ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಂ ಆವಿಶನ್ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಮೃತ್ಯುಮಾತ್ಮನ ಆಸನಾತ್ । ಮನಸ್ವೀ ಸಹಸೋತ್ಥಾಯ ಜಗೃಹೇ ಸೋಽಸಿಚರ್ಮಣೀ

ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಮರಣವೇ ಎದುರಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ಕಂಸನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಗಾದೆ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತಂ ಖಡ್ಗಪಾಣಿಂ ವಿಚರನ್ತಮಾಶು ಶ್ಯೇನಂ ಯಥಾ ದಕ್ಷಿಣಸವ್ಯಮಮ್ಬರೇ । ಸಮಗ್ರಹೀದ್ ದುರ್ವಿಷಹೋಗ್ರತೇಜಾ ಯಥೋರಗಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸುತಃ ಪ್ರಸಹ್ಯ

ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇಡೀ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಸನು, ಆ ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಿಂದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಗಗನದಲ್ಲಿ ಬಲ-ಎಡಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಶ್ಯೇನನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆ ದುರ್ಜೀಯ ಶಕ್ತಿಯು ಅವನನ್ನು ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು.

ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಕೇಶೇಷು ಚಲತ್ಕಿರೀತಂ ನಿಪಾತ್ಯ ರಙ್‌ಗೋಪರಿ ತುಙ್‌ಗಮಞ್ಚಾತ್ । ತಸ್ಯೋಪರಿಷ್ಟಾತ್ ಸ್ವತ್ಸ್ವಯಮಬ್ಜನಾಭಃ ಪಪಾತ ವಿಶ್ವಾಶ್ರಯ ಆತ್ಮತನ್ತ್ರಃ

ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾ, ಆ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ಕಮಲನಾಭನಾದ ಸ್ವಯಂ ಭಗವಂತನು, ವಿಶ್ವದ ಆಶ್ರಯನು, ಸ್ವತಂತ್ರನು, ಅವನ ಮೇಲೆ ಮೇಲಿಂದ ಬಿದ್ದನು.

ತಂ ಸಮ್ಪರೇತಂ ವಿಚಕರ್ಷ ಭೂಮೌ ಹರಿರ್ಯಥೇಭಂ ಜಗತೋ ವಿಪಶ್ಯತಃ । ಹಾ ಹೇತಿ ಶಬ್ದಃ ಸುಮಹಾನ್ ತದಾಭೂದ್ ಉದೀರಿತಃ ಸರ್ವಜನೈರ್ನರೇನ್ದ್ರ

ಹರಿಯು ಅವನ ಶವವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಜನರೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಯಾರಾದರೂ ಆನೆಯ ಶವವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ಎಳೆದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ 'ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!' ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಹಾಕಿದರು, ಮಹಾರಾಜ.

ಸ ನಿತ್ಯದೋದ್ವಿಗ್ನಧಿಯಾ ತಮೀಶ್ವರಂ ಪಿಬನ್ ವದನ್ ವಾ ವಿಚರನ್ ಸ್ವಪನ್ಶ್ವಸನ್ । ದದರ್ಶ ಚಕ್ರಾಯುಧಮಗ್ರತೋ ಯತಃ ತದೇವ ರೂಪಂ ದುರವಾಪಮಾಪ

ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದಿರುವ ಅವನು, ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಿದ್ದೆಮಾಡುತ್ತಾ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗಲೂ, ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಾಯುಧಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ, ದುರ್ಲಭವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನೇ ಅವನು ಪಡೆದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಸ್ಯಾನುಜಾ ಭ್ರಾತರೋಽಷ್ಟೌ ಕಂಕನ್ಯಗ್ರೋಧಕಾದಯಃ । ಅಭ್ಯಧಾವನ್ ಅತಿಕ್ರುದ್ಧಾ ಭ್ರಾತುರ್ನಿರ್ವೇಶಕಾರಿಣಃ

ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲು ಓಡಿಕೊಂಡರು.

ತಥಾತಿರಭಸಾಂಸ್ತಾಂಸ್ತು ಸಂಯತ್ತಾತ್ ರೋಹಿಣೀಸುತಃ । ಅಹನ್ ಪರಿಘಮುದ್ಯಮ್ಯ ಪಶೂನಿವ ಮೃಗಾಧಿಪಃ

ಆಗ ರೋಹಿಣಿಯ ಮಗನು, ಪರಿಘವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಸಿಂಹವು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಹೊಡೆದನು.

ನೇದುರ್ದುನ್ದುಭಯೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಬ್ರಹ್ಮೇಶಾದ್ಯಾ ವಿಭೂತಯಃ । ಪುಷ್ಪೈಃ ಕಿರನ್ತಸ್ತಂ ಪ್ರೀತಾಃ ಶಶಂಸುರ್ನನೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂಡುಭಿಗಳು ಘನವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು, ಹೊಗಳಿದರು, ಮಹಿಳೆಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು.

ತೇಷಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಮಹಾರಾಜ ಸುಹೃನ್ಮರಣದುಃಖಿತಾಃ । ತತ್ರಾಭೀಯುರ್ವಿನಿಘ್ನನ್ತ್ಯಃ ಶೀರ್ಷಾಣ್ಯಶ್ರುವಿಲೋಚನಾಃ

ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರು ಸತ್ತ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಅಶ್ರುವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಬಡಿದು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಬಿದ್ದರು.

ಶಯಾನಾನ್ ನ್ವೀರಶಯ್ಯಾಯಾಂ ಪತೀನ್ ಆಲಿಙ್‌ಗ್ಯ ಶೋಚತೀಃ । ವಿಲೇಪುಃ ಸುಸ್ವರಂ ನಾರ್ಯೋ ವಿಸೃಜನ್ತ್ಯೋ ಮುಹುಃ ಶುಚಃ

ವೀರರ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪತಿಯರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಪುನಃ ಪುನಃ ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಾ ನಾಥ ಪ್ರಿಯ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಕರುಣಾನಾಥವತ್ಸಲ । ತ್ವಯಾ ಹತೇನ ನಿಹತಾ ವಯಂ ತೇ ಸಗೃಹಪ್ರಜಾಃ

'ಹಾಯ್ ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವ, ದಯಾಳು, ಅನಾಥರ ಪಾಲಕ! ನೀನು ಹತರಾದುದರಿಂದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾಯಿತು.'

ತ್ವಯಾ ವಿರಹಿತಾ ಪತ್ಯಾ ಪುರೀಯಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ನ ಶೋಭತೇ ವಯಮಿವ ನಿವೃತ್ತೋತ್ಸವಮಙ್‌ಗಲಾ

'ನೀನು ಇಲ್ಲದ ಪತಿಯೆಂದರೆ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ನಗರವೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕಳೆಗುಂದಿದೆ; ಹಬ್ಬಗಳೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಂತುಹೋಗಿವೆ.'

ಅನಾಗಸಾಂ ತ್ವಂ ಭೂತಾನಾಂ ಕೃತವಾನ್ ದ್ರೋಹಮುಲ್ಬಣಮ್ । ತೇನೇಮಾಂ ಭೋ ದಶಾಂ ನೀತೋ ಭೂತಧ್ರುಕ್ ಕೋ ಲಭೇತ ಶಮ್

'ನಿಷ್ಪಾಪ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಭಾರೀ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಅದರಿಂದ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಯಾರು ಶಾಂತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು?'

ಸರ್ವೇಷಾಮಿಹ ಭೂತಾನಾಂ ಏಷ ಹಿ ಪ್ರಭವಾಪ್ಯಯಃ । ಗೋಪ್ತಾ ಚ ತದವಧ್ಯಾಯೀ ನ ಕ್ವಚಿತ್ ಸುಖಮೇಧತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಹುಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಉಳಿಸುವವನೂ ಕೂಡ ಇದೇ. ಇದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ರಾಜಯೋಷಿತ ಆಶ್ವಾಸ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಲೋಕಭಾವನಃ । ಯಾಮಾಹುರ್ಲೌಕಿಕೀಂ ಸಂಸ್ಥಾಂ ಹತಾನಾಂ ಸಮಕಾರಯತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಹತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಮಾತರಂ ಪಿತರಂ ಚೈವ ಮೋಚಯಿತ್ವಾಥ ಬನ್ಧನಾತ್ । ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವವನ್ದಾತೇ ಶಿರಸಾ ಸ್ಪೃಶ್ಯ ಪಾದಯೋಃ

ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣನೂ ರಾಮನೂ ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತಲೆಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ದೇವಕೀ ವಸುದೇವಶ್ಚ ವಿಜ್ಞಾಯ ಜಗದೀಶ್ವರೌ । ಕೃತಸಂವನ್ದನೌ ಪುತ್ರೌ ಸಸ್ವಜಾತೇ ನ ಶಙ್‌ಕಿತೌ

ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ಅರಿತು, ಅವರಿಂದ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.

ವಸುದೇವದೇವಕೀ ಸಾನ್ತ್ವನಮ್; ಉಗ್ರಸೇನಸ್ಯ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕಃ; ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರುಪನಯನಂ ವಿದ್ಯಾಧ್ಯಯನಂ, ಗುರುರ್ಮೃತಪುತ್ರಸ್ಯಾನಯನಂ ಚ - ಅಥ ಪಞ್ಚಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ। ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಪಿತರಾವುಪಲಬ್ಧಾರ್ಥೌ ವಿದಿತ್ವಾ ಪುರುಷೋತ್ತಮಃ। ಮಾ ಭೂದಿತಿ ನಿಜಾಂ ಮಾಯಾಂ ತತಾನ ಜನಮೋಹಿನೀಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಪರಮಾತ್ಮನು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಆಶೆಗಳು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, 'ದುಃಖಪಡಬೇಡಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹರಡಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು.

ಉವಾಚ ಪಿತರಾವೇತ್ಯ ಸಾಗ್ರಜಃ ಸಾತ್ವರ್ಷಭಃ। ಪ್ರಶ್ರಯಾವನತಃ ಪ್ರೀಣನ್ನಮ್ಬ ತಾತೇತಿ ಸಾದರಮ್

ಅವನ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು ಗೌರವದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿದನು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು 'ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ನಾಸ್ಮತ್ತೋ ಯುವಯೋಸ್ತಾತ ನಿತ್ಯೋತ್ಕಣ್ಠಿತಯೋರಪಿ। ಬಾಲ್ಯಪೌಗಣ್ಡಕೈಶೋರಾಃ ಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಮಭವನ್ಕ್ವಚಿತ್

ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದರೂ, ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಬಾಲ್ಯ, ಕಿಶೋರ, ಯೌವನದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿಲ್ಲ.

ನ ಲಬ್ಧೋ ದೈವಹತಯೋರ್ವಾಸೋ ನೌ ಭವದನ್ತಿಕೇ। ಯಾಂ ಬಾಲಾಃ ಪಿತೃಗೇಹಸ್ಥಾ ವಿನ್ದನ್ತೇ ಲಾಲಿತಾ ಮುದಮ್

ದೈವದ ಅಡಚಣೆಯಿಂದ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ವಾಸಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಪಡೆಯುವ ಆನಂದವನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾರ್ಥಸಮ್ಭವೋ ದೇಹೋ ಜನಿತಃ ಪೋಷಿತೋ ಯತಃ। ನ ತಯೋರ್ಯಾತಿ ನಿರ್ವೇಶಂ ಪಿತ್ರೋರ್ಮರ್ತ್ಯಃ ಶತಾಯುಷಾ

ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೂಲವಾದ ಈ ದೇಹವನ್ನು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಅವರಿಂದ ಪೋಷಣೆ ಪಡೆದರೂ, ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದರೂ ಮಗನು ಅವರ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲಾಗದು.

ಯಸ್ತಯೋರಾತ್ಮಜಃ ಕಲ್ಪ ಆತ್ಮನಾ ಚ ಧನೇನ ಚ। ವೃತ್ತಿಂ ನ ದದ್ಯಾತ್ತಂ ಪ್ರೇತ್ಯ ಸ್ವಮಾಂಸಂ ಖಾದಯನ್ತಿ ಹಿ

ಯಾರಾದರೂ ಮಗನು ಶಕ್ತಿಯೂ ಧನವೂ ಇದ್ದು, ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ಕೊಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನು ಸತ್ತಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಾತರಂ ಪಿತರಂ ವೃದ್ಧಂ ಭಾರ್ಯಾಂ ಸಾಧ್ವೀಂ ಸುತಂ ಶಿಶುಮ್। ಗುರುಂ ವಿಪ್ರಂ ಪ್ರಪನ್ನಂ ಚ ಕಲ್ಪೋಽಬಿಭ್ರಚ್ಛ್ವಸನ್ಮೃತಃ

ಯಾರಾದರೂ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದಾಗ ತನ್ನ ವೃದ್ಧರಾದ ತಾಯಿ-ತಂದೆ, ಸಜ್ಜನ ಪತ್ನಿ, ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಗುರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವನನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡದೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸತ್ತವನಂತೆ.

ತನ್ನಾವಕಲ್ಪಯೋಃ ಕಂಸಾನ್ನಿತ್ಯಮುದ್ವಿಗ್ನಚೇತಸೋಃ। ಮೋಘಮೇತೇ ವ್ಯತಿಕ್ರಾನ್ತಾ ದಿವಸಾ ವಾಮನರ್ಚತೋಃ

ಕಂಸನಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರ್ಚನೆ ಮಾಡದೆ ಕಳೆದ ಈ ದಿನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ.

ತತ್ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹಥಸ್ತಾತ ಮಾತರ್ನೌ ಪರತನ್ತ್ರಯೋಃ। ಅಕುರ್ವತೋರ್ವಾಂ ಶುಶ್ರೂಷಾಂ ಕ್ಲಿಷ್ಟಯೋರ್ದುರ್ಹೃದಾ ಭೃಶಮ್

ಅಪ್ಪಾ, ಅಮ್ಮಾ, ನಾವು ಪರಾಧೀನರಾಗಿದ್ದೆವು, ದುಷ್ಟನಿಂದ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆವು. ನಿಮಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಹೋದುದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇತಿ ಮಾಯಾಮನುಷ್ಯಸ್ಯ ಹರೇರ್ವಿಶ್ವಾತ್ಮನೋ ಗಿರಾ। ಮೋಹಿತಾವಙ್ಕಮಾರೋಪ್ಯ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯಾಪತುರ್ಮುದಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮನು ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರು ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಸಿಞ್ಚನ್ತಾವಶ್ರುಧಾರಾಭಿಃ ಸ್ನೇಹಪಾಶೇನ ಚಾವೃತೌ। ನ ಕಿಞ್ಚಿದೂಚತೂ ರಾಜನ್ಬಾಷ್ಪಕಣ್ಠೌ ವಿಮೋಹಿತೌ

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನೆನೆದು, ಕಂಠವು ಬಿಗಿದು, ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗದೆ ಹೋದರು, ರಾಜನೇ.

ಏವಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಪಿತರೌ ಭಗವಾನ್ದೇವಕೀಸುತಃ। ಮಾತಾಮಹಂ ತೂಗ್ರಸೇನಂ ಯದೂನಾಮಕರೋನ್ನೃಪಮ್

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ ದೇವಕೀಪುತ್ರನು, ತನ್ನ ತಾತನಾದ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ಯಾದವರಿಗೆ ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು.