ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಉದ್ಧವ ಉವಾಚ। ಯುವಾಂ ಶ್ಲಾಘ್ಯತಮೌ ನೂನಂ ದೇಹಿನಾಮಿಹ ಮಾನದ। ನಾರಾಯಣೇಽಖಿಲಗುರೌ ಯತ್ಕೃತಾ ಮತಿರೀದೃಶೀ

ಉದ್ಧವನು ಹೇಳಿದನು: ಮಾನ್ಯರೇ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಗುರುನಾದ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ.

ಏತೌ ಹಿ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಚ ಬೀಜಯೋನೀ ರಾಮೋ ಮುಕುನ್ದಃ ಪುರುಷಃ ಪ್ರಧಾನಮ್। ಅನ್ವೀಯ ಭೂತೇಷು ವಿಲಕ್ಷಣಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಸ್ಯ ಚೇಶಾತ ಇಮೌ ಪುರಾಣೌ

ಈ ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದರು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜವೂ, ಯೋನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇವರು ಪುರಾತನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಎಲ್ಲರಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರು.

ಯಸ್ಮಿನ್ಜನಃ ಪ್ರಾಣವಿಯೋಗಕಾಲೇ ಕ್ಷಣಂ ಸಮಾವೇಶ್ಯ ಮನೋಽವಿಶುದ್ಧಮ್। ನಿರ್ಹೃತ್ಯ ಕರ್ಮಾಶಯಮಾಶು ಯಾತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಯೋಽರ್ಕವರ್ಣಃ

ಯಾರಲ್ಲಿ, ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟಾಗಿಸಬಹುದಾದರೆ—even ಅದು ಶುದ್ಧವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ—ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕರ್ಮದ ಬಂಡಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ, ಪರಮ ಗತಿಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಿನ್ಭವನ್ತಾವಖಿಲಾತ್ಮಹೇತೌ ನಾರಾಯಣೇ ಕಾರಣಮರ್ತ್ಯಮೂರ್ತೌ। ಭಾವಂ ವಿಧತ್ತಾಂ ನಿತರಾಂ ಮಹಾತ್ಮನ್ಕಿಂ ವಾವಶಿಷ್ಟಂ ಯುವಯೋಃ ಸುಕೃತ್ಯಮ್

ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮರಿಗಾಗಿ ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ, ಮಹಾತ್ಮರೇ, ನಿಮಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಣ್ಯವೇನು ಬೇಕು?

ಆಗಮಿಷ್ಯತ್ಯದೀರ್ಘೇಣ ಕಾಲೇನ ವ್ರಜಮಚ್ಯುತಃ। ಪ್ರಿಯಂ ವಿಧಾಸ್ಯತೇ ಪಿತ್ರೋರ್ಭಗವಾನ್ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಿಃ

ಅಚ್ಯುತನು, ಸಾತ್ವತರಾಧಿಪತಿ, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿತಂದೆಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಹತ್ವಾ ಕಂಸಂ ರಙ್ಗಮಧ್ಯೇ ಪ್ರತೀಪಂ ಸರ್ವಸಾತ್ವತಾಮ್। ಯದಾಹ ವಃ ಸಮಾಗತ್ಯ ಕೃಷ್ಣಃ ಸತ್ಯಂ ಕರೋತಿ ತತ್

ಕಂಸನನ್ನು, ಸಾತ್ವತರಿಗೆ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದವನನ್ನು, ರಂಗಮಂದಿರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಯಾವ ವಚನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನೋ, ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ.

ಮಾ ಖಿದ್ಯತಂ ಮಹಾಭಾಗೌ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಥಃ ಕೃಷ್ಣಮನ್ತಿಕೇ। ಅನ್ತರ್ಹೃದಿ ಸ ಭೂತಾನಾಮಾಸ್ತೇ ಜ್ಯೋತಿರಿವೈಧಸಿ

ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ. ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹಬ್ಬಿದಂತೆ, ಸದಾ ಇರುವನು.

ನ ಹ್ಯಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪ್ರಿಯಃ ಕಶ್ಚಿನ್ನಾಪ್ರಿಯೋ ವಾಸ್ತ್ಯಮಾನಿನಃ। ನೋತ್ತಮೋ ನಾಧಮೋ ವಾಪಿ ಸಮಾನಸ್ಯಾಸಮೋಽಪಿ ವಾ

ಯಾರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ಯಾರೂ ಮೇಲು, ಕೆಳವಲ್ಲ, ಸಮಾನವಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವನು.

ನ ಮಾತಾ ನ ಪಿತಾ ತಸ್ಯ ನ ಭಾರ್ಯಾ ನ ಸುತಾದಯಃ। ನಾತ್ಮೀಯೋ ನ ಪರಶ್ಚಾಪಿ ನ ದೇಹೋ ಜನ್ಮ ಏವ ಚ

ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲ, ತಂದೆ ಇಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಇತರರು ಇಲ್ಲ; ಅವನದು ಎನ್ನುವವರೂ ಇಲ್ಲ, ಪರರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ.

ನ ಚಾಸ್ಯ ಕರ್ಮ ವಾ ಲೋಕೇ ಸದಸನ್ಮಿಶ್ರಯೋನಿಷು। ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಸೋಽಪಿ ಸಾಧೂನಾಂ ಪರಿತ್ರಾಣಾಯ ಕಲ್ಪತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮ ಇಲ್ಲ, ಶುಭ-ಅಶುಭ ಮಿಶ್ರಿತ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಅವನು ಆಟದಂತೆ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಸ್ತಮ ಇತಿ ಭಜತೇ ನಿರ್ಗುಣೋ ಗುಣಾನ್। ಕ್ರೀಡನ್ನತೀತೋಽಪಿ ಗುಣೈಃ ಸೃಜತ್ಯವನ್ಹನ್ತ್ಯಜಃ

ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ದೂರವಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಎಂಬ ಗುಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದರೂ.

ಯಥಾ ಭ್ರಮರಿಕಾದೃಷ್ಟ್ಯಾ ಭ್ರಾಮ್ಯತೀವ ಮಹೀಯತೇ। ಚಿತ್ತೇ ಕರ್ತರಿ ತತ್ರಾತ್ಮಾ ಕರ್ತೇವಾಹಂಧಿಯಾ ಸ್ಮೃತಃ

ಹುಳುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 'ನಾನು ಕರ್ತೃ' ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಯುವಯೋರೇವ ನೈವಾಯಮಾತ್ಮಜೋ ಭಗವಾನ್ಹರಿಃ। ಸರ್ವೇಷಾಮಾತ್ಮಜೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಪಿತಾ ಮಾತಾ ಸ ಈಶ್ವರಃ

ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಶ್ರೀಹರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಗ, ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅವನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನು.

ದೃಷ್ಟಂ ಶ್ರುತಂ ಭೂತಭವದ್ಭವಿಷ್ಯತ್। ಸ್ಥಾಸ್ನುಶ್ಚರಿಷ್ಣುರ್ಮಹದಲ್ಪಕಂ ಚ। ವಿನಾಚ್ಯುತಾದ್ವಸ್ತುತರಾಂ ನ ವಾಚ್ಯಂ। ಸ ಏವ ಸರ್ವಂ ಪರಮಾತ್ಮಭೂತಃ

ನೋಡಿದುದೇನು, ಕೇಳಿದುದೇನು, ಹಳೆಯದು, ಹೊಸದು, ಭವಿಷ್ಯದದು, ಸ್ಥಿರವಾದುದು, ಚಲಿಸುವದು, ದೊಡ್ಡದು, ಚಿಕ್ಕದು—ಅಚ್ಯುತನ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವುದೂ ಹೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಪರಮಾತ್ಮ.

ಏವಂ ನಿಶಾ ಸಾ ಬ್ರುವತೋರ್ವ್ಯತೀತಾ ನನ್ದಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾನುಚರಸ್ಯ ರಾಜನ್। ಗೋಪ್ಯಃ ಸಮುತ್ಥಾಯ ನಿರೂಪ್ಯ ದೀಪಾನ್ವಾಸ್ತೂನ್ಸಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ದೌಧೀನ್ಯಮನ್ಥುನ್

ಹೀಗೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂದನಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗಾತಿಗೆ, ಕಳೆಯಿತು. ಗೋಪಿಯರು ಎದ್ದು, ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನೆಯ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ತಾ ದೀಪದೀಪ್ತೈರ್ಮಣಿಭಿರ್ವಿರೇಜೂ ರಜ್ಜೂರ್ವಿಕರ್ಷದ್ಭುಜಕಙ್ಕಣಸ್ರಜಃ। ಚಲನ್ನಿತಮ್ಬಸ್ತನಹಾರಕುಣ್ಡಲ ತ್ವಿಷತ್ಕಪೋಲಾರುಣಕುಙ್ಕುಮಾನನಾಃ

ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಣ, ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ, ಮೊಲೆ, ಹಾರ, ಕುಂಡಲಗಳು ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉದ್ಗಾಯತೀನಾಮರವಿನ್ದಲೋಚನಂ ವ್ರಜಾಙ್ಗನಾನಾಂ ದಿವಮಸ್ಪೃಶದ್ಧ್ವನಿಃ। ದಧ್ನಶ್ಚ ನಿರ್ಮನ್ಥನಶಬ್ದಮಿಶ್ರಿತೋ ನಿರಸ್ಯತೇ ಯೇನ ದಿಶಾಮಮಙ್ಗಲಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಮಲನೇತ್ರನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸುವ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಬೆರೆತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿನ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತು.

ಭಗವತ್ಯುದಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನನ್ದದ್ವಾರಿ ವ್ರಜೌಕಸಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಥಂ ಶಾತಕೌಮ್ಭಂ ಕಸ್ಯಾಯಮಿತಿ ಚಾಬ್ರುವನ್

ಭಗವಂತನು ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನಂದನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ವೃಂದಾವನದ ಜನರು ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಯಾರದು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಅಕ್ರೂರ ಆಗತಃ ಕಿಂ ವಾ ಯಃ ಕಂಸಸ್ಯಾರ್ಥಸಾಧಕಃ। ಯೇನ ನೀತೋ ಮಧುಪುರೀಂ ಕೃಷ್ಣಃ ಕಮಲಲೋಚನಃ

ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, ಯಾರು ಕಂಸನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಂದಲೇ ಕಮಲನೇತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಕಿಂ ಸಾಧಯಿಷ್ಯತ್ಯಸ್ಮಾಭಿರ್ಭರ್ತುಃ ಪ್ರೀತಸ್ಯ ನಿಷ್ಕೃತಿಮ್। ತತಃ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ವದನ್ತೀನಾಮುದ್ಧವೋಽಗಾತ್ಕೃತಾಹ್ನಿಕಃ

ನಮ್ಮ ಒಡೆಯನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ನಮ್ಮಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವನು? ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಉದ್ಧವನು ಸ್ನಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುದನು.

ಉದ್ಧವಗೋಪೀಸಂವಾದಃ; ಭ್ರಮರಗೀತಮ್; ಉದ್ಧವಸ್ಯ ಮಥುರಾಗಮನಂಚ - ಅಥ ಸಪ್ತಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ 10.47 ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಕೃಷಾನುಚರಂ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯಃ ಪ್ರಲಮ್ಬಬಾಹುಂ ನವಕಞ್ಜಲೋಚನಮ್। ಪೀತಾಮ್ಬರಂ ಪುಷ್ಕರಮಾಲಿನಂ ಲಸನ್ ಮುಖಾರವಿನ್ದಂ ಪರಿಮೃಷ್ಟಕುಣ್ಡಲಮ್ ॥೧ ಸುವಿಸ್ಮಿತಾಃ ಕೋಽಯಮಪೀವ್ಯದರ್ಶನಃ ಕುತಶ್ಚ ಕಸ್ಯಾಚ್ಯುತವೇಷಭೂಷಣಃ। ಇತಿ ಸ್ಮ ಸರ್ವಾಃ ಪರಿವವ್ರುರುತ್ಸುಕಾಸ್ ತಮುತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕಪದಾಮ್ಬುಜಾಶ್ರಯಮ್ ॥೨ ತಂ ಪ್ರಶ್ರಯೇಣಾವನತಾಃ ಸುಸತ್ಕೃತಂ ಸವ್ರೀಡಹಾಸೇಕ್ಷಣಸೂನೃತಾದಿಭಿಃ। ರಹಸ್ಯಪೃಚ್ಛನ್ನುಪವಿಷ್ಟಮಾಸನೇ ವಿಜ್ಞಾಯ ಸನ್ದೇಶಹರಂ ರಮಾಪತೇಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು—ದೀರ್ಘವಾದ ಕೈ, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಮಲ ಹಾರ ಧರಿಸಿದವನು, ಹಸಿರು ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಜಾನೀಮಸ್ತ್ವಾಂ ಯದುಪತೇಃ ಪಾರ್ಷದಂ ಸಮುಪಾಗತಮ್। ಭರ್ತ್ರೇಹ ಪ್ರೇಷಿತಃ ಪಿತ್ರೋರ್ಭವಾನ್ಪ್ರಿಯಚಿಕೀರ್ಷಯಾ

ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಯದುಕುಲದ ಒಡೆಯನ ಸೇವಕ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ನೀನು ನಮ್ಮ ಒಡೆಯನಿಂದ, ಅವನ ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ಗೋವ್ರಜೇ ತಸ್ಯ ಸ್ಮರಣೀಯಂ ನ ಚಕ್ಷ್ಮಹೇ। ಸ್ನೇಹಾನುಬನ್ಧೋ ಬನ್ಧೂನಾಂ ಮುನೇರಪಿ ಸುದುಸ್ತ್ಯಜಃ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇರೆ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಧುಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧ, ಮಹಾತ್ಮನಿಗೂ ಬಿಡಲು ಅಸಾಧ್ಯ.

ಅನ್ಯೇಷ್ವರ್ಥಕೃತಾ ಮೈತ್ರೀ ಯಾವದರ್ಥವಿಡಮ್ಬನಮ್। ಪುಮ್ಭಿಃ ಸ್ತ್ರೀಷು ಕೃತಾ ಯದ್ವತ್ಸುಮನಃಸ್ವಿವ ಷಟ್ಪದೈಃ

ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಉದ್ದೇಶ ಮುಗಿದಾಗ ಅದು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರು ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ, ಹುಳಗಳು ಹೂವಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ.

ನಿಃಸ್ವಂ ತ್ಯಜನ್ತಿ ಗಣಿಕಾ ಅಕಲ್ಪಂ ನೃಪತಿಂ ಪ್ರಜಾಃ। ಅಧೀತವಿದ್ಯಾ ಆಚಾರ್ಯಮೃತ್ವಿಜೋ ದತ್ತದಕ್ಷಿಣಮ್

ಹೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವನನ್ನು ವೇಶ್ಯೆ ತೊರೆದಂತೆ, ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತ ನಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗುರುವನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ; ದಕ್ಷಿಣೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ಯಾಜಕರು ಕೂಡ ಹೋದರು.

ಖಗಾ ವೀತಫಲಂ ವೃಕ್ಷಂ ಭುಕ್ತ್ವಾ ಚಾತಿಥಯೋ ಗೃಹಮ್। ದಗ್ಧಂ ಮೃಗಾಸ್ತಥಾರಣ್ಯಂ ಜಾರಾ ಭುಕ್ತ್ವಾ ರತಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯಮ್

ಹಣ್ಣುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದಂತೆ, ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಅತಿಥಿಗಳು ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾಡು ಸುಟ್ಟಾಗ ಜಿಂಕೆಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯತಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡ ನಂತರ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಹೆಂಗಸನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಇತಿ ಗೋಪ್ಯೋ ಹಿ ಗೋವಿನ್ದೇ ಗತವಾಕ್ಕಾಯಮಾನಸಾಃ। ಕೃಷ್ಣದೂತೇ ಸಮಾಯಾತೇ ಉದ್ಧವೇ ತ್ಯಕ್ತಲೌಕಿಕಾಃ

ಹೀಗೆ, ತಮ್ಮ ಮಾತು, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ನೆಡಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಪಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ದೂತನು ಉದ್ಧವನು ಬಂದಾಗ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಗಾಯನ್ತ್ಯಃ ಪ್ರೀಯಕರ್ಮಾಣಿ ರುದನ್ತ್ಯಶ್ಚ ಗತಹ್ರಿಯಃ। ತಸ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಯಾನಿ ಕೈಶೋರಬಾಲ್ಯಯೋಃ

ಅವರು ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕಿಶೋರ ವಯಸ್ಸಿನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕಾಚಿನ್ಮಧುಕರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ಯಾಯನ್ತೀ ಕೃಷ್ಣಸಙ್ಗಮಮ್। ಪ್ರಿಯಪ್ರಸ್ಥಾಪಿತಂ ದೂತಂ ಕಲ್ಪಯಿತ್ವೇದಮಬ್ರವೀತ್

ಒಂದು ಗೋಪಿಯು, ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುವ ಜೇನನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನು ಕಳಿಸಿದ ದೂತನಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಳು: