ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನೇಹ ಚಾತ್ಯನ್ತಸಂವಾಸಃ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಕೇನಚಿತ್ ಸಹ । ರಾಜನ್ ಸ್ವೇನಾಪಿ ದೇಹೇನ ಕಿಮು ಜಾಯಾತ್ಮಜಾದಿಭಿಃ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾರೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂಗವಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ಸ್ವಂತ ದೇಹದೊಡನೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇನು?

ಏಕಃ ಪ್ರಸೂಯತೇ ಜನ್ತುಃ ಏಕ ಏವ ಪ್ರಲೀಯತೇ । ಏಕೋಽನುಭುಙ್‌ಕ್ತೇ ಸುಕೃತಂ ಏಕ ಏವ ಚ ದುಷ್ಕೃತಮ್

ಪ್ರಾಣಿಯು ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟಿ, ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನೇ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಕೆಟ್ಟದನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಧರ್ಮೋಪಚಿತಂ ವಿತ್ತಂ ಹರನ್ತ್ಯನ್ಯೇಽಲ್ಪಮೇಧಸಃ । ಸಮ್ಭೋಜನೀಯಾಪದೇಶೈಃ ಜಲಾನೀವ ಜಲೌಕಸಃ

ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರು ಸ್ನೇಹದ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಜಲೌಕೆಯಂತೆ ನೀರನ್ನು ಹೀರುವಂತೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಪುಷ್ಣಾತಿ ಯಾನಧರ್ಮೇಣ ಸ್ವಬುದ್ಧ್ಯಾ ತಮಪಣ್ಡಿತಮ್ । ತೇಽಕೃತಾರ್ಥಂ ಪ್ರಹಿಣ್ವನ್ತಿ ಪ್ರಾಣಾ ರಾಯಃ ಸುತಾದಯಃ

ಯಾರು ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪ್ರಾಣ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಸ್ವಯಂ ಕಿಲ್ಬಿಷಮಾದಾಯ ತೈಸ್ತ್ಯಕ್ತೋ ನಾರ್ಥಕೋವಿದಃ । ಅಸಿದ್ಧಾರ್ಥೋ ವಿಶತ್ಯನ್ಧಂ ಸ್ವಧರ್ಮವಿಮುಖಸ್ತಮಃ

ಅವನೇ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಧನದಲ್ಲಿ ಜಾಣನಾಗದೆ ಇತರರಿಂದ ತೊರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಫಲವಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾಲ್ಲೋಕಮಿಮಂ ರಾಜನ್ ಸ್ವಪ್ನಮಾಯಾಮನೋರಥಮ್ । ವೀಕ್ಷ್ಯಾಯಮ್ಯಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ಸಮಃ ಶಾನ್ತೋ ಭವ ಪ್ರಭೋ

ಆದಕಾರಣ, ರಾಜನೇ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಶಾಂತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು.

ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಉವಾಚ - ಯಥಾ ವದತಿ ಕಲ್ಯಾಣೀಂ ವಾಚಂ ದಾನಪತೇ ಭವಾನ್ । ತಥಾನಯಾ ನ ತೃಪ್ಯಾಮಿ ಮರ್ತ್ಯಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಯಥಾಮೃತಮ್

ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ದಾನಪತಿಗಳೇ, ನೀವು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಹಸಿವಾಗಿರುವಂತೆ.

ತಥಾಪಿ ಸೂನೃತಾ ಸೌಮ್ಯ ಹೃದಿ ನ ಸ್ಥೀಯತೇ ಚಲೇ । ಪುತ್ರಾನುರಾಗವಿಷಮೇ ವಿದ್ಯುತ್ ಸೌದಾಮನೀ ಯಥಾ

ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ.

ಈಶ್ವರಸ್ಯ ವಿಧಿಂ ಕೋ ನು ವಿಧುನೋತ್ಯನ್ಯಥಾ ಪುಮಾನ್ । ಭೂಮೇರ್ಭಾರಾವತಾರಾಯ ಯೋಽವತೀರ್ಣೋ ಯದೋಃ ಕುಲೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು? ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯೋ ದುರ್ವಿಮರ್ಶಪಥಯಾ ನಿಜಮಾಯಯೇದಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಗುಣಾನ್ ವಿಭಜತೇ ತದನುಪ್ರವಿಷ್ಟಃ । ತಸ್ಮೈ ನಮೋ ದುರವಬೋಧವಿಹಾರತನ್ತ್ರ ಸಂಸಾರಚಕ್ರಗತಯೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾಯ

ತಾನೇ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಅವನ ಆಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಯಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ನೃಪತೇಃ ಅಭಿಪ್ರಾಯಂ ಸ ಯಾದವಃ । ಸುಹೃದ್‌ಭಿಃ ಸಮನುಜ್ಞಾತಃ ಪುನರ್ಯದುಪುರೀಮಗಾತ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಆ ಯಾದವನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಯಾದವರ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಶಶಂಸ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಭ್ಯಾಂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಪಾಣ್ಡವಾನ್ ಪ್ರತಿ ಕೌರವ್ಯ ಯದರ್ಥಂ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಸ್ವಯಮ್

ಅವನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪಾಂಡವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಏಕೋನಪಞ್ಚಾಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರ್ಜರಾಸನ್ಧೇನ ಸಹ ಯುದ್ಧಂ, ದ್ವಾರಕಾದುರ್ಗನಿರ್ಮಾಣಂಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಅಸ್ತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಿಶ್ಚ ಕಂಸಸ್ಯ ಮಹಿಷ್ಯೌ ಭರತರ್ಷಭ। ಮೃತೇ ಭರ್ತರಿ ದುಃಖಾರ್ತೇ ಈಯತುಃ ಸ್ಮ ಪಿತುರ್ಗೃಹಾನ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಂಸನ ಪತ್ನಿಗಳಾದ ಅಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಗಂಡನ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ, ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಪಿತ್ರೇ ಮಗಧರಾಜಾಯ ಜರಾಸನ್ಧಾಯ ದುಃಖಿತೇ। ವೇದಯಾಂ ಚಕ್ರತುಃ ಸರ್ವಮಾತ್ಮವೈಧವ್ಯಕಾರಣಮ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ಮಗಧರಾಜ ಜರಾಸಂಧನಿಗೆ, ತಮ್ಮ ವಿಧವೆಯಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಸ ತದಪ್ರಿಯಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಶೋಕಾಮರ್ಷಯುತೋ ನೃಪ। ಅಯಾದವೀಂ ಮಹೀಂ ಕರ್ತುಂ ಚಕ್ರೇ ಪರಮಮುದ್ಯಮಮ್

ಆ ದುಃಖಕರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯಾದವರ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದನು.

ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿರ್ವಿಂಶತ್ಯಾ ತಿಸೃಭಿಶ್ಚಾಪಿ ಸಂವೃತಃ। ಯದುರಾಜಧಾನೀಂ ಮಥುರಾಂ ನ್ಯರುಧತ್ಸರ್ವತೋ ದಿಶಮ್

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಗಳನ್ನೂ, ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಸೇನೆಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ, ಜರಾಸಂಧನು ಯಾದವರ ರಾಜಧಾನಿಯಾದ ಮಥುರೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಆವರಿಸಿದನು.

ನಿರೀಕ್ಷ್ಯ ತದ್ಬಲಂ ಕೃಷ್ಣ ಉದ್ವೇಲಮಿವ ಸಾಗರಮ್। ಸ್ವಪುರಂ ತೇನ ಸಂರುದ್ಧಂ ಸ್ವಜನಂ ಚ ಭಯಾಕುಲಮ್

ಆ ಸೇನೆಯು ಸಾಗರದಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ತನ್ನ ನಗರವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದನ್ನು, ಜನರು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ನೋಡಿ ಆಲೋಚನೆಮಾಡಿದನು.

ಚಿನ್ತಯಾಮಾಸ ಭಗವಾನ್ಹರಿಃ ಕಾರಣಮಾನುಷಃ। ತದ್ದೇಶಕಾಲಾನುಗುಣಂ ಸ್ವಾವತಾರಪ್ರಯೋಜನಮ್

ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ಭಗವಂತನು, ಆ ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ತನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಚಿಂತನೆಮಾಡಿದನು.

ಹನಿಷ್ಯಾಮಿ ಬಲಂ ಹ್ಯೇತದ್ಭುವಿ ಭಾರಂ ಸಮಾಹಿತಮ್। ಮಾಗಧೇನ ಸಮಾನೀತಂ ವಶ್ಯಾನಾಂ ಸರ್ವಭೂಭುಜಾಮ್

ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜರಾಸಂಧನು ಎಲ್ಲ ರಾಜರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ತಂದಿರುವ ಈ ಭಾರವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀಭಿಃ ಸಙ್ಖ್ಯಾತಂ ಭಟಾಶ್ವರಥಕುಞ್ಜರೈಃ। ಮಾಗಧಸ್ತು ನ ಹನ್ತವ್ಯೋ ಭೂಯಃ ಕರ್ತಾ ಬಲೋದ್ಯಮಮ್

ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿಗಳಂತೆ ಗಣನೆಗೆ ಬರುವ ಸೇನೆ, ಅಶ್ವ, ರಥ, ಹಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಹರಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಜರಾಸಂಧನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು, ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸೇನೆ ಸೇರುವನು.

ಏತದರ್ಥೋಽವತಾರೋಽಯಂ ಭೂಭಾರಹರಣಾಯ ಮೇ। ಸಂರಕ್ಷಣಾಯ ಸಾಧೂನಾಂ ಕೃತೋಽನ್ಯೇಷಾಂ ವಧಾಯ ಚ

ನನ್ನ ಅವತಾರದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರ ನಾಶ.

ಅನ್ಯೋಽಪಿ ಧರ್ಮರಕ್ಷಾಯೈ ದೇಹಃ ಸಂಭ್ರಿಯತೇ ಮಯಾ। ವಿರಾಮಾಯಾಪ್ಯಧರ್ಮಸ್ಯ ಕಾಲೇ ಪ್ರಭವತಃ ಕ್ವಚಿತ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಕೂಡ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅನ್ಯಾಯವು ಯಾವಾಗ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ನಾನು ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಏವಂ ಧ್ಯಾಯತಿ ಗೋವಿನ್ದ ಆಕಾಶಾತ್ಸೂರ್ಯವರ್ಚಸೌ। ರಥಾವುಪಸ್ಥಿತೌ ಸದ್ಯಃ ಸಸೂತೌ ಸಪರಿಚ್ಛದೌ

ಈ ರೀತಿ ಗೋವಿಂದನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಎರಡು ರಥಗಳು, ಸಾರ್ಥಿಗಳೂ, ಎಲ್ಲ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೂ ಸಹಿತ ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

ಆಯುಧಾನಿ ಚ ದಿವ್ಯಾನಿ ಪುರಾಣಾನಿ ಯದೃಚ್ಛಯಾ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾನಿ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಸಙ್ಕರ್ಷಣಮಥಾಬ್ರವೀತ್

ಹಳೆಯದಾದ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಸಹ ಅಚಾನಕ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಅವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸಂಕರ್ಷಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಪಶ್ಯಾರ್ಯ ವ್ಯಸನಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಯದೂನಾಂ ತ್ವಾವತಾಂ ಪ್ರಭೋ। ಏಷ ತೇ ರಥ ಆಯಾತೋ ದಯಿತಾನ್ಯಾಯುಧಾನಿ ಚ

ಆರ್ಯನೇ, ಯದುವಂಶದವರಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಟವನ್ನು ನೋಡಿ. ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಂದವರಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ಇಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮ ರಥವೂ, ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಯುಧಗಳೂ.

ಏತದರ್ಥಂ ಹಿ ನೌ ಜನ್ಮ ಸಾಧೂನಾಮೀಶ ಶರ್ಮಕೃತ್। ತ್ರಯೋವಿಂಶತ್ಯನೀಕಾಖ್ಯಂ ಭೂಮೇರ್ಭಾರಮಪಾಕುರು

ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮವಾಗಿದೆ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳಿಗೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುವ ದೇವರೇ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ಸೇನೆಗಳೆಂಬ ಭಾರವನ್ನು ನೀವೇ ತೆಗೆದುಹಾಕಿ.

ಏವಂ ಸಮ್ಮನ್ತ್ರ್ಯ ದಾಶಾರ್ಹೌ ದಂಶಿತೌ ರಥಿನೌ ಪುರಾತ್। ನಿರ್ಜಗ್ಮತುಃ ಸ್ವಾಯುಧಾಢ್ಯ ಬಲೇನಾಲ್ಪೀಯಸಾ ವೃತೌ

ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರು ದಾಶಾರ್ಹ ಪುತ್ರರು ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಜೊತೆಗಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು.

ಶಙ್ಖಂ ದಧ್ಮೌ ವಿನಿರ್ಗತ್ಯ ಹರಿರ್ದಾರುಕಸಾರಥಿಃ। ತತೋಽಭೂತ್ಪರಸೈನ್ಯಾನಾಂ ಹೃದಿ ವಿತ್ರಾಸವೇಪಥುಃ

ದಾರುಕನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಹರಿ ರಥದಿಂದ ಹೊರಟಾಗ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು. ಆಗ ಶತ್ರು ಸೈನಿಕರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಕಂಪನ ಉಂಟಾಯಿತು.