ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಥಾಪಿ ಸೂನೃತಾ ಸೌಮ್ಯ ಹೃದಿ ನ ಸ್ಥೀಯತೇ ಚಲೇ । ಪುತ್ರಾನುರಾಗವಿಷಮೇ ವಿದ್ಯುತ್ ಸೌದಾಮನೀ ಯಥಾ

ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ.

ಈಶ್ವರಸ್ಯ ವಿಧಿಂ ಕೋ ನು ವಿಧುನೋತ್ಯನ್ಯಥಾ ಪುಮಾನ್ । ಭೂಮೇರ್ಭಾರಾವತಾರಾಯ ಯೋಽವತೀರ್ಣೋ ಯದೋಃ ಕುಲೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು? ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯೋ ದುರ್ವಿಮರ್ಶಪಥಯಾ ನಿಜಮಾಯಯೇದಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಗುಣಾನ್ ವಿಭಜತೇ ತದನುಪ್ರವಿಷ್ಟಃ । ತಸ್ಮೈ ನಮೋ ದುರವಬೋಧವಿಹಾರತನ್ತ್ರ ಸಂಸಾರಚಕ್ರಗತಯೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾಯ

ತಾನೇ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಅವನ ಆಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಯಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ನೃಪತೇಃ ಅಭಿಪ್ರಾಯಂ ಸ ಯಾದವಃ । ಸುಹೃದ್‌ಭಿಃ ಸಮನುಜ್ಞಾತಃ ಪುನರ್ಯದುಪುರೀಮಗಾತ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಆ ಯಾದವನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಯಾದವರ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಶಶಂಸ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಭ್ಯಾಂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಪಾಣ್ಡವಾನ್ ಪ್ರತಿ ಕೌರವ್ಯ ಯದರ್ಥಂ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಸ್ವಯಮ್

ಅವನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪಾಂಡವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಏಕೋನಪಞ್ಚಾಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರ್ಜರಾಸನ್ಧೇನ ಸಹ ಯುದ್ಧಂ, ದ್ವಾರಕಾದುರ್ಗನಿರ್ಮಾಣಂಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಅಸ್ತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಿಶ್ಚ ಕಂಸಸ್ಯ ಮಹಿಷ್ಯೌ ಭರತರ್ಷಭ। ಮೃತೇ ಭರ್ತರಿ ದುಃಖಾರ್ತೇ ಈಯತುಃ ಸ್ಮ ಪಿತುರ್ಗೃಹಾನ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಂಸನ ಪತ್ನಿಗಳಾದ ಅಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಗಂಡನ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ, ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಪಿತ್ರೇ ಮಗಧರಾಜಾಯ ಜರಾಸನ್ಧಾಯ ದುಃಖಿತೇ। ವೇದಯಾಂ ಚಕ್ರತುಃ ಸರ್ವಮಾತ್ಮವೈಧವ್ಯಕಾರಣಮ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ಮಗಧರಾಜ ಜರಾಸಂಧನಿಗೆ, ತಮ್ಮ ವಿಧವೆಯಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಸ ತದಪ್ರಿಯಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಶೋಕಾಮರ್ಷಯುತೋ ನೃಪ। ಅಯಾದವೀಂ ಮಹೀಂ ಕರ್ತುಂ ಚಕ್ರೇ ಪರಮಮುದ್ಯಮಮ್

ಆ ದುಃಖಕರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯಾದವರ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದನು.

ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿರ್ವಿಂಶತ್ಯಾ ತಿಸೃಭಿಶ್ಚಾಪಿ ಸಂವೃತಃ। ಯದುರಾಜಧಾನೀಂ ಮಥುರಾಂ ನ್ಯರುಧತ್ಸರ್ವತೋ ದಿಶಮ್

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಸೇನೆಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಜರಾಸಂಧನು ಯಾದವರ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದನು.

ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ತದ್ಬಲಂ ಕೃಷ್ಣ ಉದ್ವೇಲಮಿವ ಸಾಗರಮ್। ಸ್ವಪುರಂ ತೇನ ಸಂರುದ್ಧಂ ಸ್ವಜನಂ ಚ ಭಯಾಕುಲಮ್

ಆ ಸೇನೆಯು ಸಾಗರದಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದನ್ನು, ಜನರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ನೋಡಿ ಆಲೋಚನೆಮಾಡಿದನು.

ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಭಗವಾನ್ಹರಿಃ ಕಾರಣಮಾನುಷಃ। ತದ್ದೇಶಕಾಲಾನುಗುಣಂ ಸ್ವಾವತಾರಪ್ರಯೋಜನಮ್

ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಆ ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ತನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಹನಿಷ್ಯಾಮಿ ಬಲಂ ಹ್ಯೇತದ್ಭುವಿ ಭಾರಂ ಸಮಾಹಿತಮ್। ಮಾಗಧೇನ ಸಮಾನೀತಂ ವಶ್ಯಾನಾಂ ಸರ್ವಭೂಭುಜಾಮ್

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜರಾಸಂಧನು ಎಲ್ಲ ರಾಜರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ತಂದಿರುವ ಈ ಭಾರವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿಃ ಸಙ್ಖ್ಯಾತಂ ಭಟಾಶ್ವರಥಕುಞ್ಜರೈಃ। ಮಾಗಧಸ್ತು ನ ಹನ್ತವ್ಯೋ ಭೂಯಃ ಕರ್ತಾ ಬಲೋದ್ಯಮಮ್

ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿಗಳಂತೆ ಗಣನೆಗೆ ಬರುವ ಸೇನೆ, ಅಶ್ವ, ರಥ, ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸೇನೆ ಸೇರುವನು.

ಏತದರ್ಥೋಽವತಾರೋಽಯಂ ಭೂಭಾರಹರಣಾಯ ಮೇ। ಸಂರಕ್ಷಣಾಯ ಸಾಧೂನಾಂ ಕೃತೋಽನ್ಯೇಷಾಂ ವಧಾಯ ಚ

ನನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರ ನಾಶ.

ಅನ್ಯೋಽಪಿ ಧರ್ಮರಕ್ಷಾಯೈ ದೇಹಃ ಸಂಭ್ರಿಯತೇ ಮಯಾ। ವಿರಾಮಾಯಾಪ್ಯಧರ್ಮಸ್ಯ ಕಾಲೇ ಪ್ರಭವತಃ ಕ್ವಚಿತ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಕೂಡ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅನ್ಯಾಯವು ಯಾವಾಗ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನಾನು ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ಧ್ಯಾಯತಿ ಗೋವಿನ್ದ ಆಕಾಶಾತ್ಸೂರ್ಯವರ್ಚಸೌ। ರಥಾವುಪಸ್ಥಿತೌ ಸದ್ಯಃ ಸಸೂತೌ ಸಪರಿಚ್ಛದೌ

ಈ ರೀತಿ ಗೋವಿಂದನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಎರಡು ರಥಗಳು, ಸಾರ್ಥಿಗಳೂ, ಎಲ್ಲ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೂ ಸಹಿತ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

ಆಯುಧಾನಿ ಚ ದಿವ್ಯಾನಿ ಪುರಾಣಾನಿ ಯದೃಚ್ಛಯಾ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾನಿ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಸಙ್ಕರ್ಷಣಮಥಾಬ್ರವೀತ್

ಹಳೆಯದಾದ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಸಹ ಅಚಾನಕ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಅವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಂಕರ್ಷಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಪಶ್ಯಾರ್ಯ ವ್ಯಸನಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಯದೂನಾಂ ತ್ವಾವತಾಂ ಪ್ರಭೋ। ಏಷ ತೇ ರಥ ಆಯಾತೋ ದಯಿತಾನ್ಯಾಯುಧಾನಿ ಚ

ಆರ್ಯನೇ, ಯದುವಂಶದವರಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಟವನ್ನು ನೋಡಿ. ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದವರಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ಇಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮ ರಥವೂ, ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಯುಧಗಳೂ.

ಏತದರ್ಥಂ ಹಿ ನೌ ಜನ್ಮ ಸಾಧೂನಾಮೀಶ ಶರ್ಮಕೃತ್। ತ್ರಯೋವಿಂಶತ್ಯನೀಕಾಖ್ಯಂ ಭೂಮೇರ್ಭಾರಮಪಾಕುರು

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಿಗೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುವ ದೇವರೇ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ಸೇನೆಗಳೆಂಬ ಭಾರವನ್ನು ನೀವೇ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ.

ಏವಂ ಸಮ್ಮನ್ತ್ರ್ಯ ದಾಶಾರ್ಹೌ ದಂಶಿತೌ ರಥಿನೌ ಪುರಾತ್। ನಿರ್ಜಗ್ಮತುಃ ಸ್ವಾಯುಧಾಢ್ಯ ಬಲೇನಾಲ್ಪೀಯಸಾ ವೃತೌ

ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರು ದಾಶಾರ್ಹ ಪುತ್ರರು ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಜೊತೆಗಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು.

ಶಙ್ಖಂ ದಧ್ಮೌ ವಿನಿರ್ಗತ್ಯ ಹರಿರ್ದಾರುಕಸಾರಥಿಃ। ತತೋಽಭೂತ್ಪರಸೈನ್ಯಾನಾಂ ಹೃದಿ ವಿತ್ರಾಸವೇಪಥುಃ

ದಾರುಕನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಹರಿ ರಥದಿಂದ ಹೊರಟಾಗ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು. ಆಗ ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಕಂಪನ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತಾವಾಹ ಮಾಗಧೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಹೇ ಕೃಷ್ಣ ಪುರುಷಾಧಮ। ನ ತ್ವಯಾ ಯೋದ್ಧುಮಿಚ್ಛಾಮಿ ಬಾಲೇನೈಕೇನ ಲಜ್ಜಯಾ । ಗುಪ್ತೇನ ಹಿ ತ್ವಯಾ ಮನ್ದ ನ ಯೋತ್ಸ್ಯೇ ಯಾಹಿ ಬನ್ಧುಹನ್

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾಘಧನು ಹೇಳಿದನು: ಕೃಷ್ಣನೇ, ನೀನು ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಹೀನನು. ನಾನು ನಿನ್ನಂಥ ಬಾಲಕನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ನೀನೊಡನೆ ಕೂಡ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವನೇ, ನೀನು ಹೋಗು.

ತವ ರಾಮ ಯದಿ ಶ್ರದ್ಧಾ ಯುಧ್ಯಸ್ವ ಧೈರ್ಯಮುದ್ವಹ। ಹಿತ್ವಾ ವಾ ಮಚ್ಛರೈಶ್ಛಿನ್ನಂ ದೇಹಂ ಸ್ವರ್ಯಾಹಿ ಮಾಂ ಜಹಿ

ನೀನು ರಾಮಾ, ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡು. ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು, ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದು ಬಿಡು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ನ ವೈ ಶೂರಾ ವಿಕತ್ಥನ್ತೇ ದರ್ಶಯನ್ತ್ಯೇವ ಪೌರುಷಮ್। ನ ಗೃಹ್ಣೀಮೋ ವಚೋ ರಾಜನ್ನಾತುರಸ್ಯ ಮುಮೂರ್ಷತಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ವೀರರು ಯಾವತ್ತೂ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಕೃತ್ಯದಿಂದ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮರಣದ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡಿರುವವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಜರಾಸುತಸ್ತಾವಭಿಸೃತ್ಯ ಮಾಧವೌ ಮಹಾಬಲೌಘೇನ ಬಲೀಯಸಾಽಽವೃಣೋತ್। ಸಸೈನ್ಯಯಾನಧ್ವಜವಾಜಿಸಾರಥೀ ಸೂರ್ಯಾನಲೌ ವಾಯುರಿವಾಭ್ರರೇಣುಭಿಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಜರಾಸಂಧನು ಮಹಾ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಾಧವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಬಂದನು. ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ, ಗಾಳಿ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಆವರಿಸಿತು.

ಸುಪರ್ಣತಾಲಧ್ವಜಚಿಹ್ನಿತೌ ರಥಾವ್। ಅಲಕ್ಷಯನ್ತ್ಯೋ ಹರಿರಾಮಯೋರ್ಮೃಧೇ। ಸ್ತ್ರಿಯಃ ಪುರಾಟ್ಟಾಲಕಹರ್ಮ್ಯಗೋಪುರಂ। ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ ಸಮ್ಮುಮುಹುಃ ಶುಚಾರ್ದಿತಃ

ಗರುಡ ಮತ್ತು ತಾಳಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಗುರುತಾದ ಹರಿ ಮತ್ತು ರಾಮರ ರಥಗಳನ್ನು ಯುದ್ಧದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮಹಿಳೆಯರು, ಹಳೆಯ ಕೋಟೆ, ಅರಮನೆ, ಗೋಪುರಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು, ದುಃಖದಿಂದ ಗಾಬರಿಗೊಂಡರು.

ಹರಿಃ ಪರಾನೀಕಪಯೋಮುಚಾಂ ಮುಹುಃ ಶಿಲೀಮುಖಾತ್ಯುಲ್ಬಣವರ್ಷಪೀಡಿತಮ್। ಸ್ವಸೈನ್ಯಮಾಲೋಕ್ಯ ಸುರಾಸುರಾರ್ಚಿತಂ ವ್ಯಸ್ಫೂರ್ಜಯಚ್ಛಾರ್ಙ್ಗಶರಾಸನೋತ್ತಮಮ್

ಹರಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಪೂಜಿಸಿದ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಶತ್ರುಗಳ ಭಯಾನಕ ಬಾಣವರ್ಷದಿಂದ ಹತಾಶರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಶಾರಂಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಭಾರೀ ಶಬ್ದದಿಂದ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡನು.

ಗೃಹ್ಣನ್ನಿಶಙ್ಗಾದಥ ಸನ್ದಧಚ್ಛರಾನ್। ವಿಕೃಷ್ಯ ಮುಞ್ಚನ್ಶಿತಬಾಣಪೂಗಾನ್। ನಿಘ್ನನ್ರಥಾನ್ಕುಞ್ಜರವಾಜಿಪತ್ತೀನ್। ನಿರನ್ತರಂ ಯದ್ವದಲಾತಚಕ್ರಮ್

ಅವನು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕವಚದಿಂದ ತೆಗೆದು, ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಹಾಕಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿದು, ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಕಾಲಾಳು ಸೈನಿಕರನ್ನು ಹೊಡೆದುಹಾಕಿದನು. ಅವನ ಚಕ್ರ ಯಾವತ್ತೂ ಕೈಯಿಂದ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.