ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದಾವಾಗ್ನೇರ್ವಾತವರ್ಷಾಚ್ಚ ವೃಷಸರ್ಪಾಚ್ಚ ರಕ್ಷಿತಾಃ। ದುರತ್ಯಯೇಭ್ಯೋ ಮೃತ್ಯುಭ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸುಮಹಾತ್ಮನಾ

ಅರಣ್ಯದ ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಕಾಡು ಎತ್ತುಗಳು, ಹಾವುಗಳು, ದಾಟಲಾಗದ ಅಪಾಯಗಳು, ಸಾವು—ಇವೆಲ್ಲದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವನು ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನೇ.

ಸ್ಮರತಾಂ ಕೃಷ್ಣವೀರ್ಯಾಣಿ ಲೀಲಾಪಾಙ್ಗನಿರೀಕ್ಷಿತಮ್। ಹಸಿತಂ ಭಾಷಿತಂ ಚಾಙ್ಗ ಸರ್ವಾ ನಃ ಶಿಥಿಲಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಶೌರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಆಟದ ನೋಟಗಳು, ನಗು, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಸರಿಚ್ಛೈಲವನೋದ್ದೇಶಾನ್ಮುಕುನ್ದಪದಭೂಷಿತಾನ್। ಆಕ್ರೀಡಾನೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಾನಾಂ ಮನೋ ಯಾತಿ ತದಾತ್ಮತಾಮ್

ಮುಕುಂದನ ಪಾದದ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ನದಿಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಕಾಡುಗಳು—ಅವನ ಆಟವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ ಆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮನ್ಯೇ ಕೃಷ್ಣಂ ಚ ರಾಮಂ ಚ ಪ್ರಾಪ್ತಾವಿಹ ಸುರೋತ್ತಮೌ। ಸುರಾಣಾಂ ಮಹದರ್ಥಾಯ ಗರ್ಗಸ್ಯ ವಚನಂ ಯಥಾ

ನಾನು ಭಾವಿಸುವೆನು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ದೇವತೆಗಳ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಗರ್ಗರು ಹೇಳಿದಂತೆ.

ಕಂಸಂ ನಾಗಾಯುತಪ್ರಾಣಂ ಮಲ್ಲೌ ಗಜಪತಿಂ ಯಥಾ। ಅವಧಿಷ್ಟಾಂ ಲೀಲಯೈವ ಪಶೂನಿವ ಮೃಗಾಧಿಪಃ

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಕಂಸನು, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು, ಆನೆಗಳ ರಾಜನು—ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನು ಸಿಂಹವು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ತಾಲತ್ರಯಂ ಮಹಾಸಾರಂ ಧನುರ್ಯಷ್ಟಿಮಿವೇಭರಾಟ್। ಬಭಞ್ಜೈಕೇನ ಹಸ್ತೇನ ಸಪ್ತಾಹಮದಧಾದ್ಗಿರಿಮ್

ಮಹಾ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಮೂರು ತಾಳ ಮರಗಳನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ಧನುಸ್ಸಿನಂತಿದ್ದವು, ಕೃಷ್ಣನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಮುರಿದನು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಪ್ರಲಮ್ಬೋ ಧೇನುಕೋಽರಿಷ್ಟಸ್ತೃಣಾವರ್ತೋ ಬಕಾದಯಃ। ದೈತ್ಯಾಃ ಸುರಾಸುರಜಿತೋ ಹತಾ ಯೇನೇಹ ಲೀಲಯಾ

ಪ್ರಲಂಬ, ಧೇನುಕ, ಅರಿಷ್ಟ, ತೃಣಾವರ್ತ, ಬಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೈತ್ಯರು—ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ದೈತ್ಯರನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದವರು—ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಆಟದಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ನನ್ದಃ ಕೃಷ್ಣಾನುರಕ್ತಧೀಃ। ಅತ್ಯುತ್ಕಣ್ಠೋಽಭವತ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಪ್ರೇಮಪ್ರಸರವಿಹ್ವಲಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಂದನು, ಅಪಾರ ಆತುರದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತನು.

ಯಶೋದಾ ವರ್ಣ್ಯಮಾನಾನಿ ಪುತ್ರಸ್ಯ ಚರಿತಾನಿ ಚ। ಶೃಣ್ವನ್ತ್ಯಶ್ರೂಣ್ಯವಾಸ್ರಾಕ್ಷೀತ್ಸ್ನೇಹಸ್ನುತಪಯೋಧರಾ

ಯಶೋದೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಕಥೆಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಡುವಾಗ, ಆಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು, Sneಹದಿಂದ ಸ್ತನಗಳು ಹಸಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟವು.

ತಯೋರಿತ್ಥಂ ಭಗವತಿ ಕೃಷ್ಣೇ ನನ್ದಯಶೋದಯೋಃ। ವೀಕ್ಷ್ಯಾನುರಾಗಂ ಪರಮಂ ನನ್ದಮಾಹೋದ್ಧವೋ ಮುದಾ

ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇಂತಹ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಂದನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಉದ್ಧವ ಉವಾಚ। ಯುವಾಂ ಶ್ಲಾಘ್ಯತಮೌ ನೂನಂ ದೇಹಿನಾಮಿಹ ಮಾನದ। ನಾರಾಯಣೇಽಖಿಲಗುರೌ ಯತ್ಕೃತಾ ಮತಿರೀದೃಶೀ

ಉದ್ಧವನು ಹೇಳಿದನು: ಮಾನ್ಯರೇ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಗುರುನಾದ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ.

ಏತೌ ಹಿ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಚ ಬೀಜಯೋನೀ ರಾಮೋ ಮುಕುನ್ದಃ ಪುರುಷಃ ಪ್ರಧಾನಮ್। ಅನ್ವೀಯ ಭೂತೇಷು ವಿಲಕ್ಷಣಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಸ್ಯ ಚೇಶಾತ ಇಮೌ ಪುರಾಣೌ

ಈ ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದರು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜವೂ, ಯೋನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇವರು ಪುರಾತನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಎಲ್ಲರಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರು.

ಯಸ್ಮಿನ್ಜನಃ ಪ್ರಾಣವಿಯೋಗಕಾಲೇ ಕ್ಷಣಂ ಸಮಾವೇಶ್ಯ ಮನೋಽವಿಶುದ್ಧಮ್। ನಿರ್ಹೃತ್ಯ ಕರ್ಮಾಶಯಮಾಶು ಯಾತಿ ಪರಾಂ ಗತಿಂ ಬ್ರಹ್ಮಮಯೋಽರ್ಕವರ್ಣಃ

ಯಾರಲ್ಲಿ, ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಟ್ಟಾಗಿಸಬಹುದಾದರೆ—even ಅದು ಶುದ್ಧವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ—ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕರ್ಮದ ಬಂಡಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ, ಪರಮ ಗತಿಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.

ತಸ್ಮಿನ್ಭವನ್ತಾವಖಿಲಾತ್ಮಹೇತೌ ನಾರಾಯಣೇ ಕಾರಣಮರ್ತ್ಯಮೂರ್ತೌ। ಭಾವಂ ವಿಧತ್ತಾಂ ನಿತರಾಂ ಮಹಾತ್ಮನ್ಕಿಂ ವಾವಶಿಷ್ಟಂ ಯುವಯೋಃ ಸುಕೃತ್ಯಮ್

ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮರಿಗಾಗಿ ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ, ಮಹಾತ್ಮರೇ, ನಿಮಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪುಣ್ಯವೇನು ಬೇಕು?

ಆಗಮಿಷ್ಯತ್ಯದೀರ್ಘೇಣ ಕಾಲೇನ ವ್ರಜಮಚ್ಯುತಃ। ಪ್ರಿಯಂ ವಿಧಾಸ್ಯತೇ ಪಿತ್ರೋರ್ಭಗವಾನ್ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಿಃ

ಅಚ್ಯುತನು, ಸಾತ್ವತರಾಧಿಪತಿ, ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿತಂದೆಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಹತ್ವಾ ಕಂಸಂ ರಙ್ಗಮಧ್ಯೇ ಪ್ರತೀಪಂ ಸರ್ವಸಾತ್ವತಾಮ್। ಯದಾಹ ವಃ ಸಮಾಗತ್ಯ ಕೃಷ್ಣಃ ಸತ್ಯಂ ಕರೋತಿ ತತ್

ಕಂಸನನ್ನು, ಸಾತ್ವತರಿಗೆ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದವನನ್ನು, ರಂಗಮಂದಿರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಯಾವ ವಚನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನೋ, ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪೂರೈಸುತ್ತಾನೆ.

ಮಾ ಖಿದ್ಯತಂ ಮಹಾಭಾಗೌ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಥಃ ಕೃಷ್ಣಮನ್ತಿಕೇ। ಅನ್ತರ್ಹೃದಿ ಸ ಭೂತಾನಾಮಾಸ್ತೇ ಜ್ಯೋತಿರಿವೈಧಸಿ

ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ. ನೀವು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಹಬ್ಬಿದಂತೆ, ಸದಾ ಇರುವನು.

ನ ಹ್ಯಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪ್ರಿಯಃ ಕಶ್ಚಿನ್ನಾಪ್ರಿಯೋ ವಾಸ್ತ್ಯಮಾನಿನಃ। ನೋತ್ತಮೋ ನಾಧಮೋ ವಾಪಿ ಸಮಾನಸ್ಯಾಸಮೋಽಪಿ ವಾ

ಯಾರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ, ಯಾರೂ ಅಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ಯಾರೂ ಮೇಲು, ಕೆಳವಲ್ಲ, ಸಮಾನವಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವನು.

ನ ಮಾತಾ ನ ಪಿತಾ ತಸ್ಯ ನ ಭಾರ್ಯಾ ನ ಸುತಾದಯಃ। ನಾತ್ಮೀಯೋ ನ ಪರಶ್ಚಾಪಿ ನ ದೇಹೋ ಜನ್ಮ ಏವ ಚ

ಅವನಿಗೆ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲ, ತಂದೆ ಇಲ್ಲ, ಹೆಂಡತಿ ಇಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಇತರರು ಇಲ್ಲ; ಅವನದು ಎನ್ನುವವರೂ ಇಲ್ಲ, ಪರರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ, ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ.

ನ ಚಾಸ್ಯ ಕರ್ಮ ವಾ ಲೋಕೇ ಸದಸನ್ಮಿಶ್ರಯೋನಿಷು। ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಂ ಸೋಽಪಿ ಸಾಧೂನಾಂ ಪರಿತ್ರಾಣಾಯ ಕಲ್ಪತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮ ಇಲ್ಲ, ಶುಭ-ಅಶುಭ ಮಿಶ್ರಿತ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಅವನು ಆಟದಂತೆ, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಸ್ತಮ ಇತಿ ಭಜತೇ ನಿರ್ಗುಣೋ ಗುಣಾನ್। ಕ್ರೀಡನ್ನತೀತೋಽಪಿ ಗುಣೈಃ ಸೃಜತ್ಯವನ್ಹನ್ತ್ಯಜಃ

ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ದೂರವಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಎಂಬ ಗುಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದರೂ.

ಯಥಾ ಭ್ರಮರಿಕಾದೃಷ್ಟ್ಯಾ ಭ್ರಾಮ್ಯತೀವ ಮಹೀಯತೇ। ಚಿತ್ತೇ ಕರ್ತರಿ ತತ್ರಾತ್ಮಾ ಕರ್ತೇವಾಹಂಧಿಯಾ ಸ್ಮೃತಃ

ಹುಳುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 'ನಾನು ಕರ್ತೃ' ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕರ್ತೃ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಯುವಯೋರೇವ ನೈವಾಯಮಾತ್ಮಜೋ ಭಗವಾನ್ಹರಿಃ। ಸರ್ವೇಷಾಮಾತ್ಮಜೋ ಹ್ಯಾತ್ಮಾ ಪಿತಾ ಮಾತಾ ಸ ಈಶ್ವರಃ

ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ, ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಶ್ರೀಹರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮಗ, ಆತ್ಮ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅವನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನು.

ದೃಷ್ಟಂ ಶ್ರುತಂ ಭೂತಭವದ್ಭವಿಷ್ಯತ್। ಸ್ಥಾಸ್ನುಶ್ಚರಿಷ್ಣುರ್ಮಹದಲ್ಪಕಂ ಚ। ವಿನಾಚ್ಯುತಾದ್ವಸ್ತುತರಾಂ ನ ವಾಚ್ಯಂ। ಸ ಏವ ಸರ್ವಂ ಪರಮಾತ್ಮಭೂತಃ

ನೋಡಿದುದೇನು, ಕೇಳಿದುದೇನು, ಹಳೆಯದು, ಹೊಸದು, ಭವಿಷ್ಯದದು, ಸ್ಥಿರವಾದುದು, ಚಲಿಸುವದು, ದೊಡ್ಡದು, ಚಿಕ್ಕದು—ಅಚ್ಯುತನ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವುದೂ ಹೇಳಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲವೂ, ಪರಮಾತ್ಮ.

ಏವಂ ನಿಶಾ ಸಾ ಬ್ರುವತೋರ್ವ್ಯತೀತಾ ನನ್ದಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಾನುಚರಸ್ಯ ರಾಜನ್। ಗೋಪ್ಯಃ ಸಮುತ್ಥಾಯ ನಿರೂಪ್ಯ ದೀಪಾನ್ವಾಸ್ತೂನ್ಸಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ದೌಧೀನ್ಯಮನ್ಥುನ್

ಹೀಗೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಆ ರಾತ್ರಿ ನಂದನಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸಂಗಾತಿಗೆ, ಕಳೆಯಿತು. ಗೋಪಿಯರು ಎದ್ದು, ದೀಪಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಮನೆಯ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ತಾ ದೀಪದೀಪ್ತೈರ್ಮಣಿಭಿರ್ವಿರೇಜೂ ರಜ್ಜೂರ್ವಿಕರ್ಷದ್ಭುಜಕಙ್ಕಣಸ್ರಜಃ। ಚಲನ್ನಿತಮ್ಬಸ್ತನಹಾರಕುಣ್ಡಲ ತ್ವಿಷತ್ಕಪೋಲಾರುಣಕುಙ್ಕುಮಾನನಾಃ

ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಣ, ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಹೊಟ್ಟೆ, ಮೊಲೆ, ಹಾರ, ಕುಂಡಲಗಳು ಅಲೆಯುತ್ತಾ, ಕೆಂಪು ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉದ್ಗಾಯತೀನಾಮರವಿನ್ದಲೋಚನಂ ವ್ರಜಾಙ್ಗನಾನಾಂ ದಿವಮಸ್ಪೃಶದ್ಧ್ವನಿಃ। ದಧ್ನಶ್ಚ ನಿರ್ಮನ್ಥನಶಬ್ದಮಿಶ್ರಿತೋ ನಿರಸ್ಯತೇ ಯೇನ ದಿಶಾಮಮಙ್ಗಲಮ್

ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಮಲನೇತ್ರನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಅವರ ಧ್ವನಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸುವ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಬೆರೆತು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿನ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿತು.

ಭಗವತ್ಯುದಿತೇ ಸೂರ್ಯೇ ನನ್ದದ್ವಾರಿ ವ್ರಜೌಕಸಃ। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಥಂ ಶಾತಕೌಮ್ಭಂ ಕಸ್ಯಾಯಮಿತಿ ಚಾಬ್ರುವನ್

ಭಗವಂತನು ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನಂದನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ವೃಂದಾವನದ ಜನರು ಬಂಗಾರದ ರಥವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಯಾರದು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಅಕ್ರೂರ ಆಗತಃ ಕಿಂ ವಾ ಯಃ ಕಂಸಸ್ಯಾರ್ಥಸಾಧಕಃ। ಯೇನ ನೀತೋ ಮಧುಪುರೀಂ ಕೃಷ್ಣಃ ಕಮಲಲೋಚನಃ

ಅಕ್ರೂರನು ಬಂದಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, ಯಾರು ಕಂಸನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಂದಲೇ ಕಮಲನೇತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟನು.