ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪಿತರ್ಯುವಾಭ್ಯಾಂ ಸ್ನಿಗ್ಧಾಭ್ಯಾಂ ಪೋಷಿತೌ ಲಾಲಿತೌ ಭೃಶಮ್। ಪಿತ್ರೋರಭ್ಯಧಿಕಾ ಪ್ರೀತಿರಾತ್ಮಜೇಷ್ವಾತ್ಮನೋಽಪಿ ಹಿ

ತಂದೆಯಾದ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ, ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ತಾಯಿ-ತಂದೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸ ಪಿತಾ ಸಾ ಚ ಜನನೀ ಯೌ ಪುಷ್ಣೀತಾಂ ಸ್ವಪುತ್ರವತ್। ಶಿಶೂನ್ಬನ್ಧುಭಿರುತ್ಸೃಷ್ಟಾನಕಲ್ಪೈಃ ಪೋಷರಕ್ಷಣೇ

ಯಾರಾದರೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ತೊರೆದೂ, ತಾವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಯಾತ ಯೂಯಂ ವ್ರಜಂ ತಾತ ವಯಂ ಚ ಸ್ನೇಹದುಃಖಿತಾನ್। ಜ್ಞಾತೀನ್ವೋ ದ್ರಷ್ಟುಮೇಷ್ಯಾಮೋ ವಿಧಾಯ ಸುಹೃದಾಂ ಸುಖಮ್

ತಂದೆ, ನೀವು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸುಖವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ನಿಮ್ಮನ್ನೂ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದುಃಖಪಡುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ನೋಡಲು ಬರುವೆವು.

ಏವಂ ಸಾನ್ತ್ವಯ್ಯ ಭಗವಾನ್ನನ್ದಂ ಸವ್ರಜಮಚ್ಯುತಃ। ವಾಸೋಽಲಙ್ಕಾರಕುಪ್ಯಾದ್ಯೈರರ್ಹಯಾಮಾಸ ಸಾದರಮ್

ಈ ರೀತಿ ನಂದನನ್ನೂ, ವ್ರಜದ ಜನರನ್ನೂ ಭಗವಂತನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಉಡುಪು, ಆಭರಣ, ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ನೀಡಿದರು.

ಇತ್ಯುಕ್ತಸ್ತೌ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ನನ್ದಃ ಪ್ರಣಯವಿಹ್ವಲಃ। ಪೂರಯನ್ನಶ್ರುಭಿರ್ನೇತ್ರೇ ಸಹ ಗೋಪೈರ್ವ್ರಜಂ ಯಯೌ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ನಂದನು, ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿ, ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಅಥ ಶೂರಸುತೋ ರಾಜನ್ಪುತ್ರಯೋಃ ಸಮಕಾರಯತ್। ಪುರೋಧಸಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೈಶ್ಚ ಯಥಾವದ್ದ್ವಿಜಸಂಸ್ಕೃತಿಮ್

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನೇ, ಶೂರನ ಪುತ್ರನಾದ ವಸುದೇವನು, ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು, ಪುರೋಹಿತರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ವಿಧಿಯಂತೆ ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ತೇಭ್ಯೋಽದಾದ್ದಕ್ಷಿಣಾ ಗಾವೋ ರುಕ್ಮಮಾಲಾಃ ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಾಃ। ಸ್ವಲಙ್ಕೃತೇಭ್ಯಃ ಸಮ್ಪೂಜ್ಯ ಸವತ್ಸಾಃ ಕ್ಷೌಮಮಾಲಿನೀಃ

ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ, ಚಿನ್ನದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಹಸುವುಗಳು, ಕರುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶುಭ್ರವಾದ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿರುವ ಹಸುವುಗಳನ್ನು, ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪುರೋಹಿತರಿಗೂ ಗೌರವದಿಂದ ನೀಡಿದರು.

ಯಾಃ ಕೃಷ್ಣರಾಮಜನ್ಮರ್ಕ್ಷೇ ಮನೋದತ್ತಾ ಮಹಾಮತಿಃ। ತಾಶ್ಚಾದದಾದನುಸ್ಮೃತ್ಯ ಕಂಸೇನಾಧರ್ಮತೋ ಹೃತಾಃ

ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರ ಜನ್ಮದಿನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದ ಹಸುವುಗಳನ್ನು, ವಸುದೇವನು ಈಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಂಸನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

ತತಶ್ಚ ಲಬ್ಧಸಂಸ್ಕಾರೌ ದ್ವಿಜತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಸುವ್ರತೌ। ಗರ್ಗಾದ್ಯದುಕುಲಾಚಾರ್ಯಾದ್ಗಾಯತ್ರಂ ವ್ರತಮಾಸ್ಥಿತೌ

ಹೀಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದು, ದ್ವಿಜತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಸದ್ಗುಣಿಗಳು, ಗರ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರ ಕುಲಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಗಾಯತ್ರಿ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು.

ಪ್ರಭವೌ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾನಾಂ ಸರ್ವಜ್ಞೌ ಜಗದೀಶ್ವರೌ। ನಾನ್ಯಸಿದ್ಧಾಮಲಂ ಜ್ಞಾನಂ ಗೂಹಮಾನೌ ನರೇಹಿತೈಃ

ಅವರು ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಮೂಲ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವರು, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರಾದರೂ, ತಮ್ಮ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರು.

ಅಥೋ ಗುರುಕುಲೇ ವಾಸಮಿಚ್ಛನ್ತಾವುಪಜಗ್ಮತುಃ। ಕಾಶ್ಯಂ ಸಾನ್ದೀಪನಿಂ ನಾಮ ಹ್ಯವನ್ತಿಪುರವಾಸಿನಮ್

ಗುರುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಅವಂತಿಪುರದ ಕಾಶ್ಯನಾದ ಸಾಂದೀಪನಿಯವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

ಯಥೋಪಸಾದ್ಯ ತೌ ದಾನ್ತೌ ಗುರೌ ವೃತ್ತಿಮನಿನ್ದಿತಾಮ್। ಗ್ರಾಹಯನ್ತಾವುಪೇತೌ ಸ್ಮ ಭಕ್ತ್ಯಾ ದೇವಮಿವಾದೃತೌ

ಗುರುವನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸಮ್ಮಾನಿಸಿ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೋಷರಹಿತ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವರಂತೆ ಗೌರವಿಸಿ, ಅವರಿಂದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿತರು.

ತಯೋರ್ದ್ವಿಜವರಸ್ತುಷ್ಟಃ ಶುದ್ಧಭಾವಾನುವೃತ್ತಿಭಿಃ। ಪ್ರೋವಾಚ ವೇದಾನಖಿಲಾನ್ ಸಾಙ್ಗೋಪನಿಷದೋ ಗುರುಃ

ಆ ಇಬ್ಬರು ಶಿಷ್ಯರ ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆ ನೋಡಿ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಗುರುವಾಗಿ ವೇದಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಿದನು.

ಸರಹಸ್ಯಂ ಧನುರ್ವೇದಂ ಧರ್ಮಾನ್ನ್ಯಾಯಪಥಾಂಸ್ತಥಾ। ತಥಾ ಚಾನ್ವೀಕ್ಷಿಕೀಂ ವಿದ್ಯಾಂ ರಾಜನೀತಿಂ ಚ ಷಡ್ವಿಧಾಮ್

ಅವನು ಧನುರ್ವೇದದ ಗುಪ್ತ ಅಂಶಗಳನ್ನೂ, ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ, ನ್ಯಾಯಪಥಗಳನ್ನೂ, ವಿಚಾರಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ, ರಾಜಕೀಯದ ಆರು ವಿಧಗಳನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದನು.

ಸರ್ವಂ ನರವರಶ್ರೇಷ್ಠೌ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾಪ್ರವರ್ತಕೌ। ಸಕೃನ್ನಿಗದಮಾತ್ರೇಣ ತೌ ಸಞ್ಜಗೃಹತುರ್ನೃಪ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯೆಗಳ ಪ್ರಾರಂಭಕರ್ತರು; ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದರು, ಅರಸನೇ.

ಅಹೋರಾತ್ರೈಶ್ಚತುಃಷಷ್ಟ್ಯಾ ಸಂಯತ್ತೌ ತಾವತೀಃ ಕಲಾಃ*। ಗುರುದಕ್ಷಿಣಯಾಚಾರ್ಯಂ ಛನ್ದಯಾಮಾಸತುರ್ನೃಪ

ಅವರು ಅರವತ್ತನಾಲ್ಕು ದಿನ-ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಲಿತುಕೊಂಡರು; ನಂತರ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಗುರುನಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರು.

ದ್ವಿಜಸ್ತಯೋಸ್ತಂ ಮಹಿಮಾನಮದ್ಭುತಂ ಸಂಲಕ್ಷ್ಯ ರಾಜನ್ನತಿಮಾನುಷೀಂ ಮತಿಮ್। ಸಮ್ಮನ್ತ್ರ್ಯ ಪತ್ನ್ಯಾ ಸ ಮಹಾರ್ಣವೇ ಮೃತಂ ಬಾಲಂ ಪ್ರಭಾಸೇ ವರಯಾಂ ಬಭೂವ ಹ

ಅವರ ಅದ್ಭುತ ಮತ್ತು ಮಾನವನಲ್ಲದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ದ್ವಿಜನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮೃತನಾದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಕೇಳಿದನು.

ತಥೇತ್ಯಥಾರುಹ್ಯ ಮಹಾರಥೌ ರಥಂ ಪ್ರಭಾಸಮಾಸಾದ್ಯ ದುರನ್ತವಿಕ್ರಮೌ। ವೇಲಾಮುಪವ್ರಜ್ಯ ನಿಷೀದತುಃ ಕ್ಷಣಂ ಸಿನ್ಧುರ್ವಿದಿತ್ವಾರ್ಹಣಮಾಹರತ್ತಯೋಃ

'ಹೌದು' ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಹಾರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಪ್ರಭಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಕಡಲ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು; ಸಮುದ್ರವು ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಗೌರವದ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ತಂದಿತು.

ತಮಾಹ ಭಗವಾನಾಶು ಗುರುಪುತ್ರಃ ಪ್ರದೀಯತಾಮ್। ಯೋಽಸಾವಿಹ ತ್ವಯಾ ಗ್ರಸ್ತೋ ಬಾಲಕೋ ಮಹತೋರ್ಮಿಣಾ

ಪ್ರಭುನು ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಸಮುದ್ರ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಯಿಂದ ಹಿಂಡಿಕೊಂಡ ಆ ಮಗನನ್ನು ಬೇಗನೆ ಮರಳಿ ಕೊಡು.'

ಶ್ರೀಸಮುದ್ರ ಉವಾಚ। ನ ಚಾಹಾರ್ಷಮಹಂ ದೇವ ದೈತ್ಯಃ ಪಞ್ಚಜನೋ ಮಹಾನ್। ಅನ್ತರ್ಜಲಚರಃ ಕೃಷ್ಣ ಶಙ್ಖರೂಪಧರೋಽಸುರಃ

ಶ್ರೀ ಸಮುದ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ದೇವಾ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ಮಹಾದೈತ್ಯ ಪಂಚಜನನು, ಜಲಚರನಾಗಿ ಶಂಖರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಸುರನು ಅವನನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು, ಕೃಷ್ಣಾ.'

ಆಸ್ತೇ ತೇನಾಹೃತೋ ನೂನಂ ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಸತ್ವರಂ ಪ್ರಭುಃ। ಜಲಮಾವಿಶ್ಯ ತಂ ಹತ್ವಾ ನಾಪಶ್ಯದುದರೇಽರ್ಭಕಮ್

ಇದು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಭು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರೂ, ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಗನನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತದಙ್ಗಪ್ರಭವಂ ಶಙ್ಖಮಾದಾಯ ರಥಮಾಗಮತ್। ತತಃ ಸಂಯಮನೀಂ ನಾಮ ಯಮಸ್ಯ ದಯಿತಾಂ ಪುರೀಮ್

ಆ ದೈತ್ಯನ ದೇಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಶಂಖವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಥಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ನಂತರ ಯಮನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸಂಯಮನಿ ಎಂಬ ಪುರಿಗೆ ಹೋದನು.

ಗತ್ವಾ ಜನಾರ್ದನಃ ಶಙ್ಖಂ ಪ್ರದಧ್ಮೌ ಸಹಲಾಯುಧಃ। ಶಙ್ಖನಿರ್ಹ್ರಾದಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಪ್ರಜಾಸಂಯಮನೋ ಯಮಃ

ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಜನಾರ್ದನನು ತನ್ನ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು; ಆ ಶಂಖದ ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯಮನು ಗಮನಹರಿಸಿದನು.

ತಯೋಃ ಸಪರ್ಯಾಂ ಮಹತೀಂ ಚಕ್ರೇ ಭಕ್ತ್ಯುಪಬೃಂಹಿತಾಮ್। ಉವಾಚಾವನತಃ ಕೃಷ್ಣಂ ಸರ್ವಭೂತಾಶಯಾಲಯಮ್ । ಲೀಲಾಮನುಷ್ಯಯೋರ್ವಿಷ್ಣೋ ಯುವಯೋಃ ಕರವಾಮ ಕಿಮ್

ಯಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹಾ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ವಿಷ್ಣುವೇ, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆ ಮಾಡುವ ನೀವು ಇಬ್ಬರಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಲಿ?'

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ। ಗುರುಪುತ್ರಮಿಹಾನೀತಂ ನಿಜಕರ್ಮನಿಬನ್ಧನಮ್। ಆನಯಸ್ವ ಮಹಾರಾಜ ಮಚ್ಛಾಸನಪುರಸ್ಕೃತಃ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: 'ನಮ್ಮ ಗುರುನ ಮಗನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದ ಬಂಧದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಂದು ಕೊಡು.'

ತಥೇತಿ ತೇನೋಪಾನೀತಂ ಗುರುಪುತ್ರಂ ಯದೂತ್ತಮೌ। ದತ್ತ್ವಾ ಸ್ವಗುರವೇ ಭೂಯೋ ವೃಣೀಷ್ವೇತಿ ತಮೂಚತುಃ

'ಹೌದು' ಎಂದು ಯಮನು ಗುರುಪೂತ್ರನನ್ನು ಯಾದವರ ಶ್ರೇಷ್ಠರಿಗೆ ತಂದನು; ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುಗೆ ಮಗನನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಏನು ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಗುರುರುವಾಚ। ಸಮ್ಯಕ್ಸಮ್ಪಾದಿತೋ ವತ್ಸ ಭವದ್ಭ್ಯಾಂ ಗುರುನಿಷ್ಕ್ರಯಃ। ಕೋ ನು ಯುಷ್ಮದ್ವಿಧಗುರೋಃ ಕಾಮಾನಾಮವಶಿಷ್ಯತೇ

ಗುರುವು ಹೇಳಿದನು: 'ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂರೈಸಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮಂತಹ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಆಸೆ ಉಳಿದಿರಬಹುದು?'

ಗಚ್ಛತಂ ಸ್ವಗೃಹಂ ವೀರೌ ಕೀರ್ತಿರ್ವಾಮಸ್ತು ಪಾವನೀ। ಛನ್ದಾಂಸ್ಯಯಾತಯಾಮಾನಿ ಭವನ್ತ್ವಿಹ ಪರತ್ರ ಚ

'ವೀರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ; ನಿಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿ ಪವಿತ್ರವಾಗಿರಲಿ; ನೀವು ಕಲಿತ ವೇದಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ.'

ಗುರುಣೈವಮನುಜ್ಞಾತೌ ರಥೇನಾನಿಲರಂಹಸಾ। ಆಯಾತೌ ಸ್ವಪುರಂ ತಾತ ಪರ್ಜನ್ಯನಿನದೇನ ವೈ

ಗುರುನು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದಂತೆ, ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗು ಶಬ್ದದಂತೆ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.