ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯದರ್ಚಿತಂ ಬ್ರಹ್ಮಭವಾದಿಭಿಃ ಸುರೈಃ ಶ್ರಿಯಾ ಚ ದೇವ್ಯಾ ಮುನಿಭಿಃ ಸಸಾತ್ವತೈಃ । ಗೋಚಾರಣಾಯಾನುಚರೈಶ್ಚರದ್‌ವನೇ ಯದ್‍ಗೋಪಿಕಾನಾಂ ಕುಚಕುಙ್‌ಕುಮಾಙ್‌ಕಿತಮ್

ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು, ಶ್ರೀದೇವಿ, ಋಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾತ್ವತರು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಪಾದಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ, ಗೋಪಿಯರ ಕುಂಕುಮದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿವೆ.

ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ನೂನಂ ಸುಕಪೋಲನಾಸಿಕಂ ಸ್ಮಿತಾವಲೋಕಾರುಣಕಞ್ಜಲೋಚನಮ್ । ಮುಖಂ ಮುಕುನ್ದಸ್ಯ ಗುಡಾಲಕಾವೃತಂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣಂ ಮೇ ಪ್ರಚರನ್ತಿ ವೈ ಮೃಗಾಃ

ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಮುಕುಂದನ ಸುಂದರ ಕಪೋಲ, ಮೂಗು, ನಗುವಿನ ಚಿತ್ತಾಕರ್ಷಕ ದೃಷ್ಠಿಯುಳ್ಳ ಕಮಲದಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕುಡಿದ ಕೂದಲುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಮುಖದ ಸುತ್ತ ಮೃಗಗಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿವೆ.

ಅಪ್ಯದ್ಯ ವಿಷ್ಣೋರ್ಮನುಜತ್ವಮೀಯುಷೋ ಭಾರಾವತಾರಾಯ ಭುವೋ ನಿಜೇಚ್ಛಯಾ । ಲಾವಣ್ಯಧಾಮ್ನೋ ಭವಿತೋಪಲಮ್ಭನಂ ಮಹ್ಯಂ ನ ನ ಸ್ಯಾತ್ ಫಲಮಞ್ಜಸಾ ದೃಶಃ

ಇಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಬಹುದು. ಆತನು ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ಸೌಂದರ್ಯದ ಸ್ವರೂಪ.

ಯ ಈಕ್ಷಿತಾಹಂರಹಿತೋಽಪ್ಯಸತ್ಸತೋಃ ಸ್ವತೇಜಸಾಪಾಸ್ತತಮೋಭಿದಾಭ್ರಮಃ । ಸ್ವಮಾಯಯಾಽಽತ್ಮನ್ ರಚಿತೈಸ್ತದೀಕ್ಷಯಾ ಪ್ರಾಣಾಕ್ಷಧೀಭಿಃ ಸದನೇಷ್ವಭೀಯತೇ

ನಾನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಆ ಭಗವಂತನು ಅಹಂಕಾರ, ಭೇದದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆತನು ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯ, ಬುದ್ಧಿಯ ಮೂಲಕ ಜೀವಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಯಸ್ಯಾಖಿಲಾಮೀವಹಭಿಃ ಸುಮಙ್‌ಗಲೈಃ ವಾಚೋ ವಿಮಿಶ್ರಾ ಗುಣಕರ್ಮಜನ್ಮಭಿಃ । ಪ್ರಾಣನ್ತಿ ಶುಮ್ಭನ್ತಿ ಪುನನ್ತಿ ವೈ ಜಗತ್ ಯಾಸ್ತದ್ವಿರಕ್ತಾಃ ಶವಶೋಭನಾ ಮತಾಃ

ಭಗವಂತನ ಮಾತುಗಳು, ಅವನ ಗುಣ, ಕರ್ಮ, ಜನ್ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ, ಲೋಕವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಸುತ್ತವೆ, ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರು ಸುಂದರ ಶವಗಳಂತಿದ್ದಾರೆ.

ಸ ಚಾವತೀರ್ಣಃ ಕಿಲ ಸತ್ವತಾನ್ವಯೇ ಸ್ವಸೇತುಪಾಲಾಮರವರ್ಯಶರ್ಮಕೃತ್ । ಯಶೋ ವಿತನ್ವನ್ ವ್ರಜ ಆಸ್ತ ಈಶ್ವರೋ ಗಾಯನ್ತಿ ದೇವಾ ಯದಶೇಷಮಙ್‌ಗಲಮ್

ಆ ಭಗವಂತನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಕಾಯುವ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾ, ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

ತಂ ತ್ವದ್ಯ ನೂನಂ ಮಹತಾಂ ಗತಿಂ ಗುರುಂ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಕಾನ್ತಂ ದೃಶಿಮನ್ಮಹೋತ್ಸವಮ್ । ರೂಪಂ ದಧಾನಂ ಶ್ರಿಯ ಈಪ್ಸಿತಾಸ್ಪದಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯೇ ಮಮಾಸನ್ನುಷಸಃ ಸುದರ್ಶನಾಃ

ಇಂದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಮಹಾತ್ಮರ ಗಮ್ಯ, ಗುರು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಪ್ರಿಯ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾದ, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಆಸೆಯಾದ ರೂಪವನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಅಥಾವರೂಢಃ ಸಪದೀಶಯೋ ರಥಾತ್ ಪ್ರಧಾನಪುಂಸೋಶ್ಚರಣಂ ಸ್ವಲಬ್ಧಯೇ । ಧಿಯಾ ಧೃತಂ ಯೋಗಿಭಿರಪ್ಯಹಂ ಧ್ರುವಂ ನಮಸ್ಯ ಆಭ್ಯಾಂ ಚ ಸಖೀನ್ ವನೌಕಸಃ

ನಂತರ, ಭಗವಂತನು ರಥದಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ, ನಾನು ಸ್ವತಃ ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯೋಗಿಗಳೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅವುಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಕೂಡ ವಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಪ್ಯಙ್‌ಘ್ರಿಮೂಲೇ ಪತಿತಸ್ಯ ಮೇ ವಿಭುಃ ಶಿರಸ್ಯಧಾಸ್ಯನ್ ನಿಜಹಸ್ತಪಙ್‌ಕಜಮ್ । ದತ್ತಾಭಯಂ ಕಾಲಭುಜಾಙ್‌ಗರಂಹಸಾ ಪ್ರೋದ್ವೇಜಿತಾನಾಂ ಶರಣೈಷಿಣಾಂ ಣೃನಾಮ್

ನಾನು ಅವನ ಪಾದದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಾಗ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಕಮಲದಂತೆ ಹಸ್ತವನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡಬಹುದು. ಕಾಲ ರೂಪದ ಹಾವುಗಳಿಂದ ಭಯಗೊಂಡು ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ ಆತ ಭಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಸಮರ್ಹಣಂ ಯತ್ರ ನಿಧಾಯ ಕೌಶಿಕಃ ತಥಾ ಬಲಿಶ್ಚಾಪ ಜಗತ್ತ್ರಯೇನ್ದ್ರತಾಮ್ । ಯದ್ವಾ ವಿಹಾರೇ ವ್ರಜಯೋಷಿತಾಂ ಶ್ರಮಂ ಸ್ಪರ್ಶೇನ ಸೌಗನ್ಧಿಕಗನ್ಧ್ಯಪಾನುದತ್

ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕೌಶಿಕನು ಮತ್ತು ಬಲಿಯೂ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅಥವಾ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಹಸ್ತದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವರ ದಣಿವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು.

ನ ಮಯ್ಯುಪೈಷ್ಯತ್ಯರಿಬುದ್ಧಿಮಚ್ಯುತಃ ಕಂಸಸ್ಯ ದೂತಃ ಪ್ರಹಿತೋಽಪಿ ವಿಶ್ವದೃಕ್ । ಯೋಽನ್ತರ್ಬಹಿಶ್ಚೇತಸ ಏತದೀಹಿತಂ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಈಕ್ಷತ್ಯಮಲೇನ ಚಕ್ಷುಷಾ

ನಾನು ಕಂಸನ ದೂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಚ್ಯುತನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವವನು, ನನ್ನನ್ನು ಶತ್ರುತೆಯಿಂದ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆತನು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಾದರೂ ಹೊರಗಾದರೂ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು.

ಅಪ್ಯಙ್‌ಘ್ರಿಮೂಲೇಽವಹಿತಂ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಂ ಮಾಮೀಕ್ಷಿತಾ ಸಸ್ಮಿತಮಾರ್ದ್ರಯಾ ದೃಶಾ । ಸಪದ್ಯಪಧ್ವಸ್ತಸಮಸ್ತಕಿಲ್ಬಿಷೋ ವೋಢಾ ಮುದಂ ವೀತವಿಶಙ್‌ಕ ಊರ್ಜಿತಾಮ್

ನಾನು ಪಾದದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಮುಗಿದು ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಭಗವಂತನು ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ, ದಯೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಬಹುದು. ಆಗ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಭಯವಿಲ್ಲದ ಮಹಾ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸುಹೃತ್ತಮಂ ಜ್ಞಾತಿಮನನ್ಯದೈವತಂ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ಬೃಹದ್‍ಭ್ಯಾಂ ಪರಿರಪ್ಸ್ಯತೇಽಥ ಮಾಮ್ । ಆತ್ಮಾ ಹಿ ತೀರ್ಥೀಕ್ರಿಯತೇ ತದೈವ ಮೇ ಬನ್ಧಶ್ಚ ಕರ್ಮಾತ್ಮಕ ಉಚ್ಛ್ವಸಿತ್ಯತಃ

ನಂತರ, ಆತನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಬಂಧುವು, ನನಗೆ ಏಕೈಕ ದೇವರು, ತನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆತನು ನನ್ನನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ನನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಬಂಧನವೂ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಲಬ್ಧ್ವಾಙ್‌ಗಸಙ್‌ಗಂ ಪ್ರಣತಂ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಂ ಮಾಂ ವಕ್ಷ್ಯತೇಽಕ್ರೂರ ತತೇತ್ಯುರುಶ್ರವಾಃ । ತದಾ ವಯಂ ಜನ್ಮಭೃತೋ ಮಹೀಯಸಾ ನೈವಾದೃತೋ ಯೋ ಧಿಗಮುಷ್ಯ ಜನ್ಮ ತತ್

ನಾನು ಕೈಮುಗಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನ ಅಂಗಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಭಗವಂತನು, ಅಕ್ರೂರಾ, ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ನಾವು ಮಾನವನಾಗಿ ಜನಿಸಿದರೂ ಅವನು ನಮಗೆ ಗೌರವ ನೀಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಜನ್ಮವೇ ನಿಂದನೀಯ.

ನ ತಸ್ಯ ಕಶ್ಚಿದ್ ದಯಿತಃ ಸುಹೃತ್ತಮೋ ನ ಚಾಪ್ರಿಯೋ ದ್ವೇಷ್ಯ ಉಪೇಕ್ಷ್ಯ ಏವ ವಾ । ತಥಾಪಿ ಭಕ್ತಾನ್ ಭಜತೇ ಯಥಾ ತಥಾ ಸುರದ್ರುಮೋ ಯದ್ವದುಪಾಶ್ರಿತೋಽರ್ಥದಃ

ಆತನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ನೇಹಿತನೋ ಇಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯ, ದ್ವೇಷಪಾತ್ರ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿರುವವರೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ, ದೇವವೃಕ್ಷದಂತೆ, ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸುವವರಿಗೆ ಆತನು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

ಕಿಂ ಚಾಗ್ರಜೋ ಮಾವನತಂ ಯದೂತ್ತಮಃ ಸ್ಮಯನ್ ಪರಿಷ್ವಜ್ಯ ಗೃಹೀತಮಞ್ಜಲೌ । ಗೃಹಂ ಪ್ರವೇಷ್ಯಾಪ್ತಸಮಸ್ತಸತ್ಕೃತಂ ಸಮ್ಪ್ರಕ್ಷ್ಯತೇ ಕಂಸಕೃತಂ ಸ್ವಬನ್ಧುಷು

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ, ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಹಿರಿಯವರು, ಅವನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೈಕಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವನನ್ನು ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಮನೆಗೆ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲ ಗೌರವಗಳನ್ನು ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಕಂಸನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತಯನ್ಕೃಷ್ಣಂ ಶ್ವಫಲ್ಕತನಯೋಽಧ್ವನಿ । ರಥೇನ ಗೋಕುಲಂ ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಸೂರ್ಯಶ್ಚಾಸ್ತಗಿರಿಂ ನೃಪ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ವಫಲ್ಕನ ಮಗನು ರಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ಸೂರ್ಯನು ಪಶ್ಚಿಮ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿದಂತೆ, ಗೋಕುಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ಪದಾನಿ ತಸ್ಯಾಖಿಲಲೋಕಪಾಲ ಕಿರೀಟಜುಷ್ಟಾಮಲಪಾದರೇಣೋಃ । ದದರ್ಶ ಗೋಷ್ಠೇ ಕ್ಷಿತಿಕೌತುಕಾನಿ ವಿಲಕ್ಷಿತಾನ್ಯಬ್ಜಯವಾಙ್‌ಕುಶಾದ್ಯೈಃ

ಅವನು ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಕಿರೀಟಗಳಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಧೂಳಿಯ ಗುರುತುಗಳಾದ ಕಮಲ, ಜೋಳದ ಕಾಳು, ಅಂಕುಶ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತದ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದವಿವೃದ್ಧಸಮ್ಭ್ರಮಃ ಪ್ರೇಮ್ಣೋರ್ಧ್ವರೋಮಾಶ್ರುಕಲಾಕುಲೇಕ್ಷಣಃ । ರಥಾದವಸ್ಕನ್ದ್ಯ ಸ ತೇಷ್ವಚೇಷ್ಟತ ಪ್ರಭೋರಮೂನ್ಯಙ್‌ಘ್ರಿರಜಾಂಸ್ಯಹೋ ಇತಿ

ಆ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಆನಂದವೂ ಭಕ್ತಿಯ ಭಯವೂ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ರೋಮಾಂಚನದಿಂದ ಅವನ ದೇಹ ನಡುಗಿತು. ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ಅವನು ಆ ಪಾದಧೂಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, 'ಅಯ್ಯೋ! ಇದು ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಧೂಳಿ!' ಎಂದು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ದೇಹಂಭೃತಾಮಿಯಾನರ್ಥೋ ಹಿತ್ವಾ ದಮ್ಭಂ ಭಿಯಂ ಶುಚಮ್ । ಸನ್ದೇಶಾದ್ಯೋ ಹರೇರ್ಲಿಙ್‌ಗ ದರ್ಶನಶ್ರವಣಾದಿಭಿಃ

ದೇಹವಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಅಹಂಕಾರ, ಭಯ, ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು ದೊಡ್ಡ ಲಾಭ. ಅದು ಹರಿಯವರ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತು ಇತರ ಸಂಪರ್ಕಗಳಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ದದರ್ಶ ಕೃಷ್ಣಂ ರಾಮಂ ಚ ವ್ರಜೇ ಗೋದೋಹನಂ ಗತೌ । ಪೀತನೀಲಾಮ್ಬರಧರೌ ಶರದಮ್ಬುರಹೇಕ್ಷಣೌ

ಅವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ರಾಮನನ್ನೂ, ಹಾಲು ದೋಹನದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನೋಡಿದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹಳದಿ ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದಂತೆ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದವು.

ಕಿಶೋರೌ ಶ್ಯಾಮಲಶ್ವೇತೌ ಶ್ರೀನಿಕೇತೌ ಬೃಹದ್‍ಭುಜೌ । ಸುಮುಖೌ ಸುನ್ದರವರೌ ಬಲದ್ವಿರದವಿಕ್ರಮೌ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಯುವಕರು, ಒಬ್ಬನು ಕಪ್ಪು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಬಿಳಿ, ಸುಂದರತೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ಭುಜಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖಗಳು, ಅದ್ಭುತ ರೂಪಗಳು, ಮತ್ತು ಯುವ ಆನೆಯ ಶಕ್ತಿಯೂ ನಡೆಯೂ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು.

ಧ್ವಜವಜ್ರಾಙ್‌ಕುಶಾಮ್ಭೋಜೈಃ ಚಿಹ್ನಿತೈರಙ್‌ಘ್ರಿಭಿರ್ವ್ರಜಮ್ । ಶೋಭಯನ್ತೌ ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಸಾನುಕ್ರೋಶಸ್ಮಿತೇಕ್ಷಣೌ

ಧ್ವಜ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಕಮಲ ಮುಂತಾದ ಗುರುತುಗಳಿರುವ ಪಾದಗಳಿಂದ ಮಹಾತ್ಮರು ವ್ರಜವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗಳು ಮುಗುಳುನಗುವ ಮತ್ತು ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು.

ಉದಾರರುಚಿರಕ್ರೀಡೌ ಸ್ರಗ್ವಿಣೌ ವನಮಾಲಿನೌ । ಪುಣ್ಯಗನ್ಧಾನುಲಿಪ್ತಾಙ್‌ಗೌ ಸ್ನಾತೌ ವಿರಜವಾಸಸೌ

ಅವರು ಉದಾರರಾದವರು, ಸುಂದರವಾದ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು, ಹೂವಿನ ಹಾರ ಮತ್ತು ಕಾಡುಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ್ದರು, ಪವಿತ್ರ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ದೇಹವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿದ್ದರು, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಶುಭ್ರವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಪ್ರಧಾನಪುರುಷಾವಾದ್ಯೌ ಜಗದ್ಧೇತೂ ಜಗತ್ಪತೀ । ಅವತೀರ್ಣೌ ಜಗತ್ಯರ್ಥೇ ಸ್ವಾಂಶೇನ ಬಲಕೇಶವೌ

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಪುರುಷರು, ಜಗತ್ತಿನ ಕಾರಣರೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರೂ, ಭೂಮಿಯ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಭಾಗದಿಂದ ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ದಿಶೋ ವಿತಿಮಿರಾ ರಾಜನ್ ಕುರ್ವಾಣೌ ಪ್ರಭಯಾ ಸ್ವಯಾ । ಯಥಾ ಮಾರಕತಃ ಶೈಲೋ ರೌಪ್ಯಶ್ಚ ಕನಕಾಚಿತೌ

ರಾಜನೇ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಪಚ್ಚೆಗಲ್ಲಿನ ಬೆಟ್ಟ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಥಾತ್ ತೂರ್ಣಂ ಅವಪ್ಲುತ್ಯ ಸೋಽಕ್ರೂರಃ ಸ್ನೇಹವಿಹ್ವಲಃ । ಪಪಾತ ಚರಣೋಪಾನ್ತೇ ದಣ್ಡವತ್ ರಾಮಕೃಷ್ಣಯೋಃ

ಅಕ್ರೂರನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ರಥದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಇಳಿದು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರ ಪಾದಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತಾಗಿ ಬಿದ್ದನು.

ಭಗವದ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದ ಬಾಷ್ಪಪರ್ಯಾಕುಲೇಕ್ಷಣಃ । ಪುಲಕಚಿತಾಙ್‌ಗ ಔತ್ಕಣ್ಠ್ಯಾತ್ ಸ್ವಾಖ್ಯಾನೇ ನಾಶಕನ್ ನೃಪ

ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಿದ ಆನಂದದಿಂದ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಗಿ, ಬಹಳ ಆತುರದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ.

ಭಗವಾನ್ ತಮಭಿಪ್ರೇತ್ಯ ರಥಾಙ್‌ಗಾಙ್‌ಕಿತಪಾಣಿನಾ । ಪರಿರೇಭೇಽಭ್ಯುಪಾಕೃಷ್ಯ ಪ್ರೀತಃ ಪ್ರಣತವತ್ಸಲಃ

ಭಗವಂತನು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ರಥಚಕ್ರದ ಗುರುತು ಇರುವ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಭಕ್ತರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಅವರು.