ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಾಸ್ತಥಾ ತಪ್ಯತೀರ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸ್ವಪ್ರಸ್ಥಾಣೇ ಯದೂತ್ತಮಃ । ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಸ ಸಪ್ರೇಮೈಃ ಆಯಾಸ್ಯ ಇತಿ ದೌತ್ಯಕೈಃ

ಅವರು ಹೀಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ನೋಡಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ, 'ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ದೂತರ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು.

ಯಾವದಾಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಕೇತುಃ ಯಾವದ್ರೇಣೂ ರಥಸ್ಯ ಚ । ಅನುಪ್ರಸ್ಥಾಪಿತಾತ್ಮಾನೋ ಲೇಖ್ಯಾನೀವೋಪಲಕ್ಷಿತಾಃ

ಧ್ವಜವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲವೂ, ರಥದ ಧೂಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೂ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಆಕೃತಿಗಳು ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು.

ತಾ ನಿರಾಶಾ ನಿವವೃತುಃ ಗೋವಿನ್ದವಿನಿವರ್ತನೇ । ವಿಶೋಕಾ ಅಹನೀ ನಿನ್ಯುಃ ಗಾಯನ್ತ್ಯಃ ಪ್ರಿಯಚೇಷ್ಟಿತಮ್

ಗೋವಿಂದನು ಮತ್ತೆ ಬರುವನೆಂಬ ಆಶೆ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ಭಗವಾನಪಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೋ ರಾಮಾಕ್ರೂರಯುತೋ ನೃಪ । ರಥೇನ ವಾಯುವೇಗೇನ ಕಾಲಿನ್ದೀಂ ಅಘನಾಶಿನೀಮ್

ರಾಜನೆ, ಭಗವಂತನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ರೂರನೊಂದಿಗೆ, ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಗೆ ತಲುಪಿದನು.

ತತ್ರೋಪಸ್ಪೃಶ್ಯ ಪಾನೀಯಂ ಪೀತ್ವಾ ಮೃಷ್ಟಂ ಮಣಿಪ್ರಭಮ್ । ವೃಕ್ಷಷಣ್ಡಮುಪವ್ರಜ್ಯ ಸರಾಮೋ ರಥಮಾವಿಶತ್ ಅಕ್ರೂರಸ್ತಾವುಪಾಮನ್ತ್ರ್ಯ ನಿವೇಶ್ಯ ಚ ರಥೋಪರಿ । ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾ ಹ್ರದಮಾಗತ್ಯ ಸ್ನಾನಂ ವಿಧಿವದಾಚರತ್

ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ತೊಳೆದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು, ಆ ಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮರಗಳ ಗುಡಿಸಲಿಗೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ರಥಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಅವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ರಥದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಕಾಲಿಂದಿಯ ಹೃದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು.

ನಿಮಜ್ಜ್ಯ ತಸ್ಮಿನ್ ಸಲಿಲೇ ಜಪನ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್ । ತಾವೇವ ದದೃಶೇಽಕ್ರೂರೋ ರಾಮಕೃಷ್ಣೌ ಸಮನ್ವಿತೌ

ಅಕ್ರೂರನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದನು.

ತೌ ರಥಸ್ಥೌ ಕಥಮಿಹ ಸುತೌ ಆನಕದುನ್ದುಭೇಃ । ತರ್ಹಿ ಸ್ವಿತ್ ಸ್ಯನ್ದನೇ ನ ಸ್ತ ಇತ್ಯುನ್ಮಜ್ಜ್ಯ ವ್ಯಚಷ್ಟ ಸಃ

ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, 'ಅನಕದುಂದುಭಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ? ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಿದನು.

ತತ್ರಾಪಿ ಚ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಆಸೀನೌ ಪುನರೇವ ಸಃ । ನ್ಯಮಜ್ಜದ್ ದರ್ಶನಂ ಯನ್ಮೇ ಮೃಷಾ ಕಿಂ ಸಲಿಲೇ ತಯೋಃ

ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ, ಅವರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಮತ್ತೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವರೆಂದೂ ಕಂಡದ್ದು ನಿಜವೇ ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳೋ ಎಂದು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಭೂಯಸ್ತತ್ರಾಪಿ ಸೋಽದ್ರಾಕ್ಷೀತ್ ಸ್ತೂಯಮಾನಮಹೀಶ್ವರಮ್ । ಸಿದ್ಧಚಾರಣಗನ್ಧರ್ವೈಃ ಅಸುರೈರ್ನತಕನ್ಧರೈಃ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಅವನು ಮಹಾ ದೇವರನ್ನು ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಬಾಗಿದ ಅಸುರರು ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಸಹಸ್ರಶಿರಸಂ ದೇವಂ ಸಹಸ್ರಫಣಮೌಲಿನಮ್ । ನೀಲಾಮ್ಬರಂ ವಿಸಶ್ವೇತಂ ಶೃಙ್‌ಗೈಃ ಶ್ವೇತಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್

ಅವನು ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು, ಸಾವಿರ ಹಾವಿನ ಹೂಡಿನ ಕಿರೀಟದೊಂದಿಗೆ, ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಹಿಮಪರ್ವತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ನೋಡಿದನು.

ತಸ್ಯೋತ್ಸಙ್‌ಗೇ ಘನಶ್ಯಾಮಂ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಸಮ್ । ಪುರುಷಂ ಚತುರ್ಭುಜಂ ಶಾನ್ತಂ ಪದ್ಮಪತ್ರಾರುಣೇಕ್ಷಣಮ್

ಅವನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಪೀತಕೌಶೇಯ ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ, ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪುರುಷನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಚಾರುಪ್ರಸನ್ನವದನಂ ಚಾರುಹಾಸನಿರೀಕ್ಷಣಮ್ । ಸುಭ್ರೂನ್ನಸಂ ಚರುಕರ್ಣಂ ಸುಕಪೋಲಾರುಣಾಧರಮ್

ಅವನ ಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಭ್ರೂಗಳು, ಮೂಗು, ಕಿವಿಗಳು, ಕೆಂಪಾದ ತುಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಗಲ್ಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು.

ಪ್ರಲಮ್ಬಪೀವರಭುಜಂ ತುಙ್‌ಗಾಂಸೋರಃಸ್ಥಲಶ್ರಿಯಮ್ । ಕಮ್ಬುಕಣ್ಠಂ ನಿಮ್ನನಾಭಿಂ ವಲಿಮತ್ಪಲ್ಲವೋದರಮ್

ಅವನ ಕೈಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿಯೂ ದಪ್ಪವಾಗಿಯೂ, ಎದೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿಯೂ, ಕಂಬದಂತೆ ಕುತ್ತು, ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಮತ್ತು ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಮಡಚಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು.

ಬೃಹತ್ಕತಿತತಶ್ರೋಣಿ ಕರಭೋರುದ್ವಯಾನ್ವಿತಮ್ । ಚಾರುಜಾನುಯುಗಂ ಚಾರು ಜಙ್‌ಘಾಯುಗಲಸಂಯುತಮ್

ಅವನ ಕಮರು ಮತ್ತು ಸೊಂಟಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಕಾಲುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದವು.

ತುಙ್‌ಗಗುಲ್ಫಾರುಣನಖ ವ್ರಾತದೀಧಿತಿಭಿರ್ವೃತಮ್ । ನವಾಙ್‌ಗುಲ್ಯಙ್‌ಗುಷ್ಠದಲೈಃ ವಿಲಸತ್ ಪಾದಪಙ್‌ಕಜಮ್

ಅವನ ಗುಳ್ಫಗಳು ಎತ್ತವಾಗಿದ್ದವು, ಕೆಂಪು ನಖಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ಒಂಬತ್ತು ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸುಮಹಾರ್ಹಮಣಿವ್ರಾತ ಕಿರೀಟಕಟಕಾಙ್‌ಗದೈಃ । ಕಟಿಸೂತ್ರಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ ಹಾರನೂಪುರಕುಣ್ಡಲೈಃ

ಅವನು ಅಮೂಲ್ಯ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕಿರೀಟ, ಕಂಗಣ, ಭುಜಬಂಧ, ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಹಾರ, ನೂಪುರ್ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು.

ಭ್ರಾಜಮಾನಂ ಪದ್ಮಕರಂ ಶಙ್‌ಖಚಕ್ರಗದಾಧರಮ್ । ಶ್ರೀವತ್ಸವಕ್ಷಸಂ ಭ್ರಾಜತ್ ಕೌಸ್ತುಭಂ ವನಮಾಲಿನಮ್

ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದನು.

ಸುನನ್ದನನ್ದಪ್ರಮುಖೈಃ ಪರ್ಷದೈಃ ಸನಕಾದಿಭಿಃ । ಸುರೇಶೈರ್ಬ್ರಹ್ಮರುದ್ರಾದ್ಯೈಃ ನವಭಿಶ್ಚ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮೈಃ

ಸುನಂದ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿಷದ್ಗಳು, ಸನಕ ಮುಂತಾದ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಒಂಬತ್ತು ಮಹಾನ್ ದ್ವಿಜರು—allರು ಕೂಡಾ ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರು.

ಪ್ರಹ್ರಾದನಾರದವಸು ಪ್ರಮುಖೈರ್ಭಾಗವತೋತ್ತಮೈಃ । ಸ್ತೂಯಮಾನಂ ಪೃಥಗ್ಭಾವೈಃ ವಚೋಭಿರಮಲಾತ್ಮಭಿಃ

ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನಾರದ, ವಸು ಮತ್ತು ಇತರ ಭಕ್ತೋತ್ತಮರು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಭಾವದಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ, ಅವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಶ್ರಿಯಾ ಪುಷ್ಟ್ಯಾ ಗಿರಾ ಕಾನ್ತ್ಯಾ ಕೀರ್ತ್ಯಾ ತುಷ್ಟ್ಯೇಲಯೋರ್ಜಯಾ । ವಿದ್ಯಯಾವಿದ್ಯಯಾ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಮಾಯಯಾ ಚ ನಿಷೇವಿತಮ್

ಶ್ರೀ, ಪೋಷಣೆ, ಮಾತು, ಪ್ರಕಾಶ, ಕೀರ್ತಿ, ಸಂತೋಷ, ಲಯ, ಜಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅಜ್ಞಾನ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾಯೆ—allವು ಅವರ ಸೇವೆಗೆ ಹಾಜರಿದ್ದುವು.

ವಿಲೋಕ್ಯ ಸುಭೃಶಂ ಪ್ರೀತೋ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಪರಮಯಾ ಯುತಃ । ಹೃಷ್ಯತ್ತನೂರುಹೋ ಭಾವ ಪರಿಕ್ಲಿನ್ನಾತ್ಮಲೋಚನಃ

ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆನಂದದಿಂದ ದೇಹವು ಕಂಪಿಸಿದಂತಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸು ಭಾವದಿಂದ ತುಂಬಿತು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದ ನೀರು ತುಂಬಿತು.

ಗಿರಾ ಗದ್‍ಗದಯಾಸ್ತೌಷೀತ್ ಸತ್ತ್ವಮಾಲಮ್ಬ್ಯ ಸಾತ್ವತಃ । ಪ್ರಣಮ್ಯ ಮೂರ್ಧ್ನಾವಹಿತಃ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಪುಟಃ ಶನೈಃ

ಮೌನ ಮತ್ತು ಭಾವದಿಂದ ಕಂಠವು ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯತೆ ಹಿಡಿದು, ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭಕ್ತನು ಅವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಅಕ್ರೂರಪ್ರತಿಯಾನೇ ಏಕೋನ್ಚತ್ವಾರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಇಂತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಅಧ್ಯಾಯ, ಮುವತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಅಕ್ರೂರಕೃತಾ ಭಗವತ್ ಸ್ತುತಿ - ಶ್ರೀಅಕ್ರೂರ ಉವಾಚ - ( ಮಿಶ್ರ ) ನತೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ತ್ವಾಖಿಲಹೇತುಹೇತುಂ ನಾರಾಯಣಂ ಪೂರುಷಮಾದ್ಯಮವ್ಯಯಮ್ । ಯನ್ನಾಭಿಜಾತಾದರವಿನ್ದಕೋಷಾದ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಽಽವಿರಾಸೀದ್ ಯತ ಏಷ ಲೋಕಃ

ಶ್ರೀ ಅಕ್ರೂರನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳ ಮೂಲವಾದ, ನಾಶವಿಲ್ಲದ ಆದಿಪುರುಷನಾದ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ವಂದನೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಈ ಲೋಕವೆಲ್ಲವೂ ಅವರಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಭೂಸ್ತೋಯಮಗ್ನಿಃ ಪವನಂ ಖಮಾದಿಃ ಮಹಾನಜಾದಿರ್ಮನ ಇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ । ಸರ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥಾ ವಿಬುಧಾಶ್ಚ ಸರ್ವೇ ಯೇ ಹೇತವಸ್ತೇ ಜಗತೋಽಙ್‌ಗಭೂತಾಃ

ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಬೆಂಕಿ, ಗಾಳಿ, ಆಕಾಶ, ಮಹತ್ತತ್ವ, ಅವ್ಯಕ್ತದ ಮೂಲ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಂಗಗಳು.

ನೈತೇ ಸ್ವರೂಪಂ ವಿದುರಾತ್ಮನಸ್ತೇ ಹ್ಯಜಾದಯೋಽನಾತ್ಮತಯಾ ಗೃಹೀತಾಃ । ಅಜೋಽನುಬದ್ಧಃ ಸ ಗುಣೈರಜಾಯಾ ಗುಣಾತ್ ಪರಂ ವೇದ ನ ತೇ ಸ್ವರೂಪಮ್

ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳು, ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ನಿಜವಾದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಆತ್ಮವಲ್ಲದೆ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಜನನರಹಿತನು ಕೂಡ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗಿರುವವನು, ಗುಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅಲ್ಲ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತ್ವಾಂ ಯೋಗಿನೋ ಯಜನ್ತ್ಯದ್ಧಾ ಮಹಾಪುರುಷಮೀಶ್ವರಮ್ । ಸಾಧ್ಯಾತ್ಮಂ ಸಾಧಿಭೂತಂ ಚ ಸಾಧಿದೈವಂ ಚ ಸಾಧವಃ

ಯೋಗಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮಹಾಪುರುಷನಾಗಿ, ಈಶ್ವರನಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲೂ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲೂ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವವನೆಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತ್ರಯ್ಯಾ ಚ ವಿದ್ಯಯಾ ಕೇಚಿತ್ ತ್ವಾಂ ವೈ ವೈತಾನಿಕಾ ದ್ವಿಜಾಃ । ಯಜನ್ತೇ ವಿತತೈರ್ಯಜ್ಞೈಃ ನಾನಾರೂಪಾಮರಾಖ್ಯಯಾ

ಕೆಲವು ದ್ವಿಜರು, ವೇದಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೂರು ವೇದಗಳ ಮೂಲಕ, ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಏಕೇ ತ್ವಾಖಿಲಕರ್ಮಾಣಿ ಸನ್ನ್ಯಸ್ಯೋಪಶಮಂ ಗತಾಃ । ಜ್ಞಾನಿನೋ ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞೇನ ಯಜನ್ತಿ ಜ್ಞಾನವಿಗ್ರಹಮ್

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.