ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕಿಂ ದುರ್ಮರ್ಷಂ ತಿತಿಕ್ಷೂಣಾಂ ಕಿಂ ಅಕಾರ್ಯಂ ಅಸಾಧುಭಿಃ । ಕಿಂ ನ ದೇಯಂ ವದಾನ್ಯಾನಾಂ ಕಃ ಪರಃ ಸಮದರ್ಶಿನಾಮ್

ಸಹನಶೀಲರಿಗೆ ಏನು ಸಹಿಸಲಾಗದು? ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಏನು ಅಸಾಧ್ಯ? ಉದಾರರಿಗೆ ಏನು ಕೊಡಲಾಗದು? ಸಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಯಾರು ಮೇಲು?

ಯೋಽನಿತ್ಯೇನ ಶರೀರೇಣ ಸತಾಂ ಗೇಯಂ ಯಶೋ ಧ್ರುವಮ್ । ನಾಚಿನೋತಿ ಸ್ವಯಂ ಕಲ್ಪಃ ಸ ವಾಚ್ಯಃ ಶೋಚ್ಯ ಏವ ಸಃ

ಈ ನಾಶವಾಗುವ ದೇಹದಿಂದ ಸದಾ ನೆನಪಾಗುವ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧಿಸದವನು, ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ, ನಿಜಕ್ಕೂ ದಯನೀಯನು.

ಹರಿಶ್ಚನ್ದ್ರೋ ರನ್ತಿದೇವ ಉಞ್ಛವೃತ್ತಿಃ ಶಿಬಿರ್ಬಲಿಃ । ವ್ಯಾಧಃ ಕಪೋತೋ ಬಹವೋ ಹ್ಯಧ್ರುವೇಣ ಧ್ರುವಂ ಗತಾಃ

ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, ರಂತಿದೇವ, ಶಿಬಿ, ಬಲಿ, ವನ್ಯಮೃಗ, ಪಾರಿವಾಳ—ಇಂತಹ ಅನೇಕರು ನಾಶವಾಗುವ ದೇಹದಿಂದ ಶಾಶ್ವತವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಸ್ವರೈರಾಕೃತಿಭಿಸ್ತಾಂಸ್ತು ಪ್ರಕೋಷ್ಠೈರ್ಜ್ಯಾಹತೈರಪಿ । ರಾಜನ್ಯಬನ್ಧೂನ್ ವಿಜ್ಞಾಯ ದೃಷ್ಟಪೂರ್ವಾನಚಿನ್ತಯತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅವರ ಧ್ವನಿ, ರೂಪ, ಬಿಲ್ಲಿನ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಕೈಗಳಿಂದ, ಅವನು ಅವರನ್ನು ರಾಜವಂಶದವರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆಲೋಚನೆಗೆ ಬಿದ್ದನು.

ರಾಜನ್ಯಬನ್ಧವೋ ಹ್ಯೇತೇ ಬ್ರಹ್ಮಲಿಙ್‌ಗಾನಿ ಬಿಭ್ರತಿ । ದದಾನಿ ಭಿಕ್ಷಿತಂ ತೇಭ್ಯ ಆತ್ಮಾನಮಪಿ ದುಸ್ತ್ಯಜಮ್

ಈ ರಾಜವಂಶದ ಬಂಧುಗಳು ಈಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಗುರುತು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಡಾ, ಬಿಡಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾದ ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ಬಲೇರ್ನು ಶ್ರೂಯತೇ ಕೀರ್ತಿಃ ವಿತತಾ ದಿಕ್ಷ್ವಕಲ್ಮಷಾ । ಐಶ್ವರ್ಯಾದ್‌ ಭ್ರಂಶಿತಸ್ಯಾಪಿ ವಿಪ್ರವ್ಯಾಜೇನ ವಿಷ್ಣುನಾ

ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಹೆಸರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಹರಡಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಅವನ ಕೀರ್ತಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಶ್ರಿಯಂ ಜಿಹೀರ್ಷತೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ವಿಷ್ಣವೇ ದ್ವಿಜರೂಪಿಣೇ । ಜಾನನ್ನಪಿ ಮಹೀಂ ಪ್ರಾದಾದ್‌ ವಾರ್ಯಮಾಣೋಽಪಿ ದೈತ್ಯರಾಟ್

ಇಂದ್ರನ ಧನವನ್ನು ಬಯಸಿದ ವಿಷ್ಣು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ, ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಜೀವತಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾರ್ಥಾಯ ಕೋ ನ್ವರ್ಥಃ ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧುನಾ । ದೇಹೇನ ಪತಮಾನೇನ ನೇಹತಾ ವಿಪುಲಂ ಯಶಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ದೇಹದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಇಲ್ಲಿ ದೇಹ ಬಿದ್ದರೆ ಅಪಾರವಾದ ಕೀರ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಇತ್ಯುದಾರಮತಿಃ ಪ್ರಾಹ ಕೃಷ್ಣಾರ್ಜುನವೃಕೋದರಾನ್ । ಹೇ ವಿಪ್ರಾ ವ್ರಿಯತಾಂ ಕಾಮೋ ದದಾಮ್ಯಾತ್ಮಶಿರೋಽಪಿ ವಃ

ಹೀಗೆ ಉದಾರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಕೃಷ್ಣ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮಸೇನರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದನು: 'ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನೀವು ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿ; ನಾನು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.'

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಯುದ್ಧಂ ನೋ ದೇಹಿ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ದ್ವನ್ದ್ವಶೋ ಯದಿ ಮನ್ಯಸೇ । ಯುದ್ಧಾರ್ಥಿನೋ ವಯಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ರಾಜನ್ಯಾ ನಾನ್ಯಕಾಙ್‌ಕ್ಷಿಣಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ರಾಜನೆ, ನಮ್ಮಿಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಅನುಮತಿಸು. ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡಲು ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ, ನಾವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ.'

ಅಸೌ ವೃಕೋದರಃ ಪಾರ್ಥಃ ತಸ್ಯ ಭ್ರಾತಾರ್ಜುನೋ ಹ್ಯಯಮ್ । ಅನಯೋರ್ಮಾತುಲೇಯಂ ಮಾಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಜಾನೀಹಿ ತೇ ರಿಪುಮ್

ಇವನು ಭೀಮಸೇನ, ಅವನ ಸಹೋದರನು ಅರ್ಜುನ. ನಾನು ಕೃಷ್ಣ, ಇವರ ಮಾವ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಶತ್ರು ಎಂದು ತಿಳಿ.

ಏವಮಾವೇದಿತೋ ರಾಜಾ ಜಹಾಸೋಚ್ಚೈಃ ಸ್ಮ ಮಾಗಧಃ । ಆಹ ಚಾಮರ್ಷಿತೋ ಮನ್ದಾ ಯುದ್ಧಂ ತರ್ಹಿ ದದಾಮಿ ವಃ

ಹೀಗೆ ತಿಳಿದು, ಮಾಗಧರಾಜನು ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದನು ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ಹೇಳಿದನು: 'ಮೂಢರೆ, ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.'

ನ ತ್ವಯಾ ಭೀರುಣಾ ಯೋತ್ಸ್ಯೇ ಯುಧಿ ವಿಕ್ಲವತೇಜಸಾ । ಮಥುರಾಂ ಸ್ವಪುರೀಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸಮುದ್ರಂ ಶರಣಂ ಗತಃ

ನಿನ್ನಂತಹ ಭಯಪಡುವವನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಮಥುರಾ ನಗರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನು.

ಅಯಂ ತು ವಯಸಾ ತುಲ್ಯೋ ನಾತಿಸತ್ತ್ವೋ ನ ಮೇ ಸಮಃ । ಅರ್ಜುನೋ ನ ಭವೇದ್ ಯೋದ್ಧಾ ಭೀಮಸ್ತುಲ್ಯಬಲೋ ಮಮ

ಈವನು ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನ, ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಭೀಮನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮಾನ.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಭೀಮಸೇನಾಯ ಪ್ರಾದಾಯ ಮಹತೀಂ ಗದಾಮ್ । ದ್ವಿತೀಯಾಂ ಸ್ವಯಮಾದಾಯ ನಿರ್ಜಗಾಮ ಪುರಾದ್ ಬಹಿಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗದೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ತಾನೇ ಹಿಡಿದು, ನಗರದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು.

ತತಃ ಸಮೇ ಖಲೇ ವೀರೌ ಸಂಯುಕ್ತಾವಿತರೇತರೌ । ಜಘ್ನತುರ್ವಜ್ರಕಲ್ಪಾಭ್ಯಾಂ ಗದಾಭ್ಯಾಂ ರಣದುರ್ಮದೌ

ಆಮೇಲೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಸಮಾನವಾಗಿ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಿದರು. ಯುದ್ಧದ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಅವರು ಗದೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದರು.

ಮಣ್ಡಲಾನಿ ವಿಚಿತ್ರಾಣಿ ಸವ್ಯಂ ದಕ್ಷಿಣಮೇವ ಚ । ಚರತೋಃ ಶುಶುಭೇ ಯುದ್ಧಂ ನಟಯೋರಿವ ರಙ್‌ಗಿಣೋಃ

ಅವರು ಎಡ, ಬಲಕ್ಕೆ ವಿಚಿತ್ರ ವೃತ್ತಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಹೋರಾಡಿದಾಗ, ಆ ಯುದ್ಧವು ನಾಟಕಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಗಾರರು ಕುಣಿಯುವಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು.

ತತಶ್ಚಟಚಟಾಶಬ್ದೋ ವಜ್ರನಿಷ್ಪೇಷಸನ್ನಿಭಃ । ಗದಯೋಃ ಕ್ಷಿಪ್ತಯೋ ರಾಜನ್ ದನ್ತಯೋರಿವ ದನ್ತಿನೋಃ

ಆಗ ಅವರ ಗದೆಗಳು ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವುಗಳ ಶಬ್ದವು ವಜ್ರದ ಘರ್ಷಣೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಬಂದಿತು, ರಾಜನೆ, ಅದು ಆನೆಗಳ ದಂತಗಳು ಒತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಬ್ದದಂತೆ ಇತ್ತು.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ತೇ ವೈ ಗದೇ ಭುಜಜವೇನ ನಿಪಾತ್ಯಮಾನೇ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೋಂಽಸಕಟಿಪಾದಕರೋರುಜತ್ರೂನ್ । ಚೂರ್ಣೀಬಭೂವತುರುಪೇತ್ಯ ಯಥಾರ್ಕಶಾಖೇ ಸಂಯುಧ್ಯತೋರ್ದ್ವಿರದಯೋರಿವ ದೀಪ್ತಮನ್ವ್ಯೋಃ

ಅವರ ಭುಜಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಗದೆಗಳು ಪರಸ್ಪರದ ಭುಜ, ಕಮರು, ಕಾಲು, ಮೊಣಕಾಲು, ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಆ ಗದೆಗಳು ಪುಡಿಯಾದವು; ಅದು ಎರಡು ಉರಿಯುವ ಆನೆಗಳು ಹೋರಾಡುವಾಗ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಮುರಿಯುವಂತೆ ಇತ್ತು.

ಇತ್ಥಂ ತಯೋಃ ಪ್ರಹತಯೋರ್ಗದಯೋರ್ನೃವೀರೌ ಕ್ರುದ್ಧೌ ಸ್ವಮುಷ್ಟಿಭಿರಯಃಸ್ಪರಶೈರಪಿಷ್ಟಾಮ್ । ಶಬ್ದಸ್ತಯೋಃ ಪ್ರಹರತೋರಿಭಯೋರಿವಾಸೀನ್ ನಿರ್ಘಾತವಜ್ರಪರುಷಸ್ತಲತಾಡನೋತ್ಥಃ

ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಗದೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಉಕ್ಕಿನಂತೆ ಕಠಿಣ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದರು. ಅವರ ತಾಳಿಯ ಹೊಡೆಯುವ ಶಬ್ದವು ವಜ್ರಘಾತದಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಯೋರೇವಂ ಪ್ರಹರತೋಃ ಸಮಶಿಕ್ಷಾಬಲೌಜಸೋಃ । ನಿರ್ವಿಶೇಷಮಭೂದ್ ಯುದ್ಧಂ ಅಕ್ಷೀಣಜವಯೋರ್ನೃಪ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಸಮಾನವಾದ ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವೇಗದಿಂದ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯುದ್ಧವು ಯಾರೂ ಹೀನವಾಗದೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು, ರಾಜನೆ.

ಏವಂ ತಯೋರ್ಮಹಾರಾಜ ಯುಧ್ಯತೋಃ ಸಪ್ತವಿಂಶತಿಃ । ದಿನಾನಿ ನಿರಗಂಸ್ತತ್ರ ಸುಹೃದ್‌ವನ್ ನಿಶಿ ತಿಷ್ಠತೋಃ

ಹೀಗೆ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ರಾತ್ರಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ದಿನಗಳು ಹೋದವು.

ಏಕದಾ ಮಾತುಲೇಯಂ ವೈ ಪ್ರಾಹ ರಾಜನ್ ವೃಕೋದರಃ । ನ ಶಕ್ತೋಽಹಂ ಜರಾಸನ್ಧಂ ನಿರ್ಜೇತುಂ ಯುಧಿ ಮಾಧವ

ಒಂದು ದಿನ ವೃಕೋದರನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಾವನ ಮಗನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: "ಮಾಧವ, ನಾನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ."

ಶತ್ರೋರ್ಜನ್ಮಮೃತೀ ವಿದ್ವಾನ್ ಜೀವಿತಂ ಚ ಜರಾಕೃತಮ್ । ಪಾರ್ಥಮಾಪ್ಯಾಯಯನ್ ಸ್ವೇನ ತೇಜಸಾಚಿನ್ತಯದ್ಧರಿಃ

ಶತ್ರುವಿನ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಹರಿಯು, ಅವನ ಜೀವ ಜರೆಯಿಂದ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಾರ್ಥನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿ, ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯಾರಿವಧೋಪಾಯಂ ಭೀಮಸ್ಯಾಮೋಘದರ್ಶನಃ । ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ವಿಟಪಂ ಪಾಟಯನ್ನಿವ ಸಂಜ್ಞಯಾ

ಅರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ, ತಪ್ಪು ಇಲ್ಲದ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು, ಭೀಮನಿಗೆ ಒಂದು ಶಾಖೆಯನ್ನು ಹರಿದು ತೋರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು.

ತದ್‌ವಿಜ್ಞಾಯ ಮಹಾಸತ್ತ್ವೋ ಭೀಮಃ ಪ್ರಹರತಾಂ ವರಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾದಯೋಃ ಶತ್ರುಂ ಪಾತಯಾಮಾಸ ಭೂತಲೇ

ಅದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭೀಮನು, ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು.

ಏಕಂ ಪಾದಂ ಪದಾಕ್ರಮ್ಯ ದೋರ್ಭ್ಯಾಮನ್ಯಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಸಃ । ಗುದತಃ ಪಾಟಯಾಮಾಸ ಶಾಖಮಿವ ಮಹಾಗಜಃ

ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಡೆದು, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಆ ಮಹಾ ಗಜದಂತೆ ಶತ್ರುವನ್ನು ಪೃಷ್ಠದಿಂದ ಹರಿದುಬಿಟ್ಟನು.

ಏಕಪಾದೋರುವೃಷಣ ಕಟಿಪೃಷ್ಠಸ್ತನಾಂಸಕೇ । ಏಕಬಾಹ್ವಕ್ಷಿಭ್ರೂಕರ್ಣೇ ಶಕಲೇ ದದೃಶುಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಜನರು ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲು, ಉರು, ವೃಷಣ, ಕಟಿ, ಬೆನ್ನು, ಮೊಲೆ, ಭುಜ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ, ಕಣ್ಣು, ಭ್ರೂ, ಕಿವಿ ಇರುವಂತೆ ಶರೀರವನ್ನು ವಿಭಜಿತವಾಗಿ ನೋಡಿದರು.

ಹಾಹಾಕಾರೋ ಮಹಾನಾಸೀತ್ ನಿಹತೇ ಮಗಧೇಶ್ವರೇ । ಪೂಜಯಾಮಾಸತುರ್ಭೀಮಂ ಪರಿರಭ್ಯ ಜಯಾಚ್ಯತೌ

ಮಗಧದ ರಾಜನು ಹತರಾದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಎದ್ದಿತು; ಜನರು ಜಯಶಾಲಿಗಳಾದ ಭೀಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿದರು.