ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅನಿತ್ಯಾನಾತ್ಮದುಃಖೇಷು ವಿಪರ್ಯಯಮತಿರ್ಹ್ಯಹಮ್ । ದ್ವನ್ದ್ವಾರಾಮಸ್ತಮೋವಿಷ್ಟೋ ನ ಜಾನೇ ತ್ವಾತ್ಮನಃ ಪ್ರಿಯಮ್

ಅಸ್ಥಿರವಾದ, ನನ್ನದು ಅಲ್ಲದ, ದುಃಖಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ನಾನು, ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಯಥಾಬುಧೋ ಜಲಂ ಹಿತ್ವಾ ಪ್ರತಿಚ್ಛನ್ನಂ ತದುದ್‍ಭವೈಃ । ಅಭ್ಯೇತಿ ಮೃಗತೃಷ್ಣಾಂ ವೈ ತದ್ವತ್ತ್ವಾಹಂ ಪರಾಙ್‌ಮುಖಃ

ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದವನು, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ನೀರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮೃಗತೃಷ್ಣೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುವಂತೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಭ್ರಮೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನೋತ್ಸಹೇಽಹಂ ಕೃಪಣಧೀಃ ಕಾಮಕರ್ಮಹತಂ ಮನಃ । ರೋದ್ಧುಂ ಪ್ರಮಾಥಿಭಿಶ್ಚಾಕ್ಷೈಃ ಹ್ರಿಯಮಾಣಮಿತಸ್ತತಃ

ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನನ್ನ ದಯನೀಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು, ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಶಕ್ತನಲ್ಲ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಸೋಽಹಂ ತವಾಙ್‌ಘ್ರ್ಯುಪಗತೋಽಸ್ಮ್ಯಸತಾಂ ದುರಾಪಂ ತಚ್ಚಾಪ್ಯಹಂ ಭವದನುಗ್ರಹ ಈಶ ಮನ್ಯೇ । ಪುಂಸೋ ಭವೇದ್ ಯರ್ಹಿ ಸಂಸರಣಾಪವರ್ಗಃ ತ್ವಯ್ಯಬ್ಜನಾಭ ಸದುಪಾಸನಯಾ ಮತಿಃ ಸ್ಯಾತ್

ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಭು, ಅಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು, ಕಮಲನಾಭನೇ, ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ನಮೋ ವಿಜ್ಞಾನಮಾತ್ರಾಯ ಸರ್ವಪ್ರತ್ಯಯಹೇತವೇ । ಪುರುಷೇಶಪ್ರಧಾನಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣೇಽನನ್ತಶಕ್ತಯೇ

ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದವನೇ, ಎಲ್ಲ ನಿಶ್ಚಯಗಳ ಮೂಲವಾದವನೇ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಧಿಪತಿಯೇ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನಮಸ್ತೇ ವಾಸುದೇವಾಯ ಸರ್ವಭೂತಕ್ಷಯಾಯ ಚ । ಹೃಷೀಕೇಶ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಪ್ರಪನ್ನಂ ಪಾಹಿ ಮಾಂ ಪ್ರಭೋ

ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಸಂಹಾರಕನಾದವನೇ, ಹೃಷೀಕೇಶನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪ್ರಭು, ನಾನು ಶರಣಾದವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಅಕ್ರೂರಸ್ತುತಿರ್ನಾಮ ಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಾಗಿ ಮಹಾಪುರಾಣವಾದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾದ ಸಂಹಿತೆಯ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ಅಕೃೂರನ ಸ್ತುತಿ' ಎಂಬ ನಾಲ್ವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯಿತು.

ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋರ್ಮಥುರಾಯಾಂ ಪ್ರವೇಶಃ; ರಜಕವಧಃ ವಾಯಕಮಾಲಾಕಾರಯೋರನುಗ್ರಹೇಣಂ ಚ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಸ್ತುವತಸ್ತಸ್ಯ ಭಗವಾನ್ ದರ್ಶಯಿತ್ವಾ ಜಲೇ ವಪುಃ । ಭೂಯಃ ಸಮಾಹರತ್ ಕೃಷ್ಣೋ ನಟೋ ನಾಟ್ಯಮಿವಾತ್ಮನಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು — ಅಕೃೂರನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಜಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ನಂತರ ನಟನು ನಾಟಕ ಮುಗಿಸುವಂತೆ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮರೆಯಿಸಿದನು.

ಸೋಽಪಿ ಚಾನ್ತರ್ಹಿತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಜಲಾದ್ ಉನ್ಮಜ್ಜ್ಯ ಸತ್ವರಃ । ಕೃತ್ವಾ ಚಾವಶ್ಯಕಂ ಸರ್ವಂ ವಿಸ್ಮಿತೋ ರಥಮಾಗಮತ್

ಆ ರೂಪವು ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ತಕ್ಷಣ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ರಥದ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ತಂ ಅಪೃಚ್ಛದ್ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಕಿಂ ತೇ ದೃಷ್ಟಮಿವಾದ್‍ಭುತಮ್ । ಭೂಮೌ ವಿಯತಿ ತೋಯೇ ವಾ ತಥಾ ತ್ವಾಂ ಲಕ್ಷಯಾಮಹೇ

ಹೃಷೀಕೇಶನು ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿದೆ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ?' ಎಂದು.

ಶ್ರೀಅಕ್ರೂರ ಉವಾಚ - ಅದ್‍ಭುತಾನೀಹ ಯಾವನ್ತಿ ಭೂಮೌ ವಿಯತಿ ವಾ ಜಲೇ । ತ್ವಯಿ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಕೇ ತಾನಿ ಕಿಂ ಮೇಽದೃಷ್ಟಂ ವಿಪಶ್ಯತಃ

ಶ್ರೀಅಕೃೂರನು ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತಗಳಿದ್ದರೂ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಇವೆ. ನಾನು ನೋಡದೆ ಇರುವಂತಹುದು ಏನು ಇದೆ?' ಎಂದು.

ಯತ್ರಾದ್‍ಭುತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಭೂಮೌ ವಿಯತಿ ವಾ ಜಲೇ । ತಂ ತ್ವಾನುಪಶ್ಯತೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಕಿಂ ಮೇ ದೃಷ್ಟಮಿಹಾದ್‍ಭುತಮ್

ಎಲ್ಲಾ ಅದ್ಭುತಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೂ, ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಹೊಸ ಅದ್ಭುತ ಕಾಣಬಹುದು?

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಚೋದಯಾಮಾಸ ಸ್ಯನ್ದನಂ ಗಾನ್ದಿನೀಸುತಃ । ಮಥುರಾಂ ಅನಯದ್ ರಾಮಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಚೈವ ದಿನಾತ್ಯಯೇ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಗಾಂದಿನಿಯ ಮಗನು ರಥವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿ, ದಿನ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಮನನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ಮಥುರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಮಾರ್ಗೇ ಗ್ರಾಮಜನಾ ರಾಜನ್ ತತ್ರ ತತ್ರೋಪಸಙ್‌ಗತಾಃ । ವಸುದೇವಸುತೌ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪ್ರೀತಾ ದೃಷ್ಟಿಂ ನ ಚಾದದುಃ

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ವಸುದೇವನ ಮಗರನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅವರಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

ತಾವದ್ ವ್ರಜೌಕಸಸ್ತತ್ರ ನನ್ದಗೋಪಾದಯೋಽಗ್ರತಃ । ಪುರೋಪವನಮಾಸಾದ್ಯ ಪ್ರತೀಕ್ಷನ್ತೋಽವತಸ್ಥಿರೇ

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಂದನಾಯಕನೂ ಇತರ ಗೋಪರು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಗರದ ತೋಟದವರೆಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ತಾನ್ ಸಮೇತ್ಯಾಹ ಭಗವಾನ್ ಅಕ್ರೂರಂ ಜಗದೀಶ್ವರಃ । ಗೃಹೀತ್ವಾ ಪಾಣಿನಾ ಪಾಣಿಂ ಪ್ರಶ್ರಿತಂ ಪ್ರಹಸನ್ನಿವ

ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ಅಕೃೂರನ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಆತನು ಆತನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು.

ಭವಾನ್ ಪ್ರವಿಶತಾಮಗ್ರೇ ಸಹಯಾನಃ ಪುರೀಂ ಗೃಹಮ್ । ವಯಂ ತ್ವಿಹಾವಮುಚ್ಯಾಥ ತತೋ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಹೇ ಪುರೀಮ್

ನೀನು ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ರಥದೊಂದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೂ ಮನೆಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸು; ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಉಳಿದು, ನಂತರ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವೆವು.

ಶ್ರೀಅಕ್ರೂರ ಉವಾಚ - ನಾಹಂ ಭವದ್‍ಭ್ಯಾಂ ರಹಿತಃ ಪ್ರವೇಕ್ಷ್ಯೇ ಮಥುರಾಂ ಪ್ರಭೋ । ತ್ಯಕ್ತುಂ ನಾರ್ಹಸಿ ಮಾಂ ನಾಥ ಭಕ್ತಂ ತೇ ಭಕ್ತವತ್ಸಲ

ಶ್ರೀಅಕೃೂರನು ಹೇಳಿದನು: 'ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಲ್ಲದೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತವತ್ಸಲನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತನು, ದಯಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡ.' ಎಂದು.

ಆಗಚ್ಛ ಯಾಮ ಗೇಹಾನ್ ನಃ ಸನಾಥಾನ್ ಕುರ್ವಧೋಕ್ಷಜ । ಸಹಾಗ್ರಜಃ ಸಗೋಪಾಲೈಃ ಸುಹೃದ್‌ಭಿಶ್ಚ ಸುಹೃತ್ತಮ

ಬನ್ನಿ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತಂದುಕೊಡು, ಅಚ್ಯುತನೇ, ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನೂ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ.

ಪುನೀಹಿ ಪಾದರಜಸಾ ಗೃಹಾನ್ನೋ ಗೃಹಮೇಧಿನಾಮ್ । ಯಚ್ಛೌಚೇನಾನುತೃಪ್ಯನ್ತಿ ಪಿತರಃ ಸಾಗ್ನಯಃ ಸುರಾಃ

ನಿನ್ನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸು; ಆ ಪವಿತ್ರತೆಯಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ಅಗ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅವನಿಜ್ಯಾಙ್‌ಘ್ರಿಯುಗಲಂ ಆಸೀತ್ ಶ್ಲೋಕ್ಯೋ ಬಲಿರ್ಮಹಾನ್ । ಐಶ್ವರ್ಯಂ ಅತುಲಂ ಲೇಭೇ ಗತಿಂ ಚೈಕಾನ್ತಿನಾಂ ತು ಯಾ

ನಿನ್ನ ಎರಡು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಮಹಾಬಲಿಯು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಅಪಾರ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನೂ, ಪರಮ ಭಕ್ತರಿಗಿರುವ ಗತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದನು.

ಆಪಸ್ತೇಽಙ್‌ಘ್ರ್ಯವನೇಜನ್ಯಃ ತ್ರೀಂಲ್ಲೋಕಾನ್ ಶುಚಯೋಽಪುನನ್ । ಶಿರಸಾಧತ್ತ ಯಾಃ ಶರ್ವಃ ಸ್ವರ್ಯಾತಾಃ ಸಗರಾತ್ಮಜಾಃ

ನಿನ್ನ ಪಾದತೊಳೆದ ನೀರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿತು; ಶಿವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿದನು, ಸಾಗರನ ಪುತ್ರರು ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿದರು.

ದೇವದೇವ ಜಗನ್ನಾಥ ಪುಣ್ಯಶ್ರವಣಕೀರ್ತನ । ಯದೂತ್ತಮೋತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕ ನಾರಾಯಣ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ

ದೇವದೇವನೇ, ಜಗತ್ತಿನ ನಾಥನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವುದೂ, ಹಾಡುವುದೂ ಪುಣ್ಯಕರ; ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಉತ್ತಮ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ನಾರಾಯಣನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಶ್ರೀಭಗವನುವಾಚ । ಆಯಾಸ್ಯೇ ಭವತೋ ಗೇಹಂ ಅಹಮಾರ್ಯಸಮನ್ವಿತಃ । ಯದುಚಕ್ರದ್ರುಹಂ ಹತ್ವಾ ವಿತರಿಷ್ಯೇ ಸುಹೃತ್ಪ್ರಿಯಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಮಹನೀಯರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬರುವೆನು; ಯದುಕುಲದ ದುಷ್ಟನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಮುಕ್ತೋ ಭಗವತಾ ಸೋಽಕ್ರೂರೋ ವಿಮನಾ ಇವ । ಪುರೀಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಕಂಸಾಯ ಕರ್ಮಾವೇದ್ಯ ಗೃಹಂ ಯಯೌ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಅಕ್ರೂರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಪಟ್ಟಣದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಂಸನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

ಅಥಾಪರಾಹ್ನೇ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಾನ್ವಿತಃ । ಮಥುರಾಂ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಗೋಪೈಃ ದಿದೃಕ್ಷುಃ ಪರಿವಾರಿತಃ

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಂಕರ್ಷಣನೊಂದಿಗೆ, ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಉತ್ಸುಕನಾದ ಗೋವಳರೊಂದಿಗೆ ಮಥುರೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ದದರ್ಶ ತಾಂ ಸ್ಫಾಟಿಕತುಙ್ಗ ಗೋಪುರ ದ್ವಾರಾಂ ಬೃಹದ್ ಹೇಮಕಪಾಟತೋರಣಾಮ್ । ತಾಮ್ರಾರಕೋಷ್ಠಾಂ ಪರಿಖಾದುರಾಸದಾಂ ಉದ್ಯಾನ ರಮ್ಯೋಪ ವನೋಪಶೋಭಿತಾಮ್

ಅವನು ಆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅದು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲಾರದಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಹೊಂಡಗಳು, ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಎತ್ತರದ ಗೋಪುರಗಳು, ಬಂಗಾರದ ತೋರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ದೊಡ್ಡ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ತಾಮ್ರದ ಗೋಡೆಗಳು, ಸುಂದರವಾದ ಉದ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ತೋಟಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಸೌವರ್ಣಶೃಙ್‌ಗಾಟಕಹರ್ಮ್ಯನಿಷ್ಕುಟೈಃ ಶ್ರೇಣೀಸಭಾಭಿಃ ಭವನೈರುಪಸ್ಕೃತಾಮ್ । ವೈದೂರ್ಯವಜ್ರಾಮಲನೀಲವಿದ್ರುಮೈಃ ಮುಕ್ತಾಹರಿದ್‌ಭಿರ್ವಲಭೀಷು ವೇದಿಷು

ಆ ಪಟ್ಟಣವು ಬಂಗಾರದ ಕೊಂಬುಗಳುಳ್ಳ ಅರಮನೆಗಳು, ಸಾಲುಸಾಲು ಸಭಾಂಗಣಗಳು, ಭವನೆಗಳು, ವೈದುರ್ಯ, ವಜ್ರ, ನಿಲವಣ್ನದ ಮಣಿಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಹಸಿರು ಪಚ್ಚೆ, ಮುತ್ತು, ಪಗಡದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಹತ್ತಿರದ ಬಲಕಣಿಗಳು ಮತ್ತು ವೇದಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.

ಜುಷ್ಟೇಷು ಜಾಲಾಮುಖರನ್ಧ್ರಕುಟ್ಟಿಮೇಷು ಆವಿಷ್ಟಪಾರಾವತಬರ್ಹಿನಾದಿತಾಮ್ । ಸಂಸಿಕ್ತರಥ್ಯಾಪಣಮಾರ್ಗಚತ್ವರಾಂ ಪ್ರಕೀರ್ಣಮಾಲ್ಯಾಙ್‌ಕುರಲಾಜತಣ್ಡುಲಾಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಜಾಲಿ ಕಿಟಕಿಗಳು, ಬಾಗಿಲುಗಳು, ನೆಲ—allವು ಪಾರಿವಾಳ ಮತ್ತು ನವಿಲಿನ ಕೂಗಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಬೀದಿಗಳು, ಅಂಗಡಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಹೂಮಾಲೆಗಳು, ಚಂದನದ ಪುಡಿ, ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.