ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಉವಾಚ। ಕಿಂ ನ ಆಚರಿತಂ ಶ್ರೇಯೋ ನ ವೇದಾಹಮಧೀಶ್ವರ। ಯೋಗೇಶ್ವರಾಣಾಂ ದುರ್ದರ್ಶೋ ಯನ್ನೋ ದೃಷ್ಟಃ ಕುಮೇಧಸಾಮ್

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: ನಾವು ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡದೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಪ್ರಭು, ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭನಾದ ನೀನು, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಲ್ಲ.

ಇತಿ ವೈ ವಾರ್ಷಿಕಾನ್ಮಾಸಾನ್ರಾಜ್ಞಾ ಸೋಽಭ್ಯರ್ಥಿತಃ ಸುಖಮ್। ಜನಯನ್ನಯನಾನನ್ದಮಿನ್ದ್ರಪ್ರಸ್ಥೌಕಸಾಂ ವಿಭುಃ

ಈ ರೀತಿ, ರಾಜನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಂತೆ, ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಇರಿ, ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥದ ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.

ಏಕದಾ ರಥಮಾರುಹ್ಯ ವಿಜಯೋ ವಾನರಧ್ವಜಮ್। ಗಾಣ್ಡೀವಂ ಧನುರಾದಾಯ ತೂಣೌ ಚಾಕ್ಷಯಸಾಯಕೌ

ಒಂದು ದಿನ, ವಿಜಯನು ಹನುಮಂತ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶಿ ಬಾಣಗಳ ತೂಣಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ಸಾಕಂ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸನ್ನದ್ಧೋ ವಿಹರ್ತುಂ ವಿಪಿನಂ ಮಹತ್। ಬಹುವ್ಯಾಲಮೃಗಾಕೀರ್ಣಂ ಪ್ರಾವಿಶತ್ಪರವೀರಹಾ

ಕೃಷ್ಣನ ಜೊತೆ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜನಾಗಿ, ಅನೇಕ ಕಾಡುಮೃಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿಗೆ ವಿಹರಿಸಲು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಅವನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾವಿಧ್ಯಚ್ಛರೈರ್ವ್ಯಾಘ್ರಾನ್ಶೂಕರಾನ್ಮಹಿಷಾನ್ರುರೂನ್। ಶರಭಾನ್ಗವಯಾನ್ಖಡ್ಗಾನ್ಹರಿಣಾನ್ಶಶಶಲ್ಲಕಾನ್

ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹುಲಿ, ಕಾಡುಹಂದಿ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಜಿಂಕೆ, ಶರಭ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಖಡ್ಗ, ಹರಣು, ಮೊಲ, ಮುಳ್ಳುಮೋಲಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

ತಾನ್ನಿನ್ಯುಃ ಕಿಙ್ಕರಾ ರಾಜ್ಞೇ ಮೇಧ್ಯಾನ್ಪರ್ವಣ್ಯುಪಾಗತೇ। ತೃಟ್ಪರೀತಃ ಪರಿಶ್ರಾನ್ತೋ ಬಿಭತ್ಸುರ್ಯಮುನಾಮಗಾತ್

ಆ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಆಪ್ತರು ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ತಂದರು. ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದ ಮತ್ತು ದಣಿದ ಅರ್ಜುನನು ಯಮುನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

ತತ್ರೋಪಸ್ಪೃಶ್ಯ ವಿಶದಂ ಪೀತ್ವಾ ವಾರಿ ಮಹಾರಥೌ। ಕೃಷ್ಣೌ ದದೃಶತುಃ ಕನ್ಯಾಂ ಚರನ್ತೀಂ ಚಾರುದರ್ಶನಾಮ್

ಅಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮುನ್ನ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮಾಡಿ, ಆ ಮಹಾರಥಿಗಳು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನರು, ಸುಂದರ ರೂಪದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ತಾಮಾಸಾದ್ಯ ವರಾರೋಹಾಂ ಸುದ್ವಿಜಾಂ ರುಚಿರಾನನಾಮ್। ಪಪ್ರಚ್ಛ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಸಖ್ಯಾ ಫಾಲ್ಗುನಃ ಪ್ರಮದೋತ್ತಮಾಮ್

ಆ ಶುಭರೂಪದ, ಕಾಂತಿ ತುಂಬಿದ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕುಲದ ಯುವತಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಕಾ ತ್ವಂ ಕಸ್ಯಾಸಿ ಸುಶ್ರೋಣಿ ಕುತೋ ವಾ ಕಿಂ ಚಿಕೀರ್ಷಸಿ। ಮನ್ಯೇ ತ್ವಾಂ ಪತಿಮಿಚ್ಛನ್ತೀಂ ಸರ್ವಂ ಕಥಯ ಶೋಭನೇ

ನೀನು ಯಾರು, ಸುಂದರ ಕಟಿದಾರಳೇ? ಯಾರ ಮಗಳು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಏನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ? ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವರನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವವಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳು, ಸುಂದರಿಯೇ.

ಶ್ರೀಕಾಲಿನ್ದ್ಯುವಾಚ। ಅಹಂ ದೇವಸ್ಯ ಸವಿತುರ್ದುಹಿತಾ ಪತಿಮಿಚ್ಛತೀ। ವಿಷ್ಣುಂ ವರೇಣ್ಯಂ ವರದಂ ತಪಃ ಪರಮಮಾಸ್ಥಿತಃ

ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಂದಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ನಾನು ದೇವರಾದ ಸೂರ್ಯನ ಮಗಳು, ವರನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ. ವರದಾತನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪತಿ ಎಂದು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗಂಭೀರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾನ್ಯಂ ಪತಿಂ ವೃಣೇ ವೀರ ತಮೃತೇ ಶ್ರೀನಿಕೇತನಮ್। ತುಷ್ಯತಾಂ ಮೇ ಸ ಭಗವಾನ್ಮುಕುನ್ದೋಽನಾಥಸಂಶ್ರಯಃ

ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಪತಿಯಾಗಿ ಆರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀನಿವಾಸನಾದ ಆ ಮುಕುಂದನು, ಅನಾಥರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದ ಅವನು, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಲಿ.

ಕಾಲಿನ್ದೀತಿ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ವಸಾಮಿ ಯಮುನಾಜಲೇ। ನಿರ್ಮಿತೇ ಭವನೇ ಪಿತ್ರಾ ಯಾವದಚ್ಯುತದರ್ಶನಮ್

ನನಗೆ ಕಾಲಿಂದಿ ಎಂದು ಹೆಸರು. ನಾನು ಯಮುನಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ, ತಂದೆಯು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಭವನದಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನವಾಗುವವರೆಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ತಥಾವದದ್ಗುಡಾಕೇಶೋ ವಾಸುದೇವಾಯ ಸೋಽಪಿ ತಾಮ್। ರಥಮಾರೋಪ್ಯ ತದ್ವಿದ್ವಾನ್ಧರ್ಮರಾಜಮುಪಾಗಮತ್

ಅರ್ಜುನನು ಈ ರೀತಿ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಅವನು ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಆಕೆಯನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ, ಧರ್ಮರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು.

ಯದೈವ ಕೃಷ್ಣಃ ಸನ್ದಿಷ್ಟಃ ಪಾರ್ಥಾನಾಂ ಪರಮಾದ್ಭುತಮ್। ಕಾರಯಾಮಾಸ ನಗರಂ ವಿಚಿತ್ರಂ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಣಾ

ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಪಾಂಡವರಿಗಾಗಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸೂಚನೆ ಪಡೆದನು, ಆಗ ಅವನು ಅದನ್ನು ಬಹಳ ವೈಚಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಟ್ಟನು.

ಭಗವಾಂಸ್ತತ್ರ ನಿವಸನ್ಸ್ವಾನಾಂ ಪ್ರಿಯಚಿಕೀರ್ಷಯಾ। ಅಗ್ನಯೇ ಖಾಣ್ಡವಂ ದಾತುಮರ್ಜುನಸ್ಯಾಥ ಸಾರಥಿಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಉಂಟುಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸಾರಥಿಯಾಗಿಯೂ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಖಾಂಡವವನವನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂದಾದನು.

ಸೋಽಗ್ನಿಸ್ತುಷ್ಟೋ ಧನುರದಾದ್ಧ್ಯಾನ್ಶ್ವೇತಾನ್ರಥಂ ನೃಪ। ಅರ್ಜುನಾಯಾಕ್ಷಯೌ ತೂಣೌ ವರ್ಮ ಚಾಭೇದ್ಯಮಸ್ತ್ರಿಭಿಃ

ರಾಜನೆ, ಅಗ್ನಿದೇವನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧನುಸ್ಸು, ಬಿಳಿ ಕುದುರೆಗಳಿರುವ ರಥ, ಎರಡು ಕ್ಷಯವಾಗದ ಬಾಣಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು, ತಡೆಯಲಾಗದ ಕವಚ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಮಯಶ್ಚ ಮೋಚಿತೋ ವಹ್ನೇಃ ಸಭಾಂ ಸಖ್ಯ ಉಪಾಹರತ್। ಯಸ್ಮಿನ್ದುರ್ಯೋಧನಸ್ಯಾಸೀಜ್ಜಲಸ್ಥಲದೃಶಿಭ್ರಮಃ

ಮಯನು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ ಸ್ನೇಹದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಮಹಾಸಭೆಯನ್ನು ತಂದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನು ನೀರನ್ನು ನೆಲ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದನು.

ಸ ತೇನ ಸಮನುಜ್ಞಾತಃ ಸುಹೃದ್ಭಿಶ್ಚಾನುಮೋದಿತಃ। ಆಯಯೌ ದ್ವಾರಕಾಂ ಭೂಯಃ ಸಾತ್ಯಕಿಪ್ರಮುಖೈರ್ವೃತಃ

ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನೂ ಸ್ನೇಹಿತರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಾತ್ಯಕಿ ಮುಂತಾದವರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಅಥೋಪಯೇಮೇ ಕಾಲಿನ್ದೀಂ ಸುಪುಣ್ಯರ್ತ್ವೃಕ್ಷ ಊರ್ಜಿತೇ। ವಿತನ್ವನ್ಪರಮಾನನ್ದಂ ಸ್ವಾನಾಂ ಪರಮಮಙ್ಗಲಃ

ಆಮೇಲೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಶುಭವಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಋತುಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲಿಂದಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಜನರಲ್ಲಿ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಹರಡಿದನು ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಶುಭವನ್ನು ತಂದನು.

ವಿನ್ದ್ಯಾನುವಿನ್ದ್ಯಾವಾವನ್ತ್ಯೌ ದುರ್ಯೋಧನವಶಾನುಗೌ। ಸ್ವಯಂವರೇ ಸ್ವಭಗಿನೀಂ ಕೃಷ್ಣೇ ಸಕ್ತಾಂ ನ್ಯಷೇಧತಾಮ್

ವಿಂದ ಮತ್ತು ಅನುವಿಂದ ಎಂಬ ಅವಂತಿಯ ರಾಜಕುಮಾರರು ದುರ್ಯೋಧನನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರಿಯು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪತಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಡೆಯಿದರು.

ರಾಜಾಧಿದೇವ್ಯಾಸ್ತನಯಾಂ ಮಿತ್ರವಿನ್ದಾಂ ಪಿತೃಷ್ವಸುಃ। ಪ್ರಸಹ್ಯ ಹೃತವಾನ್ಕೃಷ್ಣೋ ರಾಜನ್ರಾಜ್ಞಾಂ ಪ್ರಪಶ್ಯತಾಮ್

ರಾಜನೇ, ಕೃಷ್ಣನು ರಾಜಮಹಿಷಿಯ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಸಹೋದರಿಯಾದ ಮಿತ್ರವಿಂದೆಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡನು.

ನಗ್ನಜಿನ್ನಾಮ ಕೌಶಲ್ಯ ಆಸೀದ್ರಾಜಾತಿಧಾರ್ಮಿಕಃ। ತಸ್ಯ ಸತ್ಯಾಭವತ್ಕನ್ಯಾ ದೇವೀ ನಾಗ್ನಜಿತೀ ನೃಪ

ಕೌಶಲ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಗ್ನಜಿತ್ ಎಂಬ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ರಾಜನು ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪುತ್ರಿ ಇದ್ದಳು, ಅವಳನ್ನು ನಾಗ್ನಜಿತಿಯೆಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನ ತಾಂ ಶೇಕುರ್ನೃಪಾ ವೋಢುಮಜಿತ್ವಾ ಸಪ್ತಗೋವೃಷಾನ್। ತೀಕ್ಷ್ಣಶೃಙ್ಗಾನ್ಸುದುರ್ಧರ್ಷಾನ್ವೀರ್ಯಗನ್ಧಾಸಹಾನ್ಖಲಾನ್

ಅತಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ, ವೀರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ, ಬಲವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವ ಏಳು ಕ್ರೂರ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದೆ ಯಾರೂ ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ವೃಷಜಿಲ್ಲಭ್ಯಾಂ ಭಗವಾನ್ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಿಃ। ಜಗಾಮ ಕೌಶಲ್ಯಪುರಂ ಸೈನ್ಯೇನ ಮಹತಾ ವೃತಃ

ಆ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದರೆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಸಾತ್ವತಕುಲಾಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಮಹಾ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೌಶಲಪುರಿಗೆ ಹೊರಟನು.

ಸ ಕೋಶಲಪತಿಃ ಪ್ರೀತಃ ಪ್ರತ್ಯುತ್ಥಾನಾಸನಾದಿಭಿಃ। ಅರ್ಹಣೇನಾಪಿ ಗುರುಣಾ ಪೂಜಯನ್ಪ್ರತಿನನ್ದಿತಃ

ಕೌಶಲದ ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಗೌರವದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.

ವರಂ ವಿಲೋಕ್ಯಾಭಿಮತಂ ಸಮಾಗತಂ ನರೇನ್ದ್ರ ಕನ್ಯಾ ಚಕಮೇ ರಮಾಪತಿಮ್। ಭೂಯಾದಯಂ ಮೇ ಪತಿರಾಶಿಷೋಽನಲಃ ಕರೋತು ಸತ್ಯಾ ಯದಿ ಮೇ ಧೃತೋ ವ್ರತಃ

ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ವರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿಯು ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯನ್ನೆಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹಾಕಿ, 'ನನ್ನ ವ್ರತವು ಸತ್ಯವಾದರೆ, ಇವನು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಆಶೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಡಲಿ' ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದಳು.

ಯತ್ಪಾದಪಙ್ಕಜರಜಃ ಶಿರಸಾ ಬಿಭರ್ತಿ। ಶ್ರೀರಬ್ಜಜಃ ಸಗಿರಿಶಃ ಸಹ ಲೋಕಪಾಲೈಃ । ಲೀಲಾತನುಃ ಸ್ವಕೃತಸೇತುಪರೀಪ್ಸಯಾ ಯಃ। ಕಾಲೇಽದಧತ್ಸ ಭಗವಾನ್ಮಮ ಕೇನ ತುಷ್ಯೇತ್

ಯಾರ ಪಾದಪದ್ಮದ ಧೂಳಿಯನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲರು ತಾವು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟಿದ ಭಗವಂತನು, ಅವನು ನನ್ನಂತಹವನಿಂದ ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಬಲ್ಲನು?

ಅರ್ಚಿತಂ ಪುನರಿತ್ಯಾಹ ನಾರಾಯಣ ಜಗತ್ಪತೇ। ಆತ್ಮಾನನ್ದೇನ ಪೂರ್ಣಸ್ಯ ಕರವಾಣಿ ಕಿಮಲ್ಪಕಃ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಾದ ನಾರಾಯಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ಇಂತಹ ಸಣ್ಣದನ್ನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?'

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ತಮಾಹ ಭಗವಾನ್ಹೃಷ್ಟಃ ಕೃತಾಸನಪರಿಗ್ರಹಃ। ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಯಾ ವಾಚಾ ಸಸ್ಮಿತಂ ಕುರುನನ್ದನ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮೇಘದ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ ಕುರುಕುಲದವರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.