ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದೃಷ್ಟಂ ಶ್ರುತಂ ಭೂತಭವದ್ಭವಿಷ್ಯತ್। ಸ್ಥಾಸ್ನುಶ್ಚರಿಷ್ಣುರ್ಮಹದಲ್ಪಕಂ ಚ। ವಿನಾಚ್ಯುತಾದ್ವಸ್ತುತರಾಂ ನ ವಾಚ್ಯಂ। ಸ ಏವ ಸರ್ವಂ ಪರಮಾತ್ಮಭೂತಃ

ನೋಡಿದುದೇನು, ಕೇಳಿದುದೇನು, ಹಳೆಯದು, ಹೊಸದು, ಭವಿಷ್ಯದದು, ಸ್ಥಿರವಾದುದು, ಚಲಿಸುವದು, ದೊಡ್ಡದು, ಚಿಕ್ಕದು—ಅಚ್ಯುತನ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವುದೂ ಹೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಪರಮಾತ್ಮ.

ಏವಂ ನಿಶಾ ಸಾ ಬ್ರುವತೋರ್ವ್ಯತೀತಾ ನನ್ದಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾನುಚರಸ್ಯ ರಾಜನ್। ಗೋಪ್ಯಃ ಸಮುತ್ಥಾಯ ನಿರೂಪ್ಯ ದೀಪಾನ್ವಾಸ್ತೂನ್ಸಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ದೌಧೀನ್ಯಮನ್ಥುನ್

ಹೀಗೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂದನಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗಾತಿಗೆ, ಕಳೆಯಿತು. ಗೋಪಿಯರು ಎದ್ದು, ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನೆಯ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ತಾ ದೀಪದೀಪ್ತೈರ್ಮಣಿಭಿರ್ವಿರೇಜೂ ರಜ್ಜೂರ್ವಿಕರ್ಷದ್ಭುಜಕಙ್ಕಣಸ್ರಜಃ। ಚಲನ್ನಿತಮ್ಬಸ್ತನಹಾರಕುಣ್ಡಲ ತ್ವಿಷತ್ಕಪೋಲಾರುಣಕುಙ್ಕುಮಾನನಾಃ

ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಣ, ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ, ಮೊಲೆ, ಹಾರ, ಕುಂಡಲಗಳು ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉದ್ಗಾಯತೀನಾಮರವಿನ್ದಲೋಚನಂ ವ್ರಜಾಙ್ಗನಾನಾಂ ದಿವಮಸ್ಪೃಶದ್ಧ್ವನಿಃ। ದಧ್ನಶ್ಚ ನಿರ್ಮನ್ಥನಶಬ್ದಮಿಶ್ರಿತೋ ನಿರಸ್ಯತೇ ಯೇನ ದಿಶಾಮಮಙ್ಗಲಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಮಲನೇತ್ರನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸುವ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಬೆರೆತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿನ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತು.

ಭಗವತ್ಯುದಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನನ್ದದ್ವಾರಿ ವ್ರಜೌಕಸಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಥಂ ಶಾತಕೌಮ್ಭಂ ಕಸ್ಯಾಯಮಿತಿ ಚಾಬ್ರುವನ್

ಭಗವಂತನು ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನಂದನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ವೃಂದಾವನದ ಜನರು ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಯಾರದು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಅಕ್ರೂರ ಆಗತಃ ಕಿಂ ವಾ ಯಃ ಕಂಸಸ್ಯಾರ್ಥಸಾಧಕಃ। ಯೇನ ನೀತೋ ಮಧುಪುರೀಂ ಕೃಷ್ಣಃ ಕಮಲಲೋಚನಃ

ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, ಯಾರು ಕಂಸನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಂದಲೇ ಕಮಲನೇತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಕಿಂ ಸಾಧಯಿಷ್ಯತ್ಯಸ್ಮಾಭಿರ್ಭರ್ತುಃ ಪ್ರೀತಸ್ಯ ನಿಷ್ಕೃತಿಮ್। ತತಃ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ವದನ್ತೀನಾಮುದ್ಧವೋಽಗಾತ್ಕೃತಾಹ್ನಿಕಃ

ನಮ್ಮ ಒಡೆಯನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ನಮ್ಮಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವನು? ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉದ್ಧವನು ಸ್ನಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುದನು.

ಉದ್ಧವಗೋಪೀಸಂವಾದಃ; ಭ್ರಮರಗೀತಮ್; ಉದ್ಧವಸ್ಯ ಮಥುರಾಗಮನಂಚ - ಅಥ ಸಪ್ತಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ 10.47 ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಕೃಷಾನುಚರಂ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯಃ ಪ್ರಲಮ್ಬಬಾಹುಂ ನವಕಞ್ಜಲೋಚನಮ್। ಪೀತಾಮ್ಬರಂ ಪುಷ್ಕರಮಾಲಿನಂ ಲಸನ್ ಮುಖಾರವಿನ್ದಂ ಪರಿಮೃಷ್ಟಕುಣ್ಡಲಮ್ ॥೧ ಸುವಿಸ್ಮಿತಾಃ ಕೋಽಯಮಪೀವ್ಯದರ್ಶನಃ ಕುತಶ್ಚ ಕಸ್ಯಾಚ್ಯುತವೇಷಭೂಷಣಃ। ಇತಿ ಸ್ಮ ಸರ್ವಾಃ ಪರಿವವ್ರುರುತ್ಸುಕಾಸ್ ತಮುತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕಪದಾಮ್ಬುಜಾಶ್ರಯಮ್ ॥೨ ತಂ ಪ್ರಶ್ರಯೇಣಾವನತಾಃ ಸುಸತ್ಕೃತಂ ಸವ್ರೀಡಹಾಸೇಕ್ಷಣಸೂನೃತಾದಿಭಿಃ। ರಹಸ್ಯಪೃಚ್ಛನ್ನುಪವಿಷ್ಟಮಾಸನೇ ವಿಜ್ಞಾಯ ಸನ್ದೇಶಹರಂ ರಮಾಪತೇಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು—ದೀರ್ಘವಾದ ಕೈ, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಮಲ ಹಾರ ಧರಿಸಿದವನು, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಜಾನೀಮಸ್ತ್ವಾಂ ಯದುಪತೇಃ ಪಾರ್ಷದಂ ಸಮುಪಾಗತಮ್। ಭರ್ತ್ರೇಹ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಪಿತ್ರೋರ್ಭವಾನ್ಪ್ರಿಯಚಿಕೀರ್ಷಯಾ

ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಯದುಕುಲದ ಒಡೆಯನ ಸೇವಕ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ನಮ್ಮ ಒಡೆಯನಿಂದ, ಅವನ ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ಗೋವ್ರಜೇ ತಸ್ಯ ಸ್ಮರಣೀಯಂ ನ ಚಕ್ಷ್ಮಹೇ। ಸ್ನೇಹಾನುಬನ್ಧೋ ಬನ್ಧೂನಾಂ ಮುನೇರಪಿ ಸುದುಸ್ತ್ಯಜಃ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಧುಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧ, ಮಹಾತ್ಮನಿಗೂ ಬಿಡಲು ಅಸಾಧ್ಯ.

ಅನ್ಯೇಷ್ವರ್ಥಕೃತಾ ಮೈತ್ರೀ ಯಾವದರ್ಥವಿಡಮ್ಬನಮ್। ಪುಮ್ಭಿಃ ಸ್ತ್ರೀಷು ಕೃತಾ ಯದ್ವತ್ಸುಮನಃಸ್ವಿವ ಷಟ್ಪದೈಃ

ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಉದ್ದೇಶ ಮುಗಿದಾಗ ಅದು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರು ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ, ಹುಳಗಳು ಹೂವಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ.

ನಿಃಸ್ವಂ ತ್ಯಜನ್ತಿ ಗಣಿಕಾ ಅಕಲ್ಪಂ ನೃಪತಿಂ ಪ್ರಜಾಃ। ಅಧೀತವಿದ್ಯಾ ಆಚಾರ್ಯಮೃತ್ವಿಜೋ ದತ್ತದಕ್ಷಿಣಮ್

ಹೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವನನ್ನು ವೇಶ್ಯೆ ತೊರೆದಂತೆ, ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತ ನಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗುರುವನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ; ದಕ್ಷಿಣೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಯಾಜಕರು ಕೂಡ ಹೋದರು.

ಖಗಾ ವೀತಫಲಂ ವೃಕ್ಷಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚಾತಿಥಯೋ ಗೃಹಮ್। ದಗ್ಧಂ ಮೃಗಾಸ್ತಥಾರಣ್ಯಂ ಜಾರಾ ಭುಕ್ತ್ವಾ ರತಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯಮ್

ಹಣ್ಣುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಂತೆ, ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಅತಿಥಿಗಳು ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾಡು ಸುಟ್ಟಾಗ ಜಿಂಕೆಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯತಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡ ನಂತರ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಹೆಂಗಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇತಿ ಗೋಪ್ಯೋ ಹಿ ಗೋವಿನ್ದೇ ಗತವಾಕ್ಕಾಯಮಾನಸಾಃ। ಕೃಷ್ಣದೂತೇ ಸಮಾಯಾತೇ ಉದ್ಧವೇ ತ್ಯಕ್ತಲೌಕಿಕಾಃ

ಹೀಗೆ, ತಮ್ಮ ಮಾತು, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ನೆಡಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ದೂತನು ಉದ್ಧವನು ಬಂದಾಗ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಗಾಯನ್ತ್ಯಃ ಪ್ರೀಯಕರ್ಮಾಣಿ ರುದನ್ತ್ಯಶ್ಚ ಗತಹ್ರಿಯಃ। ತಸ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಯಾನಿ ಕೈಶೋರಬಾಲ್ಯಯೋಃ

ಅವರು ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕಿಶೋರ ವಯಸ್ಸಿನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಾಚಿನ್ಮಧುಕರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾಯನ್ತೀ ಕೃಷ್ಣಸಙ್ಗಮಮ್। ಪ್ರಿಯಪ್ರಸ್ಥಾಪಿತಂ ದೂತಂ ಕಲ್ಪಯಿತ್ವೇದಮಬ್ರವೀತ್

ಒಂದು ಗೋಪಿಯು, ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುವ ಜೇನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನು ಕಳಿಸಿದ ದೂತನಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು:

ಗೋಪ್ಯುವಾಚ। ಮಧುಪ ಕಿತವಬನ್ಧೋ ಮಾ ಸ್ಪೃಶಙ್ಘ್ರಿಂ ಸಪತ್ನ್ಯಾಃ। ಕುಚವಿಲುಲಿತಮಾಲಾಕುಙ್ಕುಮಶ್ಮಶ್ರುಭಿರ್ನಃ। ವಹತು ಮಧುಪತಿಸ್ತನ್ಮಾನಿನೀನಾಂ ಪ್ರಸಾದಂ। ಯದುಸದಸಿ ವಿಡಮ್ಬ್ಯಂ ಯಸ್ಯ ದೂತಸ್ತ್ವಮೀದೃಕ್

ಗೋಪಿಯು ಹೇಳಿದಳು: ಜೇನುಹುಳೇ, ಮೋಸಗಾರನ ಸಂಗಾತಿಯೇ, ನನ್ನ ಸ್ಪರ್ಧಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಡ. ಅವಳ ಹಾರವು ಅವಳ ಬಾಗಿಲಿನ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೂಗುಮೂಚಿಗೆ ಲಗೆಯಾಗಿದೆ. ಜೇನುಹುಳಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯು ಆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ; ನೀನು ಅವನ ದೂತನಾಗಿ ಯಾದವರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುವೆ.

ಸಕೃದಧರಸುಧಾಂ ಸ್ವಾಂ ಮೋಹಿನೀಂ ಪಾಯಯಿತ್ವಾ। ಸುಮನಸ ಇವ ಸದ್ಯಸ್ತತ್ಯಜೇಽಸ್ಮಾನ್ಭವಾದೃಕ್। ಪರಿಚರತಿ ಕಥಂ ತತ್ಪಾದಪದ್ಮಂ ನು ಪದ್ಮಾ। ಹ್ಯಪಿ ಬತ ಹೃತಚೇತಾ ಹ್ಯುತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕಜಲ್ಪೈಃ

ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ಕುಡಿಸಿ, ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಅವನು ಹೂವಿನಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು. ಪದ್ಯಮಾ ಅವನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ? ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನ ಮಹಿಮೆ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳು ಕದ್ದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಕಿಮಿಹ ಬಹು ಷಡಙ್ಘ್ರೇ ಗಾಯಸಿ ತ್ವಂ ಯದೂನಾಮ್। ಅಧಿಪತಿಮಗೃಹಾಣಾಮಗ್ರತೋ ನಃ ಪುರಾಣಮ್। ವಿಜಯಸಖಸಖೀನಾಂ ಗೀಯತಾಂ ತತ್ಪ್ರಸಙ್ಗಃ। ಕ್ಷಪಿತಕುಚರುಜಸ್ತೇ ಕಲ್ಪಯನ್ತೀಷ್ಟಮಿಷ್ಟಾಃ

ಏನು, ಆರನೆಯ ಕಾಲುಗಳಿರುವ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾದವರ ಅಧಿಪತಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತೀಯೆ? ಅವನು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಪುರಾತನ ಒಡೆಯನು. ಅವನ ವಿಜಯದ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಹಾಡು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅವರ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅವರ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಾನೆ.

ದಿವಿ ಭುವಿ ಚ ರಸಾಯಾಂ ಕಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯಸ್ತದ್ದುರಾಪಾಃ। ಕಪಟರುಚಿರಹಾಸಭ್ರೂವಿಜೃಮ್ಭಸ್ಯ ಯಾಃ ಸ್ಯುಃ। ಚರಣರಜ ಉಪಾಸ್ತೇ ಯಸ್ಯ ಭೂತಿರ್ವಯಂ ಕಾ। ಅಪಿ ಚ ಕೃಪಣಪಕ್ಷೇ ಹ್ಯುತ್ತಮಶ್ಲೋಕಶಬ್ದಃ

ಆಕಾಶದಲ್ಲೋ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲೋ, ಪಾತಾಳದಲ್ಲೋ, ಅವನ ಮೋಸಮಯ ನಗುವಿಗೂ, ಕುಣಿತ ಭ್ರೂಗಳಿಗೂ ಒಪ್ಪದ ಹೆಂಗಸರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ? ನಾವು ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಗೆ ಶರಣಾದವರು, ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯ ಅಷ್ಟೇ. ದೀನರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಹೆಸರು ಕೇಳಿಸಿಬರುತ್ತದೆ.

ವಿಸೃಜ ಶಿರಸಿ ಪಾದಂ ವೇದ್ಮ್ಯಹಂ ಚಾಟುಕಾರೈರ್। ಅನುನಯವಿದುಷಸ್ತೇಽಭ್ಯೇತ್ಯ ದೌತ್ಯೈರ್ಮುಕುನ್ದಾತ್। ಸ್ವಕೃತ ಇಹ ವಿಸೃಷ್ಟಾಪತ್ಯಪತ್ಯನ್ಯಲೋಕಾ। ವ್ಯಸೃಜದಕೃತಚೇತಾಃ ಕಿಂ ನು ಸನ್ಧೇಯಮಸ್ಮಿನ್

ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅವನ ಪಾದವನ್ನು ಇಡುವುದನ್ನು ಬಿಡು; ಅವನ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಮನವೊಲಿಸುವಲ್ಲಿ ಪಟುವಾಗಿ ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ದೂತನಾಗಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗಳನ್ನು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದನು. ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಇಡಲಾಗದು.

ಮೃಗಯುರಿವ ಕಪೀನ್ದ್ರಂ ವಿವ್ಯಧೇ ಲುಬ್ಧಧರ್ಮಾ। ಸ್ತ್ರಿಯಮಕೃತ ವಿರೂಪಾಂ ಸ್ತ್ರೀಜಿತಃ ಕಾಮಯಾನಾಮ್। ಬಲಿಮಪಿ ಬಲಿಮತ್ತ್ವಾವೇಷ್ಟಯದ್ಧ್ವಾಙ್ಕ್ಷವದ್ಯಸ್। ತದಲಮಸಿತಸಖ್ಯೈರ್ದುಸ್ತ್ಯಜಸ್ತತ್ಕಥಾರ್ಥಃ

ಹುಡುಗರು ಕಪಿಗಳ ರಾಜನನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದಂತೆ, ಅವನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಬದಲಾಗಿರುವ ಹೆಂಗಸರನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು, ಕಾಮದಿಂದ ಜಯಗೊಂಡನು. ಬಲವಂತನಾದ ಬಲಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಬಂಧಿಸಿದನು. ಕಪ್ಪುತನದವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಸಾಕು; ಅವನ ಕಥೆಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಯದನುಚರಿತಲೀಲಾಕರ್ಣಪೀಯೂಷವಿಪ್ರುಟ್। ಸಕೃದದನವಿಧೂತದ್ವನ್ದ್ವಧರ್ಮಾ ವಿನಷ್ಟಾಃ। ಸಪದಿ ಗೃಹಕುಟುಮ್ಬಂ ದೀನಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ದೀನಾ। ಬಹವ ಇಹ ವಿಹಙ್ಗಾ ಭಿಕ್ಷುಚರ್ಯಾಂ ಚರನ್ತಿ

ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಲೀಲೆಗಳ ಅಮೃತದ ಹನಿಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಕುಡಿದವರು, ಎಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮನೆ, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬಡವರಾದರೂ, ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ವಯಮೃತಮಿವ ಜಿಹ್ಮವ್ಯಾಹೃತಂ ಶ್ರದ್ದಧಾನಾಃ। ಕುಲಿಕರುತಮಿವಾಜ್ಞಾಃ ಕೃಷ್ಣವಧ್ವೋ ಹರಿಣ್ಯಃ। ದದೃಶುರಸಕೃದೇತತ್ತನ್ನಖಸ್ಪರ್ಶತೀವ್ರ। ಸ್ಮರರುಜ ಉಪಮನ್ತ್ರಿನ್ಭಣ್ಯತಾಮನ್ಯವಾರ್ತಾ

ನಾವು ಅವನ ವಕ್ರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ನಂಬಿದ ಮೂಢರು, ತಾಯಿಯ ಕೂಗು ಕೇಳುವ ಗೂಬಿಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಹರಣಿಯರಂತೆ. ಅವನ ನಖಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪ್ರೇಮವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಸುತ್ತೇವೆ. ದೂತನೇ, ಬೇರೆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೇಳು.

ಪ್ರಿಯಸಖ ಪುನರಾಗಾಃ ಪ್ರೇಯಸಾ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಕಿಂ। ವರಯ ಕಿಮನುರುನ್ಧೇ ಮಾನನೀಯೋಽಸಿ ಮೇಽಙ್ಗ। ನಯಸಿ ಕಥಮಿಹಾಸ್ಮಾನ್ದುಸ್ತ್ಯಜದ್ವನ್ದ್ವಪಾರ್ಶ್ವಂ। ಸತತಮುರಸಿ ಸೌಮ್ಯ ಶ್ರೀರ್ವಧೂಃ ಸಾಕಮಾಸ್ತೇ

ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ? ಪ್ರಿಯತಮನು ಕಳಿಸಿದ್ದಾನಾ? ನೀನು ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತೀಯಾ? ನೀನು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು, ಸೌಮ್ಯ. ಸದಾ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇದ್ದಾಗ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೀಯೆ?

ಅಪಿ ಬತ ಮಧುಪುರ್ಯಾಮಾರ್ಯಪುತ್ರೋಽಧುನಾಸ್ತೇ। ಸ್ಮರತಿ ಸ ಪಿತೃಗೇಹಾನ್ಸೌಮ್ಯ ಬನ್ಧೂಂಶ್ಚ ಗೋಪಾನ್। ಕ್ವಚಿದಪಿ ಸ ಕಥಾ ನಃ ಕಿಙ್ಕರೀಣಾಂ ಗೃಣೀತೇ। ಭುಜಮಗುರುಸುಗನ್ಧಂ ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯಧಾಸ್ಯತ್ಕದಾ ನು

ಮಧುರೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಧರ್ಮಾತ್ಮನ ಮಗನಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮನೆ, ಬಂಧುಗಳು, ಗೋಪರನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾನೆಯಾ? ಅವನು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ, ತನ್ನ ದಾಸಿಯರ ಬಗ್ಗೆ, ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆಯಾ? ಅವನ ಬಲವಾದ ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ ಕೈಯನ್ನು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗ ಇಡುತ್ತಾನೋ?

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಅಥೋದ್ಧವೋ ನಿಶಮ್ಯೈವಂ ಕೃಷ್ಣದರ್ಶನಲಾಲಸಾಃ। ಸಾನ್ತ್ವಯನ್ಪ್ರಿಯಸನ್ದೇಶೈರ್ಗೋಪೀರಿದಮಭಾಷತ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಗೋಪಿಯರು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಉದ್ಧವನು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಉದ್ಧವ ಉವಾಚ। ಅಹೋ ಯೂಯಂ ಸ್ಮ ಪೂರ್ಣಾರ್ಥಾ ಭವತ್ಯೋ ಲೋಕಪೂಜಿತಾಃ। ವಾಸುದೇವೇ ಭಗವತಿ ಯಾಸಾಮಿತ್ಯರ್ಪಿತಂ ಮನಃ

ಶ್ರೀಉದ್ಧವನು ಹೇಳಿದನು: ಅಯ್ಯೋ, ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಿದ್ದೀರಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ.

ದಾನವ್ರತತಪೋಹೋಮ ಜಪಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಸಂಯಮೈಃ। ಶ್ರೇಯೋಭಿರ್ವಿವಿಧೈಶ್ಚಾನ್ಯೈಃ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಕ್ತಿರ್ಹಿ ಸಾಧ್ಯತೇ

ವ್ರತ, ತಪಸ್ಸು, ಹೋಮ, ಜಪ, ಅಧ್ಯಯನ, ನಿಯಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಅನೇಕ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.