ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗಚ್ಛೋದ್ಧವ ವ್ರಜಂ ಸೌಮ್ಯ ಪಿತ್ರೋರ್ನೌ ಪ್ರೀತಿಮಾವಹ। ಗೋಪೀನಾಂ ಮದ್ವಿಯೋಗಾಧಿಂ ಮತ್ಸನ್ದೇಶೈರ್ವಿಮೋಚಯ

ಉದ್ಧವನೇ, ನೀನು ಸುಮukhoವನಾಗಿ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಡು. ಗೋಪಿಯರು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

ತಾ ಮನ್ಮನಸ್ಕಾ ಮತ್ಪ್ರಾಣಾ ಮದರ್ಥೇ ತ್ಯಕ್ತದೈಹಿಕಾಃ। ಮಾಮೇವ ದಯಿತಂ ಪ್ರೇಷ್ಠಮಾತ್ಮಾನಂ ಮನಸಾ ಗತಾಃ । ಯೇ ತ್ಯಕ್ತಲೋಕಧರ್ಮಾಶ್ಚ ಮದರ್ಥೇ ತಾನ್ಬಿಭರ್ಮ್ಯಹಮ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ದೇಹದ ಸುಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಲೋಕದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.

ಮಯಿ ತಾಃ ಪ್ರೇಯಸಾಂ ಪ್ರೇಷ್ಠೇ ದೂರಸ್ಥೇ ಗೋಕುಲಸ್ತ್ರಿಯಃ। ಸ್ಮರನ್ತ್ಯೋಽಙ್ಗ ವಿಮುಹ್ಯನ್ತಿ ವಿರಹೌತ್ಕಣ್ಠ್ಯವಿಹ್ವಲಾಃ

ನಾನು ಅವರ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದರೂ ದೂರವಿದ್ದೇನೆ. ಗೋಕೂಲದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ನೆನೆದು, ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಧಾರಯನ್ತ್ಯತಿಕೃಚ್ಛ್ರೇಣ ಪ್ರಾಯಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಕಥಞ್ಚನ। ಪ್ರತ್ಯಾಗಮನಸನ್ದೇಶೈರ್ಬಲ್ಲವ್ಯೋ ಮೇ ಮದಾತ್ಮಿಕಾಃ

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವ ಆ ಗೋಪಿಯರು, ನನ್ನ ಮರಳುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸಂದೇಶಗಳ ಆಶೆಯಿಂದ, ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತ್ಯುಕ್ತ ಉದ್ಧವೋ ರಾಜನ್ಸನ್ದೇಶಂ ಭರ್ತುರಾದೃತಃ। ಆದಾಯ ರಥಮಾರುಹ್ಯ ಪ್ರಯಯೌ ನನ್ದಗೋಕುಲಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಉದ್ಧವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ ನಂದನ ವೃಂದಾವನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಪ್ರಾಪ್ತೋ ನನ್ದವ್ರಜಂ ಶ್ರೀಮಾನ್ನಿಮ್ಲೋಚತಿ ವಿಭಾವಸೌ। ಛನ್ನಯಾನಃ ಪ್ರವಿಶತಾಂ ಪಶೂನಾಂ ಖುರರೇಣುಭಿಃ

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಉದ್ಧವನು ನಂದನ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಸುವಿನ ಕಾಲಿನ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ರಥವು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ವಾಸಿತಾರ್ಥೇಽಭಿಯುಧ್ಯದ್ಭಿರ್ನಾದಿತಂ ಶುಷ್ಮಿಭಿರ್ವೃಷೈಃ। ಧಾವನ್ತೀಭಿಶ್ಚ ವಾಸ್ರಾಭಿರೂಧೋಭಾರೈಃ ಸ್ವವತ್ಸಕಾನ್

ಹಸುವಿನ ಬಲಿಷ್ಠ ಗಂಡುಗಳು ತಮ್ಮ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಕರುಗಳ ಕೂಗು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು.

ಇತಸ್ತತೋ ವಿಲಙ್ಘದ್ಭಿರ್ಗೋವತ್ಸೈರ್ಮಣ್ಡಿತಂ ಸಿತೈಃ। ಗೋದೋಹಶಬ್ದಾಭಿರವಂ ವೇಣೂನಾಂ ನಿಃಸ್ವನೇನ ಚ

ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಬಿಳಿ ಕರುಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ಹೀರುವ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಬಾಸುರಿಯ ಸೊಗಸಾದ ಧ್ವನಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಯನ್ತೀಭಿಶ್ಚ ಕರ್ಮಾಣಿ ಶುಭಾನಿ ಬಲಕೃಷ್ಣಯೋಃ। ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಾಭಿರ್ಗೋಪೀಭಿರ್ಗೋಪೈಶ್ಚ ಸುವಿರಾಜಿತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಗೋಪರು, ಬಾಲರಾಮ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಆ ಊರನ್ನು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಗ್ನ್ಯರ್ಕಾತಿಥಿಗೋವಿಪ್ರ ಪಿತೃದೇವಾರ್ಚನಾನ್ವಿತೈಃ। ಧೂಪದೀಪೈಶ್ಚ ಮಾಲ್ಯೈಶ್ಚ ಗೋಪಾವಾಸೈರ್ಮನೋರಮಮ್

ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಅತಿಥಿ, ಹಸು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಪಿತೃ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಹೂಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಗೋಪರ ಮನೆಗಳು ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು.

ಸರ್ವತಃ ಪುಷ್ಪಿತವನಂ ದ್ವಿಜಾಲಿಕುಲನಾದಿತಮ್। ಹಂಸಕಾರಣ್ಡವಾಕೀರ್ಣೈಃ ಪದ್ಮಷಣ್ಡೈಶ್ಚ ಮಣ್ಡಿತಮ್

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ತೋಟಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗಿನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಗೂಂಜುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಂಸ, ಬಕ, ಕಮಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಗಳು ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ತಮಾಗತಂ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯಾನುಚರಂ ಪ್ರಿಯಮ್। ನನ್ದಃ ಪ್ರೀತಃ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ವಾಸುದೇವಧಿಯಾರ್ಚಯತ್

ಅವನನ್ನು ಬಂದಾಗ, ನಂದನು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ವಾಸುದೇವನನ್ನು ನೆನೆದು ಗೌರವದಿಂದ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿದನು.

ಭೋಜಿತಂ ಪರಮಾನ್ನೇನ ಸಂವಿಷ್ಟಂ ಕಶಿಪೌ ಸುಖಮ್। ಗತಶ್ರಮಂ ಪರ್ಯಪೃಚ್ಛತ್ಪಾದಸಂವಾಹನಾದಿಭಿಃ

ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ನೀಡಿ, ಮೃದು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿರಿಸಿ, ಅವನ ದೇಹದ ಶ್ರಮ ಹೋಗಿಹೋದ ನಂತರ ಪಾದಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಉದ್ಧವನನ್ನು ಹಿತವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

ಕಚ್ಚಿದಙ್ಗ ಮಹಾಭಾಗ ಸಖಾ ನಃ ಶೂರನನ್ದನಃ। ಆಸ್ತೇ ಕುಶಲ್ಯಪತ್ಯಾದ್ಯೈರ್ಯುಕ್ತೋ ಮುಕ್ತಃ ಸುಹೃದ್ವ್ರತಃ

ಓ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಶೂರನಂದನ ಕೃಷ್ಣನು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ಪತ್ನಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ?

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಕಂಸೋ ಹತಃ ಪಾಪಃ ಸಾನುಗಃ ಸ್ವೇನ ಪಾಪ್ಮನಾ। ಸಾಧೂನಾಂ ಧರ್ಮಶೀಲಾನಾಂ ಯದೂನಾಂ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಯಃ ಸದಾ

ಧನ್ಯವಾಗಲಿ, ಸದಾ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಯದುಕುಲವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪಿ ಕಂಸನು ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ಸಂಹಾರಗೊಂಡನು.

ಅಪಿ ಸ್ಮರತಿ ನಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಮಾತರಂ ಸುಹೃದಃ ಸಖೀನ್। ಗೋಪಾನ್ವ್ರಜಂ ಚಾತ್ಮನಾಥಂ ಗಾವೋ ವೃನ್ದಾವನಂ ಗಿರಿಮ್

ನಮ್ಮನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೋ? ಅವನ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಗೋಪರು, ನಮ್ಮ ಊರು, ಅವನ ಪ್ರಿಯವರು, ಆ ಗೋವುಗಳು, ವೃಂದಾವನ, ಆ ಬೆಟ್ಟ—ಇವೆಲ್ಲ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವೆಯೋ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಯಾಯಾಸ್ಯತಿ ಗೋವಿನ್ದಃ ಸ್ವಜನಾನ್ಸಕೃದೀಕ್ಷಿತುಮ್। ತರ್ಹಿ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ ತದ್ವಕ್ತ್ರಂ ಸುನಸಂ ಸುಸ್ಮಿತೇಕ್ಷಣಮ್

ಗೋವಿಂದನು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಒಂದಾದರೂ ಬಾರಿ ನೋಡಲು ಮರಳಿ ಬರುವನೆಂಬ ಆಶಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಆಗ ಅವನ ಸುಂದರ ಮೂಗು, ನಗುವಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮುಖವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬಹುದು.

ದಾವಾಗ್ನೇರ್ವಾತವರ್ಷಾಚ್ಚ ವೃಷಸರ್ಪಾಚ್ಚ ರಕ್ಷಿತಾಃ। ದುರತ್ಯಯೇಭ್ಯೋ ಮೃತ್ಯುಭ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸುಮಹಾತ್ಮನಾ

ಅರಣ್ಯದ ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಕಾಡು ಎತ್ತುಗಳು, ಹಾವುಗಳು, ದಾಟಲಾಗದ ಅಪಾಯಗಳು, ಸಾವು—ಇವೆಲ್ಲದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವನು ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನೇ.

ಸ್ಮರತಾಂ ಕೃಷ್ಣವೀರ್ಯಾಣಿ ಲೀಲಾಪಾಙ್ಗನಿರೀಕ್ಷಿತಮ್। ಹಸಿತಂ ಭಾಷಿತಂ ಚಾಙ್ಗ ಸರ್ವಾ ನಃ ಶಿಥಿಲಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಶೌರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಆಟದ ನೋಟಗಳು, ನಗು, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಸರಿಚ್ಛೈಲವನೋದ್ದೇಶಾನ್ಮುಕುನ್ದಪದಭೂಷಿತಾನ್। ಆಕ್ರೀಡಾನೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣಾನಾಂ ಮನೋ ಯಾತಿ ತದಾತ್ಮತಾಮ್

ಮುಕುಂದನ ಪಾದದ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ನದಿಗಳು, ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಕಾಡುಗಳು—ಅವನ ಆಟವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ ಆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮನ್ಯೇ ಕೃಷ್ಣಂ ಚ ರಾಮಂ ಚ ಪ್ರಾಪ್ತಾವಿಹ ಸುರೋತ್ತಮೌ। ಸುರಾಣಾಂ ಮಹದರ್ಥಾಯ ಗರ್ಗಸ್ಯ ವಚನಂ ಯಥಾ

ನಾನು ಭಾವಿಸುವೆನು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ದೇವತೆಗಳ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಗರ್ಗರು ಹೇಳಿದಂತೆ.

ಕಂಸಂ ನಾಗಾಯುತಪ್ರಾಣಂ ಮಲ್ಲೌ ಗಜಪತಿಂ ಯಥಾ। ಅವಧಿಷ್ಟಾಂ ಲೀಲಯೈವ ಪಶೂನಿವ ಮೃಗಾಧಿಪಃ

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಕಂಸನು, ಕುಸ್ತಿ ಪಟುಗಳು, ಆನೆಗಳ ರಾಜನು—ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನು ಸಿಂಹವು ಮೃಗಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ತಾಲತ್ರಯಂ ಮಹಾಸಾರಂ ಧನುರ್ಯಷ್ಟಿಮಿವೇಭರಾಟ್। ಬಭಞ್ಜೈಕೇನ ಹಸ್ತೇನ ಸಪ್ತಾಹಮದಧಾದ್ಗಿರಿಮ್

ಮಹಾ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಮೂರು ತಾಳ ಮರಗಳನ್ನು, ದೊಡ್ಡ ಧನುಸ್ಸಿನಂತಿದ್ದವು, ಕೃಷ್ಣನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಮುರಿದನು. ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವನು ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.

ಪ್ರಲಮ್ಬೋ ಧೇನುಕೋಽರಿಷ್ಟಸ್ತೃಣಾವರ್ತೋ ಬಕಾದಯಃ। ದೈತ್ಯಾಃ ಸುರಾಸುರಜಿತೋ ಹತಾ ಯೇನೇಹ ಲೀಲಯಾ

ಪ್ರಲಂಬ, ಧೇನುಕ, ಅರಿಷ್ಟ, ತೃಣಾವರ್ತ, ಬಕ ಮತ್ತು ಇತರ ದೈತ್ಯರು—ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ದೈತ್ಯರನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದವರು—ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನು ಇಲ್ಲಿ ಆಟದಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ಸಂಸ್ಮೃತ್ಯ ನನ್ದಃ ಕೃಷ್ಣಾನುರಕ್ತಧೀಃ। ಅತ್ಯುತ್ಕಣ್ಠೋಽಭವತ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಪ್ರೇಮಪ್ರಸರವಿಹ್ವಲಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ನಂದನು, ಅಪಾರ ಆತುರದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತನು.

ಯಶೋದಾ ವರ್ಣ್ಯಮಾನಾನಿ ಪುತ್ರಸ್ಯ ಚರಿತಾನಿ ಚ। ಶೃಣ್ವನ್ತ್ಯಶ್ರೂಣ್ಯವಾಸ್ರಾಕ್ಷೀತ್ಸ್ನೇಹಸ್ನುತಪಯೋಧರಾ

ಯಶೋದೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಕಥೆಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಡುವಾಗ, ಆಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು, Sneಹದಿಂದ ಸ್ತನಗಳು ಹಸಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟವು.

ತಯೋರಿತ್ಥಂ ಭಗವತಿ ಕೃಷ್ಣೇ ನನ್ದಯಶೋದಯೋಃ। ವೀಕ್ಷ್ಯಾನುರಾಗಂ ಪರಮಂ ನನ್ದಮಾಹೋದ್ಧವೋ ಮುದಾ

ನಂದ ಮತ್ತು ಯಶೋದೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇಂತಹ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದ್ಧವನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಂದನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀಉದ್ಧವ ಉವಾಚ। ಯುವಾಂ ಶ್ಲಾಘ್ಯತಮೌ ನೂನಂ ದೇಹಿನಾಮಿಹ ಮಾನದ। ನಾರಾಯಣೇಽಖಿಲಗುರೌ ಯತ್ಕೃತಾ ಮತಿರೀದೃಶೀ

ಉದ್ಧವನು ಹೇಳಿದನು: ಮಾನ್ಯರೇ, ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಗುರುನಾದ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ.

ಏತೌ ಹಿ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಚ ಬೀಜಯೋನೀ ರಾಮೋ ಮುಕುನ್ದಃ ಪುರುಷಃ ಪ್ರಧಾನಮ್। ಅನ್ವೀಯ ಭೂತೇಷು ವಿಲಕ್ಷಣಸ್ಯ ಜ್ಞಾನಸ್ಯ ಚೇಶಾತ ಇಮೌ ಪುರಾಣೌ

ಈ ರಾಮ ಮತ್ತು ಮುಕುಂದರು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬೀಜವೂ, ಯೋನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇವರು ಪುರಾತನ ಸ್ವಾಮಿಗಳು, ಎಲ್ಲರಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರು.