ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಾಯಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ನಿಹತೋ ಮಣಿಗ್ರೀವೋ ವನಂ ಗತಃ। ಭ್ರಾತಾ ಮಮೇತಿ ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಕರ್ಣೇ ಕರ್ಣೇಽಜಪನ್ಜನಾಃ

ಅವನಿಗೆ ಮಣಿಯ ಹಾರದವನು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು, ಅವನ ತಮ್ಮ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದನು ಎಂಬ ಮಾತು ಹರಡಿತು. ಜನರು ಇದನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಕಿವಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

ಭಗವಾಂಸ್ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ದುರ್ಯಶೋ ಲಿಪ್ತಮಾತ್ಮನಿ। ಮಾರ್ಷ್ಟುಂ ಪ್ರಸೇನಪದವೀಮನ್ವಪದ್ಯತ ನಾಗರೈಃ

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಹರಡಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಅಪವಾದವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಲು ನಾಗರಿಕರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸೇನನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟನು.

ಹತಂ ಪ್ರಸೇನಂ ಅಶ್ವಂ ಚ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಕೇಶರಿಣಾ ವನೇ। ತಂ ಚಾದ್ರಿ ಪೃಷ್ಠೇ ನಿಹತಮೃಕ್ಷೇಣ ದದೃಶುರ್ಜನಾಃ

ಜನರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಸೇನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕರಡಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.

ಋಕ್ಷರಾಜಬಿಲಂ ಭೀಮಮನ್ಧೇನ ತಮಸಾವೃತಮ್। ಏಕೋ ವಿವೇಶ ಭಗವಾನವಸ್ಥಾಪ್ಯ ಬಹಿಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಭಯಾನಕವಾದ, ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕರಡಿಯ ರಾಜನ ಗುಹೆಗೆ ಭಗವಂತನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಳಗೆ ಹೋದನು, ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.

ತತ್ರ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಣಿಪ್ರೇಷ್ಠಂ ಬಾಲಕ್ರೀಡನಕಂ ಕೃತಮ್। ಹರ್ತುಂ ಕೃತಮತಿಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನವತಸ್ಥೇಽರ್ಭಕಾನ್ತಿಕೇ

ಅಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಣಿಯನ್ನು ಮಗುವಿನ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮಗುವಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಮಪೂರ್ವಂ ನರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧಾತ್ರೀ ಚುಕ್ರೋಶ ಭೀತವತ್। ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾಭ್ಯದ್ರವತ್ಕ್ರುದ್ಧೋ ಜಾಮ್ಬವಾನ್ಬಲಿನಾಂ ವರಃ

ಅಪರಿಚಿತನಾದ ಆ ಮಾನವನನ್ನು ನೋಡಿ ಧಾತ್ರಿಯು ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದಳು. ಆ ಕೂಗು ಕೇಳಿ, ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಂಬವಂತನು ಕೋಪದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂತನು.

ಸ ವೈ ಭಗವತಾ ತೇನ ಯುಯುಧೇ ಸ್ವಾಮಿನಾಽಽತ್ಮನಃ। ಪುರುಷಂ ಪ್ರಾಕೃತಂ ಮತ್ವಾ ಕುಪಿತೋ ನಾನುಭಾವವಿತ್

ಅವನು ಭಗವಂತನಾದ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು, ಕೋಪದಿಂದ ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

ದ್ವನ್ದ್ವಯುದ್ಧಂ ಸುತುಮುಲಮುಭಯೋರ್ವಿಜಿಗೀಷತೋಃ। ಆಯುಧಾಶ್ಮದ್ರುಮೈರ್ದೋರ್ಭಿಃ ಕ್ರವ್ಯಾರ್ಥೇ ಶ್ಯೇನಯೋರಿವ

ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಯುಧಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಕೈಗಳಿಂದ ಭೀಕರವಾದ ಸಮರ ನಡೆಸಿದರು; ಅದು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಗಿಡುಗಗಳಂತೆ ಉಗ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಆಸೀತ್ತದಷ್ಟಾವಿಂಶಾಹಮಿತರೇತರಮುಷ್ಟಿಭಿಃ। ವಜ್ರನಿಷ್ಪೇಷಪರುಷೈರವಿಶ್ರಮಮಹರ್ನಿಶಮ್

ಇಬ್ಬರೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ದಿನರೂಜು ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ, ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಕೃಷ್ಣಮುಷ್ಟಿವಿನಿಷ್ಪಾತ ನಿಷ್ಪಿಷ್ಟಾಙ್ಗೋರು ಬನ್ಧನಃ। ಕ್ಷೀಣಸತ್ತ್ವಃ ಸ್ವಿನ್ನಗಾತ್ರಸ್ತಮಾಹಾತೀವ ವಿಸ್ಮಿತಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಮುಷ್ಟಿ ಹೊಡೆಯಲು ಜಾಂಬವಂತನ ಅಂಗಗಳು ನಜ್ಜಿಹೋಗಿ, ಬಲ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ದೇಹವು ಬೆವರಿನಿಂದ ನೆನೆದು, ಆತನು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಜಾನೇ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಾಣ ಓಜಃ ಸಹೋ ಬಲಮ್। ವಿಷ್ಣುಂ ಪುರಾಣಪುರುಷಂ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುಮಧೀಶ್ವರಮ್

ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಾಣ, ಶಕ್ತಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ; ನೀನು ಪುರಾತನನಾದ ವಿಷ್ಣು, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ತ್ವಂ ಹಿ ವಿಶ್ವಸೃಜಾಂ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸೃಷ್ಟಾನಾಮಪಿ ಯಚ್ಚ ಸತ್। ಕಾಲಃ ಕಲಯತಾಮೀಶಃ ಪರ ಆತ್ಮಾ ತಥಾತ್ಮನಾಮ್

ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಿಗೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯ, ಕಾಲರೂಪ, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ.

ಯಸ್ಯೇಷದುತ್ಕಲಿತರೋಷಕಟಾಕ್ಷಮೋಕ್ಷೈರ್। ವರ್ತ್ಮಾದಿಶತ್ಕ್ಷುಭಿತನಕ್ರತಿಮಿಙ್ಗಲೋಽಬ್ಧಿಃ । ಸೇತುಃ ಕೃತಃ ಸ್ವಯಶ ಉಜ್ಜ್ವಲಿತಾ ಚ ಲಙ್ಕಾ। ರಕ್ಷಃಶಿರಾಂಸಿ ಭುವಿ ಪೇತುರಿಷುಕ್ಷತಾನಿ

ನಿನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಗಳ ಚಿತ್ತೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಗರವು ಅಲೆಗಳೆತ್ತಿ, ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು, ಲಂಕೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಬೆಳಗಿತು, ರಾಕ್ಷಸರ ತಲೆಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.

ಇತಿ ವಿಜ್ಞಾತವಿಜ್ಞಾನಮೃಕ್ಷರಾಜಾನಮಚ್ಯುತಃ। ವ್ಯಾಜಹಾರ ಮಹಾರಾಜ ಭಗವಾನ್ದೇವಕೀಸುತಃ

ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಕರಡಿಯ ರಾಜನಿಗೆ, ಅಚ್ಯುತನು, ದೇವಕಿಯ ಮಗನು, ರಾಜನೇ, ಮಾತಾಡಿದನು.

ಅಭಿಮೃಶ್ಯಾರವಿನ್ದಾಕ್ಷಃ ಪಾಣಿನಾ ಶಂಕರೇಣ ತಮ್। ಕೃಪಯಾ ಪರಯಾ ಭಕ್ತಂ ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಯಾ ಗಿರಾ

ಪದ್ಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪಾರ ದಯೆಯಿಂದ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮಣಿಹೇತೋರಿಹ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ವಯಮೃಕ್ಷಪತೇ ಬಿಲಮ್। ಮಿಥ್ಯಾಭಿಶಾಪಂ ಪ್ರಮೃಜನ್ನಾತ್ಮನೋ ಮಣಿನಾಮುನಾ

ಈ ಮಣಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಕರಡಿಯ ರಾಜನೇ, ನಾನೀಗ ನಿನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಮಣಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಸುಳ್ಳು ಅಪವಾದವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಲು ಬಂದೆನು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ್ವಾಂ ದುಹಿತರಂ ಕನ್ಯಾಂ ಜಾಮ್ಬವತೀಂ ಮುದಾ। ಅರ್ಹಣಾರ್ಥಂ ಸ ಮಣಿನಾ ಕೃಷ್ಣಾಯೋಪಜಹಾರ ಹ

ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಜಾಂಬವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಗೌರವವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಅದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಿರ್ಗಮಂ ಶೌರೇಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ಯ ಬಿಲಂ ಜನಾಃ। ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯ ದ್ವಾದಶಾಹಾನಿ ದುಃಖಿತಾಃ ಸ್ವಪುರಂ ಯಯುಃ

ಶೌರಿಯು ಗುಹೆಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಬರದಿರುವುದನ್ನು ಜನರು ನೋಡಿ, ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಕಾಯಿದರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ನಿಶಮ್ಯ ದೇವಕೀ ದೇವೀ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯಾನಕದುನ್ದುಭಿಃ। ಸುಹೃದೋ ಜ್ಞಾತಯೋಽಶೋಚನ್ಬಿಲಾತ್ಕೃಷ್ಣಮನಿರ್ಗತಮ್

ಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ದೇವಕಿ ದೇವಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ವಸುದೇವ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು.

ಸತ್ರಾಜಿತಂ ಶಪನ್ತಸ್ತೇ ದುಃಖಿತಾ ದ್ವಾರಕೌಕಸಃ। ಉಪತಸ್ಥುಶ್ಚನ್ದ್ರ ಭಾಗಾಂ ದುರ್ಗಾಂ ಕೃಷ್ಣೋಪಲಬ್ಧಯೇ

ದ್ವಾರಕೆಯ ದುಃಖಿತ ಜನರು ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಶಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ದುರ್ಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಹೋದರು.

ತೇಷಾಂ ತು ದೇವ್ಯುಪಸ್ಥಾನಾತ್ಪ್ರತ್ಯಾದಿಷ್ಟಾಶಿಷಾ ಸ ಚ। ಪ್ರಾದುರ್ಬಭೂವ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥಃ ಸದಾರೋ ಹರ್ಷಯನ್ಹರಿಃ

ಅವರು ದೇವಿಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಆ ದೇವಿ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷ ತಂದನು.

ಉಪಲಭ್ಯ ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಮೃತಂ ಪುನರಿವಾಗತಮ್। ಸಹ ಪತ್ನ್ಯಾ ಮಣಿಗ್ರೀವಂ ಸರ್ವೇ ಜಾತಮಹೋತ್ಸವಾಃ

ಹೃಶೀಕೇಶನು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಣಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮೃತನಂತೆ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಕಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹೋತ್ಸವದಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

ಸತ್ರಾಜಿತಂ ಸಮಾಹೂಯ ಸಭಾಯಾಂ ರಾಜಸನ್ನಿಧೌ। ಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಚಾಖ್ಯಾಯ ಭಗವಾನ್ಮಣಿಂ ತಸ್ಮೈ ನ್ಯವೇದಯತ್

ಸತ್ರಾಜಿತನನ್ನು ಸಭೆಗೆ, ರಾಜನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ಮಣಿಯ ಪತ್ತೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು.

ಸ ಚಾತಿವ್ರೀಡಿತೋ ರತ್ನಂ ಗೃಹೀತ್ವಾವಾಙ್ಮುಖಸ್ತತಃ। ಅನುತಪ್ಯಮಾನೋ ಭವನಮಗಮತ್ಸ್ವೇನ ಪಾಪ್ಮನಾ

ಅತಿಯಾದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಸತ್ರಾಜಿತನು ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ, ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಸೋಽನುಧ್ಯಾಯಂಸ್ತದೇವಾಘಂ ಬಲವದ್ವಿಗ್ರಹಾಕುಲಃ। ಕಥಂ ಮೃಜಾಮ್ಯಾತ್ಮರಜಃ ಪ್ರಸೀದೇದ್ವಾಚ್ಯುತಃ ಕಥಮ್

ತೀವ್ರ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದ ಕಲಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ, 'ಈ ಪಾಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೊಳೆದು ಹಾಕಬಹುದು? ಅಚ್ಯುತನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಬಹುದು?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದನು.

ಕಿಂ ಕೃತ್ವಾ ಸಾಧು ಮಹ್ಯಂ ಸ್ಯಾನ್ನ ಶಪೇದ್ವಾ ಜನೋ ಯಥಾ। ಅದೀರ್ಘದರ್ಶನಂ ಕ್ಷುದ್ರಂ ಮೂಢಂ ದ್ರವಿಣಲೋಲುಪಮ್

'ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದರೆ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಸದ್ಗುಣಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ದ್ರವ್ಯಕ್ಕೆ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಅಲ್ಪ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ, ಮೂಢನೆಂದು ಶಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ಆತನು ಯೋಚಿಸಿದನು.

ದಾಸ್ಯೇ ದುಹಿತರಂ ತಸ್ಮೈ ಸ್ತ್ರೀರತ್ನಂ ರತ್ನಮೇವ ಚ। ಉಪಾಯೋಽಯಂ ಸಮೀಚೀನಸ್ತಸ್ಯ ಶಾನ್ತಿರ್ನ ಚಾನ್ಯಥಾ

'ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೂ, ಆ ಮಣಿಯನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಡುವೆನು. ಇದುವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.' ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ಏವಂ ವ್ಯವಸಿತೋ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸತ್ರಾಜಿತ್ಸ್ವಸುತಾಂ ಶುಭಾಮ್। ಮಣಿಂ ಚ ಸ್ವಯಮುದ್ಯಮ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾಯೋಪಜಹಾರ ಹ

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸತ್ರಾಜಿತನು ತನ್ನ ಸದುಪಯೋಗಿ ಮಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮಣಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

ತಾಂ ಸತ್ಯಭಾಮಾಂ ಭಗವಾನುಪಯೇಮೇ ಯಥಾವಿಧಿ। ಬಹುಭಿರ್ಯಾಚಿತಾಂ ಶೀಲ ರೂಪೌದಾರ್ಯಗುಣಾನ್ವಿತಾಮ್

ಬಹುಮಂದಿ ವರರು ಕೇಳಿದ ಶೀಲ, ರೂಪ, ಉದಾರ ಗುಣಗಳಿರುವ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯನ್ನು ಭಗವಂತನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.