ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜಸೂಯೇ ಭಗವತೋಽಗ್ರಪೂಜನಂ ತತೋ ರುಷ್ಟಸ್ಯ ದುರ್ವದತ್ತಃ ಶಿಶುಪಾಲಸ್ಯ ಭಗವತಾ ವಧಶ್ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏವಂ ಯುಧಿಷ್ಠಿರೋ ರಾಜಾ ಜರಾಸನ್ಧವಧಂ ವಿಭೋಃ । ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಚಾನುಭಾವಂ ತಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಪ್ರೀತಸ್ತಮಬ್ರವೀತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಭಗವಂತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಉವಾಚ - ಯೇ ಸ್ಯುಸ್ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಗುರವಃ ಸರ್ವೇ ಲೋಕಮಹೇಶ್ವರಾಃ । ವಹನ್ತಿ ದುರ್ಲಭಂ ಲಬ್ಧ್ವಾ ಶಿರಸೈವಾನುಶಾಸನಮ್

ಶ್ರೀಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಗುರುಗಳಾದ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಭುಗಳು, ಅಪರೂಪವಾದುದನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಸಹ, ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸ ಭವಾನ್ ಅರವಿನ್ದಾಕ್ಷೋ ದೀನಾನಾಂ ಈಶಮಾನಿನಾಮ್ । ಧತ್ತೇಽನುಶಾಸನಂ ಭೂಮನ್ ತದತ್ಯನ್ತವಿಡಮ್ಬನಮ್

ಅರವಿಂದನಯನನೇ, ನೀನು ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವವರಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿಯೂ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮನೇ, ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಹಾ ರಹಸ್ಯ.

ನ ಹ್ಯೇಕಸ್ಯಾದ್ವಿತೀಯಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಃ ಪರಮಾತ್ಮನಃ । ಕರ್ಮಭಿರ್ವರ್ಧತೇ ತೇಜೋ ಹ್ರಸತೇ ಚ ಯಥಾ ರವೇಃ

ಏಕಮಾತ್ರ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ನ ವೈ ತೇಽಜಿತ ಭಕ್ತಾನಾಂ ಮಮಾಹಮಿತಿ ಮಾಧವ । ತ್ವಂ ತವೇತಿ ಚ ನಾನಾಧೀಃ ಪಶೂನಾಮಿವ ವೈಕೃತೀ

ಅಜಿತನೇ, ಮಾಧವನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ 'ನನ್ನದು', 'ನಿನ್ನದು' ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಆ ಭಾವನೆಗಳು ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳಂತಿವೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಯಜ್ಞಿಯೇ ಕಾಲೇ ವವ್ರೇ ಯುಕ್ತಾನ್ ಸ ಋತ್ವಿಜಃ । ಕೃಷ್ಣಾನುಮೋದಿತಃ ಪಾರ್ಥೋ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿನಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಯಜ್ಞದ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಅರ್ಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದನು.

ದ್ವೈಪಾಯನೋ ಭರದ್ವಾಜಃ ಸುಮನ್ತುರ್ಗೋತಮೋಽಸಿತಃ । ವಸಿಷ್ಠಶ್ಚ್ಯವನಃ ಕಣ್ವೋ ಮೈತ್ರೇಯಃ ಕವಷಸ್ತ್ರಿತಃ

ವ್ಯಾಸ, ಭರದ್ವಾಜ, ಸುಮಂತು, ಗೌತಮ, ಅಸಿತ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಕಣ್ವ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಕವಷ ಮತ್ತು ತೃತರು—

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರೋ ವಾಮದೇವಃ ಸುಮತಿರ್ಜೈಮಿನಿಃ ಕ್ರತುಃ । ಪೈಲಃ ಪರಾಶರೋ ಗರ್ಗೋ ವೈಶಮ್ಪಾಯನ ಏವ ಚ

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ, ವಾಮದೇವ, ಸುಮತಿ, ಜೈಮಿನಿ, ಕ್ರತು, ಪೈಲ, ಪರಾಶರ, ಗರ್ಗ ಮತ್ತು ವೈಶಂಪಾಯನ ಕೂಡ—

ಅಥರ್ವಾ ಕಶ್ಯಪೋ ಧೌಮ್ಯೋ ರಾಮೋ ಭಾರ್ಗವ ಆಸುರಿಃ । ವೀತಿಹೋತ್ರೋ ಮಧುಚ್ಛನ್ದಾ ವೀರಸೇನೋಽಕೃತವ್ರಣಃ

ಅಥರ್ವ, ಕಶ್ಯಪ, ಧೌಮ್ಯ, ಭಾರ್ಗವಕುಲದ ರಾಮ, ಆಸುರಿ, ವೀತಿಹೋತ್ರ, ಮಧುಚ್ಛಂದ, ವೀರಸೇನ ಮತ್ತು ಅಕೃತವ್ರಣ.

ಉಪಹೂತಾಸ್ತಥಾ ಚಾನ್ಯೇ ದ್ರೋಣಭೀಷ್ಮಕೃಪಾದಯಃ । ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಃ ಸಹಸುತೋ ವಿದುರಶ್ಚ ಮಹಾಮತಿಃ

ಇನ್ನೂ ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ, ಕೃಪ ಇತ್ಯಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ಆಹ್ವಾನಿತರಾದರು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದನು, ಹಾಗೂ ಮಹಾಮತಿ ವಿದುರನೂ ಹಾಜರಾದನು.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಕ್ಷತ್ರಿಯಾ ವೈಶ್ಯಾಃ ಶೂದ್ರಾ ಯಜ್ಞದಿದೃಕ್ಷವಃ । ತತ್ರೇಯುಃ ಸರ್ವರಾಜಾನೋ ರಾಜ್ಞಾಂ ಪ್ರಕೃತಯೋ ನೃಪ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು—ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬರುವೆಂದರು. ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ رعಯತಿಗಳು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದರು, ರಾಜನೇ.

ತತಸ್ತೇ ದೇವಯಜನಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾಃ ಸ್ವರ್ಣಲಾಙ್‌ಗಲೈಃ । ಕೃಷ್ಟ್ವಾ ತತ್ರ ಯಥಾಮ್ನಾಯಂ ದೀಕ್ಷಯಾಂ ಚಕ್ರಿರೇ ನೃಪಮ್

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಚಿನ್ನದ ಹಾಲಿನಿಂದ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರದಂತೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ, ರಾಜನಿಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರು.

ಹೈಮಾಃ ಕಿಲೋಪಕರಣಾ ವರುಣಸ್ಯ ಯಥಾ ಪುರಾ । ಇನ್ದ್ರಾದಯೋ ಲೋಕಪಾಲಾ ವಿರಿಞ್ಚಿಭವಸಂಯುತಾಃ

ಯಜ್ಞದ ಎಲ್ಲಾ ಉಪಕರಣಗಳು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವರुणನಿಗೆ ಹೇಗಿದ್ದವೆಯೋ ಹಾಗೆ. ಇಂದ್ರನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಲೋಕಪಾಲರು, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಶಿವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.

ಸಗಣಾಃ ಸಿದ್ಧಗನ್ಧರ್ವಾ ವಿದ್ಯಾಧರಮಹೋರಗಾಃ । ಮುನಯೋ ಯಕ್ಷರಕ್ಷಾಂಸಿ ಖಗಕಿನ್ನರಚಾರಣಾಃ

ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಮಹಾಸರ್ಪಗಳು, ಮುನಿಗಳು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಕಿನ್ನರರು, ಚಾರಣರು—ಇವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಳಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು.

ರಾಜಾನಶ್ಚ ಸಮಾಹೂತಾ ರಾಜಪತ್‍ನ್ಯಶ್ಚ ಸರ್ವಶಃ । ರಾಜಸೂಯಂ ಸಮೀಯುಃ ಸ್ಮ ರಾಜ್ಞಃ ಪಾಣ್ಡುಸುತಸ್ಯ ವೈ

ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ರಾಣಿಯರು ಆಹ್ವಾನಿತರಾಗಿ, ಪಾಂಡುಪುತ್ರನ ರಾಜಸೂಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದರು.

ಮೇನಿರೇ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಸ್ಯ ಸೂಪಪನ್ನಮವಿಸ್ಮಿತಾಃ । ಅಯಾಜಯನ್ ಮಹಾರಾಜಂ ಯಾಜಕಾ ದೇವವರ್ಚಸಃ । ರಾಜಸೂಯೇನ ವಿಧಿವತ್ ಪ್ರಚೇತಸಮಿವಾಮರಾಃ

ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿದರು. ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದ ಯಾಜಕರು ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರದಂತೆ ರಾಜಸೂಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಸೂತ್ಯೇಽಹನ್ಯವನೀಪಾಲೋ ಯಾಜಕಾನ್ ಸದಸಸ್ಪತೀನ್ । ಅಪೂಜಯನ್ ಮಹಾಭಾಗಾನ್ ಯಥಾವತ್ ಸುಸಮಾಹಿತಃ

ಯಜ್ಞದ ದಿನ ಭೂಪಾಲನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಯಾಜಕರನ್ನು ಮತ್ತು ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದನು.

ಸದಸ್ಯಾಗ್ರ್ಯಾರ್ಹಣಾರ್ಹಂ ವೈ ವಿಮೃಶನ್ತಃ ಸಭಾಸದಃ । ನಾಧ್ಯಗಚ್ಛನ್ ನನ್ನನೈಕಾನ್ತ್ಯಾತ್ ಸಹದೇವಸ್ತದಾಬ್ರವೀತ್

ಯಾರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು ಎಂದು ಸಭಿಕರು ಚರ್ಚಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸಹದೇವನು ಮಾತಾಡಿದನು.

ಅರ್ಹತಿ ಹ್ಯಚ್ಯುತಃ ಶ್ರೈಷ್ಠ್ಯಂ ಭಗವಾನ್ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಿಃ । ಏಷ ವೈ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ದೇಶಕಾಲಧನಾದಯಃ

ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಅಚ್ಯುತನು, ಸಾತ್ವತರಾಧಿಪತಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಸ್ಥಳಗಳು, ಕಾಲಗಳು, ಸಂಪತ್ತುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿವೆ.

ಯಸ್ ಆತ್ಮಕಮಿದಂ ವಿಶ್ವಂ ಕ್ರತವಶ್ಚ ಯದಾತ್ಮಕಾಃ । ಅಗ್ನಿರಾಹುತಯೋ ಮಂತ್ರಾಃ ಸಾಙ್ಖ್ಯಂ ಯೋಗಶ್ಚ ಯತ್ಪರಃ

ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನ ಆತ್ಮರೂಪ, ಯಜ್ಞಗಳೂ ಅವನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿವೆ. ಅಗ್ನಿಹೋಮಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ—all ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಇಟ್ಟಿವೆ.

ಏಕ ಏವಾದ್‌ವಿತೀಯೋಽಸೌ ಅವೈತದಾತ್ಮ್ಯಮಿದಂ ಜಗತ್ । ಆತ್ಮನಾತ್ಮಾಶ್ರಯಃ ಸಭ್ಯಾಃ ಸೃಜತ್ಯವತಿ ಹನ್ತ್ಯಜಃ

ಅವನೊಬ್ಬನೇ, ಎರಡನೆಯವನಿಲ್ಲದೆ, ಈ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಸ್ವಯಂ, ಸಭಿಕರೆ, ಹುಟ್ಟದೆ, ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ವಿವಿಧಾನೀಹ ಕರ್ಮಾಣಿ ಜನಯನ್ ಯದವೇಕ್ಷಯಾ । ಈಹತೇ ಯದಯಂ ಸರ್ವಃ ಶ್ರೇಯೋ ಧರ್ಮಾದಿಲಕ್ಷಣಮ್

ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲ ವಿಧವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೂ ಅವನೆ ಕಾರಣ. ಧರ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಗುರುತಾಗುವ ಪರಮಮಂಗಳವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾತ್ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಮಹತೇ ದೀಯತಾಂ ಪರಮಾರ್ಹಣಮ್ । ಏವಂ ಚೇತ್ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಆತ್ಮನಶ್ಚಾರ್ಹಣಂ ಭವೇತ್

ಆದಕಾರಣ, ಮಹಾನ್ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಮತ್ತು ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮಭೂತಾಯ ಕೃಷ್ಣಾಯಾನನ್ಯದರ್ಶಿನೇ । ದೇಯಂ ಶಾನ್ತಾಯ ಪೂರ್ಣಾಯ ದತ್ತಸ್ಯಾನನ್ತ್ಯಮಿಚ್ಛತಾ

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮನಾದ, ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಕಾಣದ, ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಕೊಡುವದರಿಂದ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಸಹದೇವೋಽಭೂತ್ ತೂಷ್ಣೀಂ ಕೃಷ್ಣಾನುಭಾವವಿತ್ । ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ತುಷ್ಟುವುಃ ಸರ್ವೇ ಸಾಧು ಸಾಧ್ವಿತಿ ಸತ್ತಮಾಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಸಹದೇವನು, ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿದು, ಮೌನವನ್ನಾಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮರು 'ಉತ್ತಮ, ಉತ್ತಮ' ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ದ್‌ವಿಜೇರಿತಂ ರಾಜಾ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಹಾರ್ದಂ ಸಭಾಸದಾಮ್ । ಸಮರ್ಹಯದ್‌ಧೃಷೀಕೇಶಂ ಪ್ರೀತಃ ಪ್ರಣಯವಿಹ್ವಲಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಭಿಕರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತು, ರಾಜನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದನು.

ತತ್ಪಾದಾವವನಿಜ್ಯಾಪಃ ಶಿರಸಾ ಲೋಕಪಾವನೀಃ । ಸಭಾರ್ಯಃ ಸಾನುಜಾಮಾತ್ಯಃ ಸಕುಟುಮ್ಬೋ ವಹನ್ಮುದಾ

ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಆ ಪವಿತ್ರ ನೀರನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ತಮ್ಮಂದಿರು, ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಿಂತನು.

ವಾಸೋಭಿಃ ಪೀತಕೌಷೇಯೈಃ ಭೂಷಣೈಶ್ಚ ಮಹಾಧನೈಃ । ಅರ್ಹಯಿತ್ವಾಶ್ರುಪೂರ್ಣಾಕ್ಷೋ ನಾಶಕತ್ ಸಮವೇಕ್ಷಿತುಮ್

ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಹ ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದನು.

ಇತ್ಥಂ ಸಭಾಜಿತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಯೋ ಜನಾಃ । ನಮೋ ಜಯೇತಿ ನೇಮುಸ್ತಂ ನಿಪೇತುಃ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಯಃ

ಅವನಿಗೆ ಇಂತಹ ಗೌರವ ದೊರೆತುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, 'ಜಯವಾಗಲಿ! ನಮಸ್ಕಾರ!' ಎಂದು ಕೂಗಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದರು.