ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಾಂ ದೇವಮಾಯಾಮಿವ ಧೀರಮೋಹಿನೀಂ ಸುಮಧ್ಯಮಾಂ ಕುಣ್ಡಲಮಣ್ಡಿತಾನನಾಮ್। ಶ್ಯಾಮಾಂ ನಿತಮ್ಬಾರ್ಪಿತರತ್ನಮೇಖಲಾಂ ವ್ಯಞ್ಜತ್ಸ್ತನೀಂ ಕುನ್ತಲಶಙ್ಕಿತೇಕ್ಷಣಾಮ್

ಸುಂದರ ನಡು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲ ಹಾಗೂ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ನಡುಮೇಲೆ ರತ್ನಮಾಲೆಯು, ಉಬ್ಬಿದ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಕೂದಲಿನ ಹಿಂದೆ ಮರೆವಂತಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು—ಈ ರೀತಿ ಆಕೆ ದೇವತೆಗಳ ಮಾಯೆಯಂತೆ ಮೋಹಕಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಶುಚಿಸ್ಮಿತಾಂ ಬಿಮ್ಬಫಲಾಧರದ್ಯುತಿ ಶೋಣಾಯಮಾನದ್ವಿಜಕುನ್ದಕುಡ್ಮಲಾಮ್। ಪದಾ ಚಲನ್ತೀಂ ಕಲಹಂಸಗಾಮಿನೀಂ ಸಿಞ್ಜತ್ಕಲಾನೂಪುರಧಾಮಶೋಭಿನಾ

ಪವಿತ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ, ಬಿಂಬ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕೆಂಪಾದ ತುಟಿಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಹಂಸದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮೃದುವಾಗಿ ಜಿಂಜಿಣಿಸುವ ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ವಿಲೋಕ್ಯ ವೀರಾ ಮುಮುಹುಃ ಸಮಾಗತಾ ಯಶಸ್ವಿನಸ್ತತ್ಕೃತಹೃಚ್ಛಯಾರ್ದಿತಾಃ। ಯಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ತೇ ನೃಪತಯಸ್ತದುದಾರಹಾಸ ವ್ರೀಡಾವಲೋಕಹೃತಚೇತಸ ಉಜ್ಝಿತಾಸ್ತ್ರಾಃ

ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೇರುವ ಎಲ್ಲಾ ವೀರರು ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೊಂಡರು; ರಾಜರು ಆಕೆಯ ಉದಾರ ನಗು ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯ ನೋಟದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಪೇತುಃ ಕ್ಷಿತೌ ಗಜರಥಾಶ್ವಗತಾ ವಿಮೂಢಾ ಯಾತ್ರಾಚ್ಛಲೇನ ಹರಯೇಽರ್ಪಯತೀಂ ಸ್ವಶೋಭಾಮ್। ಸೈವಂ ಶನೈಶ್ಚಲಯತೀ ಚಲಪದ್ಮಕೋಶೌ ಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ತದಾ ಭಗವತಃ ಪ್ರಸಮೀಕ್ಷಮಾಣಾ

ಆ ಮಹತ್ವದ ರಾಜರು, ಆನೆ, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಗೊಂದಲದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು; procession ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೂವಿನಂತೆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಉತ್ಸಾರ್ಯ ವಾಮಕರಜೈರಲಕಾನಪಙ್ಗೈಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾನ್ಹ್ರಿಯೈಕ್ಷತ ನೃಪಾನ್ದದೃಶೇಽಚ್ಯುತಂ ಚ। ತಾಂ ರಾಜಕನ್ಯಾಂ ರಥಮಾರುರಕ್ಷತೀಂ ಜಹಾರ ಕೃಷ್ಣೋ ದ್ವಿಷತಾಂ ಸಮೀಕ್ಷತಾಮ್

ಎಡ ಕೈಯ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಬದಿಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಆಕೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಬಂದ ರಾಜರನ್ನು ನೋಡಿದಳು, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕಂಡಳು; ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿ ರಥಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಮುಂದೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.

ರಥಂ ಸಮಾರೋಪ್ಯ ಸುಪರ್ಣಲಕ್ಷಣಂ ರಾಜನ್ಯಚಕ್ರಂ ಪರಿಭೂಯ ಮಾಧವಃ। ತತೋ ಯಯೌ ರಾಮಪುರೋಗಮಃ ಶನೈಃ ಶೃಗಾಲಮಧ್ಯಾದಿವ ಭಾಗಹೃದ್ಧರಿಃ

ಗರುಡ ಚಿಹ್ನೆಯಿದ್ದ ರಥದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕುಳಿಸಿ, ಮಾಧವನು ರಾಜರ ಗುಂಪನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ರಾಮನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಸಿಂಹವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟನು.

ತಂ ಮಾನಿನಃ ಸ್ವಾಭಿಭವಂ ಯಶಃಕ್ಷಯಂ। ಪರೇ ಜರಾಸನ್ಧಮುಖಾ ನ ಸೇಹಿರೇ। ಅಹೋ ಧಿಗಸ್ಮಾನ್ಯಶ ಆತ್ತಧನ್ವನಾಂ। ಗೋಪೈರ್ಹೃತಂ ಕೇಶರಿಣಾಂ ಮೃಗೈರಿವ

ಆ ಗರ್ವಿತ ರಾಜರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜರಾಸಂಧನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಸೋಲು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯ ನಾಶವನ್ನು ಸಹಿಸದೆ, 'ಅಯ್ಯೋ, ನಮಗೆ ಲಜ್ಜೆ! ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ನಾವು, ಗೋಪಗಳಿಂದ ಸಿಂಹವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ದೋಚಿಕೊಂಡರು' ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

ಅಥ ಚತುಃಪಞ್ಚಾಶತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ 10.54 ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಸರ್ವೇ ಸುಸಂರಬ್ಧಾ ವಾಹಾನಾರುಹ್ಯ ದಂಶಿತಾಃ। ಸ್ವೈಃ ಸ್ವೈರ್ಬಲೈಃ ಪರಿಕ್ರಾನ್ತಾ ಅನ್ವೀಯುರ್ಧೃತಕಾರ್ಮುಕಾಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ, ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.

ತಾನಾಪತತ ಆಲೋಕ್ಯ ಯಾದವಾನೀಕಯೂಥಪಾಃ। ತಸ್ಥುಸ್ತತ್ಸಮ್ಮುಖಾ ರಾಜನ್ವಿಸ್ಫೂರ್ಜ್ಯ ಸ್ವಧನೂಂಷಿ ತೇ

ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಾದವ ಸೇನೆಯ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಅವರ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತರು, ರಾಜನೇ.

ಅಶ್ವಪೃಷ್ಠೇ ಗಜಸ್ಕನ್ಧೇ ರಥೋಪಸ್ಥೇಽಸ್ತ್ರ ಕೋವಿದಾಃ। ಮುಮುಚುಃ ಶರವರ್ಷಾಣಿ ಮೇಘಾ ಅದ್ರಿಷ್ವಪೋ ಯಥಾ

ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಾದವರು, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಮೋಡಗಳು ಮಳೆ ಸುರಿಯುವಂತೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆಸಿದರು.

ಪತ್ಯುರ್ಬಲಂ ಶರಾಸಾರೈಶ್ಛನ್ನಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸುಮಧ್ಯಮಾ। ಸವ್ರೀಡಮೈಕ್ಷತ್ತದ್ವಕ್ತ್ರಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಲೋಚನಾ

ತನ್ನ ಗಂಡನ ಸೇನೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸುಂದರ ನಡುಹೊಂದಿದ ವಧು ಭಯಭೀತ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

ಪ್ರಹಸ್ಯ ಭಗವಾನಾಹ ಮಾ ಸ್ಮ ಭೈರ್ವಾಮಲೋಚನೇ। ವಿನಙ್ಕ್ಷ್ಯತ್ಯಧುನೈವೈತತ್ತಾವಕೈಃ ಶಾತ್ರವಂ ಬಲಮ್

ಭಗವಂತನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: 'ಕಮಲನೇತ್ರೆಯೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ಈ ಶತ್ರುಸೇನೆ ಈಗಲೇ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.'

ತೇಷಾಂ ತದ್ವಿಕ್ರಮಂ ವೀರಾ ಗದಸಙ್ಕರ್ಷಣಾದಯಃ। ಅಮೃಷ್ಯಮಾಣಾ ನಾರಾಚೈರ್ಜಘ್ನುರ್ಹಯಗಜಾನ್ರಥಾನ್

ಅವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಸಹಿಸದೆ, ಗದ, ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಇತರ ವೀರರು ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದರು.

ಪೇತುಃ ಶಿರಾಂಸಿ ರಥಿನಾಮಶ್ವಿನಾಂ ಗಜಿನಾಂ ಭುವಿ। ಸಕುಣ್ಡಲಕಿರೀಟಾನಿ ಸೋಷ್ಣೀಷಾಣಿ ಚ ಕೋಟಿಶಃ

ಕೂಂಡಲ, ಕಿರೀಟ, ಉಷ್ಣೀಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥಸಾರಥಿಗಳು, ಕುದುರೆ ಸವಾರರು, ಆನೆ ಸವಾರರ ತಲೆಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವು.

ಹಸ್ತಾಃ ಸಾಸಿಗದೇಷ್ವಾಸಾಃ ಕರಭಾ ಊರವೋಽಙ್ಘ್ರಯಃ। ಅಶ್ವಾಶ್ವತರನಾಗೋಷ್ಟ್ರ ಖರಮರ್ತ್ಯಶಿರಾಂಸಿ ಚ

ಕತ್ತಿ, ಗದೆ, ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳು, ಆನೆಗಳು, ತೊಡೆಗಳು, ಕಾಲುಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಕತ್ತೆಗಳು, ಒಂಟೆಗಳು, ಎತ್ತುಗಳು, ಕರುಗಳು, ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ತಲೆಗಳು—

ಹನ್ಯಮಾನಬಲಾನೀಕಾ ವೃಷ್ಣಿಭಿರ್ಜಯಕಾಙ್ಕ್ಷಿಭಿಃ। ರಾಜಾನೋ ವಿಮುಖಾ ಜಗ್ಮುರ್ಜರಾಸನ್ಧಪುರಃಸರಾಃ

ವಿಜಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಅವರ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜರಾಸಂಧನ ನೇತೃತ್ವದ ರಾಜರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಶಿಶುಪಾಲಂ ಸಮಭ್ಯೇತ್ಯ ಹೃತದಾರಮಿವಾತುರಮ್। ನಷ್ಟತ್ವಿಷಂ ಗತೋತ್ಸಾಹಂ ಶುಷ್ಯದ್ವದನಮಬ್ರುವನ್

ಅವರು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಂತೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ, ಕಿರಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ, ಉತ್ಸಾಹ ಹೋದ, ಬಾಯಾರಿದ ಶಿಶುಪಾಲನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಭೋ ಭೋಃ ಪುರುಷಶಾರ್ದೂಲ ದೌರ್ಮನಸ್ಯಮಿದಂ ತ್ಯಜ। ನ ಪ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯಯೋ ರಾಜನ್ನಿಷ್ಠಾ ದೇಹಿಷು ದೃಶ್ಯತೇ

"ಓ ಪುರುಷಶಾರ್ದೂಲ, ಈ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು! ರಾಜನೇ, ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂತೋಷವೋ ದುಃಖವೋ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ."

ಯಥಾ ದಾರುಮಯೀ ಯೋಷಿತ್ನೃತ್ಯತೇ ಕುಹಕೇಚ್ಛಯಾ। ಏವಮೀಶ್ವರತನ್ತ್ರೋಽಯಮೀಹತೇ ಸುಖದುಃಖಯೋಃ

"ಹೆಂಗಸು ಮರದ ಗೊಂಬೆ ಮಾಯಾಜಾಲಿಕನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಗೆ ಕುಣಿಯುತ್ತದೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಭಗವಂತನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ."

ಶೌರೇಃ ಸಪ್ತದಶಾಹಂ ವೈ ಸಂಯುಗಾನಿ ಪರಾಜಿತಃ। ತ್ರಯೋವಿಂಶತಿಭಿಃ ಸೈನ್ಯೈರ್ಜಿಗ್ಯೇ ಏಕಮಹಂ ಪರಮ್

"ನಾನು ಶೌರಿಯೊಂದಿಗೆ ಹದಿನೇಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೆನು; ಹದಿನೆಂಟನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿದೆನು."

ತಥಾಪ್ಯಹಂ ನ ಶೋಚಾಮಿ ನ ಪ್ರಹೃಷ್ಯಾಮಿ ಕರ್ಹಿಚಿತ್। ಕಾಲೇನ ದೈವಯುಕ್ತೇನ ಜಾನನ್ವಿದ್ರಾವಿತಂ ಜಗತ್

"ಆದರೂ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷಪಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಕಾಲ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ."

ಅಧುನಾಪಿ ವಯಂ ಸರ್ವೇ ವೀರಯೂಥಪಯೂಥಪಾಃ। ಪರಾಜಿತಾಃ ಫಲ್ಗುತನ್ತ್ರೈರ್ಯದುಭಿಃ ಕೃಷ್ಣಪಾಲಿತೈಃ

"ಈಗಲೂ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ, ಶೂರವೀರರ ನಾಯಕರು, ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾದವರು ತಮ್ಮ ಕುತಂತ್ರಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ್ದಾರೆ."

ರಿಪವೋ ಜಿಗ್ಯುರಧುನಾ ಕಾಲ ಆತ್ಮಾನುಸಾರಿಣಿ। ತದಾ ವಯಂ ವಿಜೇಷ್ಯಾಮೋ ಯದಾ ಕಾಲಃ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಃ

"ಈಗ ಶತ್ರುಗಳು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಲ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ; ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಪರವಾಗುವಾಗ ನಾವು ಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ."

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಏವಂ ಪ್ರಬೋಧಿತೋ ಮಿತ್ರೈಶ್ಚೈದ್ಯೋಽಗಾತ್ಸಾನುಗಃ ಪುರಮ್। ಹತಶೇಷಾಃ ಪುನಸ್ತೇಽಪಿ ಯಯುಃ ಸ್ವಂ ಸ್ವಂ ಪುರಂ ನೃಪಾಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಚೇದಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೋದನು; ಉಳಿದ ರಾಜರೂ ಬದುಕಿದ್ದವರು ತಾವು ತಾವು ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ರುಕ್ಮೀ ತು ರಾಕ್ಷಸೋದ್ವಾಹಂ ಕೃಷ್ಣದ್ವಿಡಸಹನ್ಸ್ವಸುಃ। ಪೃಷ್ಠತೋಽನ್ವಗಮತ್ಕೃಷ್ಣಮಕ್ಷೌಹಿಣ್ಯಾ ವೃತೋ ಬಲೀ

ಆದರೆ, ರುಕ್ಮಿ ತನ್ನ ತಂಗಿಯ ರಾಕ್ಷಸ ವಿವಾಹವನ್ನು ಸಹಿಸದೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷದಿಂದ, ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಹಿಂದೆ ಹೋಯಿತು.

ರುಕ್ಮ್ಯಮರ್ಷೀ ಸುಸಂರಬ್ಧಃ ಶೃಣ್ವತಾಂ ಸರ್ವಭೂಭುಜಾಮ್। ಪ್ರತಿಜಜ್ಞೇ ಮಹಾಬಾಹುರ್ದಂಶಿತಃ ಸಶರಾಸನಃ

ರುಕ್ಮಿ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಎಲ್ಲ ರಾಜರ ಮುಂದೆ, ತನ್ನ ಮಹಾ ಭುಜಗಳು ನಡುಗುತ್ತಾ, ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು.

ಅಹತ್ವಾ ಸಮರೇ ಕೃಷ್ಣಮಪ್ರತ್ಯೂಹ್ಯ ಚ ರುಕ್ಮಿಣೀಮ್। ಕುಣ್ಡಿನಂ ನ ಪ್ರವೇಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸತ್ಯಮೇತದ್ಬ್ರವೀಮಿ ವಃ

"ನಾನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲದೆ, ರುಕ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳದೆ ಕುಂಡಿನಪುರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ನಿಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ."

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ರಥಮಾರುಹ್ಯ ಸಾರಥಿಂ ಪ್ರಾಹ ಸತ್ವರಃ। ಚೋದಯಾಶ್ವಾನ್ಯತಃ ಕೃಷ್ಣಃ ತಸ್ಯ ಮೇ ಸಂಯುಗಂ ಭವೇತ್

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ ರಥಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಸಾರಥಿಗೆ, "ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸು! ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಬೇಕು!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

ಅದ್ಯಾಹಂ ನಿಶಿತೈರ್ಬಾಣೈರ್ಗೋಪಾಲಸ್ಯ ಸುದುರ್ಮತೇಃ। ನೇಷ್ಯೇ ವೀರ್ಯಮದಂ ಯೇನ ಸ್ವಸಾ ಮೇ ಪ್ರಸಭಂ ಹೃತಾ

"ಇಂದು ನಾನು ಆ ದುಷ್ಟ ಗೋಪಾಳನು ನನ್ನ ತಂಗಿಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದವನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತೇನೆ."