ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅದ್ಯ ಧ್ರುವಂ ತತ್ರ ದೃಶೋ ಭವಿಷ್ಯತೇ ದಾಶಾರ್ಹಭೋಜಾನ್ಧಕ ವೃಷ್ಣಿಸಾತ್ವತಾಮ್ । ಮಹೋತ್ಸವಃ ಶ್ರೀರಮಣಂ ಗುಣಾಸ್ಪದಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ಯೇ ಚಾಧ್ವನಿ ದೇವಕೀಸುತಮ್

ಇಂದು ದಾಶಾರ್ಹ, ಭೋಜ, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ, ಸಾತ್ವತ ವಂಶದವರಿಗೆ ಮಹೋತ್ಸವವಾಗಲಿದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ದೇವಕೀ ಪುತ್ರನಾದ ಶ್ರೀರಾಮಣನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳ ನಿಲಯನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಮೈತದ್ವಿಧಸ್ಯಾಕರುಣಸ್ಯ ನಾಮ ಭೂದ್ ಅಕ್ರೂರ ಇತ್ಯೇತದತೀವ ದಾರುಣಃ । ಯೋಽಸಾವನಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಸುದುಃಖಿತಂ ಜನಂ ಪ್ರಿಯಾತ್ಪ್ರಿಯಂ ನೇಷ್ಯತಿ ಪಾರಮಧ್ವನಃ

ಇಂತಹ ನಿರ್ದಯನಿಗೆ 'ಅಕ್ರೂರ' ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ತಕ್ಕದ್ದು! ನಮ್ಮ ಆಳವಾದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಕ್ರೂರವಾಗಿದೆ!

ಅನಾರ್ದ್ರಧೀರೇಷ ಸಮಾಸ್ಥಿತೋ ರಥಂ ತಮನ್ವಮೀ ಚ ತ್ವರಯನ್ತಿ ದುರ್ಮದಾಃ । ಗೋಪಾ ಅನೋಭಿಃ ಸ್ಥವಿರೈರುಪೇಕ್ಷಿತಂ ದೈವಂ ಚ ನೋಽದ್ಯ ಪ್ರತಿಕೂಲಮೀಹತೇ

ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕರුණೆಯಿಲ್ಲದೆ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳು ಅವನನ್ನು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಳೆಯವರು ಗಮನಿಸದೆ, ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮಿಗೆ ವಿಧಿಯೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ನಿವಾರಯಾಮಃ ಸಮುಪೇತ್ಯ ಮಾಧವಂ ಕಿಂ ನೋಽಕರಿಷ್ಯನ್ ಕುಲವೃದ್ಧಬಾನ್ಧವಾಃ । ಮುಕುನ್ದಸಙ್‌ಗಾನ್ನಿಮಿಷಾರ್ಧದುಸ್ತ್ಯಜಾದ್ ದೈವೇನ ವಿಧ್ವಂಸಿತದೀನಚೇತಸಾಮ್

ನಾವು ಹೋಗಿ ಮಾಧವನನ್ನು ತಡೆಯೋಣ! ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ಮುಕುಂದನಿಂದ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣವೂ ದೂರವಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಈಗ ವಿಧಿಯೇ ಮುರಿದಿದೆ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯಸ್ಯಾನುರಾಗಲಲಿತಸ್ಮಿತವಲ್ಗುಮನ್ತ್ರ ಲೀಲಾವಲೋಕಪರಿರಮ್ಭಣರಾಸಗೋಷ್ಠಾಮ್ । ನೀತಾಃ ಸ್ಮ ನಃ ಕ್ಷಣಮಿವ ಕ್ಷಣದಾ ವಿನಾ ತಂ ಗೋಪ್ಯಃ ಕಥಂ ನ್ವತಿತರೇಮ ತಮೋ ದುರನ್ತಮ್

ನಾವು ಗೋಪಿಯರು, ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ನಗುವು, ಮನಮೋಹಕ ಮಾತು, ಆಟದ ಕಣ್ಣೋಟ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯ ಆನಂದದಿಂದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಅವನ ಕಡೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅವನಿಲ್ಲದೆ, ಈ ಅನಂತವಾದ ವಿಯೋಗದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಕ್ಷಣವೂ ಹೇಗೆ ದಾಟಬಹುದು?

ಯೋಽಹ್ನಃ ಕ್ಷಯೇ ವ್ರಜಮನನ್ತಸಖಃ ಪರೀತೋ ಗೋಪೈರ್ವಿಶನ್ ಖುರರಜಶ್ಛುರಿತಾಲಕಸ್ರಕ್ । ವೇಣುಂ ಕ್ವಣನ್ ಸ್ಮಿತಕಟಾಕ್ಷನಿರೀಕ್ಷಣೇನ ಚಿತ್ತಂ ಕ್ಷಿಣೋತ್ಯಮುಮೃತೇ ನು ಕಥಂ ಭವೇಮ

ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಮರಳುವಾಗ, ಗೋಪರು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನ ಕೂದಲಿಗೆ ಎತ್ತುಗಳ ಧೂಳು ತಗಿದು, ಅವನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ನಗುವಿನ ಕಣ್ಣೋಟದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು?

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಮಿಶ್ರ ) ಏವಂ ಬ್ರುವಾಣಾ ವಿರಹಾತುರಾ ಭೃಶಂ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯಃ ಕೃಷ್ಣವಿಷಕ್ತಮಾನಸಾಃ । ವಿಸೃಜ್ಯ ಲಜ್ಜಾಂ ರುರುದುಃ ಸ್ಮ ಸುಸ್ವರಂ ಗೋವಿನ್ದ ದಾಮೋದರ ಮಾಧವೇತಿ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ವಿಯೋಗದಿಂದ ತುಂಬಿದ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, 'ಗೋವಿಂದ, ದಾಮೋದರ, ಮಾಧವ' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಸ್ತ್ರೀಣಾಮೇವಂ ರುದನ್ತೀನಾಂ ಉದಿತೇ ಸವಿತರ್ಯಥ । ಅಕ್ರೂರಶ್ಚೋದಯಾಮಾಸ ಕೃತಮೈತ್ರಾದಿಕೋ ರಥಮ್

ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಯಿತು. ಅಕ್ರೂರನು ಸ್ನೇಹದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ರಥವನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಾಯಿಸಿದನು.

ಗೋಪಾಸ್ತಮನ್ವಸಜ್ಜನ್ತ ನನ್ದಾದ್ಯಾಃ ಶಕಟೈಸ್ತತಃ । ಆದಾಯೋಪಾಯನಂ ಭೂರಿ ಕುಮ್ಭಾನ್ ಗೋರಸಸಮ್ಭೃತಾನ್

ನಂದನು ಮುಂತಾದ ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಅನೇಕ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು, ಹಾಲು ಮತ್ತು ಅದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಗೋಪ್ಯಶ್ಚ ದಯಿತಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಅನುವ್ರಜ್ಯಾನುರಞ್ಜಿತಾಃ । ಪ್ರತ್ಯಾದೇಶಂ ಭಗವತಃ ಕಾಙ್‌ಕ್ಷನ್ತ್ಯಶ್ಚಾವತಸ್ಥಿರೇ

ಆ ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು. ಭಗವಂತನಿಂದ ಒಂದು ಸೂಚನೆ ಸಿಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶೆಯಿಂದ, ಅವನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡರು.

ತಾಸ್ತಥಾ ತಪ್ಯತೀರ್ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸ್ವಪ್ರಸ್ಥಾಣೇ ಯದೂತ್ತಮಃ । ಸಾನ್ತ್ವಯಾಮಸ ಸಪ್ರೇಮೈಃ ಆಯಾಸ್ಯ ಇತಿ ದೌತ್ಯಕೈಃ

ಅವರು ಹೀಗೆ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಯದುಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ನೋಡಿದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ, 'ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ದೂತರ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು.

ಯಾವದಾಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಕೇತುಃ ಯಾವದ್ರೇಣೂ ರಥಸ್ಯ ಚ । ಅನುಪ್ರಸ್ಥಾಪಿತಾತ್ಮಾನೋ ಲೇಖ್ಯಾನೀವೋಪಲಕ್ಷಿತಾಃ

ಧ್ವಜವು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲವೂ, ರಥದ ಧೂಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೂ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಆಕೃತಿಗಳು ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು.

ತಾ ನಿರಾಶಾ ನಿವವೃತುಃ ಗೋವಿನ್ದವಿನಿವರ್ತನೇ । ವಿಶೋಕಾ ಅಹನೀ ನಿನ್ಯುಃ ಗಾಯನ್ತ್ಯಃ ಪ್ರಿಯಚೇಷ್ಟಿತಮ್

ಗೋವಿಂದನು ಮತ್ತೆ ಬರುವನೆಂಬ ಆಶೆ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಅವರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.

ಭಗವಾನಪಿ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೋ ರಾಮಾಕ್ರೂರಯುತೋ ನೃಪ । ರಥೇನ ವಾಯುವೇಗೇನ ಕಾಲಿನ್ದೀಂ ಅಘನಾಶಿನೀಮ್

ರಾಜನೆ, ಭಗವಂತನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ರೂರನೊಂದಿಗೆ, ವೇಗವಾಗಿ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಪಾಪಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಗೆ ತಲುಪಿದನು.

ತತ್ರೋಪಸ್ಪೃಶ್ಯ ಪಾನೀಯಂ ಪೀತ್ವಾ ಮೃಷ್ಟಂ ಮಣಿಪ್ರಭಮ್ । ವೃಕ್ಷಷಣ್ಡಮುಪವ್ರಜ್ಯ ಸರಾಮೋ ರಥಮಾವಿಶತ್ ಅಕ್ರೂರಸ್ತಾವುಪಾಮನ್ತ್ರ್ಯ ನಿವೇಶ್ಯ ಚ ರಥೋಪರಿ । ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾ ಹ್ರದಮಾಗತ್ಯ ಸ್ನಾನಂ ವಿಧಿವದಾಚರತ್

ಅಲ್ಲಿ, ಅವನು ತೊಳೆದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು, ಆ ಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮರಗಳ ಗುಡಿಸಲಿಗೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ರಥಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಅವರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ರಥದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಕಾಲಿಂದಿಯ ಹೃದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು.

ನಿಮಜ್ಜ್ಯ ತಸ್ಮಿನ್ ಸಲಿಲೇ ಜಪನ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಸನಾತನಮ್ । ತಾವೇವ ದದೃಶೇಽಕ್ರೂರೋ ರಾಮಕೃಷ್ಣೌ ಸಮನ್ವಿತೌ

ಅಕ್ರೂರನು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಶಾಶ್ವತ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದನು.

ತೌ ರಥಸ್ಥೌ ಕಥಮಿಹ ಸುತೌ ಆನಕದುನ್ದುಭೇಃ । ತರ್ಹಿ ಸ್ವಿತ್ ಸ್ಯನ್ದನೇ ನ ಸ್ತ ಇತ್ಯುನ್ಮಜ್ಜ್ಯ ವ್ಯಚಷ್ಟ ಸಃ

ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, 'ಅನಕದುಂದುಭಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಇಲ್ಲಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ? ಅವರು ರಥದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಿದನು.

ತತ್ರಾಪಿ ಚ ಯಥಾಪೂರ್ವಂ ಆಸೀನೌ ಪುನರೇವ ಸಃ । ನ್ಯಮಜ್ಜದ್ ದರ್ಶನಂ ಯನ್ಮೇ ಮೃಷಾ ಕಿಂ ಸಲಿಲೇ ತಯೋಃ

ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ, ಅವರು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಮತ್ತೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅವರೆಂದೂ ಕಂಡದ್ದು ನಿಜವೇ ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳೋ ಎಂದು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಭೂಯಸ್ತತ್ರಾಪಿ ಸೋಽದ್ರಾಕ್ಷೀತ್ ಸ್ತೂಯಮಾನಮಹೀಶ್ವರಮ್ । ಸಿದ್ಧಚಾರಣಗನ್ಧರ್ವೈಃ ಅಸುರೈರ್ನತಕನ್ಧರೈಃ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಅವನು ಮಹಾ ದೇವರನ್ನು ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲು ಬಾಗಿದ ಅಸುರರು ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ಸಹಸ್ರಶಿರಸಂ ದೇವಂ ಸಹಸ್ರಫಣಮೌಲಿನಮ್ । ನೀಲಾಮ್ಬರಂ ವಿಸಶ್ವೇತಂ ಶೃಙ್‌ಗೈಃ ಶ್ವೇತಮಿವ ಸ್ಥಿತಮ್

ಅವನು ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳಿರುವ ದೇವರನ್ನು, ಸಾವಿರ ಹಾವಿನ ಹೂಡಿನ ಕಿರೀಟದೊಂದಿಗೆ, ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಹಿಮಪರ್ವತದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ನೋಡಿದನು.

ತಸ್ಯೋತ್ಸಙ್‌ಗೇ ಘನಶ್ಯಾಮಂ ಪೀತಕೌಶೇಯವಾಸಸಮ್ । ಪುರುಷಂ ಚತುರ್ಭುಜಂ ಶಾನ್ತಂ ಪದ್ಮಪತ್ರಾರುಣೇಕ್ಷಣಮ್

ಅವನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಪೀತಕೌಶೇಯ ಧರಿಸಿದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಿರುವ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ, ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪುರುಷನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಚಾರುಪ್ರಸನ್ನವದನಂ ಚಾರುಹಾಸನಿರೀಕ್ಷಣಮ್ । ಸುಭ್ರೂನ್ನಸಂ ಚರುಕರ್ಣಂ ಸುಕಪೋಲಾರುಣಾಧರಮ್

ಅವನ ಮುಖ ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ನಗುವಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಭ್ರೂಗಳು, ಮೂಗು, ಕಿವಿಗಳು, ಕೆಂಪಾದ ತುಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಗಲ್ಗಳೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು.

ಪ್ರಲಮ್ಬಪೀವರಭುಜಂ ತುಙ್‌ಗಾಂಸೋರಃಸ್ಥಲಶ್ರಿಯಮ್ । ಕಮ್ಬುಕಣ್ಠಂ ನಿಮ್ನನಾಭಿಂ ವಲಿಮತ್ಪಲ್ಲವೋದರಮ್

ಅವನ ಕೈಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿಯೂ ದಪ್ಪವಾಗಿಯೂ, ಎದೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿಯೂ, ಕಂಬದಂತೆ ಕುತ್ತು, ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಮತ್ತು ಮೊಗ್ಗಿನಂತೆ ಮಡಚಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು.

ಬೃಹತ್ಕತಿತತಶ್ರೋಣಿ ಕರಭೋರುದ್ವಯಾನ್ವಿತಮ್ । ಚಾರುಜಾನುಯುಗಂ ಚಾರು ಜಙ್‌ಘಾಯುಗಲಸಂಯುತಮ್

ಅವನ ಕಮರು ಮತ್ತು ಸೊಂಟಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಕಾಲುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದವು.

ತುಙ್‌ಗಗುಲ್ಫಾರುಣನಖ ವ್ರಾತದೀಧಿತಿಭಿರ್ವೃತಮ್ । ನವಾಙ್‌ಗುಲ್ಯಙ್‌ಗುಷ್ಠದಲೈಃ ವಿಲಸತ್ ಪಾದಪಙ್‌ಕಜಮ್

ಅವನ ಗುಳ್ಫಗಳು ಎತ್ತವಾಗಿದ್ದವು, ಕೆಂಪು ನಖಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ಒಂಬತ್ತು ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸುಮಹಾರ್ಹಮಣಿವ್ರಾತ ಕಿರೀಟಕಟಕಾಙ್‌ಗದೈಃ । ಕಟಿಸೂತ್ರಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ ಹಾರನೂಪುರಕುಣ್ಡಲೈಃ

ಅವನು ಅಮೂಲ್ಯ ಮಣಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕಿರೀಟ, ಕಂಗಣ, ಭುಜಬಂಧ, ಕಟಿಸೂತ್ರ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಹಾರ, ನೂಪುರ್ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು.

ಭ್ರಾಜಮಾನಂ ಪದ್ಮಕರಂ ಶಙ್‌ಖಚಕ್ರಗದಾಧರಮ್ । ಶ್ರೀವತ್ಸವಕ್ಷಸಂ ಭ್ರಾಜತ್ ಕೌಸ್ತುಭಂ ವನಮಾಲಿನಮ್

ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನು. ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸದ ಗುರುತು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ ಮತ್ತು ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದನು.

ಸುನನ್ದನನ್ದಪ್ರಮುಖೈಃ ಪರ್ಷದೈಃ ಸನಕಾದಿಭಿಃ । ಸುರೇಶೈರ್ಬ್ರಹ್ಮರುದ್ರಾದ್ಯೈಃ ನವಭಿಶ್ಚ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮೈಃ

ಸುನಂದ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಪರಿಷದ್ಗಳು, ಸನಕ ಮುಂತಾದ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಹಾಗೂ ಒಂಬತ್ತು ಮಹಾನ್ ದ್ವಿಜರು—allರು ಕೂಡಾ ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದರು.

ಪ್ರಹ್ರಾದನಾರದವಸು ಪ್ರಮುಖೈರ್ಭಾಗವತೋತ್ತಮೈಃ । ಸ್ತೂಯಮಾನಂ ಪೃಥಗ್ಭಾವೈಃ ವಚೋಭಿರಮಲಾತ್ಮಭಿಃ

ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ನಾರದ, ವಸು ಮತ್ತು ಇತರ ಭಕ್ತೋತ್ತಮರು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಭಾವದಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ, ಅವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.