ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಾಮಾಪತನ್ತೀಂ ಗದಯಾ ಗದಾಂ ಮೃಧೇ ಗದಾಗ್ರಜೋ ನಿರ್ಬಿಭಿದೇ ಸಹಸ್ರಧಾ । ಉದ್ಯಮ್ಯ ಬಾಹೂನಭಿಧಾವತೋಽಜಿತಃ ಶಿರಾಂಸಿ ಚಕ್ರೇಣ ಜಹಾರ ಲೀಲಯಾ

ಆ ಗದೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗದಾಧರನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾವಿರ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದನು; ಅನಿಯಂತೃನು ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುರನತ್ತ ಓಡಿ, ಚಕ್ರದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ವ್ಯಸುಃ ಪಪಾತಾಮ್ಭಸಿ ಕೃತ್ತಶೀರ್ಷೋ ನಿಕೃತ್ತಶೃಙ್ಗೋಽದ್ರಿರಿವೇನ್ದ್ರತೇಜಸಾ । ತಸ್ಯಾತ್ಮಜಾಃ ಸಪ್ತ ಪಿತುರ್ವಧಾತುರಾಃ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾಮರ್ಷಜುಷಃ ಸಮುದ್ಯತಾಃ

ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟ ಮುರನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು, ಇಂದ್ರನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿಖರ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ; ಅವನ ಏಳು ಪುತ್ರರು ತಂದೆಯ ಮರಣದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಪ್ರತೀಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎದ್ದು ಬಂದರು.

ತಾಮ್ರೋಽನ್ತರಿಕ್ಷಃ ಶ್ರವಣೋ ವಿಭಾವಸುಃ ವಸುರ್ನಭಸ್ವಾನರುಣಶ್ಚ ಸಪ್ತಮಃ । ಪೀಠಂ ಪುರಸ್ಕೃತ್ಯ ಚಮೂಪತಿಂ ಮೃಧೇ ಭೌಮಪ್ರಯುಕ್ತಾ ನಿರಗ ಧೃತಾಯುಧಾಃ

ತಾಮ್ರ, ಅಂತರಿಕ್ಷ, ಶ್ರವಣ, ವಿಭಾವಸು, ವಸು, ನಭಸ್ವಾನ್ ಮತ್ತು ಏಳನೆಯವನಾದ ಅರುಣ—ಇವರು ಪೀಠನನ್ನು ಸೇನೆಯ ನಾಯಕನಾಗಿ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಆದೇಶದಿಂದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಹೊರಟರು.

ಪ್ರಾಯುಞ್ಜತಾಸಾದ್ಯ ಶರಾನಸೀನ್ ಗದಾಃ ಶಕ್ತ್ಯೃಷ್ಟಿಶೂಲಾನ್ಯಜಿತೇ ರುಷೋಲ್ಬಣಾಃ । ತಚ್ಛಸ್ತ್ರಕೂಟಂ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಮಾರ್ಗಣೈಃ ಅಮೋಘವೀರ್ಯಸ್ತಿಲಶಶ್ಚಕರ್ತ ಹ

ಅವರು ಅಜಿತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಬಾಣ, ಖಡ್ಗ, ಗದೆ, ಶಕ್ತಿ, ಇಷ್ಟಿ, ತ್ರಿಶೂಲಗಳನ್ನು ಭಯಂಕರ ಕೋಪದಿಂದ ಎಸೆದರು; ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಪುಡಿ ಪುಡಿಯಾಗಿಸಿದನು.

ತಾನ್ಪೀಠಮುಖ್ಯಾನನಯದ್ ಯಮಕ್ಷಯಂ ನಿಕೃತ್ತಶೀರ್ಷೋರುಭುಜಾಙ್ಘ್ರಿವರ್ಮಣಃ । ಸ್ವಾನೀಕಪಾನಚ್ಯುತಚಕ್ರಸಾಯಕೈಃ ತಥಾ ನಿರಸ್ತಾನ್ ನರಕೋ ಧರಾಸುತಃ

ಅವನು ಪೀಠನನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಆ ನಾಯಕರನ್ನು, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರ ತಲೆ, ಕೈ, ಕಾಲು, ಕವಚಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ ಭೂಮಿಪುತ್ರನಾದ ನರಕನು ಸೋತನು.

( ವಂಶಸ್ಥಾ ) ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ದುರ್ಮರ್ಷಣ ಆಸ್ರವನ್ಮದೈಃ ಗಜೈಃ ಪಯೋಧಿಪ್ರಭವೈರ್ನಿರಾಕ್ರಮಾತ್ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಭಾರ್ಯಂ ಗರುಡೋಪರಿ ಸ್ಥಿತಂ ಸೂರ್ಯೋಪರಿಷ್ಟಾತ್ ಸತಡಿದ್‌ಘನಂ ಯಥಾ । ಕೃಷ್ಣಂ ಸ ತಸ್ಮೈ ವ್ಯಸೃಜಚ್ಛತಘ್ನೀಂ ಯೋಧಾಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ಯುಗಪತ್ ಚ ವಿವ್ಯಧುಃ

ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ದುರ್ಮರ್ಷಣನು ಗರ್ವದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಆನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಮೇಘದ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನೋಡಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಶತಘ್ನಿಯನ್ನು ಎಸೆದನು, ಎಲ್ಲಾ ಯೋಧರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು.

ತದ್‌ಭೌಮಸೈನ್ಯಂ ಭಗವಾನ್ ಗದಾಗ್ರಜೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಜೈರ್ನಿಶಿತೈಃ ಶಿಲೀಮುಖೈಃ । ನಿಕೃತ್ತಬಾಹೂರುಶಿರೋಧ್ರವಿಗ್ರಹಂ ಚಕಾರ ತರ್ಹ್ಯೇವ ಹತಾಶ್ವಕುಞ್ಜರಮ್

ಭಗವಂತನು, ಗದೆಯ ಹಿರಿಯನು, ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಅದ್ಭುತ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಕೈ, ಕಾಲು, ತಲೆ, ದೇಹಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವರ ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಆನೆಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಯಾನಿ ಯೋಧೈಃ ಪ್ರಯುಕ್ತಾನಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಕುರೂದ್ವಹ । ಹರಿಸ್ತಾನ್ಯಚ್ಛಿನತ್ ತೀಕ್ಷ್ಣೈಃ ಶರೈರೇಕೈಕ ಶಸ್ತ್ರೀಭಿಃ

ಹೇ ಕುರುಕುಲೋದ್ಭವ, ಯೋಧರು ಎಸೆದ ಎಲ್ಲಾ ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು, ಹರಿಯು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಖಡ್ಗಧಾರಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.

ಉಹ್ಯಮಾನಃ ಸುಪರ್ಣೇನ ಪಕ್ಷಾಭ್ಯಾಂ ನಿಘ್ನತಾ ಗಜಾನ್ । ಗುರುತ್ಮತಾ ಹನ್ಯಮಾನಾಃ ತುಣ್ಡಪಕ್ಷನಖೈರ್ಗಜಾಃ

ಸುಪರ್ಣನಾದ ಗರುಡನು ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಆನೆಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ತುಂಡು, ರೆಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಗರಿಗಳಿಂದ ಆನೆಗಳು ಸಂಹಾರವಾದವು.

ಪುರಮೇವಾವಿಶನ್ನಾರ್ತಾ ನರಕೋ ಯುಧ್ಯಯುಧ್ಯತ । ದೃಷ್ಟ್ವಾ ವಿದ್ರಾವಿತಂ ಸೈನ್ಯಂ ಗರುಡೇನಾರ್ದಿತಂ ಸ್ವಕಂ

ನರಕನು ತನ್ನ ಸೇನೆ ಗರುಡನಿಂದ ಪರಾಜಿತವಾಗಿ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಸಂಕಟದಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಂ ಭೌಮಃ ಪ್ರಾಹರಚ್ಛಕ್ತ್ಯಾ ವಜ್ರಃ ಪ್ರತಿಹತೋ ಯತಃ । ನಾಕಮ್ಪತ ತಯಾ ವಿದ್ಧೋ ಮಾಲಾಹತ ಇವ ದ್ವಿಪಃ

ಆ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನು ತನ್ನ ಆಯುಧದಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು. ಆದರೆ ಆ ಆಯುಧವು ವಜ್ರದಂತೆ ತಿರಸ್ಕೃತವಾಯಿತು. ಆ ಆಯುಧದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಅವನು ذಡಿದಿಲ್ಲ, ಹೂವಿನ ಹಾರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆನೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.

ಶೂಲಂ ಭೌಮೋಽಚ್ಯುತಂ ಹನ್ತುಂ ಆದದೇ ವಿತಥೋದ್ಯಮಃ । ತದ್ವಿಸರ್ಗಾತ್ ಪೂರ್ವಮೇವ ನರಕಸ್ಯ ಶಿರೋ ಹರಿಃ । ಅಪಾಹರದ್ ಗಜಸ್ಥಸ್ಯ ಚಕ್ರೇಣ ಕ್ಷುರನೇಮಿನಾ

ಆ ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಎಸೆಯುವದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ಗಜದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಹರಿಯು ತನ್ನ ಕ್ಷುರದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ಸಕುಣ್ಡಲಂ ಚಾರುಕಿರೀಟಭೂಷಣಂ ಬಭೌ ಪೃಥಿವ್ಯಾಂ ಪತಿತಂ ಸಮುಜ್ಜ್ವಲಮ್ । ಹಾ ಹೇತಿ ಸಾಧ್ವಿತ್ಯೃಷಯಃ ಸುರೇಶ್ವರಾ ಮಾಲ್ಯೈರ್ಮುಕುನ್ದಂ ವಿಕಿರನ್ತ ಈಡಿರೇ

ಕಿವೊಲುಗಲು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆ ತಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಬಹಳ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕರು 'ಅಯ್ಯೋ! ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಸುರಿದು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ತತಶ್ಚ ಭೂಃ ಕೃಷ್ಣಮುಪೇತ್ಯ ಕುಣ್ಡಲೇ । ಪ್ರತಪ್ತಜಾಮ್ಬೂನದರತ್‍ನಭಾಸ್ವರೇ । ಸವೈಜಯನ್ತ್ಯಾ ವನಮಾಲಯಾರ್ಪಯತ್ ಪ್ರಾಚೇತಸಂ ಛತ್ರಮಥೋ ಮಹಾಮಣಿಮ್

ಆಮೇಲೆ ಭೂದೇವಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕುಂಡಲಗಳು, ವೈಜಯಂತಿ ಹಾರ, ದೊಡ್ಡ ರತ್ನ ಮತ್ತು ರಾಜಚತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸನ ಮಗನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದಳು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಅಸ್ತೌಷೀದಥ ವಿಶ್ವೇಶಂ ದೇವೀ ದೇವವರಾರ್ಚಿತಮ್ । ಪ್ರಾಞ್ಜಲಿಃ ಪ್ರಣತಾ ರಾಜನ್ ಭಕ್ತಿಪ್ರವಣಯಾ ಧಿಯಾ

ಆಮೇಲೆ ದೇವತೆಗಳೂ ಪೂಜಿಸಿದ ದೇವಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು.

ಭೂಮಿರುವಾಚ ನಮಸ್ತೇ ದೇವದೇವೇಶ ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರ । ಭಕ್ತೇಚ್ಛೋಪಾತ್ತರೂಪಾಯ ಪರಮಾತ್ಮನ್ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ

ಭೂಮಿ ಹೇಳಿದಳು: ದೇವತೆಗಳ ದೇವಾ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವನೇ, ಭಕ್ತರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಃ ಪಙ್ಕಜನಾಭಾಯ ನಮಃ ಪಙ್ಕಜಮಾಲಿನೇ । ನಮಃ ಪಙ್ಕಜನೇತ್ರಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಪಙ್ಕಜಾಙ್ಘ್ರಯೇ

ಪದ್ಮನಾಭನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪದ್ಮ ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಕಮಲದಂತೆ ಪಾದಗಳಿರುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮೋ ಭಗವತೇ ತುಭ್ಯಂ ವಾಸುದೇವಾಯ ವಿಷ್ಣವೇ । ಪುರುಷಾಯಾದಿಬೀಜಾಯ ಪೂರ್ಣಬೋಧಾಯ ತೇ ನಮಃ

ಭಗವಂತನಿಗೆ, ವಾಸುದೇವನಿಗೆ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ, ಪರಪುರುಷನಿಗೆ, ಮೂಲಬೀಜಸ್ವರೂಪನಿಗೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಅಜಾಯ ಜನಯಿತ್ರೇಽಸ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇಽನನ್ತಶಕ್ತಯೇ । ಪರಾವರಾತ್ಮನ್ ಭೂತಾತ್ಮನ್ ಪರಮಾತ್ಮನ್ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ

ಅಜಜನಕ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನೇ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನೇ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

( ಮಿಶ್ರ ) ತ್ವಂ ವೈ ಸಿಸೃಕ್ಷುರಜ ಉತ್ಕಟಂ ಪ್ರಭೋ ತಮೋ ನಿರೋಧಾಯ ಬಿಭರ್ಷ್ಯಸಂವೃತಃ । ಸ್ಥಾನಾಯ ಸತ್ತ್ವಂ ಜಗತೋ ಜಗತ್ಪತೇ ಕಾಲಃ ಪ್ರಧಾನಂ ಪುರುಷೋ ಭವಾನ್ ಪರಃ

ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ಭಯಾನಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ. ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿರತೆಗೆ ನೀನು ಸತ್ವಸ್ವರೂಪ, ಜಗದ್ಗುರುವೇ, ಕಾಲ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಪರಪುರುಷ ಎಲ್ಲವೂ ನೀನೇ.

ಅಹಂ ಪಯೋ ಜ್ಯೋತಿರಥಾನಿಲೋ ನಭೋ ಮಾತ್ರಾಣಿ ದೇವಾ ಮನ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ । ಕರ್ತಾ ಮಹಾನಿತ್ಯಖಿಲಂ ಚರಾಚರಂ ತ್ವಯ್ಯದ್ವಿತೀಯೇ ಭಗವನ್ನಯಂ ಭ್ರಮಃ

ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮಹತ್ತತ್ವ—ಚಲಿಸುವದು, ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುವದು ಎಲ್ಲವೂ, ಭಗವಂತನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮೋಹವಿಲ್ಲ.

ತಸ್ಯಾತ್ಮಜೋಽಯಂ ತವ ಪಾದಪಙ್ಕಜಂ ಭೀತಃ ಪ್ರಪನ್ನಾರ್ತಿಹರೋಪಸಾದಿತಃ । ತತ್ ಪಾಲಯೈನಂ ಕುರು ಹಸ್ತಪಙ್ಕಜಂ ಶಿರಸ್ಯಮುಷ್ಯಾಖಿಲಕಲ್ಮಷಾಪಹಮ್

ಈ ನಿನ್ನ ಮಗ ಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದಾನೆ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ನಿನ್ನ ಪಾಪವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದುಹಾಕುವ ಕಮಲದ ಕೈಯನ್ನು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತಿ ಭೂಮ್ಯರ್ಥಿತೋ ವಾಗ್ಭಿಃ ಭಗವಾನ್ ಭಕ್ತಿನಮ್ರಯಾ । ದತ್ತ್ವಾಭಯಂ ಭೌಮಗೃಹಂ ಪ್ರಾವಿಶತ್ ಸಕಲರ್ದ್ಧಿಮತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭೂದೇವಿಯು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಂತಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಅವಳಿಗೆ ಭಯಭಂಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಆ ಭೂಮಿಪುತ್ರನ ವೈಭವಶಾಲಿಯಾದ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತತ್ರ ರಾಜನ್ಯಕನ್ಯಾನಾಂ ಷಟ್ಸಹಸ್ರಾಧಿಕಾಯುತಮ್ । ಭೌಮಾಹೃತಾನಾಂ ವಿಕ್ರಮ್ಯ ರಾಜಭ್ಯೋ ದದೃಶೇ ಹರಿಃ

ಅಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಭೂಮಿಪುತ್ರನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದ, ರಾಜರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಕಂಡನು.

ತಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಂ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ನರವರ್ಯಂ ವಿಮೋಹಿತಾಃ । ಮನಸಾ ವವ್ರಿರೇಽಭೀಷ್ಟಂ ಪತಿಂ ದೈವೋಪಸಾದಿತಮ್

ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಪತಿಯೆಂದು ಬಯಸಿದರು, ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.

ಭೂಯಾತ್ ಪತಿರಯಂ ಮಹ್ಯಂ ಧಾತಾ ತದನುಮೋದತಾಮ್ । ಇತಿ ಸರ್ವಾಃ ಪೃಥಕ್ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಾವೇನ ಹೃದಯಂ ದಧುಃ

'ಈವನು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಇದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಿ' ಎಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

ತಾಃ ಪ್ರಾಹಿಣೋದ್ ದ್ವಾರವತೀಂ ಸುಮೃಷ್ಟವಿರಜೋಽಮ್ಬರಾಃ । ನರಯಾನೈರ್ಮಹಾಕೋಶಾನ್ ರಥಾಶ್ವಾನ್ ದ್ರವಿಣಂ ಮಹತ್

ಅವನವರು ಶುಭ್ರವಾದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸೇವಕರು, ಮಹಾಸಂಪತ್ತು, ರಥಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಧನದೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು.

ಐರಾವತಕುಲೇಭಾಂಶ್ಚ ಚತುರ್ದನ್ತಾಂಸ್ತರಸ್ವಿನಃ । ಪಾಣ್ಡುರಾಂಶ್ಚ ಚತುಃಷಷ್ಟಿಂ ಪ್ರೇರಯಾಮಾಸ ಕೇಶವಃ

ಕೇಶವನು ಏರಾವತ ವಂಶದ ನಾಲ್ಕು ದಂತಗಳಿರುವ, ವೇಗವಾದ, ಪಾಂಡುರಂಗುಳಿರುವ ಆರುಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಆನೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

ಗತ್ವಾ ಸುರೇನ್ದ್ರಭವನಂ ದತ್ತ್ವಾದಿತ್ಯೈ ಚ ಕುಣ್ಡಲೇ । ಪೂಜಿತಸ್ತ್ರಿದಶೇನ್ದ್ರೇಣ ಸಹೇನ್ದ್ರ್ಯಾಣ್ಯಾ ಚ ಸಪ್ರಿಯಃ

ಅವನು ದೇವೇಂದ್ರನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಆದಿತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಆಗ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿ ಪೂಜಿಸಿದನು.