ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧನುರ್ವಿಕೃಷ್ಯ ಸುದೃಢಂ ಜಘ್ನೇ ಕೃಷ್ಣಂ ತ್ರಿಭಿಃ ಶರೈಃ। ಆಹ ಚಾತ್ರ ಕ್ಷಣಂ ತಿಷ್ಠ ಯದೂನಾಂ ಕುಲಪಾಂಸನ

ಬಲವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎಳೆದು, ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊಡೆದು, "ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲು, ಯಾದವ ಕುಲದ ಅಪಮಾನ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಯತ್ರ ಯಾಸಿ ಸ್ವಸಾರಂ ಮೇ ಮುಷಿತ್ವಾ ಧ್ವಾಙ್ಕ್ಷವದ್ಧವಿಃ। ಹರಿಷ್ಯೇಽದ್ಯ ಮದಂ ಮನ್ದ ಮಾಯಿನಃ ಕೂಟಯೋಧಿನಃ

"ಹೋಮದ ಬಲಿಯನ್ನು ಕಳ್ಳದಂತೆ ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತೇನೆ, ಮೋಸಗಾರ, ಕುಟಿಲ ಯೋಧಾ!"

ಯಾವನ್ನ ಮೇ ಹತೋ ಬಾಣೈಃ ಶಯೀಥಾ ಮುಞ್ಚ ದಾರಿಕಾಮ್। ಸ್ಮಯನ್ಕೃಷ್ಣೋ ಧನುಶ್ಛಿತ್ತ್ವಾ ಷಡ್ಭಿರ್ವಿವ್ಯಾಧ ರುಕ್ಮಿಣಮ್

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಕೆಡವುವ ತನಕ, ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬಿಡು! ಎಂದು ರುಕ್ಮಿ ಹೇಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಮುರಿದು, ಆರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

ಅಷ್ಟಭಿಶ್ಚತುರೋ ವಾಹಾನ್ದ್ವಾಭ್ಯಾಂ ಸೂತಂ ಧ್ವಜಂ ತ್ರಿಭಿಃ। ಸ ಚಾನ್ಯದ್ಧನುರಾಧಾಯ ಕೃಷ್ಣಂ ವಿವ್ಯಾಧ ಪಞ್ಚಭಿಃ

ಎಂಟು ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಾರಥಿಯನ್ನು, ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧ್ವಜವನ್ನು ರುಕ್ಮಿ ಹೊಡೆದನು. ಮತ್ತೊಂದು ಧನುಸ್ಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು.

ತೈಸ್ತಾದಿತಃ ಶರೌಘೈಸ್ತು ಚಿಚ್ಛೇದ ಧನುರಚ್ಯುತಃ। ಪುನರನ್ಯದುಪಾದತ್ತ ತದಪ್ಯಚ್ಛಿನದವ್ಯಯಃ

ಆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗೊಳಗಾದರೂ, ಅಚ್ಯುತನು ರುಕ್ಮಿಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ರುಕ್ಮಿ ಮತ್ತೊಂದು ಧನುಸ್ಸು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗಲೂ, ಅವ್ಯಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅದನ್ನೂ ಮುರಿದನು.

ಪರಿಘಂ ಪಟ್ಟಿಶಂ ಶೂಲಂ ಚರ್ಮಾಸೀ ಶಕ್ತಿತೋಮರೌ। ಯದ್ಯದಾಯುಧಮಾದತ್ತ ತತ್ಸರ್ವಂ ಸೋಽಚ್ಛಿನದ್ಧರಿಃ

ರುಕ್ಮಿ ಯಾವ ಆಯುಧವನ್ನಾದರೂ ಹಿಡಿದಾಗ—ಗುಂಡಾಸು, ಗದೆಯು, ತ್ರಿಶೂಲ, ಕವಚ, ಖಡ್ಗ, ಜಾವಲಿನ್, ಅಥವಾ ತೋಮರ—ಹರಿಯವರು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತುಂಡುಮಾಡಿದರು.

ತತೋ ರಥಾದವಪ್ಲುತ್ಯ ಖಡ್ಗಪಾಣಿರ್ಜಿಘಾಂಸಯಾ। ಕೃಷ್ಣಮಭ್ಯದ್ರವತ್ಕ್ರುದ್ಧಃ ಪತಙ್ಗ ಇವ ಪಾವಕಮ್

ಆಮೇಲೆ, ರುಕ್ಮಿ ರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು, ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೋಪದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿದನು. ಅದು ಹಕ್ಕಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರಿದಂತೆ ಇತ್ತು.

ತಸ್ಯ ಚಾಪತತಃ ಖಡ್ಗಂ ತಿಲಶಶ್ಚರ್ಮ ಚೇಷುಭಿಃ। ಛಿತ್ತ್ವಾಸಿಮಾದದೇ ತಿಗ್ಮಂ ರುಕ್ಮಿಣಂ ಹನ್ತುಮುದ್ಯತಃ

ಅವನ ದಾಳಿ ನೋಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಖಡ್ಗವನ್ನೂ ಕವಚವನ್ನೂ ತುಂಡುಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭ್ರಾತೃವಧೋದ್ಯೋಗಂ ರುಕ್ಮಿಣೀ ಭಯವಿಹ್ವಲಾ। ಪತಿತ್ವಾ ಪಾದಯೋರ್ಭರ್ತುರುವಾಚ ಕರುಣಂ ಸತೀ

ತಮ್ಮ ಗಂಡನು ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ರುಕ್ಮಿಣಿ, ಪತಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ದುಃಖಭರಿತವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

ಶ್ರೀರುಕ್ಮಿಣ್ಯುವಾಚ। ಯೋಗೇಶ್ವರಾಪ್ರಮೇಯಾತ್ಮನ್ದೇವದೇವ ಜಗತ್ಪತೇ। ಹನ್ತುಂ ನಾರ್ಹಸಿ ಕಲ್ಯಾಣ ಭ್ರಾತರಂ ಮೇ ಮಹಾಭುಜ

ಶ್ರೀ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಹೇಳಿದಳು: ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದವನೇ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವಾ, ಲೋಕನಾಥಾ, ಕಲ್ಯಾಣಕರ, ಬಲವಂತನಾದವನೇ, ನನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ನೀನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ತಯಾ ಪರಿತ್ರಾಸವಿಕಮ್ಪಿತಾಙ್ಗಯಾ ಶುಚಾವಶುಷ್ಯನ್ಮುಖರುದ್ಧಕಣ್ಠಯಾ। ಕಾತರ್ಯವಿಸ್ರಂಸಿತಹೇಮಮಾಲಯಾ ಗೃಹೀತಪಾದಃ ಕರುಣೋ ನ್ಯವರ್ತತ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಯದಿಂದ ಅವಳ ದೇಹ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಖ ಒಣಗಿತ್ತು, ಕಂಠವು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಆತಂಕದಿಂದ ಚಿನ್ನದ ಹಾರವು ಜಾರಿತ್ತು. ಅವಳು ಪತಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ದಯೆಯಿಂದ ಅವನು ಕೈಯನ್ನೆಳೆದನು.

ಚೈಲೇನ ಬದ್ಧ್ವಾ ತಮಸಾಧುಕಾರಿಣಂ ಸಶ್ಮಶ್ರುಕೇಶಂ ಪ್ರವಪನ್ವ್ಯರೂಪಯತ್। ತಾವನ್ಮಮರ್ದುಃ ಪರಸೈನ್ಯಮದ್ಭುತಂ ಯದುಪ್ರವೀರಾ ನಲಿನೀಂ ಯಥಾ ಗಜಾಃ

ಆ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಅವನ ತಲೆಗೂ ದಾಡಿಗೂ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು. ಆ ವೇಳೆ, ಯದು ವೀರರು ಶತ್ರು ಸೇನೆಯನ್ನು ಹಸಿವಾದ ಆನೆಗಳು ಕಮಲವನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ ಓಡಿಸಿದರು.

ಕೃಷ್ಣಾನ್ತಿಕಮುಪವ್ರಜ್ಯ ದದೃಶುಸ್ತತ್ರ ರುಕ್ಮಿಣಮ್। ತಥಾಭೂತಂ ಹತಪ್ರಾಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸಙ್ಕರ್ಷಣೋ ವಿಭುಃ। ವಿಮುಚ್ಯ ಬದ್ಧಂ ಕರುಣೋ ಭಗವಾನ್ಕೃಷ್ಣಮಬ್ರವೀತ್

ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರು ರುಕ್ಮಿಯನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಸತ್ತಂತೆಯೇ ಕಂಡರು. ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವ ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ದಯಾಳು ಸಂಕರ್ಷಣನು ಅವನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಭಗವಂತನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಅಸಾಧ್ವಿದಂ ತ್ವಯಾ ಕೃಷ್ಣ ಕೃತಮಸ್ಮಜ್ಜುಗುಪ್ಸಿತಮ್। ವಪನಂ ಶ್ಮಶ್ರುಕೇಶಾನಾಂ ವೈರೂಪ್ಯಂ ಸುಹೃದೋ ವಧಃ

ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ಮಾಡಿದುದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ಇದು ನಮಗೆ ಅಪಮಾನಕರವೂ ಹೀನವೂ ಆಗಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಸ್ನೇಹಿತನ ತಲೆಗೂ ದಾಡಿಗೂ ಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ಕೊಲ್ಲುವುದು ತಪ್ಪು.

ಮೈವಾಸ್ಮಾನ್ಸಾಧ್ವ್ಯಸೂಯೇಥಾ ಭ್ರಾತುರ್ವೈರೂಪ್ಯಚಿನ್ತಯಾ। ಸುಖದುಃಖದೋ ನ ಚಾನ್ಯೋಽಸ್ತಿ ಯತಃ ಸ್ವಕೃತಭುಕ್ಪುಮಾನ್

ಈ ಸತೀ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಅವಮಾನವನ್ನು ನೆನೆಸಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು. ಯಾಕಂದರೆ, ಯಾರೂ ಯಾರಿಗೂ ಸುಖವನ್ನೋ ದುಃಖವನ್ನೋ ಕೊಡಲ್ಲ; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಬನ್ಧುರ್ವಧಾರ್ಹದೋಷೋಽಪಿ ನ ಬನ್ಧೋರ್ವಧಮರ್ಹತಿ। ತ್ಯಾಜ್ಯಃ ಸ್ವೇನೈವ ದೋಷೇಣ ಹತಃ ಕಿಂ ಹನ್ಯತೇ ಪುನಃ

ಬಂಧುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಪವಾದರೂ, ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಬಂಧುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು. ಅವನು ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದಲೇ ನಾಶವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೊಲ್ಲುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇನು?

ಕ್ಷತ್ರಿಯಾಣಾಮಯಂ ಧರ್ಮಃ ಪ್ರಜಾಪತಿವಿನಿರ್ಮಿತಃ। ಭ್ರಾತಾಪಿ ಭ್ರಾತರಂ ಹನ್ಯಾದ್ಯೇನ ಘೋರತಮಸ್ತತಃ

ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಇದು ಧರ್ಮ, ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳಿಂದ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುವುದು: ತಮ್ಮ ಸಹೋದರನನ್ನೂ ಸಹ ಒಬ್ಬನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕವಾದುದು ಇಲ್ಲ.

ರಾಜ್ಯಸ್ಯ ಭೂಮೇರ್ವಿತ್ತಸ್ಯ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಮಾನಸ್ಯ ತೇಜಸಃ। ಮಾನಿನೋಽನ್ಯಸ್ಯ ವಾ ಹೇತೋಃ ಶ್ರೀಮದಾನ್ಧಾಃ ಕ್ಷಿಪನ್ತಿ ಹಿ

ರಾಜ್ಯ, ಭೂಮಿ, ಧನ, ಹೆಣ್ಣು, ಗೌರವ, ಶಕ್ತಿಯ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕುರುಡರಾದವರು, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಸಹ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ತವೇಯಂ ವಿಷಮಾ ಬುದ್ಧಿಃ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ದುರ್ಹೃದಾಮ್। ಯನ್ಮನ್ಯಸೇ ಸದಾಭದ್ರಂ ಸುಹೃದಾಂ ಭದ್ರಮಜ್ಞವತ್

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ, ಕೃಷ್ಣಾ, ದುಷ್ಟ ಹೃದಯದವರ ಕಡೆ. ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ನೀನು ಸದಾ ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ.

ಆತ್ಮಮೋಹೋ ನೃಣಾಮೇವ ಕಲ್ಪತೇ ದೇವಮಾಯಯಾ। ಸುಹೃದ್ದುರ್ಹೃದುದಾಸೀನ ಇತಿ ದೇಹಾತ್ಮಮಾನಿನಾಮ್

ದೈವಮಾಯೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ದೇಹವೇ ನಾನು ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರು, ಯಾರನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತ, ಯಾರನ್ನು ಶತ್ರು, ಯಾರನ್ನು ನಿರಪೇಕ್ಷ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏಕ ಏವ ಪರೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಸರ್ವೇಷಾಮಪಿ ದೇಹಿನಾಮ್। ನಾನೇವ ಗೃಹ್ಯತೇ ಮೂಢೈರ್ಯಥಾ ಜ್ಯೋತಿರ್ಯಥಾ ನಭಃ

ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮಾತ್ಮನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಅನೇಕನೆಂದು ಮೂಢರು ಭಾವಿಸುವರು, ಅದು ಬೆಳಕು ಅಥವಾ ಆಕಾಶವು ವಿಭಜಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಷ್ಟೆ.

ದೇಹ ಆದ್ಯನ್ತವಾನೇಷ ದ್ರವ್ಯಪ್ರಾಣಗುಣಾತ್ಮಕಃ। ಆತ್ಮನ್ಯವಿದ್ಯಯಾ ಕೢಪ್ತಃ ಸಂಸಾರಯತಿ ದೇಹಿನಮ್

ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಆರಂಭವೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇದೆ; ಇದು ವಸ್ತು, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಜೀವಿಯನ್ನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಾತ್ಮನೋಽನ್ಯೇನ ಸಂಯೋಗೋ ವಿಯೋಗಶ್ಚ ಸತಃ ಸತಿ। ತದ್ಧೇತುತ್ವಾತ್ತತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧೇರ್ದೃಗ್ರೂಪಾಭ್ಯಾಂ ಯಥಾ ರವೇಃ

ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೊಂದರ ಜೊತೆಗೂ ಕೂಡಿಕೆ ಅಥವಾ ಬೇರ್ಪಡಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳು ಅವುಗಳ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಅದು ಸೂರ್ಯನು ಮತ್ತು ಅವನು ಬೆಳಗಿಸುವ ರೂಪಗಳಂತೆ.

ಜನ್ಮಾದಯಸ್ತು ದೇಹಸ್ಯ ವಿಕ್ರಿಯಾ ನಾತ್ಮನಃ ಕ್ವಚಿತ್। ಕಲಾನಾಮಿವ ನೈವೇನ್ದೋರ್ಮೃತಿರ್ಹ್ಯಸ್ಯ ಕುಹೂರಿವ

ಹುಟ್ಟು ಮೊದಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ದೇಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸೇರಿವೆ; ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಚಂದ್ರನ ಕಲೆಗಳು ಚಂದ್ರನಿಗೆ ತೊಡಕಾಗದಂತೆ, ಗ್ರಹಣವು ಚಂದ್ರನಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ.

ಯಥಾ ಶಯಾನ ಆತ್ಮಾನಂ ವಿಷಯಾನ್ಫಲಮೇವ ಚ। ಅನುಭುಙ್ಕ್ತೇಽಪ್ಯಸತ್ಯರ್ಥೇ ತಥಾಪ್ನೋತ್ಯಬುಧೋ ಭವಮ್

ಹಾಗೆ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ, ಅವು ನಿಜವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಕೂಡ ನಿಜವಲ್ಲದ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾದಜ್ಞಾನಜಂ ಶೋಕಮಾತ್ಮಶೋಷವಿಮೋಹನಮ್। ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನೇನ ನಿರ್ಹೃತ್ಯ ಸ್ವಸ್ಥಾ ಭವ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೇ

ಆದುದರಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದುಃಖವನ್ನು, ಅದು ಆತ್ಮವನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರಮಾಡಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗು, ಓ ಶುದ್ಧಮುಖವಂತೆಯೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏವಂ ಭಗವತಾ ತನ್ವೀ ರಾಮೇಣ ಪ್ರತಿಬೋಧಿತಾ। ವೈಮನಸ್ಯಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಮನೋ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಸಮಾದಧೇ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನಾದ ರಾಮನು ಉಪದೇಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸೊಗಸಾದವಳು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿತು.

ಪ್ರಾಣಾವಶೇಷ ಉತ್ಸೃಷ್ಟೋ ದ್ವಿಡ್ಭಿರ್ಹತಬಲಪ್ರಭಃ। ಸ್ಮರನ್ವಿರೂಪಕರಣಂ ವಿತಥಾತ್ಮಮನೋರಥಃ

ಅವನ ಪ್ರಾಣ ಶೇಷವಾಗಿತ್ತು; ಇಬ್ಬರಿಂದ ಶಕ್ತಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶವೂ ಹೋದವು. ಅವನು ತನ್ನ ವಿಕೃತವಾದ ರೂಪವನ್ನೂ, ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಚಕ್ರೇ ಭೋಜಕಟಂ ನಾಮ ನಿವಾಸಾಯ ಮಹತ್ಪುರಮ್। ಅಹತ್ವಾ ದುರ್ಮತಿಂ ಕೃಷ್ಣಮಪ್ರತ್ಯೂಹ್ಯ ಯವೀಯಸೀಮ್

ಅವನಿಗೆ ವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಭೋಜಕಟ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ದುಷ್ಟನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೋರಾಡದೆ, ಅವನ ಕಿರಿಯ ತಂಗಿಯನ್ನು ತಡೆಯದೆ ಇದ್ದನು.