ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಾರಾಯಣ ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರ। ದಾಮೋದರಾರವಿನ್ದಾಕ್ಷ ಗೋವಿನ್ದ ಯದುನನ್ದನ

ನಾರಾಯಣನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿಯಾಗಿರುವ ದಾಮೋದರ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಗೋವಿಂದ, ಯದುಕುಲದ ಆನಂದದಾಯಕನೇ!

ಏಷ ಆಯಾತಿ ಸವಿತಾ ತ್ವಾಂ ದಿದೃಕ್ಷುರ್ಜಗತ್ಪತೇ। ಮುಷ್ಣನ್ಗಭಸ್ತಿಚಕ್ರೇಣ ನೃಣಾಂ ಚಕ್ಷೂಂಷಿ ತಿಗ್ಮಗುಃ

ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸೂರ್ಯನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ತೀವ್ರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ನನ್ವನ್ವಿಚ್ಛನ್ತಿ ತೇ ಮಾರ್ಗಂ ತ್ರಿಲೋಕ್ಯಾಂ ವಿಬುಧರ್ಷಭಾಃ। ಜ್ಞಾತ್ವಾದ್ಯ ಗೂಢಂ ಯದುಷು ದ್ರಷ್ಟುಂ ತ್ವಾಂ ಯಾತ್ಯಜಃ ಪ್ರಭೋ

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತನಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇಂದು ಅವ್ಯಯನಾದ ಪ್ರಭು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ನಿಶಮ್ಯ ಬಾಲವಚನಂ ಪ್ರಹಸ್ಯಾಮ್ಬುಜಲೋಚನಃ। ಪ್ರಾಹ ನಾಸೌ ರವಿರ್ದೇವಃ ಸತ್ರಾಜಿನ್ಮಣಿನಾ ಜ್ವಲನ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, 'ಅವನು ಸೂರ್ಯನಲ್ಲ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಮಣಿಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಸತ್ರಾಜಿತ್ಸ್ವಗೃಹಂ ಶ್ರೀಮತ್ಕೃತಕೌತುಕಮಙ್ಗಲಮ್। ಪ್ರವಿಶ್ಯ ದೇವಸದನೇ ಮಣಿಂ ವಿಪ್ರೈರ್ನ್ಯವೇಶಯತ್

ಸತ್ರಾಜಿತನು ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಾದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟನು.

ದಿನೇ ದಿನೇ ಸ್ವರ್ಣಭಾರಾನಷ್ಟೌ ಸ ಸೃಜತಿ ಪ್ರಭೋ। ದುರ್ಭಿಕ್ಷಮಾರ್ಯರಿಷ್ಟಾನಿ ಸರ್ಪಾಧಿವ್ಯಾಧಯೋಽಶುಭಾಃ। ನ ಸನ್ತಿ ಮಾಯಿನಸ್ತತ್ರ ಯತ್ರಾಸ್ತೇಽಭ್ಯರ್ಚಿತೋ ಮಣಿಃ

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಆ ಮಣಿಯಿಂದ ಎಂಟು ಹೊರೆ ಚಿನ್ನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ದುರ್ಭಿಕ್ಷ, ಅಪಾಯ, ಹಾವುಗಳ ಕಾಟ, ರೋಗಗಳು ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕೆಡುಕುಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ ಯಾಚಿತೋ ಮಣಿಂ ಕ್ವಾಪಿ ಯದುರಾಜಾಯ ಶೌರಿಣಾ। ನೈವಾರ್ಥಕಾಮುಕಃ ಪ್ರಾದಾದ್ಯಾಚ್ಞಾಭಙ್ಗಮತರ್ಕಯನ್

ಯದುರಾಜನಾದ ಶೌರಿಯವರು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಧನದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

ತಮೇಕದಾ ಮಣಿಂ ಕಣ್ಠೇ ಪ್ರತಿಮುಚ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭಮ್। ಪ್ರಸೇನೋ ಹಯಮಾರುಹ್ಯ ಮೃಗಾಯಾಂ ವ್ಯಚರದ್ವನೇ

ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರಸೇನನು ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವೇಟೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರಸೇನಂ ಸಹಯಂ ಹತ್ವಾ ಮಣಿಮಾಚ್ಛಿದ್ಯ ಕೇಶರೀ। ಗಿರಿಂ ವಿಶನ್ಜಾಮ್ಬವತಾ ನಿಹತೋ ಮಣಿಮಿಚ್ಛತಾ

ಪ್ರಸೇನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಸಿಂಹವು ಕೊಂದಿತು; ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ, ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದನು.

ಸೋಽಪಿ ಚಕ್ರೇ ಕುಮಾರಸ್ಯ ಮಣಿಂ ಕ್ರೀಡನಕಂ ಬಿಲೇ। ಅಪಶ್ಯನ್ಭ್ರಾತರಂ ಭ್ರಾತಾ ಸತ್ರಾಜಿತ್ಪರ್ಯತಪ್ಯತ

ಅವನೂ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ಆದರೆ ತನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಸತ್ರಾಜಿತ್ ಬಹಳ ದುಃಖಪಟ್ಟನು.

ಪ್ರಾಯಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ನಿಹತೋ ಮಣಿಗ್ರೀವೋ ವನಂ ಗತಃ। ಭ್ರಾತಾ ಮಮೇತಿ ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಕರ್ಣೇ ಕರ್ಣೇಽಜಪನ್ಜನಾಃ

ಅವನಿಗೆ ಮಣಿಯ ಹಾರದವನು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು, ಅವನ ತಮ್ಮ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದನು ಎಂಬ ಮಾತು ಹರಡಿತು. ಜನರು ಇದನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಕಿವಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

ಭಗವಾಂಸ್ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ದುರ್ಯಶೋ ಲಿಪ್ತಮಾತ್ಮನಿ। ಮಾರ್ಷ್ಟುಂ ಪ್ರಸೇನಪದವೀಮನ್ವಪದ್ಯತ ನಾಗರೈಃ

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಹೆಸರು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಹರಡಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಅಪವಾದವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಲು ನಾಗರಿಕರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸೇನನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟನು.

ಹತಂ ಪ್ರಸೇನಂ ಅಶ್ವಂ ಚ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಕೇಶರಿಣಾ ವನೇ। ತಂ ಚಾದ್ರಿ ಪೃಷ್ಠೇ ನಿಹತಮೃಕ್ಷೇಣ ದದೃಶುರ್ಜನಾಃ

ಜನರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಸೇನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕರಡಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.

ಋಕ್ಷರಾಜಬಿಲಂ ಭೀಮಮನ್ಧೇನ ತಮಸಾವೃತಮ್। ಏಕೋ ವಿವೇಶ ಭಗವಾನವಸ್ಥಾಪ್ಯ ಬಹಿಃ ಪ್ರಜಾಃ

ಭಯಾನಕವಾದ, ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕರಡಿಯ ರಾಜನ ಗುಹೆಗೆ ಭಗವಂತನು ಒಬ್ಬನೇ ಒಳಗೆ ಹೋದನು, ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.

ತತ್ರ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಣಿಪ್ರೇಷ್ಠಂ ಬಾಲಕ್ರೀಡನಕಂ ಕೃತಮ್। ಹರ್ತುಂ ಕೃತಮತಿಸ್ತಸ್ಮಿನ್ನವತಸ್ಥೇಽರ್ಭಕಾನ್ತಿಕೇ

ಅಲ್ಲಿ ಅಮೂಲ್ಯ ಮಣಿಯನ್ನು ಮಗುವಿನ ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಮಗುವಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ತಮಪೂರ್ವಂ ನರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧಾತ್ರೀ ಚುಕ್ರೋಶ ಭೀತವತ್। ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾಭ್ಯದ್ರವತ್ಕ್ರುದ್ಧೋ ಜಾಮ್ಬವಾನ್ಬಲಿನಾಂ ವರಃ

ಅಪರಿಚಿತನಾದ ಆ ಮಾನವನನ್ನು ನೋಡಿ ಧಾತ್ರಿಯು ಭಯದಿಂದ ಕೂಗಿದಳು. ಆ ಕೂಗು ಕೇಳಿ, ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಂಬವಂತನು ಕೋಪದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂತನು.

ಸ ವೈ ಭಗವತಾ ತೇನ ಯುಯುಧೇ ಸ್ವಾಮಿನಾಽಽತ್ಮನಃ। ಪುರುಷಂ ಪ್ರಾಕೃತಂ ಮತ್ವಾ ಕುಪಿತೋ ನಾನುಭಾವವಿತ್

ಅವನು ಭಗವಂತನಾದ ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದನು, ಕೋಪದಿಂದ ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ.

ದ್ವನ್ದ್ವಯುದ್ಧಂ ಸುತುಮುಲಮುಭಯೋರ್ವಿಜಿಗೀಷತೋಃ। ಆಯುಧಾಶ್ಮದ್ರುಮೈರ್ದೋರ್ಭಿಃ ಕ್ರವ್ಯಾರ್ಥೇ ಶ್ಯೇನಯೋರಿವ

ವಿಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಯುಧಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಕೈಗಳಿಂದ ಭೀಕರವಾದ ಸಮರ ನಡೆಸಿದರು; ಅದು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಗಿಡುಗಗಳಂತೆ ಉಗ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಆಸೀತ್ತದಷ್ಟಾವಿಂಶಾಹಮಿತರೇತರಮುಷ್ಟಿಭಿಃ। ವಜ್ರನಿಷ್ಪೇಷಪರುಷೈರವಿಶ್ರಮಮಹರ್ನಿಶಮ್

ಇಬ್ಬರೂ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ, ದಿನರೂಜು ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ, ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡರು.

ಕೃಷ್ಣಮುಷ್ಟಿವಿನಿಷ್ಪಾತ ನಿಷ್ಪಿಷ್ಟಾಙ್ಗೋರು ಬನ್ಧನಃ। ಕ್ಷೀಣಸತ್ತ್ವಃ ಸ್ವಿನ್ನಗಾತ್ರಸ್ತಮಾಹಾತೀವ ವಿಸ್ಮಿತಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಮುಷ್ಟಿ ಹೊಡೆಯಲು ಜಾಂಬವಂತನ ಅಂಗಗಳು ನಜ್ಜಿಹೋಗಿ, ಬಲ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ದೇಹವು ಬೆವರಿನಿಂದ ನೆನೆದು, ಆತನು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಜಾನೇ ತ್ವಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಪ್ರಾಣ ಓಜಃ ಸಹೋ ಬಲಮ್। ವಿಷ್ಣುಂ ಪುರಾಣಪುರುಷಂ ಪ್ರಭವಿಷ್ಣುಮಧೀಶ್ವರಮ್

ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಾಣ, ಶಕ್ತಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ; ನೀನು ಪುರಾತನನಾದ ವಿಷ್ಣು, ಪರಮೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ತ್ವಂ ಹಿ ವಿಶ್ವಸೃಜಾಂ ಸ್ರಷ್ಟಾ ಸೃಷ್ಟಾನಾಮಪಿ ಯಚ್ಚ ಸತ್। ಕಾಲಃ ಕಲಯತಾಮೀಶಃ ಪರ ಆತ್ಮಾ ತಥಾತ್ಮನಾಮ್

ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಿಗೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸೃಷ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯ, ಕಾಲರೂಪ, ಎಲ್ಲರ ಅಧಿಪತಿ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ.

ಯಸ್ಯೇಷದುತ್ಕಲಿತರೋಷಕಟಾಕ್ಷಮೋಕ್ಷೈರ್। ವರ್ತ್ಮಾದಿಶತ್ಕ್ಷುಭಿತನಕ್ರತಿಮಿಙ್ಗಲೋಽಬ್ಧಿಃ । ಸೇತುಃ ಕೃತಃ ಸ್ವಯಶ ಉಜ್ಜ್ವಲಿತಾ ಚ ಲಙ್ಕಾ। ರಕ್ಷಃಶಿರಾಂಸಿ ಭುವಿ ಪೇತುರಿಷುಕ್ಷತಾನಿ

ನಿನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಗಳ ಚಿತ್ತೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಗರವು ಅಲೆಗಳೆತ್ತಿ, ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು, ಲಂಕೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಬೆಳಗಿತು, ರಾಕ್ಷಸರ ತಲೆಗಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.

ಇತಿ ವಿಜ್ಞಾತವಿಜ್ಞಾನಮೃಕ್ಷರಾಜಾನಮಚ್ಯುತಃ। ವ್ಯಾಜಹಾರ ಮಹಾರಾಜ ಭಗವಾನ್ದೇವಕೀಸುತಃ

ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಕರಡಿಯ ರಾಜನಿಗೆ, ಅಚ್ಯುತನು, ದೇವಕಿಯ ಮಗನು, ರಾಜನೇ, ಮಾತಾಡಿದನು.

ಅಭಿಮೃಶ್ಯಾರವಿನ್ದಾಕ್ಷಃ ಪಾಣಿನಾ ಶಂಕರೇಣ ತಮ್। ಕೃಪಯಾ ಪರಯಾ ಭಕ್ತಂ ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಯಾ ಗಿರಾ

ಪದ್ಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪಾರ ದಯೆಯಿಂದ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಮಣಿಹೇತೋರಿಹ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ವಯಮೃಕ್ಷಪತೇ ಬಿಲಮ್। ಮಿಥ್ಯಾಭಿಶಾಪಂ ಪ್ರಮೃಜನ್ನಾತ್ಮನೋ ಮಣಿನಾಮುನಾ

ಈ ಮಣಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಕರಡಿಯ ರಾಜನೇ, ನಾನೀಗ ನಿನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಮಣಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಸುಳ್ಳು ಅಪವಾದವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಲು ಬಂದೆನು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಃ ಸ್ವಾಂ ದುಹಿತರಂ ಕನ್ಯಾಂ ಜಾಮ್ಬವತೀಂ ಮುದಾ। ಅರ್ಹಣಾರ್ಥಂ ಸ ಮಣಿನಾ ಕೃಷ್ಣಾಯೋಪಜಹಾರ ಹ

ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಜಾಂಬವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಗೌರವವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.

ಅದೃಷ್ಟ್ವಾ ನಿರ್ಗಮಂ ಶೌರೇಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ಯ ಬಿಲಂ ಜನಾಃ। ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯ ದ್ವಾದಶಾಹಾನಿ ದುಃಖಿತಾಃ ಸ್ವಪುರಂ ಯಯುಃ

ಶೌರಿಯು ಗುಹೆಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಬರದಿರುವುದನ್ನು ಜನರು ನೋಡಿ, ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ದುಃಖದಿಂದ ಕಾಯಿದರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ನಿಶಮ್ಯ ದೇವಕೀ ದೇವೀ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯಾನಕದುನ್ದುಭಿಃ। ಸುಹೃದೋ ಜ್ಞಾತಯೋಽಶೋಚನ್ಬಿಲಾತ್ಕೃಷ್ಣಮನಿರ್ಗತಮ್

ಕೃಷ್ಣನು ಗುಹೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ದೇವಕಿ ದೇವಿ, ರುಕ್ಮಿಣಿ, ವಸುದೇವ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ದುಃಖದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು.