ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಯೋರ್ನಿವೇಶನಂ ಶ್ರೀಮದುಪಾಕಲ್ಪ್ಯ ಮಹಾಮತಿಃ। ಸಸೈನ್ಯಯೋಃ ಸಾನುಗಯೋರಾತಿಥ್ಯಂ ವಿದಧೇ ಯಥಾ

ಆ ಮಹಾಮತಿವಂತನು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ, ಅವರ ಸೇನೆ ಮತ್ತು ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೂ, ಭವ್ಯವಾದ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ಏವಂ ರಾಜ್ಞಾಂ ಸಮೇತಾನಾಂ ಯಥಾವೀರ್ಯಂ ಯಥಾವಯಃ। ಯಥಾಬಲಂ ಯಥಾವಿತ್ತಂ ಸರ್ವೈಃ ಕಾಮೈಃ ಸಮರ್ಹಯತ್

ಹೀಗೆ, ಸೇರಿದ್ದ ರಾಜರಿಗೆ ಅವರ ಶೌರ್ಯ, ವಯಸ್ಸು, ಬಲ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಯ ಉಡುಗೊರೆಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದನು.

ಕೃಷ್ಣಮಾಗತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ವಿದರ್ಭಪುರವಾಸಿನಃ। ಆಗತ್ಯ ನೇತ್ರಾಞ್ಜಲಿಭಿಃ ಪಪುಸ್ತನ್ಮುಖಪಙ್ಕಜಮ್

ಕೃಷ್ಣನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ವಿದ್ಯರ್ಭನಗರದ ಜನರು ಬಂದು, ಕೈಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಮುಖಪದ್ಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಅಸ್ಯೈವ ಭಾರ್ಯಾ ಭವಿತುಂ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯರ್ಹತಿ ನಾಪರಾ। ಅಸಾವಪ್ಯನವದ್ಯಾತ್ಮಾ ಭೈಷ್ಮ್ಯಾಃ ಸಮುಚಿತಃ ಪತಿಃ

ಕೇವಲ ರುಕ್ಮಿಣಿಯೇ ಅವನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲು ಯೋಗ್ಯಳು, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ; ಅವನು ಕೂಡ ದೋಷರಹಿತನು, ಭೈಷ್ಮಿಯ ಮಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪತಿ.

ಕಿಞ್ಚಿತ್ಸುಚರಿತಂ ಯನ್ನಸ್ತೇನ ತುಷ್ಟಸ್ತ್ರಿಲೋಕಕೃತ್। ಅನುಗೃಹ್ಣಾತು ಗೃಹ್ಣಾತು ವೈದರ್ಭ್ಯಾಃ ಪಾಣಿಮಚ್ಯುತಃ

ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದಲೂ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅಚ್ಯುತನು ವಿದ್ಯರ್ಭಿಯ ಕೈ ಹಿಡಿಯಲಿ, ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿ.

ಏವಂ ಪ್ರೇಮಕಲಾಬದ್ಧಾ ವದನ್ತಿ ಸ್ಮ ಪುರೌಕಸಃ। ಕನ್ಯಾ ಚಾನ್ತಃಪುರಾತ್ಪ್ರಾಗಾದ್ಭಟೈರ್ಗುಪ್ತಾಮ್ಬಿಕಾಲಯಮ್

ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ನಗರದವರು ಮಾತನಾಡಿದರು; ಆ ಕನ್ಯೆ ಭಟರ ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಂತರಂಗದಿಂದ ಅಂಬಿಕಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.

ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ವಿನಿರ್ಯಯೌ ದ್ರಷ್ಟುಂ ಭವಾನ್ಯಾಃ ಪಾದಪಲ್ಲವಮ್। ಸಾ ಚಾನುಧ್ಯಾಯತೀ ಸಮ್ಯಙ್ಮುಕುನ್ದಚರಣಾಮ್ಬುಜಮ್

ಅವಳು ಭವಾನಿಯ ಪಾದಪಲ್ಲವವನ್ನು ನೋಡಲು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊರಟಳು; ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕುಂದನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಯತವಾಙ್ಮಾತೃಭಿಃ ಸಾರ್ಧಂ ಸಖೀಭಿಃ ಪರಿವಾರಿತಾ। ಗುಪ್ತಾ ರಾಜಭಟೈಃ ಶೂರೈಃ ಸನ್ನದ್ಧೈರುದ್ಯತಾಯುಧೈಃ। ಮೃಡಙ್ಗಶಙ್ಖಪಣವಾಸ್ತೂರ್ಯಭೇರ್ಯಶ್ಚ ಜಘ್ನಿರೇ

ಅವಳು ತಾಯಂದಿರ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ರಾಜಭಟರು ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಸಜ್ಜುಗೊಂಡು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಪಣವ, ತೂರ್ಯ, ಭೇರಿ ಮುಂತಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು.

ನಾನೋಪಹಾರ ಬಲಿಭಿರ್ವಾರಮುಖ್ಯಾಃ ಸಹಸ್ರಶಃ। ಸ್ರಗ್ಗನ್ಧವಸ್ತ್ರಾಭರಣೈರ್ದ್ವಿಜಪತ್ನ್ಯಃ ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಾಃ

ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿವಿಧ ಬಲಿಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧ, ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪಂಗಾರವಾಗಿ, ದ್ವಿಜಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತಂದರು.

ಗಾಯನ್ತ್ಯಶ್ಚ ಸ್ತುವನ್ತಶ್ಚ ಗಾಯಕಾ ವಾದ್ಯವಾದಕಾಃ। ಪರಿವಾರ್ಯ ವಧೂಂ ಜಗ್ಮುಃ ಸೂತಮಾಗಧವನ್ದಿನಃ

ಹಾಡುಗಾರರು ಮತ್ತು ವಾದ್ಯಗಾರರು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ, ವಧುವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಸೂತ, ಮಾಘಧ, ವಂದಿನರು ಕೂಡಾ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋದರು.

ಆಸಾದ್ಯ ದೇವೀಸದನಂ ಧೌತಪಾದಕರಾಮ್ಬುಜಾ। ಉಪಸ್ಪೃಶ್ಯ ಶುಚಿಃ ಶಾನ್ತಾ ಪ್ರವಿವೇಶಾಮ್ಬಿಕಾನ್ತಿಕಮ್

ದೇವಿಯ ಮಂದಿರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಅವಳು, ಕಾಲು ಮತ್ತು ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಶುದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ, ಅಂಬಿಕೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.

ತಾಂ ವೈ ಪ್ರವಯಸೋ ಬಾಲಾಂ ವಿಧಿಜ್ಞಾ ವಿಪ್ರಯೋಷಿತಃ। ಭವಾನೀಂ ವನ್ದಯಾಂಚಕ್ರುರ್ಭವಪತ್ನೀಂ ಭವಾನ್ವಿತಾಮ್

ಅಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಕ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ತ್ರೀಯರು, ಭವಾನಿಯೊಂದಿಗೆ, ಭವಪತ್ನಿಯನ್ನು ಶ್ರೀಯುತಳಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು.

ನಮಸ್ಯೇ ತ್ವಾಮ್ಬಿಕೇಽಭೀಕ್ಷ್ಣಂ ಸ್ವಸನ್ತಾನಯುತಾಂ ಶಿವಾಮ್। ಭೂಯಾತ್ಪತಿರ್ಮೇ ಭಗವಾನ್ಕೃಷ್ಣಸ್ತದನುಮೋದತಾಮ್

ಓ ಅಂಬಿಕೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ, ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಶುಭವಾಗಿರುವವಳೇ; ನನ್ನ ಪತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಾಗಲಿ, ನೀನು ಇದರಿಂದ ಸಂತೋಷವಾಗಿರು.

ಅದ್ಭಿರ್ಗನ್ಧಾಕ್ಷತೈರ್ಧೂಪೈರ್ವಾಸಃಸ್ರಙ್ಮಾಲ್ಯ ಭೂಷಣೈಃ। ನಾನೋಪಹಾರಬಲಿಭಿಃ ಪ್ರದೀಪಾವಲಿಭಿಃ ಪೃಥಕ್

ಸುಗಂಧದ ವಸ್ತುಗಳು, ಅಕ್ಷತೆ, ಧೂಪ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಹಾರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಬಲಿಗಳು ಮತ್ತು ತಿನಿಸುಗಳು, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪಗಳ ಸಾಲುಗಳಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

ವಿಪ್ರಸ್ತ್ರಿಯಃ ಪತಿಮತೀಸ್ತಥಾ ತೈಃ ಸಮಪೂಜಯತ್। ಲವಣಾಪೂಪತಾಮ್ಬೂಲ ಕಣ್ಠಸೂತ್ರಫಲೇಕ್ಷುಭಿಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಗಂಡಸರ ಜೊತೆಗೆ ಆಕೆಗೆ ಉಪ್ಪು, ಹಿಟ್ಟಿನ ಹೋಳಿಗೆ, ಪಾಕ, ಪಾನಸು, ಹಾರಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.

ತಸ್ಯೈ ಸ್ತ್ರಿಯಸ್ತಾಃ ಪ್ರದದುಃ ಶೇಷಾಂ ಯುಯುಜುರಾಶಿಷಃ। ತಾಭ್ಯೋ ದೇವ್ಯೈ ನಮಶ್ಚಕ್ರೇ ಶೇಷಾಂ ಚ ಜಗೃಹೇ ವಧೂಃ

ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಉಳಿದ ಬಲಿಗಳನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಕೊಟ್ಟರು, ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಆ ವಧು ಅವರಿಗೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಉಳಿದವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು.

ಮುನಿವ್ರತಮಥ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ನಿಶ್ಚಕ್ರಾಮಾಮ್ಬಿಕಾಗೃಹಾತ್। ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಪಾಣಿನಾ ಭೃತ್ಯಾಂ ರತ್ನಮುದ್ರೋಪಶೋಭಿನಾ

ಮುನಿವ್ರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕೆ ಅಂಬಿಕಾದ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟಳು, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಭರಣವಿದ್ದ ಕೈಯಿಂದ ದಾಸಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.

ತಾಂ ದೇವಮಾಯಾಮಿವ ಧೀರಮೋಹಿನೀಂ ಸುಮಧ್ಯಮಾಂ ಕುಣ್ಡಲಮಣ್ಡಿತಾನನಾಮ್। ಶ್ಯಾಮಾಂ ನಿತಮ್ಬಾರ್ಪಿತರತ್ನಮೇಖಲಾಂ ವ್ಯಞ್ಜತ್ಸ್ತನೀಂ ಕುನ್ತಲಶಙ್ಕಿತೇಕ್ಷಣಾಮ್

ಸುಂದರ ನಡು, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲ ಹಾಗೂ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ನಡುಮೇಲೆ ರತ್ನಮಾಲೆಯು, ಉಬ್ಬಿದ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಕೂದಲಿನ ಹಿಂದೆ ಮರೆವಂತಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು—ಈ ರೀತಿ ಆಕೆ ದೇವತೆಗಳ ಮಾಯೆಯಂತೆ ಮೋಹಕಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಶುಚಿಸ್ಮಿತಾಂ ಬಿಮ್ಬಫಲಾಧರದ್ಯುತಿ ಶೋಣಾಯಮಾನದ್ವಿಜಕುನ್ದಕುಡ್ಮಲಾಮ್। ಪದಾ ಚಲನ್ತೀಂ ಕಲಹಂಸಗಾಮಿನೀಂ ಸಿಞ್ಜತ್ಕಲಾನೂಪುರಧಾಮಶೋಭಿನಾ

ಪವಿತ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ, ಬಿಂಬ ಹಣ್ಣಿನಂತೆ ಕೆಂಪಾದ ತುಟಿಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಹಂಸದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮೃದುವಾಗಿ ಜಿಂಜಿಣಿಸುವ ನೂಪುರಗಳಿಂದ ಆಕೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ವಿಲೋಕ್ಯ ವೀರಾ ಮುಮುಹುಃ ಸಮಾಗತಾ ಯಶಸ್ವಿನಸ್ತತ್ಕೃತಹೃಚ್ಛಯಾರ್ದಿತಾಃ। ಯಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ತೇ ನೃಪತಯಸ್ತದುದಾರಹಾಸ ವ್ರೀಡಾವಲೋಕಹೃತಚೇತಸ ಉಜ್ಝಿತಾಸ್ತ್ರಾಃ

ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೇರುವ ಎಲ್ಲಾ ವೀರರು ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೊಂಡರು; ರಾಜರು ಆಕೆಯ ಉದಾರ ನಗು ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯ ನೋಟದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಪೇತುಃ ಕ್ಷಿತೌ ಗಜರಥಾಶ್ವಗತಾ ವಿಮೂಢಾ ಯಾತ್ರಾಚ್ಛಲೇನ ಹರಯೇಽರ್ಪಯತೀಂ ಸ್ವಶೋಭಾಮ್। ಸೈವಂ ಶನೈಶ್ಚಲಯತೀ ಚಲಪದ್ಮಕೋಶೌ ಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ತದಾ ಭಗವತಃ ಪ್ರಸಮೀಕ್ಷಮಾಣಾ

ಆ ಮಹತ್ವದ ರಾಜರು, ಆನೆ, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಗೊಂದಲದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು; procession ನೆಪದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೂವಿನಂತೆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಡುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಉತ್ಸಾರ್ಯ ವಾಮಕರಜೈರಲಕಾನಪಙ್ಗೈಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾನ್ಹ್ರಿಯೈಕ್ಷತ ನೃಪಾನ್ದದೃಶೇಽಚ್ಯುತಂ ಚ। ತಾಂ ರಾಜಕನ್ಯಾಂ ರಥಮಾರುರಕ್ಷತೀಂ ಜಹಾರ ಕೃಷ್ಣೋ ದ್ವಿಷತಾಂ ಸಮೀಕ್ಷತಾಮ್

ಎಡ ಕೈಯ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಬದಿಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, ಆಕೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಬಂದ ರಾಜರನ್ನು ನೋಡಿದಳು, ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕಂಡಳು; ಆ ರಾಜಕುಮಾರಿ ರಥಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಎದುರಾಳಿಗಳ ಮುಂದೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.

ರಥಂ ಸಮಾರೋಪ್ಯ ಸುಪರ್ಣಲಕ್ಷಣಂ ರಾಜನ್ಯಚಕ್ರಂ ಪರಿಭೂಯ ಮಾಧವಃ। ತತೋ ಯಯೌ ರಾಮಪುರೋಗಮಃ ಶನೈಃ ಶೃಗಾಲಮಧ್ಯಾದಿವ ಭಾಗಹೃದ್ಧರಿಃ

ಗರುಡ ಚಿಹ್ನೆಯಿದ್ದ ರಥದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಕುಳಿಸಿ, ಮಾಧವನು ರಾಜರ ಗುಂಪನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ರಾಮನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಸಿಂಹವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟನು.

ತಂ ಮಾನಿನಃ ಸ್ವಾಭಿಭವಂ ಯಶಃಕ್ಷಯಂ। ಪರೇ ಜರಾಸನ್ಧಮುಖಾ ನ ಸೇಹಿರೇ। ಅಹೋ ಧಿಗಸ್ಮಾನ್ಯಶ ಆತ್ತಧನ್ವನಾಂ। ಗೋಪೈರ್ಹೃತಂ ಕೇಶರಿಣಾಂ ಮೃಗೈರಿವ

ಆ ಗರ್ವಿತ ರಾಜರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜರಾಸಂಧನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಸೋಲು ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯ ನಾಶವನ್ನು ಸಹಿಸದೆ, 'ಅಯ್ಯೋ, ನಮಗೆ ಲಜ್ಜೆ! ಆಯುಧಧಾರಿಗಳಾದ ನಾವು, ಗೋಪಗಳಿಂದ ಸಿಂಹವು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿದಂತೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ದೋಚಿಕೊಂಡರು' ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.

ಅಥ ಚತುಃಪಞ್ಚಾಶತ್ತಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ 10.54 ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಸರ್ವೇ ಸುಸಂರಬ್ಧಾ ವಾಹಾನಾರುಹ್ಯ ದಂಶಿತಾಃ। ಸ್ವೈಃ ಸ್ವೈರ್ಬಲೈಃ ಪರಿಕ್ರಾನ್ತಾ ಅನ್ವೀಯುರ್ಧೃತಕಾರ್ಮುಕಾಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ, ಎಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಕೋಪಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ತಮ್ಮ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.

ತಾನಾಪತತ ಆಲೋಕ್ಯ ಯಾದವಾನೀಕಯೂಥಪಾಃ। ತಸ್ಥುಸ್ತತ್ಸಮ್ಮುಖಾ ರಾಜನ್ವಿಸ್ಫೂರ್ಜ್ಯ ಸ್ವಧನೂಂಷಿ ತೇ

ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಯಾದವ ಸೇನೆಯ ನಾಯಕರು ತಮ್ಮ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಅವರ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತರು, ರಾಜನೇ.

ಅಶ್ವಪೃಷ್ಠೇ ಗಜಸ್ಕನ್ಧೇ ರಥೋಪಸ್ಥೇಽಸ್ತ್ರ ಕೋವಿದಾಃ। ಮುಮುಚುಃ ಶರವರ್ಷಾಣಿ ಮೇಘಾ ಅದ್ರಿಷ್ವಪೋ ಯಥಾ

ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಾದವರು, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ರಥಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಮೋಡಗಳು ಮಳೆ ಸುರಿಯುವಂತೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆಸಿದರು.

ಪತ್ಯುರ್ಬಲಂ ಶರಾಸಾರೈಶ್ಛನ್ನಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸುಮಧ್ಯಮಾ। ಸವ್ರೀಡಮೈಕ್ಷತ್ತದ್ವಕ್ತ್ರಂ ಭಯವಿಹ್ವಲಲೋಚನಾ

ತನ್ನ ಗಂಡನ ಸೇನೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸುಂದರ ನಡುಹೊಂದಿದ ವಧು ಭಯಭೀತ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಳು.

ಪ್ರಹಸ್ಯ ಭಗವಾನಾಹ ಮಾ ಸ್ಮ ಭೈರ್ವಾಮಲೋಚನೇ। ವಿನಙ್ಕ್ಷ್ಯತ್ಯಧುನೈವೈತತ್ತಾವಕೈಃ ಶಾತ್ರವಂ ಬಲಮ್

ಭಗವಂತನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು: 'ಕಮಲನೇತ್ರೆಯೇ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ಈ ಶತ್ರುಸೇನೆ ಈಗಲೇ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.'