ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಜಲದಶ್ಯಾಮಂ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಸಮ್ । ಪ್ರಲಮ್ಬಬಾಹುಂ ತಾಮ್ರಾಕ್ಷಂ ಸುಸ್ಮಿತಂ ರುಚಿರಾನನಮ್

ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದು, ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಗೆ ಧರಿಸಿ, ಉದ್ದವಾದ ಕೈಗಳು, ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾದ ನಗುವುಳ್ಳ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ,

ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಮುಖಾಮ್ಭೋಜಂ ನೀಲವಕ್ರಾಲಕಾಲಿಭಿಃ । ಕೃಷ್ಣಂ ಮತ್ವಾ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಹ್ರೀತಾ ನಿಲಿಲ್ಯುಸ್ತತ್ರ ತತ್ರ ಹ

ನೀಲಿ ತಿರುವು ಕೂದಲಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಕಮಲಮುಖದ ಅವನನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡರು.

ಅವಧಾರ್ಯ ಶನೈರೀಷದ್ ವೈಲಕ್ಷಣ್ಯೇನ ಯೋಷಿತಃ । ಉಪಜಗ್ಮುಃ ಪ್ರಮುದಿತಾಃ ಸಸ್ತ್ರೀ ರತ್‍ನಂ ಸುವಿಸ್ಮಿತಾಃ

ಸ್ವಲ್ಪ ಅಜ್ಜಿತದಿಂದ ಗಮನಿಸಿ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಅವರೊಳಗಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ನೋಡಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು.

ಅಥ ತತ್ರಾಸಿತಾಪಾಙ್ಗೀ ವೈದರ್ಭೀ ವಲ್ಗುಭಾಷಿಣೀ । ಅಸ್ಮರತ್ ಸ್ವಸುತಂ ನಷ್ಟಂ ಸ್ನೇಹಸ್ನುತಪಯೋಧರಾ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳೂಳ್ಳ ವೈದರ್ಭಿ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಮಗನನ್ನು ನೆನೆಸಿ, Snehaದಿಂದ ಅವಳ স্তನಗಳು ತೇವದಿಂದ ತುಂಬಿದವು.

ಕೋ ನ್ವಯಂ ನರವೈದೂರ್ಯಃ ಕಸ್ಯ ವಾ ಕಮಲೇಕ್ಷಣಃ । ಧೃತಃ ಕಯಾ ವಾ ಜಠರೇ ಕೇಯಂ ಲಬ್ಧಾ ತ್ವನೇನ ವಾ

ಈ ಪುರುಷರೊಳಗಿನ ವಜ್ರವಂತನು ಯಾರು? ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳವನು ಯಾರ ಮಗನು? ಯಾರ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೆಳೆದನು? ಈ ಹೆಂಗಸು ಯಾರು? ಅವಳಿಗೆ ಅವನು ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕನು?

ಮಮ ಚಾಪ್ಯಾತ್ಮಜೋ ನಷ್ಟೋ ನೀತೋ ಯಃ ಸೂತಿಕಾಗೃಹಾತ್ । ಏತತ್ತುಲ್ಯವಯೋರೂಪೋ ಯದಿ ಜೀವತಿ ಕುತ್ರಚಿತ್

ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೂಡ ಜನನಗೃಹದಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಈವನು ಅವನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸು, ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಜೀವಂತನಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದು?

ಕಥಂ ತ್ವನೇನ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತಂ ಸಾರೂಪ್ಯಂ ಶಾರ್ಙ್ಗಧನ್ವನಃ । ಆಕೃತ್ಯಾವಯವೈರ್ಗತ್ಯಾ ಸ್ವರಹಾಸಾವಲೋಕನೈಃ

ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದವನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೋ, ಅವನಂತೆ ರೂಪ, ಅಂಗ, ನಡೆಯು, ಧ್ವನಿ, ನಗು, ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಈವನು ಹೇಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ?

ಸ ಏವ ವಾ ಭವೇತ್ ನೂನಂ ಯೋ ಮೇ ಗರ್ಭೇ ಧೃತೋಽರ್ಭಕಃ । ಅಮುಷ್ಮಿನ್ ಪ್ರೀತಿರಧಿಕಾ ವಾಮಃ ಸ್ಫುರತಿ ಮೇ ಭುಜಃ

ನಾನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಮಗನು ಈವನೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಎಡಗೈ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಏವಂ ಮೀಮಾಂಸಮಣಾಯಾಂ ವೈದರ್ಭ್ಯಾಂ ದೇವಕೀಸುತಃ । ದೇವಕ್ಯಾನಕದುನ್ದುಭ್ಯಾಂ ಉತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕ ಆಗಮತ್

ಹೀಗೆ ವೈದರ್ಭಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೇವಕಿಯ ಮಗನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

ವಿಜ್ಞಾತಾರ್ಥೋಽಪಿ ಭಗವಾನ್ ತೂಷ್ಣೀಮಾಸ ಜನಾರ್ದನಃ । ನಾರದೋಽಕಥಯತ್ ಸರ್ವಂ ಶಮ್ಬರಾಹರಣಾದಿಕಮ್

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಜನಾರ್ದನನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು; ನಾರದನು ಶಂಭರನ ವಧೆ ಮುಂತಾದ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.

ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಮಹದಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಕೃಷ್ಣಾನ್ತಃಪುರಯೋಷಿತಃ । ಅಭ್ಯನನ್ದನ್ ಬ್ಬಹೂನಬ್ದಾನ್ ನಷ್ಟಂ ಮೃತಮಿವಾಗತಮ್

ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಅಂತರಂಗದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಬಹು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದವನು ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು.

ದೇವಕೀ ವಸುದೇವಶ್ಚ ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ತಥಾ ಸ್ತ್ರಿಯಃ । ದಮ್ಪತೀ ತೌ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ರುಕ್ಮಿಣೀ ಚ ಯಯುರ್ಮುದಮ್

ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು, ಕೃಷ್ಣ ಹಾಗೂ ಬಾಲರಾಮ ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಆ dampati-ಯರನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ರುಕ್ಮಿಣಿಯೂ ಕೂಡ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು.

ನಷ್ಟಂ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಮಾಯಾತಂ ಆಕರ್ಣ್ಯ ದ್ವಾರಕೌಕಸಃ । ಅಹೋ ಮೃತ ಇವಾಯಾತೋ ಬಾಲೋ ದಿಷ್ಟ್ಯೇತಿ ಹಾಬ್ರುವನ್

ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದವನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಜನರು, 'ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಬಾಲಕನು ಸತ್ತವನಂತೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ, ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ!' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯಂ ವೈ ಮುಹುಃ ಪಿತೃಸರೂಪನಿಜೇಶಭಾವಾಃ ತನ್ಮಾತರೋ ಯದಭಜನ್ ರಹರೂಢಭಾವಾಃ । ಚಿತ್ರಂ ನ ತತ್ಖಲು ರಮಾಸ್ಪದಬಿಮ್ಬಬಿಮ್ಬೇ ಕಾಮೇ ಸ್ಮರೇಽಕ್ಷವಿಷಯೇ ಕಿಮುತಾನ್ಯನಾರ್ಯಃ

ಅವನನ್ನು, ತನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ, ತಾಯಂದಿರೆಲ್ಲಾ ದಿನದಿನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಲ್ಲಿ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದವರು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬಹುದು?

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಉತ್ತರಾರ್ಧೇ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನೋತ್ಪತ್ತಿನಿರೂಪಣಂ ನಾಮ ಪಞ್ಚಪಞ್ಚಾಶತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಾಗಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಹುಟ್ಟಿನ ಕಥೆ' ಎಂಬ ಐವತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.

ಅಥ ಷಟ್ಪಞ್ಚಾಶತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ । ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಸತ್ರಾಜಿತಃ ಸ್ವತನಯಾಂ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಕೃತಕಿಲ್ಬಿಷಃ। ಸ್ಯಮನ್ತಕೇನ ಮಣಿನಾ ಸ್ವಯಮುದ್ಯಮ್ಯ ದತ್ತವಾನ್

ಈಗ ಐವತ್ತಾರುನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸತ್ರಾಜಿತನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೊಟ್ಟನು.

ಶ್ರೀರಾಜೋವಾಚ। ಸತ್ರಾಜಿತಃ ಕಿಮಕರೋದ್ಬ್ರಹ್ಮನ್ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಕಿಲ್ಬಿಷಃ। ಸ್ಯಮನ್ತಕಃ ಕುತಸ್ತಸ್ಯ ಕಸ್ಮಾದ್ದತ್ತಾ ಸುತಾ ಹರೇಃ

ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು? ಅವನಿಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿ ಹೇಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು? ಅವನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಹರಿಗೆ ಏಕೆ ಕೊಟ್ಟನು?

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಆಸೀತ್ಸತ್ರಾಜಿತಃ ಸೂರ್ಯೋ ಭಕ್ತಸ್ಯ ಪರಮಃ ಸಖಾ। ಪ್ರೀತಸ್ತಸ್ಮೈ ಮಣಿಂ ಪ್ರಾದಾತ್ಸ ಚ ತುಷ್ಟಃ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಸತ್ರಾಜಿತನು ಸೂರ್ಯನ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಸೂರ್ಯನು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ಸ ತಂ ಬಿಭ್ರನ್ಮಣಿಂ ಕಣ್ಠೇ ಭ್ರಾಜಮಾನೋ ಯಥಾ ರವಿಃ। ಪ್ರವಿಷ್ಟೋ ದ್ವಾರಕಾಂ ರಾಜನ್ತೇಜಸಾ ನೋಪಲಕ್ಷಿತಃ

ಅವನು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾ, ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.

ತಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ಜನಾ ದೂರಾತ್ತೇಜಸಾ ಮುಷ್ಟದೃಷ್ಟಯಃ। ದೀವ್ಯತೇಽಕ್ಷೈರ್ಭಗವತೇ ಶಶಂಸುಃ ಸೂರ್ಯಶಙ್ಕಿತಾಃ

ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಅವನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಜನರು, ಜೂಜು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಗವಂತನ ಬಳಿ, 'ಇವನು ಸೂರ್ಯನೇನೋ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ನಾರಾಯಣ ನಮಸ್ತೇಽಸ್ತು ಶಙ್ಖಚಕ್ರಗದಾಧರ। ದಾಮೋದರಾರವಿನ್ದಾಕ್ಷ ಗೋವಿನ್ದ ಯದುನನ್ದನ

ನಾರಾಯಣನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾಧಾರಿಯಾಗಿರುವ ದಾಮೋದರ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಗೋವಿಂದ, ಯದುಕುಲದ ಆನಂದದಾಯಕನೇ!

ಏಷ ಆಯಾತಿ ಸವಿತಾ ತ್ವಾಂ ದಿದೃಕ್ಷುರ್ಜಗತ್ಪತೇ। ಮುಷ್ಣನ್ಗಭಸ್ತಿಚಕ್ರೇಣ ನೃಣಾಂ ಚಕ್ಷೂಂಷಿ ತಿಗ್ಮಗುಃ

ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನೀನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸೂರ್ಯನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ತೀವ್ರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ನನ್ವನ್ವಿಚ್ಛನ್ತಿ ತೇ ಮಾರ್ಗಂ ತ್ರಿಲೋಕ್ಯಾಂ ವಿಬುಧರ್ಷಭಾಃ। ಜ್ಞಾತ್ವಾದ್ಯ ಗೂಢಂ ಯದುಷು ದ್ರಷ್ಟುಂ ತ್ವಾಂ ಯಾತ್ಯಜಃ ಪ್ರಭೋ

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತನಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇಂದು ಅವ್ಯಯನಾದ ಪ್ರಭು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ನಿಶಮ್ಯ ಬಾಲವಚನಂ ಪ್ರಹಸ್ಯಾಮ್ಬುಜಲೋಚನಃ। ಪ್ರಾಹ ನಾಸೌ ರವಿರ್ದೇವಃ ಸತ್ರಾಜಿನ್ಮಣಿನಾ ಜ್ವಲನ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಮಕ್ಕಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, 'ಅವನು ಸೂರ್ಯನಲ್ಲ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಮಣಿಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಸತ್ರಾಜಿತ್ಸ್ವಗೃಹಂ ಶ್ರೀಮತ್ಕೃತಕೌತುಕಮಙ್ಗಲಮ್। ಪ್ರವಿಶ್ಯ ದೇವಸದನೇ ಮಣಿಂ ವಿಪ್ರೈರ್ನ್ಯವೇಶಯತ್

ಸತ್ರಾಜಿತನು ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತನ್ನ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲಾದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟನು.

ದಿನೇ ದಿನೇ ಸ್ವರ್ಣಭಾರಾನಷ್ಟೌ ಸ ಸೃಜತಿ ಪ್ರಭೋ। ದುರ್ಭಿಕ್ಷಮಾರ್ಯರಿಷ್ಟಾನಿ ಸರ್ಪಾಧಿವ್ಯಾಧಯೋಽಶುಭಾಃ। ನ ಸನ್ತಿ ಮಾಯಿನಸ್ತತ್ರ ಯತ್ರಾಸ್ತೇಽಭ್ಯರ್ಚಿತೋ ಮಣಿಃ

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಆ ಮಣಿಯಿಂದ ಎಂಟು ಹೊರೆ ಚಿನ್ನ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ದುರ್ಭಿಕ್ಷ, ಅಪಾಯ, ಹಾವುಗಳ ಕಾಟ, ರೋಗಗಳು ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕೆಡುಕುಗಳು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸ ಯಾಚಿತೋ ಮಣಿಂ ಕ್ವಾಪಿ ಯದುರಾಜಾಯ ಶೌರಿಣಾ। ನೈವಾರ್ಥಕಾಮುಕಃ ಪ್ರಾದಾದ್ಯಾಚ್ಞಾಭಙ್ಗಮತರ್ಕಯನ್

ಯದುರಾಜನಾದ ಶೌರಿಯವರು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಧನದ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

ತಮೇಕದಾ ಮಣಿಂ ಕಣ್ಠೇ ಪ್ರತಿಮುಚ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭಮ್। ಪ್ರಸೇನೋ ಹಯಮಾರುಹ್ಯ ಮೃಗಾಯಾಂ ವ್ಯಚರದ್ವನೇ

ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರಸೇನನು ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವೇಟೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರಸೇನಂ ಸಹಯಂ ಹತ್ವಾ ಮಣಿಮಾಚ್ಛಿದ್ಯ ಕೇಶರೀ। ಗಿರಿಂ ವಿಶನ್ಜಾಮ್ಬವತಾ ನಿಹತೋ ಮಣಿಮಿಚ್ಛತಾ

ಪ್ರಸೇನನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಸಿಂಹವು ಕೊಂದಿತು; ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತನು ಆ ಮಣಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ, ಆ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಂದನು.