ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಾಚಲತ್ ತತ್ಪ್ರಹಾರೇಣ ಮಾಲಾಹತ ಇವ ದ್ವಿಪಃ । ಬಾಹ್ವೋರ್ನಿಗೃಹ್ಯ ಚಾಣೂರಂ ಬಹುಶೋ ಭ್ರಾಮಯನ್ ಹರಿಃ

ಆ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅವನು ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹೂಮಾಲೆಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆನೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ. ಹರಿಯು ಚಾಣೂರನನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ತಿರುಗಿಸಿದನು.

ಭೂಪೃಷ್ಠೇ ಪೋಥಯಾಮಾಸ ತರಸಾ ಕ್ಷೀಣ ಜೀವಿತಮ್ । ವಿಸ್ರಸ್ತಾಕಲ್ಪಕೇಶಸ್ರಗ್ ಇನ್ದ್ರಧ್ವಜ ಇವಾಪತತ್

ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಚಾಣೂರನ ಪ್ರಾಣ почти ಹೋದವು; ಅವನ ಕೂದಲು, ಹೂಮಾಲೆ ಚೆಲ್ಲಿಹೋಗಿ, ಇಂದ್ರಧ್ವಜ ಕುಸಿದಂತೆ ಬಿದ್ದನು.

ತಥೈವ ಮುಷ್ಟಿಕಃ ಪೂರ್ವಂ ಸ್ವಮುಷ್ಟ್ಯಾಭಿಹತೇನ ವೈ । ಬಲಭದ್ರೇಣ ಬಲಿನಾ ತಲೇನಾಭಿಹತೋ ಭೃಶಮ್

ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಷ್ಠಿಕನು ಮೊದಲು ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಬಲಭದ್ರನ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ನಂತರ ಅವನ ತೆಳುವಿನಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

ಪ್ರವೇಪಿತಃ ಸ ರುಧಿರಂ ಉದ್‌ವಮನ್ ಮುಖತೋಽರ್ದಿತಃ । ವ್ಯಸುಃ ಪಪಾತೋರ್ವ್ಯುಪಸ್ಥೇ ವಾತಾಹತ ಇವಾಙ್‌ಘ್ರಿಪಃ

ಅವನು ಕಂಪಿತನಾಗಿ, ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮರದಂತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.

ತತಃ ಕೂಟಮನುಪ್ರಾಪ್ತಂ ರಾಮಃ ಪ್ರಹರತಾಂ ವರಃ । ಅವಧೀತ್ ಲೀಲಯಾ ರಾಜನ್ ಸಾವಜ್ಞಂ ವಾಮಮುಷ್ಟಿನಾ

ಆಮೇಲೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮನು, ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಕೂಟನನ್ನು, ಎಡಗೈಯ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು, ರಾಜನೇ.

ತರ್ಹ್ಯೇವ ಹಿ ಶಲಃ ಕೃಷ್ಣ ಪ್ರಪದಾಹತಶೀರ್ಷಕಃ । ದ್ವಿಧಾ ವಿದೀರ್ಣಸ್ತೋಶಲಕ ಉಭಾವಪಿ ನಿಪೇತತುಃ

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದ ಶಲನು ಮತ್ತು ತೋಷಲಕನು ಇಬ್ಬರೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಚೀರಿಕೊಂಡು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು.

ಚಾಣೂರೇ ಮುಷ್ಟಿಕೇ ಕೂಟೇ ಶಲೇ ತೋಶಲಕೇ ಹತೇ । ಶೇಷಾಃ ಪ್ರದುದ್ರುವುರ್ಮಲ್ಲಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಾಣಪರೀಪ್ಸವಃ

ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಠಿಕ, ಕೂಟ, ಶಲ, ತೋಷಲಕ ಇವರು ಹತರಾದ ಮೇಲೆ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಲ್ಲರು ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿಹೋದರು.

ಗೋಪಾನ್ ವಯಸ್ಯಾನ್ ಆಕೃಷ್ಯ ತೈಃ ಸಂಸೃಜ್ಯ ವಿಜಹ್ರತುಃ । ವಾದ್ಯಮಾನೇಷು ತೂರ್ಯೇಷು ವಲ್ಗನ್ತೌ ರುತನೂಪುರೌ

ಗೋಪ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳು ಬಾರುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕಾಲುಗಜ್ಜೆಗಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆಟವಾಡಿದರು.

ಜನಾಃ ಪ್ರಜಹೃಷುಃ ಸರ್ವೇ ಕರ್ಮಣಾ ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋಃ । ಋತೇ ಕಂಸಂ ವಿಪ್ರಮುಖ್ಯಾಃ ಸಾಧವಃ ಸಾಧು ಸಾಧ್ವಿತಿ

ರಾಮನೂ ಕೃಷ್ಣನೂ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಿಸಿದರು. ಕಂಸನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಪ್ರಮುಖ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ 'ಶಭಾಷ್! ಶಭಾಷ್!' ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು.

ಹತೇಷು ಮಲ್ಲವರ್ಯೇಷು ವಿದ್ರುತೇಷು ಚ ಭೋಜರಾಟ್ । ನ್ಯವಾರಯತ್ ಸ್ವತೂರ್ಯಾಣಿ ವಾಕ್ಯಂ ಚೇದಮುವಾಚ ಹ

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕುಸ್ತಿಪಟುಗಳನ್ನು ಕೊಂದಾಗ ಮತ್ತು ಭೋಜರಾಜನು ಗಾಬರಿಗೊಂಡಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ನಿಃಸಾರಯತ ದುರ್ವೃತ್ತೌ ವಸುದೇವಾತ್ಮಜೌ ಪುರಾತ್ । ಧನಂ ಹರತ ಗೋಪಾನಾಂ ನನ್ದಂ ಬಧ್ನೀತ ದುರ್ಮತಿಮ್

ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ದುಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ; ಗೋವಳರ ಸೊತ್ತನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ; ನಂದನನ್ನು, ಆ ದುರ್ಮತಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ.

ವಸುದೇವಸ್ತು ದುರ್ಮೇಧಾ ಹನ್ಯತಾಮಾಶ್ವಸತ್ತಮಃ । ಉಗ್ರಸೇನಃ ಪಿತಾ ಚಾಪಿ ಸಾನುಗಃ ಪರಪಕ್ಷಗಃ

ದುರ್ಮತಿ ವಸುದೇವನನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಕೊಲ್ಲಿರಿ, ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ; ಮತ್ತು ಶತ್ರುಪಕ್ಷದ ಬೆಂಬಲಿಗಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಉಗ್ರಸೇನನನ್ನು ಸಹ ಅವನ ಸಂಗಡ ಕೊಲ್ಲಿರಿ.

ಏವಂ ವಿಕತ್ಥಮಾನೇ ವೈ ಕಂಸೇ ಪ್ರಕುಪಿತೋಽವ್ಯಯಃ । ಲಘಿಮ್ನೋತ್ಪತ್ಯ ತರಸಾ ಮಞ್ಚಮುತ್ತುಙ್‌ಗಮಾರುಹತ್

ಕಂಸನು ಹೀಗೆ ಗರ್ವದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಿನಾಶಿಯಾದವನು ಕೋಪದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ವೇಗವಾಗಿ ಎತ್ತಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹಾರಿದನು.

ತಂ ಆವಿಶನ್ತಮಾಲೋಕ್ಯ ಮೃತ್ಯುಮಾತ್ಮನ ಆಸನಾತ್ । ಮನಸ್ವೀ ಸಹಸೋತ್ಥಾಯ ಜಗೃಹೇ ಸೋಽಸಿಚರ್ಮಣೀ

ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಮರಣವೇ ಎದುರಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ಕಂಸನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಗಾದೆ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತಂ ಖಡ್ಗಪಾಣಿಂ ವಿಚರನ್ತಮಾಶು ಶ್ಯೇನಂ ಯಥಾ ದಕ್ಷಿಣಸವ್ಯಮಮ್ಬರೇ । ಸಮಗ್ರಹೀದ್ ದುರ್ವಿಷಹೋಗ್ರತೇಜಾ ಯಥೋರಗಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸುತಃ ಪ್ರಸಹ್ಯ

ಖಡ್ಗ ಹಿಡಿದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇಡೀ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಸನು, ಆ ಅಪಾರ ಬಲಶಾಲಿಯಿಂದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಗಗನದಲ್ಲಿ ಬಲ-ಎಡಕ್ಕೆ ಹಾರುವ ಶ್ಯೇನನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆ ದುರ್ಜೀಯ ಶಕ್ತಿಯು ಅವನನ್ನು ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು.

ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಕೇಶೇಷು ಚಲತ್ಕಿರೀತಂ ನಿಪಾತ್ಯ ರಙ್‌ಗೋಪರಿ ತುಙ್‌ಗಮಞ್ಚಾತ್ । ತಸ್ಯೋಪರಿಷ್ಟಾತ್ ಸ್ವತ್ಸ್ವಯಮಬ್ಜನಾಭಃ ಪಪಾತ ವಿಶ್ವಾಶ್ರಯ ಆತ್ಮತನ್ತ್ರಃ

ಅವನ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಿರೀಟವು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾ, ಆ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ಕಮಲನಾಭನಾದ ಸ್ವಯಂ ಭಗವಂತನು, ವಿಶ್ವದ ಆಶ್ರಯನು, ಸ್ವತಂತ್ರನು, ಅವನ ಮೇಲೆ ಮೇಲಿಂದ ಬಿದ್ದನು.

ತಂ ಸಮ್ಪರೇತಂ ವಿಚಕರ್ಷ ಭೂಮೌ ಹರಿರ್ಯಥೇಭಂ ಜಗತೋ ವಿಪಶ್ಯತಃ । ಹಾ ಹೇತಿ ಶಬ್ದಃ ಸುಮಹಾನ್ ತದಾಭೂದ್ ಉದೀರಿತಃ ಸರ್ವಜನೈರ್ನರೇನ್ದ್ರ

ಹರಿಯು ಅವನ ಶವವನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾ, ಜನರೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಯಾರಾದರೂ ಆನೆಯ ಶವವನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ಎಳೆದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ 'ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!' ಎಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೂಗು ಹಾಕಿದರು, ಮಹಾರಾಜ.

ಸ ನಿತ್ಯದೋದ್ವಿಗ್ನಧಿಯಾ ತಮೀಶ್ವರಂ ಪಿಬನ್ ವದನ್ ವಾ ವಿಚರನ್ ಸ್ವಪನ್ಶ್ವಸನ್ । ದದರ್ಶ ಚಕ್ರಾಯುಧಮಗ್ರತೋ ಯತಃ ತದೇವ ರೂಪಂ ದುರವಾಪಮಾಪ

ಯಾವಾಗಲೂ ಆತಂಕದಿಂದಿರುವ ಅವನು, ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಿದ್ದೆಮಾಡುತ್ತಾ, ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗಲೂ, ಮುಂದೆ ಚಕ್ರಾಯುಧಧಾರಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ, ದುರ್ಲಭವಾದ ಆ ರೂಪವನ್ನೇ ಅವನು ಪಡೆದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಸ್ಯಾನುಜಾ ಭ್ರಾತರೋಽಷ್ಟೌ ಕಂಕನ್ಯಗ್ರೋಧಕಾದಯಃ । ಅಭ್ಯಧಾವನ್ ಅತಿಕ್ರುದ್ಧಾ ಭ್ರಾತುರ್ನಿರ್ವೇಶಕಾರಿಣಃ

ಅವನ ಎಂಟು ಸಹೋದರರು—ಕಂಕ, ನ್ಯಗ್ರೋಧಕ ಮತ್ತು ಇತರರು—ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನ ಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡಲು ಓಡಿಕೊಂಡರು.

ತಥಾತಿರಭಸಾಂಸ್ತಾಂಸ್ತು ಸಂಯತ್ತಾತ್ ರೋಹಿಣೀಸುತಃ । ಅಹನ್ ಪರಿಘಮುದ್ಯಮ್ಯ ಪಶೂನಿವ ಮೃಗಾಧಿಪಃ

ಆಗ ರೋಹಿಣಿಯ ಮಗನು, ಪರಿಘವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಸಿಂಹವು ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಹೊಡೆದನು.

ನೇದುರ್ದುನ್ದುಭಯೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಬ್ರಹ್ಮೇಶಾದ್ಯಾ ವಿಭೂತಯಃ । ಪುಷ್ಪೈಃ ಕಿರನ್ತಸ್ತಂ ಪ್ರೀತಾಃ ಶಶಂಸುರ್ನನೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂಡುಭಿಗಳು ಘನವಾಗಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು, ಹೊಗಳಿದರು, ಮಹಿಳೆಯರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು.

ತೇಷಾಂ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ಮಹಾರಾಜ ಸುಹೃನ್ಮರಣದುಃಖಿತಾಃ । ತತ್ರಾಭೀಯುರ್ವಿನಿಘ್ನನ್ತ್ಯಃ ಶೀರ್ಷಾಣ್ಯಶ್ರುವಿಲೋಚನಾಃ

ಮಹಾರಾಜ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರು ಸತ್ತ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಅಶ್ರುವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿ, ತಲೆಯನ್ನು ಬಡಿದು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಬಿದ್ದರು.

ಶಯಾನಾನ್ ನ್ವೀರಶಯ್ಯಾಯಾಂ ಪತೀನ್ ಆಲಿಙ್‌ಗ್ಯ ಶೋಚತೀಃ । ವಿಲೇಪುಃ ಸುಸ್ವರಂ ನಾರ್ಯೋ ವಿಸೃಜನ್ತ್ಯೋ ಮುಹುಃ ಶುಚಃ

ವೀರರ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪತಿಯರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಮೃದುವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಪುನಃ ಪುನಃ ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಾ ನಾಥ ಪ್ರಿಯ ಧರ್ಮಜ್ಞ ಕರುಣಾನಾಥವತ್ಸಲ । ತ್ವಯಾ ಹತೇನ ನಿಹತಾ ವಯಂ ತೇ ಸಗೃಹಪ್ರಜಾಃ

'ಹಾಯ್ ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವ, ದಯಾಳು, ಅನಾಥರ ಪಾಲಕ! ನೀನು ಹತರಾದುದರಿಂದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲರೂ ನಾಶವಾಯಿತು.'

ತ್ವಯಾ ವಿರಹಿತಾ ಪತ್ಯಾ ಪುರೀಯಂ ಪುರುಷರ್ಷಭ । ನ ಶೋಭತೇ ವಯಮಿವ ನಿವೃತ್ತೋತ್ಸವಮಙ್‌ಗಲಾ

'ನೀನು ಇಲ್ಲದ ಪತಿಯೆಂದರೆ, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ನಗರವೂ ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕಳೆಗುಂದಿದೆ; ಹಬ್ಬಗಳೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಂತುಹೋಗಿವೆ.'

ಅನಾಗಸಾಂ ತ್ವಂ ಭೂತಾನಾಂ ಕೃತವಾನ್ ದ್ರೋಹಮುಲ್ಬಣಮ್ । ತೇನೇಮಾಂ ಭೋ ದಶಾಂ ನೀತೋ ಭೂತಧ್ರುಕ್ ಕೋ ಲಭೇತ ಶಮ್

'ನಿಷ್ಪಾಪ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಭಾರೀ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದೀ; ಅದರಿಂದ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದವನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಂದು, ಯಾರು ಶಾಂತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು?'

ಸರ್ವೇಷಾಮಿಹ ಭೂತಾನಾಂ ಏಷ ಹಿ ಪ್ರಭವಾಪ್ಯಯಃ । ಗೋಪ್ತಾ ಚ ತದವಧ್ಯಾಯೀ ನ ಕ್ವಚಿತ್ ಸುಖಮೇಧತೇ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಹುಟ್ಟುವ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಉಳಿಸುವವನೂ ಕೂಡ ಇದೇ. ಇದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ರಾಜಯೋಷಿತ ಆಶ್ವಾಸ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಲೋಕಭಾವನಃ । ಯಾಮಾಹುರ್ಲೌಕಿಕೀಂ ಸಂಸ್ಥಾಂ ಹತಾನಾಂ ಸಮಕಾರಯತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು ರಾಜಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಹತರಾದವರಿಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ಮಾತರಂ ಪಿತರಂ ಚೈವ ಮೋಚಯಿತ್ವಾಥ ಬನ್ಧನಾತ್ । ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವವನ್ದಾತೇ ಶಿರಸಾ ಸ್ಪೃಶ್ಯ ಪಾದಯೋಃ

ಆಮೇಲೆ, ಕೃಷ್ಣನೂ ರಾಮನೂ ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತಲೆಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.