ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯಾರಿವಧೋಪಾಯಂ ಭೀಮಸ್ಯಾಮೋಘದರ್ಶನಃ । ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ವಿಟಪಂ ಪಾಟಯನ್ನಿವ ಸಂಜ್ಞಯಾ

ಅರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ತಪ್ಪು ಇಲ್ಲದ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು, ಭೀಮನಿಗೆ ಒಂದು ಶಾಖೆಯನ್ನು ಹರಿದು ತೋರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು.

ತದ್‌ವಿಜ್ಞಾಯ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೋ ಭೀಮಃ ಪ್ರಹರತಾಂ ವರಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾದಯೋಃ ಶತ್ರುಂ ಪಾತಯಾಮಾಸ ಭೂತಲೇ

ಅದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭೀಮನು, ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು.

ಏಕಂ ಪಾದಂ ಪದಾಕ್ರಮ್ಯ ದೋರ್ಭ್ಯಾಮನ್ಯಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಸಃ । ಗುದತಃ ಪಾಟಯಾಮಾಸ ಶಾಖಮಿವ ಮಹಾಗಜಃ

ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಡೆದು, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆ ಮಹಾ ಗಜದಂತೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಪೃಷ್ಠದಿಂದ ಹರಿದುಬಿಟ್ಟನು.

ಏಕಪಾದೋರುವೃಷಣ ಕಟಿಪೃಷ್ಠಸ್ತನಾಂಸಕೇ । ಏಕಬಾಹ್ವಕ್ಷಿಭ್ರೂಕರ್ಣೇ ಶಕಲೇ ದದೃಶುಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಜನರು ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ಉರು, ವೃಷಣ, ಕಟಿ, ಬೆನ್ನು, ಮೊಲೆ, ಭುಜ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ, ಕಣ್ಣು, ಭ್ರೂ, ಕಿವಿ ಇರುವಂತೆ ಶರೀರವನ್ನು ವಿಭಜಿತವಾಗಿ ನೋಡಿದರು.

ಹಾಹಾಕಾರೋ ಮಹಾನಾಸೀತ್ ನಿಹತೇ ಮಗಧೇಶ್ವರೇ । ಪೂಜಯಾಮಾಸತುರ್ಭೀಮಂ ಪರಿರಭ್ಯ ಜಯಾಚ್ಯತೌ

ಮಗಧದ ರಾಜನು ಹತರಾದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು; ಜನರು ಜಯಶಾಲಿಗಳಾದ ಭೀಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿದರು.

ಸಹದೇವಂ ತತ್ತನಯಂ ಭಗವಾನ್ಭೂತಭಾವನಃ । ಅಭ್ಯಷಿಞ್ಚದಮೇಯಾತ್ಮಾ ಮಗಧಾನಾಂ ಪತಿಂ ಪ್ರಭುಃ । ಮೋಚಯಾಮಾಸ ರಾಜನ್ಯಾನ್ ಸಂರುದ್ಧಾ ಮಾಗಧೇನ ಯೇ

ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲರ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಕನು, ಜರಾಸಂಧನ ಮಗ ಸಹದೇವನನ್ನು ಮಗಧದ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ, ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದ ರಾಜರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದನು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಜರಾಸನ್ಧ ವಧೋ ನಾಮ ದ್ವಿಸಪ್ತತಿತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಜರಾಸಂಧ ವಧ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.

ಜರಾಸನ್ಧರುದ್ಧಾನಾಂ ರಾಜ್ಞಾಂ ಕಾರಾಗೃಹಾನ್ ಮೋಚನಮ್ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಅಯುತೇ ದ್ವೇ ಶತಾನ್ಯಷ್ಟೌ ನಿರುದ್ಧಾ ಯುಧಿ ನಿರ್ಜಿತಾಃ । ತೇ ನಿರ್ಗತಾ ಗಿರಿದ್ರೋಣ್ಯಾಂ ಮಲಿನಾ ಮಲವಾಸಸಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆಂದನು: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಜರಾಸಂಧನಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಎಂಟುಶೇ ರಾಜರು, ಪರ್ವತ ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಮಲಿನವಾಗಿದ್ದರು.

ಕ್ಷುತ್ಕ್ಷಾಮಾಃ ಶುಷ್ಕವದನಾಃ ಸಂರೋಧಪರಿಕರ್ಶಿತಾಃ । ದದೃಶುಸ್ತೇ ಘನಶ್ಯಾಮಂ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಸಮ್

ಆ ರಾಜರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲರಾಗಿದ್ದರು, ಮುಖ ಒಣಗಿತ್ತು, ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಗಾಢ ನೀಲವರ್ಣದ, ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಉಟ್ಟವನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಶ್ರೀವತ್ಸಾಙ್ಕಂ ಚತುರ್ಬಾಹುಂ ಪದ್ಮಗರ್ಭಾರುಣೇಕ್ಷಣಮ್ । ಚಾರುಪ್ರಸನ್ನವದನಂ ಸ್ಫುರನ್ಮಕರಕುಣ್ಡಲಮ್

ಅವರು ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು ಇರುವ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ, ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ, ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಮುಖದ, ಮಕರಾಕಾರದ ಕுண್ಡಲ ಹೊತ್ತವನನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಪದ್ಮಹಸ್ತಂ ಗದಾಶಙ್ಖ ರಥಾಙ್‌ಗೈರುಪಲಕ್ಷಿತಮ್ । ಕಿರೀಟಹಾರಕಟಕ ಕಟಿಸೂತ್ರಾಙ್‌ಗದಾಞ್ಚಿತಮ್

ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲ, ಗದೆಯು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವಿದ್ದವು; ಅವನು ಕಿರೀಟ, ಹಾರ, ಕಂಗಣ, ಕಟಿಬಂಧ, ಭುಜಬಂಧಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.

ಭ್ರಾಜದ್ವರಮಣಿಗ್ರೀವಂ ನಿವೀತಂ ವನಮಾಲಯಾ । ಪಿಬನ್ತ ಇವ ಚಕ್ಷುರ್ಭ್ಯಾಂ ಲಿಹನ್ತ ಇವ ಜಿಹ್ವಯಾ

ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಣಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅರಣ್ಯಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ರುಚಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿದರು.

ಜಿಘ್ರನ್ತ ಇವ ನಾಸಾಭ್ಯಾಂ ರಮ್ಭನ್ತ ಇವ ಬಾಹುಭಿಃ । ಪ್ರಣೇಮುರ್ಹತಪಾಪ್ಮಾನೋ ಮೂರ್ಧಭಿಃ ಪಾದಯೋರ್ಹರೇಃ

ಅವರು ಮೂಗಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ವಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಕೈಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡರು; ಪಾಪಗಳು ಹೋಗಿ, ಅವರು ಹರಿ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ತಲೆ ಬಾಗಿದರು.

ಕೃಷ್ಣಸನ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದ ಧ್ವಸ್ತಸಂರೋಧನಕ್ಲಮಾಃ । ಪ್ರಶಶಂಸುರ್ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಗೀರ್ಭಿಃ ಪ್ರಾಞ್ಜಲಯೋ ನೃಪಾಃ

ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಬಂಧನದ ಎಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ಮರೆತ ರಾಜರು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು.

ರಾಜಾನ ಊಚುಃ - ನಮಸ್ತೇ ದೇವದೇವೇಶ ಪ್ರಪನ್ನಾರ್ತಿಹರಾವ್ಯಯ । ಪ್ರಪನ್ನಾ ಪಾಹಿ ನಃ ಕೃಷ್ಣ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಾನ್ ಘೋರಸಂಸೃತೇಃ

ರಾಜರು ಹೀಗೆಂದರು: "ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೇ, ಶರಣಾದವರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಅವಿನಾಶಿಯೇ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳು! ನಾವು ಭಯಾನಕ ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಕೃಷ್ಣ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು."

ನೈನಂ ನಾಥಾನುಸೂಯಾಮೋ ಮಾಗಧಂ ಮಧುಸೂದನ । ಅನುಗ್ರಹೋ ಯದ್‌ ಭವತೋ ರಾಜ್ಞಾಂ ರಾಜ್ಯಚ್ಯುತಿರ್ವಿಭೋ

"ಮಧುಸೂದನ, ನಾವು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುದಕ್ಕೆ ಮಾಗಧನನ್ನು ಅಥವಾ ನಿನ್ನನ್ನು ದೋಷಾರೋಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಭುವೇ, ನಮ್ಮಂತಹ ರಾಜರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ."

ರಾಜ್ಯೈಶ್ವರ್ಯಮದೋನ್ನದ್ಧೋ ನ ಶ್ರೇಯೋ ವಿನ್ದತೇ ನೃಪಃ । ತ್ವನ್ಮಾಯಾಮೋಹಿತೋಽನಿತ್ಯಾ ಮನ್ಯತೇ ಸಮ್ಪದೋಽಚಲಾಃ

ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ರಾಜನು ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು, ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅವನು ಅಚಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಂ ಯಥಾ ಬಾಲಾ ಮನ್ಯನ್ತ ಉದಕಾಶಯಮ್ । ಏವಂ ವೈಕಾರಿಕೀಂ ಮಾಯಾಂ ಅಯುಕ್ತಾ ವಸ್ತು ಚಕ್ಷತೇ

ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಇದೆ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮೂಢರು ಕಲ್ಪಿಸುವಂತೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದವರು ಕೂಡ ಮಾಯೆಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

( ಮಿಶ್ರ ) ವಯಂ ಪುರಾ ಶ್ರೀಮದನಷ್ಟದೃಷ್ಟಯೋ ಜಿಗೀಷಯಾಸ್ಯಾ ಇತರೇತರಸ್ಪೃಧಃ । ಘ್ನನ್ತಃ ಪ್ರಜಾಃ ಸ್ವಾ ಅತಿನಿರ್ಘೃಣಾಃ ಪ್ರಭೋ ಮೃತ್ಯುಂ ಪುರಸ್ತ್ವಾವಿಗಣಯ್ಯ ದುರ್ಮದಾಃ

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಗರ್ವದಿಂದ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಪ್ರಭು, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಮರಣವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡೆವು.

ತ ಏವ ಕೃಷ್ಣಾದ್ಯ ಗಭೀರರಂಹಸಾ ದುರನ್ತವೀರ್ಯೇಣ ವಿಚಾಲಿತಾಃ ಶ್ರಿಯಃ । ಕಾಲೇನ ತನ್ವಾ ಭವತೋಽನುಕಮ್ಪಯಾ ವಿನಷ್ಟದರ್ಪಾಶ್ಚರಣೌ ಸ್ಮರಾಮ ತೇ

ಅದೇ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನಿನ್ನ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕಾಲದಿಂದ, ನಿನ್ನ ರೂಪದಿಂದ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದವು; ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವು ನಾಶವಾಯಿತು, ಈಗ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಅಥೋ ನ ರಾಜ್ಯಮ್ಮೃಗತೃಷ್ಣಿರೂಪಿತಂ ದೇಹೇನ ಶಶ್ವತ್ ಪತತಾ ರುಜಾಂ ಭುವಾ । ಉಪಾಸಿತವ್ಯಂ ಸ್ಪೃಹಯಾಮಹೇ ವಿಭೋ ಕ್ರಿಯಾಫಲಂ ಪ್ರೇತ್ಯ ಚ ಕರ್ಣರೋಚನಮ್

ಆದಕಾರಣ, ಈಗ ನಮ್ಮಿಗೆ ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯಂತಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಲ್ಲ; ಸದಾ ಕುಗ್ಗುವ ಮತ್ತು ನೋವಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ದೇಹವಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಆಸೆ ನಮ್ಮದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಸೇವೆಯ ಫಲವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಹಿತಕರವಾಗಿದೆ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಂ ನಃ ಸಮಾದಿಶೋಪಾಯಂ ಯೇನ ತೇ ಚರಣಾಬ್ಜಯೋಃ । ಸ್ಮೃತಿರ್ಯಥಾ ನ ವಿರಮೇದ್ ಅಪಿ ಸಂಸರತಾಮಿಹ

ನಾವು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ನಿನ್ನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಯದಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು.

ಕೃಷ್ಣಾಯ ವಾಸುದೇವಾಯ ಹರಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ । ಪ್ರಣತಕ್ಲೇಶನಾಶಾಯ ಗೋವಿನ್ದಾಯ ನಮೋ ನಮಃ

ವಾಸುದೇವನ ಮಗನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಗೆ, ಶರಣಾದವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಸಂಸ್ತೂಯಮಾನೋ ಭಗವಾನ್ ರಾಜಭಿರ್ಮುಕ್ತಬನ್ಧನೈಃ । ತಾನಾಹ ಕರುಣಸ್ತಾತ ಶರಣ್ಯಃ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ಗಿರಾ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ರಾಜರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯನಾದ ದಯಾಮಯನು ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಅದ್ಯ ಪ್ರಭೃತಿ ವೋ ಭೂಪಾ ಮಯ್ಯಾತ್ಮನ್ಯಖಿಲೇಶ್ವರೇ । ಸುದೃಢಾ ಜಾಯತೇ ಭಕ್ತಿಃ ಬಾಢಮಾಶಂಸಿತಂ ತಥಾ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಇಂದಿನಿಂದ, ರಾಜರೆ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ, ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ನೀವು ಹಾರೈಸಿದಂತೆ ಅದು ಖಚಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ವ್ಯವಸಿತಂ ಭೂಪಾ ಭವನ್ತ ಋತಭಾಷಿಣಃ । ಶ್ರೀಯೈಶ್ವರ್ಯಮದೋನ್ನಾಹಂ ಪಶ್ಯ ಉನ್ಮಾದಕಂ ನೃಣಾಮ್

ರಾಜರೆ, ನಿಮಗೆ ಸದುದ್ಧೇಶ ಉಂಟಾಗಿ, ಸತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೀರಿ; ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಗರ್ವವು ಮಾನವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಚ್ಚನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ ನೋಡಿ.

ಹೈಹಯೋ ನಹುಷೋ ವೇನೋ ರಾವಣೋ ನರಕೋಽಪರೇ । ಶ್ರೀಮದಾದ್‌ ಭ್ರಂಶಿತಾಃ ಸ್ಥಾನಾದ್ ದೇವದೈತ್ಯನರೇಶ್ವರಾಃ

ಹೈಹಯ, ನಹುಷ, ವೇಣ, ರಾವಣ, ನರಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವರ ರಾಜರು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಗರ್ವದಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಭವನ್ತ ಏತದ್‌ ವಿಜ್ಞಾಯ ದೇಹಾದ್ಯುತ್ಪಾದ್ಯಮನ್ತವತ್ । ಮಾಂ ಯಜನ್ತೋಽಧ್ವರೈರ್ಯುಕ್ತಾಃ ಪ್ರಜಾ ಧರ್ಮೇಣ ರಕ್ಷಥ

ಈ ಎಲ್ಲಾ ದೇಹಾದಿಗಳೂ ನಾಶವಾಗುವವು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ನನ್ನನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಆರಾಧಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಧರ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ.

ಸಂತನ್ವನ್ತಃ ಪ್ರಜಾತನ್ತೂನ್ ಸುಖಂ ದುಃಖಂ ಭವಾಭವೌ । ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಚ ಸೇವನ್ತೋ ಮಚ್ಚಿತ್ತಾ ವಿಚರಿಷ್ಯಥ

ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಯ ಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಖದುಃಖ, ಜನನಮರಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ಬಂದಂತನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇಟ್ಟು ಸಂಚರಿಸಿರಿ.