂಧುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವಂತೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಲನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ರೂಕ್ಷೈಸ್ತುದನ್ವಾಕ್ಯೈಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತೋತ್ರೈರಿವ ದ್ವಿಪಮ್। ಗದಯಾತಾಡಯನ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ ಸಿಂಹವದ್ವ್ಯನದಚ್ಚ ಸಃ

ಅವನು ಹೀಗೆ ಕಠಿಣವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದನು, ಆನೆಗೆ ಹೊಡೆತ ನೀಡುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಕೆಣಕಿದನು. ನಂತರ ಗದೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದು, ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿದನು.

ಗದಯಾಭಿಹತೋಽಪ್ಯಾಜೌ ನ ಚಚಾಲ ಯದೂದ್ವಹಃ। ಕೃಷ್ಣೋಽಪಿ ತಮಹನ್ಗುರ್ವ್ಯಾ ಕೌಮೋದಕ್ಯಾ ಸ್ತನಾನ್ತರೇ

ಆ ಯಾದವ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೌಮೊದಕೀ ಗದೆಯಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು.