ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸಿಕ್ತಮಾರ್ಗಾಂ ಹೃಷ್ಟಜನಾಂ ಪತಾಕಾಭಿರಭ್ಯಲಙ್ಕೃತಾಮ್। ನಿರ್ಘುಷ್ಟಾಂ ಬ್ರಹ್ಮಘೋಷೇಣ ಕೌತುಕಾಬದ್ಧತೋರಣಾಮ್

ರಸ್ತೆಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಜನರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು, ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತೋರಣಗಳು ಕಟ್ಟಲಾಗಿದ್ದವು.

ನಿಚೀಯಮಾನೋ ನಾರೀಭಿರ್ಮಾಲ್ಯದಧ್ಯಕ್ಷತಾಙ್ಕುರೈಃ। ನಿರೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಃ ಸಸ್ನೇಹಂ ಪ್ರೀತ್ಯುತ್ಕಲಿತಲೋಚನೈಃ

ಅವನನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರು ಹಾರ, ಮೊಸರು, ಅಕ್ಷತ ಮತ್ತು ಮೊಳಕುಗಳಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದರು; ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಇದ್ದರು.

ಆಯೋಧನಗತಂ ವಿತ್ತಮನನ್ತಂ ವೀರಭೂಷಣಮ್। ಯದುರಾಜಾಯ ತತ್ಸರ್ವಮಾಹೃತಂ ಪ್ರಾದಿಶತ್ಪ್ರಭುಃ

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೊರೆತ, ಅನಂತವಾದ, ವೀರರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತನ್ನು, ಯದುರಾಜನಿಗೆ ಭಗವಂತನು ತಂದು ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು.

ಏವಂ ಸಪ್ತದಶಕೃತ್ವಸ್ತಾವತ್ಯಕ್ಷೌಹಿಣೀಬಲಃ। ಯುಯುಧೇ ಮಾಗಧೋ ರಾಜಾ ಯದುಭಿಃ ಕೃಷ್ಣಪಾಲಿತೈಃ

ಹೀಗೆ, ಮಾಗಧ ರಾಜನು ಹದಿನೇಳು ಬಾರಿ ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಯದುವರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಅಕ್ಷಿಣ್ವಂಸ್ತದ್ಬಲಂ ಸರ್ವಂ ವೃಷ್ಣಯಃ ಕೃಷ್ಣತೇಜಸಾ। ಹತೇಷು ಸ್ವೇಷ್ವನೀಕೇಷು ತ್ಯಕ್ತೋಽಗಾದರಿಭಿರ್ನೃಪಃ

ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು; ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವು ಹತರಾದಾಗ, ರಾಜನು ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿ ಹೊರಟನು.

ಅಷ್ಟಾದಶಮ ಸಙ್ಗ್ರಾಮ ಆಗಾಮಿನಿ ತದನ್ತರಾ। ನಾರದಪ್ರೇಷಿತೋ ವೀರೋ ಯವನಃ ಪ್ರತ್ಯದೃಶ್ಯತ

ಹದಿನೆಂಟನೇ ಯುದ್ಧವು ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾರದನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲಾದ ಯವನ ವೀರನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ರುರೋಧ ಮಥುರಾಮೇತ್ಯ ತಿಸೃಭಿರ್ಮ್ಲೇಚ್ಛಕೋಟಿಭಿಃ। ನೃಲೋಕೇ ಚಾಪ್ರತಿದ್ವನ್ದ್ವೋ ವೃಷ್ಣೀನ್ಶ್ರುತ್ವಾತ್ಮಸಮ್ಮಿತಾನ್

ಆ ವಿದೇಶಿ, ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮ್ಲೇಚ್ಛ ಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡನು; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ವೃಷ್ಣಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸಮಾನರೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದನು.

ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾಚಿನ್ತಯತ್ಕೃಷ್ಣಃ ಸಙ್ಕರ್ಷಣ ಸಹಾಯವಾನ್। ಅಹೋ ಯದೂನಾಂ ವೃಜಿನಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಹ್ಯುಭಯತೋ ಮಹತ್

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ಯದುವರಿಗೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಬಂದಿದೆ.'

ಯವನೋಽಯಂ ನಿರುನ್ಧೇಽಸ್ಮಾನದ್ಯ ತಾವನ್ಮಹಾಬಲಃ। ಮಾಗಧೋಽಪ್ಯದ್ಯ ವಾ ಶ್ವೋ ವಾ ಪರಶ್ವೋ ವಾಗಮಿಷ್ಯತಿ

ಈ ಯವನು ಇಂದು ತನ್ನ ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಮಾಗಧ ರಾಜನು ಇಂದು ಅಥವಾ ನಾಳೆ ಅಥವಾ ಮರುದಿನ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಆವಯೋಃ ಯುಧ್ಯತೋರಸ್ಯ ಯದ್ಯಾಗನ್ತಾ ಜರಾಸುತಃ। ಬನ್ಧೂನ್ಹನಿಷ್ಯತ್ಯಥ ವಾ ನೇಷ್ಯತೇ ಸ್ವಪುರಂ ಬಲೀ

ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ, ಜರಾಸಂಧನು ಬಂದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು ಅಥವಾ ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು.

ತಸ್ಮಾದದ್ಯ ವಿಧಾಸ್ಯಾಮೋ ದುರ್ಗಂ ದ್ವಿಪದದುರ್ಗಮಮ್। ತತ್ರ ಜ್ಞಾತೀನ್ಸಮಾಧಾಯ ಯವನಂ ಘಾತಯಾಮಹೇ

ಆದರಿಂದ, ಇಂದು ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ತಲುಪಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಒಂದು ಕೋಟೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸೋಣ; ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇರಿಸಿ, ನಂತರ ಯವನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸೋಣ.

ಇತಿ ಸಮ್ಮನ್ತ್ರ್ಯ ಭಗವಾನ್ದುರ್ಗಂ ದ್ವಾದಶಯೋಜನಮ್। ಅನ್ತಃಸಮುದ್ರೇ ನಗರಂ ಕೃತ್ಸ್ನಾದ್ಭುತಮಚೀಕರತ್

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ಸಮುದ್ರದ ಒಳಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ಯೋಜನ ಅಗಲದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಒಂದು ಕೋಟೆಯನ್ನೂ ನಗರವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

ದೃಶ್ಯತೇ ಯತ್ರ ಹಿ ತ್ವಾಷ್ಟ್ರಂ ವಿಜ್ಞಾನಂ ಶಿಲ್ಪನೈಪುಣಮ್। ರಥ್ಯಾಚತ್ವರವೀಥೀಭಿರ್ಯಥಾವಾಸ್ತು ವಿನಿರ್ಮಿತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟೃನ ಕೌಶಲ್ಯ, ಶಿಲ್ಪದ ನಿಪುಣತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು, ಹಾದಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾದ ವಾಸ್ತುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿದ್ದವು.

ಸುರದ್ರುಮಲತೋದ್ಯಾನ ವಿಚಿತ್ರೋಪವನಾನ್ವಿತಮ್। ಹೇಮಶೃಙ್ಗೈರ್ದಿವಿಸ್ಪೃಗ್ಭಿಃ ಸ್ಫಟಿಕಾಟ್ಟಾಲಗೋಪುರೈಃ

ಆ ನಗರವು ದೇವವೃಕ್ಷಗಳು, ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ವಿಚಿತ್ರ ವನಗಳು, ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪುವ ಬಂಗಾರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಸ್ಫಟಿಕದ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು.

ರಾಜತಾರಕುಟೈಃ ಕೋಷ್ಠೈರ್ಹೇಮಕುಮ್ಭೈರಲಙ್ಕೃತೈಃ। ರತ್ನಕೂತೈರ್ಗೃಹೈರ್ಹೇಮೈರ್ಮಹಾಮಾರಕತಸ್ಥಲೈಃ

ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಯೂ ಬಂಗಾರದೂ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಕಳಶಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕೋಶಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾ ಪಚ್ಚೆ ರತ್ನದ ವೇದಿಕೆಗಳು ಇದ್ದವು.

ವಾಸ್ತೋಷ್ಪತೀನಾಂ ಚ ಗೃಹೈರ್ವಲ್ಲಭೀಭಿಶ್ಚ ನಿರ್ಮಿತಮ್। ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯಜನಾಕೀರ್ಣಂ ಯದುದೇವಗೃಹೋಲ್ಲಸತ್

ದಿಕ್ಕುಪಾಲಕರ ಮನೆಗಳು, ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿವಾಸಗಳು, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣದ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದದು, ಯದು ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು.

ಸುಧರ್ಮಾಂ ಪಾರಿಜಾತಂ ಚ ಮಹೇನ್ದ್ರಃ ಪ್ರಾಹಿಣೋದ್ಧರೇಃ। ಯತ್ರ ಚಾವಸ್ಥಿತೋ ಮರ್ತ್ಯೋ ಮರ್ತ್ಯಧರ್ಮೈರ್ನ ಯುಜ್ಯತೇ

ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭಾ ಮತ್ತು ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಕೂಡ ಮಾನವನ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ಯಾಮೈಕವರ್ಣಾನ್ವರುಣೋ ಹಯಾನ್ಶುಕ್ಲಾನ್ಮನೋಜವಾನ್। ಅಷ್ಟೌ ನಿಧಿಪತಿಃ ಕೋಶಾನ್ಲೋಕಪಾಲೋ ನಿಜೋದಯಾನ್

ವರುಣನು ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಬಿಳಿಯ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ನಿಧಿಪತಿಗಳು ಎಂಟು ನಿಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ವೈಭವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

ಯದ್ಯದ್ಭಗವತಾ ದತ್ತಮಾಧಿಪತ್ಯಂ ಸ್ವಸಿದ್ಧಯೇ। ಸರ್ವಂ ಪ್ರತ್ಯರ್ಪಯಾಮಾಸುರ್ಹರೌ ಭೂಮಿಗತೇ ನೃಪ

ಭಗವಂತನು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದ ಯಾವ ಅಧಿಕಾರವಿದ್ದರೂ, ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಹರಿಗೆ ಮರಳಿ ನೀಡಿದರು.

ತತ್ರ ಯೋಗಪ್ರಭಾವೇನ ನೀತ್ವಾ ಸರ್ವಜನಂ ಹರಿಃ। ಪ್ರಜಾಪಾಲೇನ ರಾಮೇಣ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಮನುಮನ್ತ್ರಿತಃ। ನಿರ್ಜಗಾಮ ಪುರದ್ವಾರಾತ್ಪದ್ಮಮಾಲೀ ನಿರಾಯುಧಃ

ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಪ್ರಜಾಪಾಲಕ ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಪದ್ಮಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ನಗರದ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಟನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ತಂ ವಿಲೋಕ್ಯ ವಿನಿಷ್ಕ್ರಾನ್ತಮುಜ್ಜಿಹಾನಮಿವೋಡುಪಮ್। ದರ್ಶನೀಯತಮಂ ಶ್ಯಾಮಂ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಸಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅವನು ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದಯಿಸುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನಾಗಿ, ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ ದೇಹ, ಹಳದಿ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿದ್ದವನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಶ್ರೀವತ್ಸವಕ್ಷಸಂ ಭ್ರಾಜತ್ಕೌಸ್ತುಭಾಮುಕ್ತಕನ್ಧರಮ್। ಪೃಥುದೀರ್ಘಚತುರ್ಬಾಹುಂ ನವಕಞ್ಜಾರುಣೇಕ್ಷಣಮ್

ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನೆ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನದ ಪ್ರಕಾಶ, ವಿಶಾಲವಾದ, ಎತ್ತರದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು, ಹೊಸ ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು.

ನಿತ್ಯಪ್ರಮುದಿತಂ ಶ್ರೀಮತ್ಸುಕಪೋಲಂ ಶುಚಿಸ್ಮಿತಮ್। ಮುಖಾರವಿನ್ದಂ ಬಿಭ್ರಾಣಂ ಸ್ಫುರನ್ಮಕರಕುಣ್ಡಲಮ್

ಯಾವಾಗಲೂ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ಕಾಂತಿಯುತವಾದ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಪೋಲಗಳು, ಶುಭ್ರ ಹಾಸ್ಯ, ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಮೆರುಗುಳ್ಳ ಮಕರಕುಂಡಲ ಧರಿಸಿದ್ದವನು.

ವಾಸುದೇವೋ ಹ್ಯಯಮಿತಿ ಪುಮಾನ್ಶ್ರೀವತ್ಸಲಾಞ್ಛನಃ। ಚತುರ್ಭುಜೋಽರವಿನ್ದಾಕ್ಷೋ ವನಮಾಲ್ಯತಿಸುನ್ದರಃ

ಇವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವಾಸುದೇವನು, ಶ್ರೀವತ್ಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ವನವ್ಯಾಸದ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರನು.

ಲಕ್ಷಣೈರ್ನಾರದಪ್ರೋಕ್ತೈರ್ನಾನ್ಯೋ ಭವಿತುಮರ್ಹತಿ। ನಿರಾಯುಧಶ್ಚಲನ್ಪದ್ಭ್ಯಾಂ ಯೋತ್ಸ್ಯೇಽನೇನ ನಿರಾಯುಧಃ

ನಾರದನು ವಿವರಿಸಿದ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂತಹವನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಾನೂ ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಇತಿ ನಿಶ್ಚಿತ್ಯ ಯವನಃ ಪ್ರಾದ್ರವನ್ತಂ ಪರಾಙ್ಮುಖಮ್। ಅನ್ವಧಾವಜ್ಜಿಘೃಕ್ಷುಸ್ತಂ ದುರಾಪಮಪಿ ಯೋಗಿನಾಮ್

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಯವನನು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹಂಬಲಿಸಿ, ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು; ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭನಾದ ಅವನು ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಹಸ್ತಪ್ರಾಪ್ತಮಿವಾತ್ಮಾನಂ ಹರಿಣಾ ಸ ಪದೇ ಪದೇ। ನೀತೋ ದರ್ಶಯತಾ ದೂರಂ ಯವನೇಶೋಽದ್ರಿಕನ್ದರಮ್

ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ, ಹರಿ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಪಲಾಯನಂ ಯದುಕುಲೇ ಜಾತಸ್ಯ ತವ ನೋಚಿತಮ್। ಇತಿ ಕ್ಷಿಪನ್ನನುಗತೋ ನೈನಂ ಪ್ರಾಪಾಹತಾಶುಭಃ

'ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನಿಗೆ ಓಡುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ' ಎಂದು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಹೀಗೆ ಟೀಕಿಸಿದರೂ, ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಏವಂ ಕ್ಷಿಪ್ತೋಽಪಿ ಭಗವಾನ್ಪ್ರಾವಿಶದ್ಗಿರಿಕನ್ದರಮ್। ಸೋಽಪಿ ಪ್ರವಿಷ್ಟಸ್ತತ್ರಾನ್ಯಂ ಶಯಾನಂ ದದೃಶೇ ನರಮ್

ಹೀಗೆ ಟೀಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಭಗವಂತನು ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅವನು ಕೂಡ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.