ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹಾ ನಾಥ ಪ್ರಿಯ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಕರುಣಾನಾಥವತ್ಸಲ । ತ್ವಯಾ ಹತೇನ ನಿಹತಾ ವಯಂ ತೇ ಸಗೃಹಪ್ರಜಾಃ

'ಹಾಯ್ ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವ, ದಯಾಳು, ಅನಾಥರ ಪಾಲಕ! ನೀನು ಹತರಾದುದರಿಂದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾಯಿತು.'

ತ್ವಯಾ ವಿರಹಿತಾ ಪತ್ಯಾ ಪುರೀಯಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ನ ಶೋಭತೇ ವಯಮಿವ ನಿವೃತ್ತೋತ್ಸವಮಙ್‌ಗಲಾ

'ನೀನು ಇಲ್ಲದ ಪತಿಯೆಂದರೆ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ನಗರವೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕಳೆಗುಂದಿದೆ; ಹಬ್ಬಗಳೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಂತುಹೋಗಿವೆ.'

ಅನಾಗಸಾಂ ತ್ವಂ ಭೂತಾನಾಂ ಕೃತವಾನ್ ದ್ರೋಹಮುಲ್ಬಣಮ್ । ತೇನೇಮಾಂ ಭೋ ದಶಾಂ ನೀತೋ ಭೂತಧ್ರುಕ್ ಕೋ ಲಭೇತ ಶಮ್

'ನಿಷ್ಪಾಪ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಭಾರೀ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಅದರಿಂದ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಯಾರು ಶಾಂತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು?'

ಸರ್ವೇಷಾಮಿಹ ಭೂತಾನಾಂ ಏಷ ಹಿ ಪ್ರಭವಾಪ್ಯಯಃ । ಗೋಪ್ತಾ ಚ ತದವಧ್ಯಾಯೀ ನ ಕ್ವಚಿತ್ ಸುಖಮೇಧತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಹುಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಉಳಿಸುವವನೂ ಕೂಡ ಇದೇ. ಇದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ರಾಜಯೋಷಿತ ಆಶ್ವಾಸ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಲೋಕಭಾವನಃ । ಯಾಮಾಹುರ್ಲೌಕಿಕೀಂ ಸಂಸ್ಥಾಂ ಹತಾನಾಂ ಸಮಕಾರಯತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಹತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಮಾತರಂ ಪಿತರಂ ಚೈವ ಮೋಚಯಿತ್ವಾಥ ಬನ್ಧನಾತ್ । ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವವನ್ದಾತೇ ಶಿರಸಾ ಸ್ಪೃಶ್ಯ ಪಾದಯೋಃ

ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣನೂ ರಾಮನೂ ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತಲೆಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ದೇವಕೀ ವಸುದೇವಶ್ಚ ವಿಜ್ಞಾಯ ಜಗದೀಶ್ವರೌ । ಕೃತಸಂವನ್ದನೌ ಪುತ್ರೌ ಸಸ್ವಜಾತೇ ನ ಶಙ್‌ಕಿತೌ

ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ಅರಿತು, ಅವರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ವಸುದೇವದೇವಕೀ ಸಾನ್ತ್ವನಮ್; ಉಗ್ರಸೇನಸ್ಯ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕಃ; ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರುಪನಯನಂ ವಿದ್ಯಾಧ್ಯಯನಂ, ಗುರುರ್ಮೃತಪುತ್ರಸ್ಯಾನಯನಂ ಚ - ಅಥ ಪಞ್ಚಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ। ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಪಿತರಾವುಪಲಬ್ಧಾರ್ಥೌ ವಿದಿತ್ವಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ। ಮಾ ಭೂದಿತಿ ನಿಜಾಂ ಮಾಯಾಂ ತತಾನ ಜನಮೋಹಿನೀಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಆಶೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, 'ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹರಡಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು.

ಉವಾಚ ಪಿತರಾವೇತ್ಯ ಸಾಗ್ರಜಃ ಸಾತ್ವರ್ಷಭಃ। ಪ್ರಶ್ರಯಾವನತಃ ಪ್ರೀಣನ್ನಮ್ಬ ತಾತೇತಿ ಸಾದರಮ್

ಅವನ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು ಗೌರವದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದನು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು 'ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ನಾಸ್ಮತ್ತೋ ಯುವಯೋಸ್ತಾತ ನಿತ್ಯೋತ್ಕಣ್ಠಿತಯೋರಪಿ। ಬಾಲ್ಯಪೌಗಣ್ಡಕೈಶೋರಾಃ ಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಮಭವನ್ಕ್ವಚಿತ್

ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದರೂ, ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಬಾಲ್ಯ, ಕಿಶೋರ, ಯೌವನದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿಲ್ಲ.

ನ ಲಬ್ಧೋ ದೈವಹತಯೋರ್ವಾಸೋ ನೌ ಭವದನ್ತಿಕೇ। ಯಾಂ ಬಾಲಾಃ ಪಿತೃಗೇಹಸ್ಥಾ ವಿನ್ದನ್ತೇ ಲಾಲಿತಾ ಮುದಮ್

ದೈವದ ಅಡಚಣೆಯಿಂದ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ವಾಸಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಪಡೆಯುವ ಆನಂದವನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾರ್ಥಸಮ್ಭವೋ ದೇಹೋ ಜನಿತಃ ಪೋಷಿತೋ ಯತಃ। ನ ತಯೋರ್ಯಾತಿ ನಿರ್ವೇಶಂ ಪಿತ್ರೋರ್ಮರ್ತ್ಯಃ ಶತಾಯುಷಾ

ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಅವರಿಂದ ಪೋಷಣೆ ಪಡೆದರೂ, ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ ಮಗನು ಅವರ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದು.

ಯಸ್ತಯೋರಾತ್ಮಜಃ ಕಲ್ಪ ಆತ್ಮನಾ ಚ ಧನೇನ ಚ। ವೃತ್ತಿಂ ನ ದದ್ಯಾತ್ತಂ ಪ್ರೇತ್ಯ ಸ್ವಮಾಂಸಂ ಖಾದಯನ್ತಿ ಹಿ

ಯಾರಾದರೂ ಮಗನು ಶಕ್ತಿಯೂ ಧನವೂ ಇದ್ದು, ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಾತರಂ ಪಿತರಂ ವೃದ್ಧಂ ಭಾರ್ಯಾಂ ಸಾಧ್ವೀಂ ಸುತಂ ಶಿಶುಮ್। ಗುರುಂ ವಿಪ್ರಂ ಪ್ರಪನ್ನಂ ಚ ಕಲ್ಪೋಽಬಿಭ್ರಚ್ಛ್ವಸನ್ಮೃತಃ

ಯಾರಾದರೂ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ವೃದ್ಧರಾದ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಸಜ್ಜನ ಪತ್ನಿ, ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವನಂತೆ.

ತನ್ನಾವಕಲ್ಪಯೋಃ ಕಂಸಾನ್ನಿತ್ಯಮುದ್ವಿಗ್ನಚೇತಸೋಃ। ಮೋಘಮೇತೇ ವ್ಯತಿಕ್ರಾನ್ತಾ ದಿವಸಾ ವಾಮನರ್ಚತೋಃ

ಕಂಸನಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರ್ಚನೆ ಮಾಡದೆ ಕಳೆದ ಈ ದಿನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ತತ್ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹಥಸ್ತಾತ ಮಾತರ್ನೌ ಪರತನ್ತ್ರಯೋಃ। ಅಕುರ್ವತೋರ್ವಾಂ ಶುಶ್ರೂಷಾಂ ಕ್ಲಿಷ್ಟಯೋರ್ದುರ್ಹೃದಾ ಭೃಶಮ್

ಅಪ್ಪಾ, ಅಮ್ಮಾ, ನಾವು ಪರಾಧೀನರಾಗಿದ್ದೆವು, ದುಷ್ಟನಿಂದ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆವು. ನಿಮಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಹೋದುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಮಾಯಾಮನುಷ್ಯಸ್ಯ ಹರೇರ್ವಿಶ್ವಾತ್ಮನೋ ಗಿರಾ। ಮೋಹಿತಾವಙ್ಕಮಾರೋಪ್ಯ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯಾಪತುರ್ಮುದಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನು ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರು ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಸಿಞ್ಚನ್ತಾವಶ್ರುಧಾರಾಭಿಃ ಸ್ನೇಹಪಾಶೇನ ಚಾವೃತೌ। ನ ಕಿಞ್ಚಿದೂಚತೂ ರಾಜನ್ಬಾಷ್ಪಕಣ್ಠೌ ವಿಮೋಹಿತೌ

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನೆನೆದು, ಕಂಠವು ಬಿಗಿದು, ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಹೋದರು, ರಾಜನೇ.

ಏವಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಪಿತರೌ ಭಗವಾನ್ದೇವಕೀಸುತಃ। ಮಾತಾಮಹಂ ತೂಗ್ರಸೇನಂ ಯದೂನಾಮಕರೋನ್ನೃಪಮ್

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ತನ್ನ ತಾತನಾದ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ಯಾದವರಿಗೆ ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು.

ಆಹ ಚಾಸ್ಮಾನ್ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರಜಾಶ್ಚಾಜ್ಞಪ್ತುಮರ್ಹಸಿ। ಯಯಾತಿಶಾಪಾದ್ಯದುಭಿರ್ನಾಸಿತವ್ಯಂ ನೃಪಾಸನೇ

ಅವನು ಹೇಳಿದನು — ಮಹಾರಾಜನೇ, ನೀವು ನಮಗೂ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೂ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಬೇಕು. ಯಯಾತಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಯಾದವರು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ಮಯಿ ಭೃತ್ಯ ಉಪಾಸೀನೇ ಭವತೋ ವಿಬುಧಾದಯಃ। ಬಲಿಂ ಹರನ್ತ್ಯವನತಾಃ ಕಿಮುತಾನ್ಯೇ ನರಾಧಿಪಾಃ

ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿರುವಾಗ, ದೇವತೆಗಳೂ ಕೂಡ ಬಂದು ವಂದಿಸಿ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇತರ ಮಾನವರಾಜರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾನ್ಸ್ವಾನ್ಜ್ಞಾತಿಸಮ್ಬನ್ಧಾನ್ದಿಗ್ಭ್ಯಃ ಕಂಸಭಯಾಕುಲಾನ್। ಯದುವೃಷ್ಣ್ಯನ್ಧಕಮಧು ದಾಶಾರ್ಹಕುಕುರಾದಿಕಾನ್

ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆತಂಕಗೊಂಡಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಯದುಗಳು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು, ಅಂಧಕರು, ಮಧುಗಳು, ದಾಶಾರ್ಹರು, ಕುಕುರುಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಅವರು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಸಭಾಜಿತಾನ್ಸಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ವಿದೇಶಾವಾಸಕರ್ಶಿತಾನ್। ನ್ಯವಾಸಯತ್ಸ್ವಗೇಹೇಷು ವಿತ್ತೈಃ ಸನ್ತರ್ಪ್ಯ ವಿಶ್ವಕೃತ್

ಅವರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸದಿಂದ ಹತಾಶರಾದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಧನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದರು.

ಕೃಷ್ಣಸಙ್ಕರ್ಷಣಭುಜೈರ್ಗುಪ್ತಾ ಲಬ್ಧಮನೋರಥಾಃ। ಗೃಹೇಷು ರೇಮಿರೇ ಸಿದ್ಧಾಃ ಕೃಷ್ಣರಾಮಗತಜ್ವರಾಃ

ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣರ ಭುಜಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಹಾರೈಕೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.

ವೀಕ್ಷನ್ತೋಽಹರಹಃ ಪ್ರೀತಾ ಮುಕುನ್ದವದನಾಮ್ಬುಜಮ್। ನಿತ್ಯಂ ಪ್ರಮುದಿತಂ ಶ್ರೀಮತ್ಸದಯಸ್ಮಿತವೀಕ್ಷಣಮ್

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರು ಮುಕುಂದನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದ, ಸುಂದರವಾದ, ಕರುಣೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಖವನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.

ತತ್ರ ಪ್ರವಯಸೋಽಪ್ಯಾಸನ್ಯುವಾನೋಽತಿಬಲೌಜಸಃ। ಪಿಬನ್ತೋಽಕ್ಷೈರ್ಮುಕುನ್ದಸ್ಯ ಮುಖಾಮ್ಬುಜಸುಧಾಂ ಮುಹುಃ

ಅಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರೂ ಸಹ ಯುವಕರಂತೆ ತಾಜಾ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರು ಮುಕುಂದನ ಕಮಲಮುಖದ ಅಮೃತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

ಅಥ ನನ್ದಂ ಸಮಸಾದ್ಯ ಭಗವಾನ್ದೇವಕೀಸುತಃ। ಸಙ್ಕರ್ಷಣಶ್ಚ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯೇದಮೂಚತುಃ

ಆಗ ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನು, ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ ನಂದನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ಪಿತರ್ಯುವಾಭ್ಯಾಂ ಸ್ನಿಗ್ಧಾಭ್ಯಾಂ ಪೋಷಿತೌ ಲಾಲಿತೌ ಭೃಶಮ್। ಪಿತ್ರೋರಭ್ಯಧಿಕಾ ಪ್ರೀತಿರಾತ್ಮಜೇಷ್ವಾತ್ಮನೋಽಪಿ ಹಿ

ತಂದೆಯಾದ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿ, ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ತಾಯಿ-ತಂದೆಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಸ ಪಿತಾ ಸಾ ಚ ಜನನೀ ಯೌ ಪುಷ್ಣೀತಾಂ ಸ್ವಪುತ್ರವತ್। ಶಿಶೂನ್ಬನ್ಧುಭಿರುತ್ಸೃಷ್ಟಾನಕಲ್ಪೈಃ ಪೋಷರಕ್ಷಣೇ

ಯಾರಾದರೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಬಂಧುಗಳಿಂದ ತೊರೆದೂ, ತಾವು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ, ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.