ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಯೋಃ ಸಪರ್ಯಾಂ ಮಹತೀಂ ಚಕ್ರೇ ಭಕ್ತ್ಯುಪಬೃಂಹಿತಾಮ್। ಉವಾಚಾವನತಃ ಕೃಷ್ಣಂ ಸರ್ವಭೂತಾಶಯಾಲಯಮ್ । ಲೀಲಾಮನುಷ್ಯಯೋರ್ವಿಷ್ಣೋ ಯುವಯೋಃ ಕರವಾಮ ಕಿಮ್

ಯಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ವಿಷ್ಣುವೇ, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆ ಮಾಡುವ ನೀವು ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಲಿ?'

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಗುರುಪುತ್ರಮಿಹಾನೀತಂ ನಿಜಕರ್ಮನಿಬನ್ಧನಮ್। ಆನಯಸ್ವ ಮಹಾರಾಜ ಮಚ್ಛಾಸನಪುರಸ್ಕೃತಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಮ್ಮ ಗುರುನ ಮಗನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದ ಬಂಧದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಂದು ಕೊಡು.'

ತಥೇತಿ ತೇನೋಪಾನೀತಂ ಗುರುಪುತ್ರಂ ಯದೂತ್ತಮೌ। ದತ್ತ್ವಾ ಸ್ವಗುರವೇ ಭೂಯೋ ವೃಣೀಷ್ವೇತಿ ತಮೂಚತುಃ

'ಹೌದು' ಎಂದು ಯಮನು ಗುರುಪೂತ್ರನನ್ನು ಯಾದವರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ತಂದನು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗೆ ಮಗನನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಗುರುರುವಾಚ। ಸಮ್ಯಕ್ಸಮ್ಪಾದಿತೋ ವತ್ಸ ಭವದ್ಭ್ಯಾಂ ಗುರುನಿಷ್ಕ್ರಯಃ। ಕೋ ನು ಯುಷ್ಮದ್ವಿಧಗುರೋಃ ಕಾಮಾನಾಮವಶಿಷ್ಯತೇ

ಗುರುವು ಹೇಳಿದನು: 'ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮಂತಹ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಆಸೆ ಉಳಿದಿರಬಹುದು?'

ಗಚ್ಛತಂ ಸ್ವಗೃಹಂ ವೀರೌ ಕೀರ್ತಿರ್ವಾಮಸ್ತು ಪಾವನೀ। ಛನ್ದಾಂಸ್ಯಯಾತಯಾಮಾನಿ ಭವನ್ತ್ವಿಹ ಪರತ್ರ ಚ

'ವೀರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ; ನಿಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರಲಿ; ನೀವು ಕಲಿತ ವೇದಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ.'

ಗುರುಣೈವಮನುಜ್ಞಾತೌ ರಥೇನಾನಿಲರಂಹಸಾ। ಆಯಾತೌ ಸ್ವಪುರಂ ತಾತ ಪರ್ಜನ್ಯನಿನದೇನ ವೈ

ಗುರುನು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದಂತೆ, ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗು ಶಬ್ದದಂತೆ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಸಮನನ್ದನ್ಪ್ರಜಾಃ ಸರ್ವಾ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ರಾಮಜನಾರ್ದನೌ। ಅಪಶ್ಯನ್ತ್ಯೋ ಬಹ್ವಹಾನಿ ನಷ್ಟಲಬ್ಧಧನಾ ಇವ

ರಾಮ ಮತ್ತು ಜನಾರ್ದನರನ್ನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಜನರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು; ಬಹು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದ ಧನವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದವರಂತೆ ಅವರ ಹರ್ಷವಾಯಿತು.

ಸ್ವವಿರಹಾರ್ತಗೋಪಗೋಪೀನಾಂ ಸಾನ್ತ್ವನಾಯ ಭಗವತೋದ್ಧವಸ್ಯ ಪ್ರಸ್ಥಾಪನಮ್, ನನ್ದೋದ್ಧವಸಂವಾದಶ್ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ವೃಷ್ಣೀನಾಂ ಪ್ರವರೋ ಮನ್ತ್ರೀ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ದಯಿತಃ ಸಖಾ। ಶಿಷ್ಯೋ ಬೃಹಸ್ಪತೇಃ ಸಾಕ್ಷಾದುದ್ಧವೋ ಬುದ್ಧಿಸತ್ತಮಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಧವನು ಅತ್ಯುತ್ತಮನು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ನೇರ ಶಿಷ್ಯನು ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತನು.

ತಮಾಹ ಭಗವಾನ್ಪ್ರೇಷ್ಠಂ ಭಕ್ತಮೇಕಾನ್ತಿನಂ ಕ್ವಚಿತ್। ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾಣಿನಾ ಪಾಣಿಂ ಪ್ರಪನ್ನಾರ್ತಿಹರೋ ಹರಿಃ

ಆ ಉದ್ಧವನು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು, ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಭಗವಂತನು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುವವನು ಎಂಬಂತೆ, ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಗಚ್ಛೋದ್ಧವ ವ್ರಜಂ ಸೌಮ್ಯ ಪಿತ್ರೋರ್ನೌ ಪ್ರೀತಿಮಾವಹ। ಗೋಪೀನಾಂ ಮದ್ವಿಯೋಗಾಧಿಂ ಮತ್ಸನ್ದೇಶೈರ್ವಿಮೋಚಯ

ಉದ್ಧವನೇ, ನೀನು ಸುಮukhoವನಾಗಿ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಡು. ಗೋಪಿಯರು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನನ್ನ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

ತಾ ಮನ್ಮನಸ್ಕಾ ಮತ್ಪ್ರಾಣಾ ಮದರ್ಥೇ ತ್ಯಕ್ತದೈಹಿಕಾಃ। ಮಾಮೇವ ದಯಿತಂ ಪ್ರೇಷ್ಠಮಾತ್ಮಾನಂ ಮನಸಾ ಗತಾಃ । ಯೇ ತ್ಯಕ್ತಲೋಕಧರ್ಮಾಶ್ಚ ಮದರ್ಥೇ ತಾನ್ಬಿಭರ್ಮ್ಯಹಮ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ದೇಹದ ಸುಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಲೋಕದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೂ ನನಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿರುವ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಕಾಯುತ್ತೇನೆ.

ಮಯಿ ತಾಃ ಪ್ರೇಯಸಾಂ ಪ್ರೇಷ್ಠೇ ದೂರಸ್ಥೇ ಗೋಕುಲಸ್ತ್ರಿಯಃ। ಸ್ಮರನ್ತ್ಯೋಽಙ್ಗ ವಿಮುಹ್ಯನ್ತಿ ವಿರಹೌತ್ಕಣ್ಠ್ಯವಿಹ್ವಲಾಃ

ನಾನು ಅವರ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದರೂ ದೂರವಿದ್ದೇನೆ. ಗೋಕೂಲದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ನೆನೆದು, ನನ್ನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಧಾರಯನ್ತ್ಯತಿಕೃಚ್ಛ್ರೇಣ ಪ್ರಾಯಃ ಪ್ರಾಣಾನ್ಕಥಞ್ಚನ। ಪ್ರತ್ಯಾಗಮನಸನ್ದೇಶೈರ್ಬಲ್ಲವ್ಯೋ ಮೇ ಮದಾತ್ಮಿಕಾಃ

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿರುವ ಆ ಗೋಪಿಯರು, ನನ್ನ ಮರಳುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸಂದೇಶಗಳ ಆಶೆಯಿಂದ, ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತ್ಯುಕ್ತ ಉದ್ಧವೋ ರಾಜನ್ಸನ್ದೇಶಂ ಭರ್ತುರಾದೃತಃ। ಆದಾಯ ರಥಮಾರುಹ್ಯ ಪ್ರಯಯೌ ನನ್ದಗೋಕುಲಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಉದ್ಧವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ ನಂದನ ವೃಂದಾವನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಪ್ರಾಪ್ತೋ ನನ್ದವ್ರಜಂ ಶ್ರೀಮಾನ್ನಿಮ್ಲೋಚತಿ ವಿಭಾವಸೌ। ಛನ್ನಯಾನಃ ಪ್ರವಿಶತಾಂ ಪಶೂನಾಂ ಖುರರೇಣುಭಿಃ

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಉದ್ಧವನು ನಂದನ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಸುವಿನ ಕಾಲಿನ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ರಥವು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ವಾಸಿತಾರ್ಥೇಽಭಿಯುಧ್ಯದ್ಭಿರ್ನಾದಿತಂ ಶುಷ್ಮಿಭಿರ್ವೃಷೈಃ। ಧಾವನ್ತೀಭಿಶ್ಚ ವಾಸ್ರಾಭಿರೂಧೋಭಾರೈಃ ಸ್ವವತ್ಸಕಾನ್

ಹಸುವಿನ ಬಲಿಷ್ಠ ಗಂಡುಗಳು ತಮ್ಮ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಕರುಗಳ ಕೂಗು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು.

ಇತಸ್ತತೋ ವಿಲಙ್ಘದ್ಭಿರ್ಗೋವತ್ಸೈರ್ಮಣ್ಡಿತಂ ಸಿತೈಃ। ಗೋದೋಹಶಬ್ದಾಭಿರವಂ ವೇಣೂನಾಂ ನಿಃಸ್ವನೇನ ಚ

ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಬಿಳಿ ಕರುಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ಹೀರುವ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಬಾಸುರಿಯ ಸೊಗಸಾದ ಧ್ವನಿಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಯನ್ತೀಭಿಶ್ಚ ಕರ್ಮಾಣಿ ಶುಭಾನಿ ಬಲಕೃಷ್ಣಯೋಃ। ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಾಭಿರ್ಗೋಪೀಭಿರ್ಗೋಪೈಶ್ಚ ಸುವಿರಾಜಿತಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಗೋಪರು, ಬಾಲರಾಮ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಆ ಊರನ್ನು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಗ್ನ್ಯರ್ಕಾತಿಥಿಗೋವಿಪ್ರ ಪಿತೃದೇವಾರ್ಚನಾನ್ವಿತೈಃ। ಧೂಪದೀಪೈಶ್ಚ ಮಾಲ್ಯೈಶ್ಚ ಗೋಪಾವಾಸೈರ್ಮನೋರಮಮ್

ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಅತಿಥಿ, ಹಸು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಪಿತೃ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ಹೂಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಗೋಪರ ಮನೆಗಳು ಮನೋಹರವಾಗಿದ್ದವು.

ಸರ್ವತಃ ಪುಷ್ಪಿತವನಂ ದ್ವಿಜಾಲಿಕುಲನಾದಿತಮ್। ಹಂಸಕಾರಣ್ಡವಾಕೀರ್ಣೈಃ ಪದ್ಮಷಣ್ಡೈಶ್ಚ ಮಣ್ಡಿತಮ್

ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ತೋಟಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗಿನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಗೂಂಜುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಂಸ, ಬಕ, ಕಮಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕೆರೆಗಳು ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ತಮಾಗತಂ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯಾನುಚರಂ ಪ್ರಿಯಮ್। ನನ್ದಃ ಪ್ರೀತಃ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ವಾಸುದೇವಧಿಯಾರ್ಚಯತ್

ಅವನನ್ನು ಬಂದಾಗ, ನಂದನು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ವಾಸುದೇವನನ್ನು ನೆನೆದು ಗೌರವದಿಂದ ಆತಿಥ್ಯ ನೀಡಿದನು.

ಭೋಜಿತಂ ಪರಮಾನ್ನೇನ ಸಂವಿಷ್ಟಂ ಕಶಿಪೌ ಸುಖಮ್। ಗತಶ್ರಮಂ ಪರ್ಯಪೃಚ್ಛತ್ಪಾದಸಂವಾಹನಾದಿಭಿಃ

ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ನೀಡಿ, ಮೃದು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿರಿಸಿ, ಅವನ ದೇಹದ ಶ್ರಮ ಹೋಗಿಹೋದ ನಂತರ ಪಾದಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಉದ್ಧವನನ್ನು ಹಿತವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು.

ಕಚ್ಚಿದಙ್ಗ ಮಹಾಭಾಗ ಸಖಾ ನಃ ಶೂರನನ್ದನಃ। ಆಸ್ತೇ ಕುಶಲ್ಯಪತ್ಯಾದ್ಯೈರ್ಯುಕ್ತೋ ಮುಕ್ತಃ ಸುಹೃದ್ವ್ರತಃ

ಓ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಶೂರನಂದನ ಕೃಷ್ಣನು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ಪತ್ನಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ? ಅವನು ಯಾವ ಸಂಕಟವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದಾನೆಯಾ?

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಕಂಸೋ ಹತಃ ಪಾಪಃ ಸಾನುಗಃ ಸ್ವೇನ ಪಾಪ್ಮನಾ। ಸಾಧೂನಾಂ ಧರ್ಮಶೀಲಾನಾಂ ಯದೂನಾಂ ದ್ವೇಷ್ಟಿ ಯಃ ಸದಾ

ಧನ್ಯವಾಗಲಿ, ಸದಾ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಯದುಕುಲವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಪಿ ಕಂಸನು ತನ್ನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ ಸಂಹಾರಗೊಂಡನು.

ಅಪಿ ಸ್ಮರತಿ ನಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಮಾತರಂ ಸುಹೃದಃ ಸಖೀನ್। ಗೋಪಾನ್ವ್ರಜಂ ಚಾತ್ಮನಾಥಂ ಗಾವೋ ವೃನ್ದಾವನಂ ಗಿರಿಮ್

ನಮ್ಮನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೋ? ಅವನ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಗೋಪರು, ನಮ್ಮ ಊರು, ಅವನ ಪ್ರಿಯವರು, ಆ ಗೋವುಗಳು, ವೃಂದಾವನ, ಆ ಬೆಟ್ಟ—ಇವೆಲ್ಲ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವೆಯೋ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಪ್ಯಾಯಾಸ್ಯತಿ ಗೋವಿನ್ದಃ ಸ್ವಜನಾನ್ಸಕೃದೀಕ್ಷಿತುಮ್। ತರ್ಹಿ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ ತದ್ವಕ್ತ್ರಂ ಸುನಸಂ ಸುಸ್ಮಿತೇಕ್ಷಣಮ್

ಗೋವಿಂದನು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಒಂದಾದರೂ ಬಾರಿ ನೋಡಲು ಮರಳಿ ಬರುವನೆಂಬ ಆಶಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ಆಗ ಅವನ ಸುಂದರ ಮೂಗು, ನಗುವಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಮುಖವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬಹುದು.

ದಾವಾಗ್ನೇರ್ವಾತವರ್ಷಾಚ್ಚ ವೃಷಸರ್ಪಾಚ್ಚ ರಕ್ಷಿತಾಃ। ದುರತ್ಯಯೇಭ್ಯೋ ಮೃತ್ಯುಭ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಸುಮಹಾತ್ಮನಾ

ಅರಣ್ಯದ ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಕಾಡು ಎತ್ತುಗಳು, ಹಾವುಗಳು, ದಾಟಲಾಗದ ಅಪಾಯಗಳು, ಸಾವು—ಇವೆಲ್ಲದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವನು ಮಹಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನೇ.

ಸ್ಮರತಾಂ ಕೃಷ್ಣವೀರ್ಯಾಣಿ ಲೀಲಾಪಾಙ್ಗನಿರೀಕ್ಷಿತಮ್। ಹಸಿತಂ ಭಾಷಿತಂ ಚಾಙ್ಗ ಸರ್ವಾ ನಃ ಶಿಥಿಲಾಃ ಕ್ರಿಯಾಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಶೌರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಆಟದ ನೋಟಗಳು, ನಗು, ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.