ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪದ್ಮಹಸ್ತಂ ಗದಾಶಙ್ಖ ರಥಾಙ್‌ಗೈರುಪಲಕ್ಷಿತಮ್ । ಕಿರೀಟಹಾರಕಟಕ ಕಟಿಸೂತ್ರಾಙ್‌ಗದಾಞ್ಚಿತಮ್

ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲ, ಗದೆಯು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವಿದ್ದವು; ಅವನು ಕಿರೀಟ, ಹಾರ, ಕಂಗಣ, ಕಟಿಬಂಧ, ಭುಜಬಂಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

ಭ್ರಾಜದ್ವರಮಣಿಗ್ರೀವಂ ನಿವೀತಂ ವನಮಾಲಯಾ । ಪಿಬನ್ತ ಇವ ಚಕ್ಷುರ್ಭ್ಯಾಂ ಲಿಹನ್ತ ಇವ ಜಿಹ್ವಯಾ

ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಣಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅರಣ್ಯಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ರುಚಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿದರು.

ಜಿಘ್ರನ್ತ ಇವ ನಾಸಾಭ್ಯಾಂ ರಮ್ಭನ್ತ ಇವ ಬಾಹುಭಿಃ । ಪ್ರಣೇಮುರ್ಹತಪಾಪ್ಮಾನೋ ಮೂರ್ಧಭಿಃ ಪಾದಯೋರ್ಹರೇಃ

ಅವರು ಮೂಗಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡರು; ಪಾಪಗಳು ಹೋಗಿ, ಅವರು ಹರಿ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ತಲೆ ಬಾಗಿದರು.

ಕೃಷ್ಣಸನ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದ ಧ್ವಸ್ತಸಂರೋಧನಕ್ಲಮಾಃ । ಪ್ರಶಶಂಸುರ್ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಗೀರ್ಭಿಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಯೋ ನೃಪಾಃ

ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಬಂಧನದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಮರೆತ ರಾಜರು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು.

ರಾಜಾನ ಊಚುಃ - ನಮಸ್ತೇ ದೇವದೇವೇಶ ಪ್ರಪನ್ನಾರ್ತಿಹರಾವ್ಯಯ । ಪ್ರಪನ್ನಾ ಪಾಹಿ ನಃ ಕೃಷ್ಣ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಾನ್ ಘೋರಸಂಸೃತೇಃ

ರಾಜರು ಹೀಗೆಂದರು: "ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಶರಣಾದವರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಅವಿನಾಶಿಯೇ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು! ನಾವು ಭಯಾನಕ ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಕೃಷ್ಣ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು."

ನೈನಂ ನಾಥಾನುಸೂಯಾಮೋ ಮಾಗಧಂ ಮಧುಸೂದನ । ಅನುಗ್ರಹೋ ಯದ್‌ ಭವತೋ ರಾಜ್ಞಾಂ ರಾಜ್ಯಚ್ಯುತಿರ್ವಿಭೋ

"ಮಧುಸೂದನ, ನಾವು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದಕ್ಕೆ ಮಾಗಧನನ್ನು ಅಥವಾ ನಿನ್ನನ್ನು ದೋಷಾರೋಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಭುವೇ, ನಮ್ಮಂತಹ ರಾಜರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ."

ರಾಜ್ಯೈಶ್ವರ್ಯಮದೋನ್ನದ್ಧೋ ನ ಶ್ರೇಯೋ ವಿನ್ದತೇ ನೃಪಃ । ತ್ವನ್ಮಾಯಾಮೋಹಿತೋಽನಿತ್ಯಾ ಮನ್ಯತೇ ಸಮ್ಪದೋಽಚಲಾಃ

ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ರಾಜನು ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅವನು ಅಚಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಂ ಯಥಾ ಬಾಲಾ ಮನ್ಯನ್ತ ಉದಕಾಶಯಮ್ । ಏವಂ ವೈಕಾರಿಕೀಂ ಮಾಯಾಂ ಅಯುಕ್ತಾ ವಸ್ತು ಚಕ್ಷತೇ

ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಇದೆ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮೂಢರು ಕಲ್ಪಿಸುವಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರು ಕೂಡ ಮಾಯೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

( ಮಿಶ್ರ ) ವಯಂ ಪುರಾ ಶ್ರೀಮದನಷ್ಟದೃಷ್ಟಯೋ ಜಿಗೀಷಯಾಸ್ಯಾ ಇತರೇತರಸ್ಪೃಧಃ । ಘ್ನನ್ತಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ವಾ ಅತಿನಿರ್ಘೃಣಾಃ ಪ್ರಭೋ ಮೃತ್ಯುಂ ಪುರಸ್ತ್ವಾವಿಗಣಯ್ಯ ದುರ್ಮದಾಃ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಗರ್ವದಿಂದ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಪ್ರಭು, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಮರಣವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡೆವು.

ತ ಏವ ಕೃಷ್ಣಾದ್ಯ ಗಭೀರರಂಹಸಾ ದುರನ್ತವೀರ್ಯೇಣ ವಿಚಾಲಿತಾಃ ಶ್ರಿಯಃ । ಕಾಲೇನ ತನ್ವಾ ಭವತೋಽನುಕಮ್ಪಯಾ ವಿನಷ್ಟದರ್ಪಾಶ್ಚರಣೌ ಸ್ಮರಾಮ ತೇ

ಅದೇ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನಿನ್ನ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕಾಲದಿಂದ, ನಿನ್ನ ರೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದವು; ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವು ನಾಶವಾಯಿತು, ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಅಥೋ ನ ರಾಜ್ಯಮ್ಮೃಗತೃಷ್ಣಿರೂಪಿತಂ ದೇಹೇನ ಶಶ್ವತ್ ಪತತಾ ರುಜಾಂ ಭುವಾ । ಉಪಾಸಿತವ್ಯಂ ಸ್ಪೃಹಯಾಮಹೇ ವಿಭೋ ಕ್ರಿಯಾಫಲಂ ಪ್ರೇತ್ಯ ಚ ಕರ್ಣರೋಚನಮ್

ಆದಕಾರಣ, ಈಗ ನಮ್ಮಿಗೆ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಂತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಲ್ಲ; ಸದಾ ಕುಗ್ಗುವ ಮತ್ತು ನೋವಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ದೇಹವಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಆಸೆ ನಮ್ಮದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಸೇವೆಯ ಫಲವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹಿತಕರವಾಗಿದೆ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಂ ನಃ ಸಮಾದಿಶೋಪಾಯಂ ಯೇನ ತೇ ಚರಣಾಬ್ಜಯೋಃ । ಸ್ಮೃತಿರ್ಯಥಾ ನ ವಿರಮೇದ್ ಅಪಿ ಸಂಸರತಾಮಿಹ

ನಾವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಯದಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು.

ಕೃಷ್ಣಾಯ ವಾಸುದೇವಾಯ ಹರಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ । ಪ್ರಣತಕ್ಲೇಶನಾಶಾಯ ಗೋವಿನ್ದಾಯ ನಮೋ ನಮಃ

ವಾಸುದೇವನ ಮಗನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಗೆ, ಶರಣಾದವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಸಂಸ್ತೂಯಮಾನೋ ಭಗವಾನ್ ರಾಜಭಿರ್ಮುಕ್ತಬನ್ಧನೈಃ । ತಾನಾಹ ಕರುಣಸ್ತಾತ ಶರಣ್ಯಃ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ಗಿರಾ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ರಾಜರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯನಾದ ದಯಾಮಯನು ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಅದ್ಯ ಪ್ರಭೃತಿ ವೋ ಭೂಪಾ ಮಯ್ಯಾತ್ಮನ್ಯಖಿಲೇಶ್ವರೇ । ಸುದೃಢಾ ಜಾಯತೇ ಭಕ್ತಿಃ ಬಾಢಮಾಶಂಸಿತಂ ತಥಾ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಇಂದಿನಿಂದ, ರಾಜರೆ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ, ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ನೀವು ಹಾರೈಸಿದಂತೆ ಅದು ಖಚಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ವ್ಯವಸಿತಂ ಭೂಪಾ ಭವನ್ತ ಋತಭಾಷಿಣಃ । ಶ್ರೀಯೈಶ್ವರ್ಯಮದೋನ್ನಾಹಂ ಪಶ್ಯ ಉನ್ಮಾದಕಂ ನೃಣಾಮ್

ರಾಜರೆ, ನಿಮಗೆ ಸದುದ್ಧೇಶ ಉಂಟಾಗಿ, ಸತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀರಿ; ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಗರ್ವವು ಮಾನವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಚ್ಚನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ ನೋಡಿ.

ಹೈಹಯೋ ನಹುಷೋ ವೇನೋ ರಾವಣೋ ನರಕೋಽಪರೇ । ಶ್ರೀಮದಾದ್‌ ಭ್ರಂಶಿತಾಃ ಸ್ಥಾನಾದ್ ದೇವದೈತ್ಯನರೇಶ್ವರಾಃ

ಹೈಹಯ, ನಹುಷ, ವೇಣ, ರಾವಣ, ನರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವರ ರಾಜರು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಗರ್ವದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಭವನ್ತ ಏತದ್‌ ವಿಜ್ಞಾಯ ದೇಹಾದ್ಯುತ್ಪಾದ್ಯಮನ್ತವತ್ । ಮಾಂ ಯಜನ್ತೋಽಧ್ವರೈರ್ಯುಕ್ತಾಃ ಪ್ರಜಾ ಧರ್ಮೇಣ ರಕ್ಷಥ

ಈ ಎಲ್ಲಾ ದೇಹಾದಿಗಳೂ ನಾಶವಾಗುವವು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನನ್ನನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಆರಾಧಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಧರ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ.

ಸಂತನ್ವನ್ತಃ ಪ್ರಜಾತನ್ತೂನ್ ಸುಖಂ ದುಃಖಂ ಭವಾಭವೌ । ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಚ ಸೇವನ್ತೋ ಮಚ್ಚಿತ್ತಾ ವಿಚರಿಷ್ಯಥ

ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಯ ಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಖದುಃಖ, ಜನನಮರಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಬಂದಂತನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟು ಸಂಚರಿಸಿರಿ.

ಉದಾಸೀನಾಶ್ಚ ದೇಹಾದೌ ಆತ್ಮಾರಾಮಾ ಧೃತವ್ರತಾಃ । ಮಯ್ಯಾವೇಶ್ಯ ಮನಃ ಸಮ್ಯಙ್‌ ಮಾಂ ಅನ್ತೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಯಾಸ್ಯಥ

ದೇಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಆನಂದಪಡುವವರು, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುವವರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದವರು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಇತ್ಯಾದಿಶ್ಯ ನೃಪಾನ್ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ ಭುವನೇಶ್ವರಃ । ತೇಷಾಂ ನ್ಯಯುಙ್ಕ್ತ ಪುರುಷಾನ್ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಮಜ್ಜನಕರ್ಮಣಿ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ರಾಜರಿಗೆ ಉಪದೇಶಮಾಡಿ, ಲೋಕನಾಥನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರ ಸ್ನಾನದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇವಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು.

ಸಪರ್ಯಾಂ ಕಾರಯಾಮಾಸ ಸಹದೇವೇನ ಭಾರತ । ನರದೇವೋಚಿತೈರ್ವಸ್ತ್ರೈಃ ಭೂಷಣೈಃ ಸ್ರಗ್ವಿಲೇಪನೈಃ

ಭಾರತ, ಸಹದೇವನಿಂದ ರಾಜರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿದನು.

ಭೋಜಯಿತ್ವಾ ವರಾನ್ನೇನ ಸುಸ್ನಾತಾನ್ ಸಮಲಙ್ಕೃತಾನ್ । ಭೋಗೈಶ್ಚ ವಿವಿಧೈರ್ಯುಕ್ತಾನ್ ತಾಂಬೂಲಾದ್ಯೈರ್ನೃಪೋಚಿತೈಃ

ಅವರನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿಸಿ, ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ಅನ್ನದಿಂದ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ವಿವಿಧ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ, ರಾಜರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ತಾಂಬೂಲಾದಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ತೇ ಪೂಜಿತಾ ಮುಕುನ್ದೇನ ರಾಜಾನೋ ಮೃಷ್ಟಕುಣ್ಡಲಾಃ । ವಿರೇಜುರ್ಮೋಚಿತಾಃ ಕ್ಲೇಶಾತ್ ಪ್ರಾವೃಡನ್ತೇ ಯಥಾ ಗ್ರಹಾಃ

ಮುಖುಂದನಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜರು, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಮಳೆಗಾಲದ ನಂತರದ ಗ್ರಹಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

ರಥಾನ್ ಸದಶ್ವಾನ್ ಆರೋಪ್ಯ ಮಣಿಕಾಞ್ಚನಭೂಷಿತಾನ್ । ಪ್ರೀಣಯ್ಯ ಸುನೃತೈರ್ವಾಕ್ಯೈಃ ಸ್ವದೇಶಾನ್ ಪ್ರತ್ಯಯಾಪಯತ್

ಅವರು ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ತಯಾರಿಸಿ, ಆತ್ಮೀಯವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರುಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಕಳುಹಿಸಿದರು.

ತ ಏವಂ ಮೋಚಿತಾಃ ಕೃಚ್ಛ್ರಾತ್ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸುಮಹಾತ್ಮನಾ । ಯಯುಸ್ತಮೇವ ಧ್ಯಾಯನ್ತಃ ಕೃತಾನಿ ಚ ಜಗತ್ಪತೇಃ

ಅದರಿಂದ, ಮಹಾನ್ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅವರು, ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಜಗದುಃ ಪ್ರಕೃತಿಭ್ಯಸ್ತೇ ಮಹಾಪುರುಷಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಯಥಾನ್ವಶಾಸದ್‌ ಭಗವಾನ್ ತಥಾ ಚಕ್ರುರತನ್ದ್ರಿತಾಃ

ಜನರು ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಭಗವಂತನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದನೋ ಹಾಗೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಜರಾಸನ್ಧಂ ಘಾತಯಿತ್ವಾ ಭೀಮಸೇನೇನ ಕೇಶವಃ । ಪಾರ್ಥಾಭ್ಯಾಂ ಸಂಯುತಃ ಪ್ರಾಯಾತ್ ಸಹದೇವೇನ ಪೂಜಿತಃ

ಭೀಮಸೇನನು ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಕೊಂದ ನಂತರ, ಸಹದೇವನಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆದ ಕೃಷ್ಣನು ಪಾರ್ಥರು ಇಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು.

ಗತ್ವಾ ತೇ ಖಾಣ್ಡವಪ್ರಸ್ಥಂ ಶಙ್ಖಾನ್ ದಧ್ಮುರ್ಜಿತಾರಯಃ । ಹರ್ಷಯನ್ತಃ ಸ್ವಸುಹೃದೋ ದುರ್ಹೃದಾಂ ಚಾಸುಖಾವಹಾಃ

ಅವರು ಖಾಂಡವಪ್ರಸ್ಥವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಶಾಲಿಗಳಾದ ಅವರು ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ದುಃಖ ತಂದರು.