ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಭಗವನುವಾಚ । ಆಯಾಸ್ಯೇ ಭವತೋ ಗೇಹಂ ಅಹಮಾರ್ಯಸಮನ್ವಿತಃ । ಯದುಚಕ್ರದ್ರುಹಂ ಹತ್ವಾ ವಿತರಿಷ್ಯೇ ಸುಹೃತ್ಪ್ರಿಯಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಮಹನೀಯರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುವೆನು; ಯದುಕುಲದ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಮುಕ್ತೋ ಭಗವತಾ ಸೋಽಕ್ರೂರೋ ವಿಮನಾ ಇವ । ಪುರೀಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಕಂಸಾಯ ಕರ್ಮಾವೇದ್ಯ ಗೃಹಂ ಯಯೌ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅಕ್ರೂರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಪಟ್ಟಣದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಂಸನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

ಅಥಾಪರಾಹ್ನೇ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಾನ್ವಿತಃ । ಮಥುರಾಂ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಗೋಪೈಃ ದಿದೃಕ್ಷುಃ ಪರಿವಾರಿತಃ

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಉತ್ಸುಕನಾದ ಗೋವಳರೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ದದರ್ಶ ತಾಂ ಸ್ಫಾಟಿಕತುಙ್ಗ ಗೋಪುರ ದ್ವಾರಾಂ ಬೃಹದ್ ಹೇಮಕಪಾಟತೋರಣಾಮ್ । ತಾಮ್ರಾರಕೋಷ್ಠಾಂ ಪರಿಖಾದುರಾಸದಾಂ ಉದ್ಯಾನ ರಮ್ಯೋಪ ವನೋಪಶೋಭಿತಾಮ್

ಅವನು ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅದು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲಾರದಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಹೊಂಡಗಳು, ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಎತ್ತರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ತಾಮ್ರದ ಗೋಡೆಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ತೋಟಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಸೌವರ್ಣಶೃಙ್‌ಗಾಟಕಹರ್ಮ್ಯನಿಷ್ಕುಟೈಃ ಶ್ರೇಣೀಸಭಾಭಿಃ ಭವನೈರುಪಸ್ಕೃತಾಮ್ । ವೈದೂರ್ಯವಜ್ರಾಮಲನೀಲವಿದ್ರುಮೈಃ ಮುಕ್ತಾಹರಿದ್‌ಭಿರ್ವಲಭೀಷು ವೇದಿಷು

ಆ ಪಟ್ಟಣವು ಬಂಗಾರದ ಕೊಂಬುಗಳುಳ್ಳ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಾಲುಸಾಲು ಸಭಾಂಗಣಗಳು, ಭವನೆಗಳು, ವೈದುರ್ಯ, ವಜ್ರ, ನಿಲವಣ್ನದ ಮಣಿಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಹಸಿರು ಪಚ್ಚೆ, ಮುತ್ತು, ಪಗಡದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹತ್ತಿರದ ಬಲಕಣಿಗಳು ಮತ್ತು ವೇದಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.

ಜುಷ್ಟೇಷು ಜಾಲಾಮುಖರನ್ಧ್ರಕುಟ್ಟಿಮೇಷು ಆವಿಷ್ಟಪಾರಾವತಬರ್ಹಿನಾದಿತಾಮ್ । ಸಂಸಿಕ್ತರಥ್ಯಾಪಣಮಾರ್ಗಚತ್ವರಾಂ ಪ್ರಕೀರ್ಣಮಾಲ್ಯಾಙ್‌ಕುರಲಾಜತಣ್ಡುಲಾಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಜಾಲಿ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ನೆಲ—allವು ಪಾರಿವಾಳ ಮತ್ತು ನವಿಲಿನ ಕೂಗಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಬೀದಿಗಳು, ಅಂಗಡಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ಚಂದನದ ಪುಡಿ, ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಆಪೂರ್ಣಕುಮ್ಭೈರ್ದಧಿಚನ್ದನೋಕ್ಷಿತೈಃ ಪ್ರಸೂನದೀಪಾವಲಿಭಿಃ ಸಪಲ್ಲವೈಃ । ಸವೃನ್ದರಮ್ಭಾಕ್ರಮುಕೈಃ ಸಕೇತುಭಿಃ ಸ್ವಲಙ್‌ಕೃತತ್ ದ್ವಾರಗೃಹಾಂ ಸಪಟ್ಟಿಕೈಃ

ಅಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮನೆಗಳು, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಚಂದನದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳು, ಹೂಮಾಲೆಗಳ ಸಾಲು, ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳ ದೀಪಗಳು, ಬಾಳೆಕಾಯಿ ಗಿಡಗಳ ಗುಂಪು, ಬಟ್ಟೆಯ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.

ತಾಂ ಸಮ್ಪ್ರವಿಷ್ಟೌ ವಸುದೇವನನ್ದನೌ ವೃತೌ ವಯಸ್ಯೈರ್ನರದೇವವರ್ತ್ಮನಾ । ದ್ರಷ್ಟುಂ ಸಮೀಯುಸ್ತ್ವರಿತಾಃ ಪುರಸ್ತ್ರಿಯೋ ಹರ್ಮ್ಯಾಣಿ ಚೈವಾರುರುಹುರ್ನೃಪೋತ್ಸುಕಾಃ

ವಸುದೇವನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಪಟ್ಟಣದ ಹೆಂಗಸರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಆತುರದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು, ಅರಮನೆಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಿದರು.

ಕಾಶ್ಚಿಗ್ ವಿಪರ್ಯಗ್ಧೃತವಸ್ತ್ರಭೂಷಣಾ ವಿಸ್ಮೃತ್ಯ ಚೈಕಂ ಯುಗಲೇಷ್ವಥಾಪರಾಃ । ಕೃತೈಕಪತ್ರಶ್ರವಣೈಕನೂಪುರಾ ನಾಙ್‌ಕ್ತ್ವಾ ದ್ವಿತೀಯಂ ತ್ವಪರಾಶ್ಚ ಲೋಚನಮ್

ಕೆಲವರು ಆತುರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಧರಿಸಿದರು; ಕೆಲವರು ಅರ್ಧದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು; ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಕಿವಿಯೋಲೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ನೂಪುರ್ ಮಾತ್ರ ಹಾಕಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಂಜನ ಹಾಕಿದರು.

ಅಶ್ನನ್ತ್ಯ ಏಕಾಸ್ತದಪಾಸ್ಯ ಸೋತ್ಸವಾ ಅಭ್ಯಜ್ಯಮಾನಾ ಅಕೃತೋಪಮಜ್ಜನಾಃ । ಸ್ವಪನ್ತ್ಯ ಉತ್ಥಾಯ ನಿಶಮ್ಯ ನಿಃಸ್ವನಂ ಪ್ರಪಾಯಯನ್ತ್ಯೋಽರ್ಭಮಪೋಹ್ಯ ಮಾತರಃ

ಕೆಲವರು ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹಬ್ಬವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೆ ಹೊರಬಂದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದು, ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಬಂದರು—even ತಾಯಂದಿರೂ ಕೂಡ.

ಮನಾಂಸಿ ತಾಸಾಮರವಿನ್ದಲೋಚನಃ ಪ್ರಗಲ್ಭಲೀಲಾಹಸಿತಾವಲೋಕನೈಃ । ಜಹಾರ ಮತ್ತದ್ವಿರದೇನ್ದ್ರವಿಕ್ರಮೋ ದೃಶಾಂ ದದಚ್ಛ್ರೀರಮಣಾತ್ಮನೋತ್ಸವಮ್

ಅವರ ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಧೈರ್ಯವಾದ ಆಟದ ನೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಮೃದುವಾದ ನಗುವಿನಿಂದ, ಅವರು ಆ ಹೆಂಗಸರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮದಗೊಂಡ ಗಜರಾಜನಂತೆ ಕದಡಿ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು, ಹೃದಯಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುಹುಃ ಶ್ರುತಮನುದ್ರುತಚೇತಸಸ್ತಂ । ತತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಣೋತ್ಸ್ಮಿತಸುಧೋಕ್ಷಣಲಬ್ಧಮಾನಾಃ । ಆನನ್ದಮೂರ್ತಿಮುಪಗುಹ್ಯ ದೃಶಾತ್ಮಲಬ್ಧಂ । ಹೃಷ್ಯತ್ತ್ವಚೋ ಜಹುರನನ್ತಮರಿನ್ದಮಾಧಿಮ್

ಅವರು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೇಳಿದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿ, ಅವನ ನಗುವಿನ ನೋಟದಿಂದ ಗೌರವ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಆ ಆನಂದಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನೂ ಮರೆತರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಪ್ರಾಸಾದಶಿಖರಾರೂಢಾಃ ಪ್ರೀತ್ಯುತ್ಫುಲ್ಲಮುಖಾಮ್ಬುಜಾಃ । ಅಭ್ಯವರ್ಷನ್ ಸೌಮನಸ್ಯೈಃ ಪ್ರಮದಾ ಬಲಕೇಶವೌ

ಅವರು ಪ್ರಾಸಾದದ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನ ಮೇಲೆ ಸುರಿದರು.

ದಧ್ಯಕ್ಷತೈಃ ಸೋದಪಾತ್ರೈಃ ಸ್ರಗ್ಗನ್ಧೈರಭ್ಯುಪಾಯನೈಃ । ತಾವಾನರ್ಚುಃ ಪ್ರಮುದಿತಾಃ ತತ್ರ ತತ್ರ ದ್ವಿಜಾತಯಃ

ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಮೊಸರು, ಅಕ್ಕಿ, ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ಸುಗಂಧ ವಸ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಣಿಕೆಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

ಊಚುಃ ಪೌರಾ ಅಹೋ ಗೋಪ್ಯಃ ತಪಃ ಕಿಮಚರನ್ ಮಹತ್ । ಯಾ ಹ್ಯೇತಾವನುಪಶ್ಯನ್ತಿ ನರಲೋಕಮಹೋತ್ಸವೌ

ಪಟ್ಟಣದವರು ಹೇಳಿದರು: ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಗೋವಳರು ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು, ಅವರು ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು—ಮಾನವರ ಲೋಕದ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು—ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು!

ರಜಕಂ ಕಞ್ಚಿದಾಯಾನ್ತಂ ರಙ್‌ಗಕಾರಂ ಗದಾಗ್ರಜಃ । ದೃಷ್ಟ್ವಾಯಾಚತ ವಾಸಾಂಸಿ ಧೌತಾನ್ಯತ್ಯುತ್ತಮಾನಿ ಚ

ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಗದೆಯ ಅಣ್ಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಎದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಧೋಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ದೇಹ್ಯಾವಯೋಃ ಸಮುಚಿತಾನಿ ಅಙ್‌ಗ ವಾಸಾಂಸಿ ಚಾರ್ಹತೋಃ । ಭವಿಷ್ಯತಿ ಪರಂ ಶ್ರೇಯೋ ದಾತುಸ್ತೇ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯವನೇ, ನಮಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಡು; ನಾವು ಅರ್ಹರು. ನೀನು ಕೊಟ್ಟರೆ ನಿನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.'

ಸ ಯಾಚಿತೋ ಭಗವತಾ ಪರಿಪೂರ್ಣೇನ ಸರ್ವತಃ । ಸಾಕ್ಷೇಪಂ ರುಷಿತಃ ಪ್ರಾಹ ಭೃತ್ಯೋ ರಾಜ್ಞಃ ಸುದುರ್ಮದಃ

ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದ ಅವನಿಗೆ, ರಾಜನ ಸೇವಕನು ಗರ್ವದಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ, ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಈದೃಶಾನ್ಯೇವ ವಾಸಾಂಸೀ ನಿತ್ಯಂ ಗಿರಿವನೇಚರಾಃ । ಪರಿಧತ್ತ ಕಿಮುದ್‌ವೃತ್ತಾ ರಾಜದ್ರವ್ಯಾಣ್ಯಭೀಪ್ಸಥ

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ನೀವು ಹೀಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ರಾಜನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ?'

ಯಾತಾಶು ಬಾಲಿಶಾ ಮೈವಂ ಪ್ರಾರ್ಥ್ಯಂ ಯದಿ ಜಿಜೀವೀಷಾ । ಬಧ್ನನ್ತಿ ಘ್ನನ್ತಿ ಲುಮ್ಪನ್ತಿ ದೃಪ್ತಂ ರಾಜಕುಲಾನಿ ವೈ

ನೀವು ಮಕ್ಕಳು, ಬೇಗ ಹೋಗಿ; ಬದುಕಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ಇಂತಹದನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ರಾಜಮನೆತನದವರು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬಂಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ದೋಚುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ವಿಕತ್ಥಮಾನಸ್ಯ ಕುಪಿತೋ ದೇವಕೀಸುತಃ । ರಜಕಸ್ಯ ಕರಾಗ್ರೇಣ ಶಿರಃ ಕಾಯಾದಪಾತಯತ್

ಹೀಗೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ದೇವಕಿಯ ಮಗನು ಕೋಪಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಆ ರಜಕನ ತಲೆಯನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದನು.

ತಸ್ಯಾನುಜೀವಿನಃ ಸರ್ವೇ ವಾಸಃಕೋಶಾನ್ ವಿಸೃಜ್ಯ ವೈ । ದುದ್ರುವುಃ ಸರ್ವತೋ ಮಾರ್ಗಂ ವಾಸಾಂಸಿ ಜಗೃಹೇಽಚ್ಯುತಃ

ಅವನ ಸೇವಕರು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಗುಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಿಹೋದರು; ಅಚ್ಯುತನು ಆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ವಸಿತ್ವಾಽಽತ್ಮಪ್ರಿಯೇ ವಸ್ತ್ರೇ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಸ್ತಥಾ । ಶೇಷಾಣ್ಯಾದತ್ತ ಗೋಪೇಭ್ಯೋ ವಿಸೃಜ್ಯ ಭುವಿ ಕಾನಿಚಿತ್

ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತು ಸಂಕರ್ಷಣನು ಉಳಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಗೋಪ들에게 ಕೊಟ್ಟರು, ಕೆಲವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರು.

ತತಸ್ತು ವಾಯಕಃ ಪ್ರೀತಃ ತಯೋರ್ವೇಷಮಕಲ್ಪಯತ್ । ವಿಚಿತ್ರವರ್ಣೈಶ್ಚೈಲೇಯೈಃ ಆಕಲ್ಪೈರನುರೂಪತಃ

ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ನೆಯಗಾರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ, ಸೂಕ್ತವಾದ ವಿನ್ಯಾಸದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟನು.

ನಾನಾಲಕ್ಷಣವೇಷಾಭ್ಯಾಂ ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವಿರೇಜತುಃ । ಸ್ವಲಙ್‌ಕೃತೌ ಬಾಲಗಜೌ ಪರ್ವಣೀವ ಸಿತೇತರೌ ತಸ್ಯ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಾದಾತ್ ಸಾರೂಪ್ಯಮಾತ್ಮನಃ । ಶ್ರಿಯಂ ಚ ಪರಮಾಂ ಲೋಕೇ ಬಲೈಶ್ವರ್ಯಸ್ಮೃತೀನ್ದ್ರಿಯಮ್

ವಿವಿಧ ವೇಷಗಳಲ್ಲಿ, ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರು ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂತೆ, ಒಂದು ಬಿಳಿ, ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಬಾಲಗಜಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ಆ ನೆಯಗಾರನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ತನ್ನಂತೆಯೇ ರೂಪ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶ್ರೀ, ಬಲ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ತತಃ ಸುದಾಮ್ನೋ ಭವನಂ ಮಾಲಾಕಾರಸ್ಯ ಜಗ್ಮತುಃ । ತೌ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ ಸಮುತ್ಥಾಯ ನನಾಮ ಶಿರಸಾ ಭುವಿ

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಸುದಾಮನ ಮಾಲಾಕಾರದ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು; ಅವನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಎದ್ದು, ನೆಲಕ್ಕೆ ತಲೆಯನ್ನೂ ಬಾಗಿದನು.

ತಯೋರಾಸನಮಾನೀಯ ಪಾದ್ಯಂ ಚಾರ್ಘ್ಯಾರ್ಹಣಾದಿಭಿಃ । ಪೂಜಾಂ ಸಾನುಗಯೋಶ್ಚಕ್ರೇ ಸ್ರಕ್‌ತಾಮ್ಬೂಲಾನುಲೇಪನೈಃ

ಅವರಿಗೆ ಆಸನಗಳನ್ನು ತಂದು, ಕಾಲಿಗೆ ನೀರು, ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಸತ್ಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಾಲೆ, ತಾಂಬೂಲ, ಲೇಪನಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಜೊತೆಯವರಿಗೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು.

ಪ್ರಾಹ ನಃ ಸಾರ್ಥಕಂ ಜನ್ಮ ಪಾವಿತಂ ಚ ಕುಲಂ ಪ್ರಭೋ । ಪಿತೃದೇವರ್ಷಯೋ ಮಹ್ಯಂ ತುಷ್ಟಾ ಹ್ಯಾಗಮನೇನ ವಾಮ್

ಅವನು ಹೇಳಿದನು: ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಿಂದ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಕುಲವೂ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ; ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಭವನ್ತೌ ಕಿಲ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಕಾರಣಂ ಪರಮ್ । ಅವತೀರ್ಣಾವಿಹಾಂಶೇನ ಕ್ಷೇಮಾಯ ಚ ಭವಾಯ ಚ

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಪರಮ ಕಾರಣರು, ಲೋಕದ ಕ್ಷೇಮ ಮತ್ತು ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಭಾಗಶಃ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀರಿ.