ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪೃಥಾ ತು ಭ್ರಾತರಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಅಕ್ರೂರಮುಪಸೃತ್ಯ ತಮ್ । ಉವಾಚ ಜನ್ಮನಿಲಯಂ ಸ್ಮರನ್ತ್ಯಶ್ರುಕಲೇಕ್ಷಣಾ

ಪೃಥೆ ತನ್ನ ತಮ್ಮನಾದ ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಊರನ್ನು ನೆನೆದು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

ಅಪಿ ಸ್ಮರನ್ತಿ ನಃ ಸೌಮ್ಯ ಪಿತರೌ ಭ್ರಾತರಶ್ಚ ಮೇ । ಭಗಿನ್ಯೌ ಭ್ರಾತೃಪುತ್ರಾಶ್ಚ ಜಾಮಯಃ ಸಖ್ಯ ಏವ ಚ

ಸೌಮ್ಯ, ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ತಮ್ಮಂದಿರು, ಅಕ್ಕಂದಿರು, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೂ, ಸೋದರಿಯಂದಿರು, ಸ್ನೇಹಿತರೂ — ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯಾ?

ಭ್ರಾತ್ರೇಯೋ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣಃ ಶರಣ್ಯೋ ಭಕ್ತವತ್ಸಲಃ । ಪೈತೃಷ್ವಸೇಯಾನ್ ಸ್ಮರತಿ ರಾಮಶ್ಚಾಮ್ಬುರುಹೇಕ್ಷಣಃ

ನನ್ನ ತಮ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನೂ, ಪ್ರೀತಿ ಪಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ರಾಮನು ಕೂಡ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಸಹೋದರರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸಪತ್‍ನಮಧ್ಯೇ ಶೋಚನ್ತೀಂ ವೃಕಾನಾಂ ಹರಿಣೀಮಿವ । ಸಾನ್ತ್ವಯಿಷ್ಯತಿ ಮಾಂ ವಾಕ್ಯೈಃ ಪಿತೃಹೀನಾಂಶ್ಚ ಬಾಲಕಾನ್

ಸಹಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ, ಕಾಡು ನರಿ群ದೊಳಗಿನ ಜಿಂಕೆಹಾಗೆ ದುಃಖದಿಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ಅವನು ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಅವನು ಹಗುರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಮಹಾಯೋಗಿನ್ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ್ ವಿಶ್ವಭಾವನ । ಪ್ರಪನ್ನಾಂ ಪಾಹಿ ಗೋವಿನ್ದ ಶಿಶುಭಿಶ್ಚಾವಸೀದತೀಮ್

ಕೃಷ್ಣಾ, ಕೃಷ್ಣಾ, ಮಹಾಯೋಗಿಯೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನೇ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜೀವ ನೀಡುವವನೇ, ನಾನೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೂ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು ಗೋವಿಂದಾ, ನಾವು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವೆವು.

ನಾನ್ಯತ್ತವ ಪದಾಮ್ಭೋಜಾತ್ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಶರಣಂ ನೃಣಾಮ್ । ಬಿಭ್ಯತಾಂ ಮೃತ್ಯುಸಂಸಾರಾದ್ ಈಸ್ವರಸ್ಯಾಪವರ್ಗಿಕಾತ್

ಪ್ರಭು, ಜನರಿಗೆ ಭಯಂಕರವಾದ ಜನನ–ಮರಣದ ಸಾಗರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಮಃ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಶುದ್ಧಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ । ಯೋಗೇಶ್ವರಾಯ ಯೋಗಾಯ ತ್ವಾಮಹಂ ಶರಣಂ ಗತಾ

ಪವಿತ್ರನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ, ಯೋಗದ ಸ್ವಾಮಿಗೆ, ಯೋಗರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಾನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಇತ್ಯನುಸ್ಮೃತ್ಯ ಸ್ವಜನಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಚ ಜಗದೀಶ್ವರಮ್ । ಪ್ರಾರುದದ್ ದುಖಿತಾ ರಾಜನ್ ಭವತಾಂ ಪ್ರಪಿತಾಮಹೀ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನೇ, ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಜಗದೀಶ್ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ನೆನೆಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಪಿತಾಮಹಿಯಾದ ಕುಂತಿ ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.

ಸಮದುಃಖಸುಖೋಽಕ್ರೂರೋ ವಿದುರಶ್ಚ ಮಹಾಯಶಾಃ । ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಾಸತುಃ ಕುನ್ತೀಂ ತತ್ಪುತ್ರೋತ್ಪತ್ತಿಹೇತುಭಿಃ

ಸಮಭಾವನಲ್ಲಿದ್ದ, ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ವಿದುರನೂ, ಅಕ್ರೂರನೂ ಕುಂತಿಯನ್ನು ಅವಳ ಮಕ್ಕಳ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೆತ್ತಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು.

ಯಾಸ್ಯನ್ ರಾಜಾನಮಭ್ಯೇತ್ಯ ವಿಷಮಂ ಪುತ್ರಲಾಲಸಮ್ । ಅವದತ್ಸುಹೃದಾಂ ಮಧ್ಯೇ ಬನ್ಧುಭಿಃ ಸೌಹೃದೋದಿತಮ್

ರಾಜನು ಹೊರಡುವಾಗ, ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಜಾಸ್ತಿ ಒಲವು ಹೊಂದಿದ್ದ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಸ್ನೇಹಿತರೂ ಬಂಧುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹಿತಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಅಕ್ರೂರ ಉವಾಚ - ಭೋ ಭೋ ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯ ತ್ವಂ ಕುರೂಣಾಂ ಕೀರ್ತಿವರ್ಧನ । ಭ್ರಾತರ್ಯುಪರತೇ ಪಾಣ್ಡೌ ಅಧುನಾಽಽಸನಮಾಸ್ಥಿತಃ

ಅಕ್ರೂರನು ಹೇಳಿದನು: ವೈಚಿತ್ರವೀರ್ಯನ ವಂಶಜನೇ, ಕುರುಗಳ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನೇ, ಈಗ ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಪಾಂಡು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ನೀನು ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದೀಯ.

ಧರ್ಮೇಣ ಪಾಲಯನ್ ಉರ್ವೀಂ ಪ್ರಜಾಃ ಶೀಲೇನ ರಞ್ಜಯನ್ । ವರ್ತಮಾನಃ ಸಮಃ ಸ್ವೇಷು ಶ್ರೇಯಃ ಕೀರ್ತಿಮವಾಪ್ಸ್ಯಸಿ

ನೀನು ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ, ಸ್ವಜನರ ಕಡೆ ಸಮಭಾವದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಶುಭವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ತ್ವಾಚರಁಲ್ಲೋಕೇ ಗರ್ಹಿತೋ ಯಾಸ್ಯಸೇ ತಮಃ । ತಸ್ಮಾತ್ಸಮತ್ವೇ ವರ್ತಸ್ವ ಪಾಣ್ಡವೇಷ್ವಾತ್ಮಜೇಷು ಚ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ, ಜನರು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನೀನು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತೀ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಮಭಾವದಿಂದ ವರ್ತಿಸು.

ನೇಹ ಚಾತ್ಯನ್ತಸಂವಾಸಃ ಕಸ್ಯಚಿತ್ ಕೇನಚಿತ್ ಸಹ । ರಾಜನ್ ಸ್ವೇನಾಪಿ ದೇಹೇನ ಕಿಮು ಜಾಯಾತ್ಮಜಾದಿಭಿಃ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಯಾರೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂಗವಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ಸ್ವಂತ ದೇಹದೊಡನೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇನು?

ಏಕಃ ಪ್ರಸೂಯತೇ ಜನ್ತುಃ ಏಕ ಏವ ಪ್ರಲೀಯತೇ । ಏಕೋಽನುಭುಙ್‌ಕ್ತೇ ಸುಕೃತಂ ಏಕ ಏವ ಚ ದುಷ್ಕೃತಮ್

ಪ್ರಾಣಿಯು ಒಬ್ಬನೇ ಹುಟ್ಟಿ, ಒಬ್ಬನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನೇ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನೇ ಕೆಟ್ಟದನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಧರ್ಮೋಪಚಿತಂ ವಿತ್ತಂ ಹರನ್ತ್ಯನ್ಯೇಽಲ್ಪಮೇಧಸಃ । ಸಮ್ಭೋಜನೀಯಾಪದೇಶೈಃ ಜಲಾನೀವ ಜಲೌಕಸಃ

ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರು ಸ್ನೇಹದ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಜಲೌಕೆಯಂತೆ ನೀರನ್ನು ಹೀರುವಂತೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಪುಷ್ಣಾತಿ ಯಾನಧರ್ಮೇಣ ಸ್ವಬುದ್ಧ್ಯಾ ತಮಪಣ್ಡಿತಮ್ । ತೇಽಕೃತಾರ್ಥಂ ಪ್ರಹಿಣ್ವನ್ತಿ ಪ್ರಾಣಾ ರಾಯಃ ಸುತಾದಯಃ

ಯಾರು ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪ್ರಾಣ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳು ಇತ್ಯಾದಿ ಫಲವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಸ್ವಯಂ ಕಿಲ್ಬಿಷಮಾದಾಯ ತೈಸ್ತ್ಯಕ್ತೋ ನಾರ್ಥಕೋವಿದಃ । ಅಸಿದ್ಧಾರ್ಥೋ ವಿಶತ್ಯನ್ಧಂ ಸ್ವಧರ್ಮವಿಮುಖಸ್ತಮಃ

ಅವನೇ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಧನದಲ್ಲಿ ಜಾಣನಾಗದೆ ಇತರರಿಂದ ತೊರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಫಲವಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಾಲ್ಲೋಕಮಿಮಂ ರಾಜನ್ ಸ್ವಪ್ನಮಾಯಾಮನೋರಥಮ್ । ವೀಕ್ಷ್ಯಾಯಮ್ಯಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ಸಮಃ ಶಾನ್ತೋ ಭವ ಪ್ರಭೋ

ಆದಕಾರಣ, ರಾಜನೇ, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕನಸು, ಮಾಯೆ, ಕಲ್ಪನೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಶಾಂತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು.

ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಉವಾಚ - ಯಥಾ ವದತಿ ಕಲ್ಯಾಣೀಂ ವಾಚಂ ದಾನಪತೇ ಭವಾನ್ । ತಥಾನಯಾ ನ ತೃಪ್ಯಾಮಿ ಮರ್ತ್ಯಃ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಯಥಾಮೃತಮ್

ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ದಾನಪತಿಗಳೇ, ನೀವು ಹೇಳುವ ಈ ಶುಭವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನು ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಹಸಿವಾಗಿರುವಂತೆ.

ತಥಾಪಿ ಸೂನೃತಾ ಸೌಮ್ಯ ಹೃದಿ ನ ಸ್ಥೀಯತೇ ಚಲೇ । ಪುತ್ರಾನುರಾಗವಿಷಮೇ ವಿದ್ಯುತ್ ಸೌದಾಮನೀ ಯಥಾ

ಮೃದುವಾದ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಷದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ.

ಈಶ್ವರಸ್ಯ ವಿಧಿಂ ಕೋ ನು ವಿಧುನೋತ್ಯನ್ಯಥಾ ಪುಮಾನ್ । ಭೂಮೇರ್ಭಾರಾವತಾರಾಯ ಯೋಽವತೀರ್ಣೋ ಯದೋಃ ಕುಲೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಯಾರು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು? ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯೋ ದುರ್ವಿಮರ್ಶಪಥಯಾ ನಿಜಮಾಯಯೇದಂ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಗುಣಾನ್ ವಿಭಜತೇ ತದನುಪ್ರವಿಷ್ಟಃ । ತಸ್ಮೈ ನಮೋ ದುರವಬೋಧವಿಹಾರತನ್ತ್ರ ಸಂಸಾರಚಕ್ರಗತಯೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾಯ

ತಾನೇ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಅವನ ಆಟವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಯಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ನೃಪತೇಃ ಅಭಿಪ್ರಾಯಂ ಸ ಯಾದವಃ । ಸುಹೃದ್‌ಭಿಃ ಸಮನುಜ್ಞಾತಃ ಪುನರ್ಯದುಪುರೀಮಗಾತ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನ ಮನಸ್ಸಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ಆ ಯಾದವನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಯಾದವರ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಶಶಂಸ ರಾಮಕೃಷ್ಣಾಭ್ಯಾಂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರವಿಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ಪಾಣ್ಡವಾನ್ ಪ್ರತಿ ಕೌರವ್ಯ ಯದರ್ಥಂ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಸ್ವಯಮ್

ಅವನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪಾಂಡವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಏಕೋನಪಞ್ಚಾಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರ್ಜರಾಸನ್ಧೇನ ಸಹ ಯುದ್ಧಂ, ದ್ವಾರಕಾದುರ್ಗನಿರ್ಮಾಣಂಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಅಸ್ತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಿಶ್ಚ ಕಂಸಸ್ಯ ಮಹಿಷ್ಯೌ ಭರತರ್ಷಭ। ಮೃತೇ ಭರ್ತರಿ ದುಃಖಾರ್ತೇ ಈಯತುಃ ಸ್ಮ ಪಿತುರ್ಗೃಹಾನ್

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಂಸನ ಪತ್ನಿಗಳಾದ ಅಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಗಂಡನ ಸಾವಿನಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ, ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

ಪಿತ್ರೇ ಮಗಧರಾಜಾಯ ಜರಾಸನ್ಧಾಯ ದುಃಖಿತೇ। ವೇದಯಾಂ ಚಕ್ರತುಃ ಸರ್ವಮಾತ್ಮವೈಧವ್ಯಕಾರಣಮ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಂದೆ, ಮಗಧರಾಜ ಜರಾಸಂಧನಿಗೆ, ತಮ್ಮ ವಿಧವೆಯಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಸ ತದಪ್ರಿಯಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಶೋಕಾಮರ್ಷಯುತೋ ನೃಪ। ಅಯಾದವೀಂ ಮಹೀಂ ಕರ್ತುಂ ಚಕ್ರೇ ಪರಮಮುದ್ಯಮಮ್

ಆ ದುಃಖಕರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಯಾದವರ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದನು.