ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆತ್ಮನಾಽಽತ್ಮಾಶ್ರಯಃ ಪೂರ್ವಂ ಮಾಯಯಾ ಸಸೃಜೇ ಗುಣಾನ್ । ತೈರಿದಂ ಸತ್ಯಸಙ್‌ಕಲ್ಪಃ ಸೃಜಸ್ಯತ್ಸ್ಯವಸೀಶ್ವರಃ

ನೀನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪನಾದ ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತೀ.

ಸ ತ್ವಂ ಭೂಧರಭೂತಾನಾಂ ದೈತ್ಯಪ್ರಮಥರಕ್ಷಸಾಮ್ । ಅವತೀರ್ಣೋ ವಿನಾಶಾಯ ಸಾಧುನಾಂ ರಕ್ಷಣಾಯ ಚ

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಭಾರವಾದ ದೈತ್ಯರು, ಪೀಡಕರು, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ಇಳಿದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ.

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ತೇ ನಿಹತೋ ದೈತ್ಯೋ ಲೀಲಯಾಯಂ ಹಯಾಕೃತಿಃ । ಯಸ್ಯ ಹೇಷಿತಸನ್ತ್ರಸ್ತಾಃ ತ್ಯಜನ್ತ್ಯನಿಮಿಷಾ ದಿವಮ್

ಶುಭವಾಗಲಿ, ಕುದುರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ದೈತ್ಯನು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಅವನ ಹಿಂಚು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಭಯಪಟ್ಟು, ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಚಾಣೂರಂ ಮುಷ್ಟಿಕಂ ಚೈವ ಮಲ್ಲಾನನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಹಸ್ತಿನಮ್ । ಕಂಸಂ ಚ ನಿಹತಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯೇ ಪರಶ್ವೋಽಹನಿ ತೇ ವಿಭೋ

ಪ್ರಭು, ನಾಳೆ ಅಥವಾ ನಾಡಿದಿನ ನಾನು ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಇತರ ಮಲ್ಲರು, ಆನೆ ಮತ್ತು ಕಂಸನನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ತಸ್ಯಾನು ಶಙ್‌ಖಯವನ ಮುರಾಣಾಂ ನರಕಸ್ಯ ಚ । ಪಾರಿಜಾತಾಪಹರಣಂ ಇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಚ ಪರಾಜಯಮ್

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಶಂಖ, ಯವನ, ಮುರ, ನರಕನ ಸಂಹಾರ, ಪಾರಿಜಾತ ಹೂವನ್ನು ಕದಿಯುವುದು, ಇಂದ್ರನ ಸೋಲು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಉದ್ವಾಹಂ ವೀರಕನ್ಯಾನಾಂ ವೀರ್ಯಶುಲ್ಕಾದಿಲಕ್ಷಣಮ್ । ನೃಗಸ್ಯ ಮೋಕ್ಷಣಂ ಶಾಪಾದ್ ದ್ವಾರಕಾಯಾಂ ಜಗತ್ಪತೇ

ವೀರಕನ್ಯೆಗಳ ವಿವಾಹ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯರು, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಂಡ ನೃಗನ ಉದ್ಧಾರ, ಜಗತ್ಪತಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ.

ಸ್ಯಮನ್ತಕಸ್ಯ ಚ ಮಣೇಃ ಆದಾನಂ ಸಹ ಭಾರ್ಯಯಾ । ಮೃತಪುತ್ರಪ್ರದಾನಂ ಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಯ ಸ್ವಧಾಮತಃ

ಸ್ಯಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಪಡೆದು, ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಧಾಮದಿಂದ ಮರಳಿ ಕೊಡುವುದು.

ಪೌಣ್ಡ್ರಕಸ್ಯ ವಧಂ ಪಶ್ಚಾತ್ ಕಾಶಿಪುರ್ಯಾಶ್ಚ ದೀಪನಮ್ । ದನ್ತವಕ್ರಸ್ಯ ನಿಧನಂ ಚೈದ್ಯಸ್ಯ ಚ ಮಹಾಕ್ರತೌ

ಪೌಂಡ್ರಕನ ವಧೆ, ಕಾಶಿಪುರಿಯನ್ನು ಸುಡುವುದು, ದಂತವಕ್ರನ ಸಂಹಾರ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಚೇದ್ಯನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನ ಮರಣ.

ಯಾನಿ ಚಾನ್ಯಾನಿ ವೀರ್ಯಾಣಿ ದ್ವಾರಕಾಮಾವಸನ್ ಭವಾನ್ । ಕರ್ತಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯಹಂ ತಾನಿ ಗೇಯಾನಿ ಕವಿಭಿರ್ಭುವಿ

ಪ್ರಭು, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ನೀನು ಮಾಡುವ ಇತರ ವೀರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಥ ತೇ ಕಾಲರೂಪಸ್ಯ ಕ್ಷಪಯಿಷ್ಣೋರಮುಷ್ಯ ವೈ । ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀನಾಂ ನಿಧನಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯರ್ಜುನಸಾರಥೇಃ

ಈಗ ನಾನು ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾದ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ತನ್ನ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಆತನಿಂದ ಈ ಸೇನೆಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ.

( ಮಿಶ್ರ ) ವಿಶುದ್ಧವಿಜ್ಞಾನಘನಂ ಸ್ವಸಂಸ್ಥಯಾ ಸಮಾಪ್ತಸರ್ವಾರ್ಥಮಮೋಘವಾಞ್ಛಿತಮ್ । ಸ್ವತೇಜಸಾ ನಿತ್ಯನಿವೃತ್ತಮಾಯಾ ಗುಣಪ್ರವಾಹಂ ಭಗವನ್ತಮೀಮಹಿ

ನಾವು ಶುದ್ಧವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿರುವ, ಯಾವ ಆಸೆಗಳೂ ವಿಫಲವಾಗದ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವ, ಗುಣಗಳ ಹರಿವಿಗೆ ಮೂಲವಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತ್ವಾಮೀಶ್ವರಂ ಸ್ವಾಶ್ರಯಮಾತ್ಮಮಾಯಯಾ ವಿನಿರ್ಮಿತಾಶೇಷವಿಶೇಷಕಲ್ಪನಮ್ । ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಮದ್ಯಾತ್ತಮನುಷ್ಯವಿಗ್ರಹಂ ನತೋಽಸ್ಮಿ ಧುರ್ಯಂ ಯದುವೃಷ್ಣಿಸಾತ್ವತಾಮ್

ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಈಶ್ವರ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನು, ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಿನಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏವಂ ಯದುಪತಿಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಭಾಗವತಪ್ರವರೋ ಮುನಿಃ । ಪ್ರಣಿಪತ್ಯಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತೋ ಯಯೌ ತದ್ದರ್ಶನೋತ್ಸವಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಯದುಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಹೋದನು.

ಭಗವಾನಪಿ ಗೋವಿನ್ದೋ ಹತ್ವಾ ಕೇಶಿನಮಾಹವೇ । ಪಶೂನಪಾಲಯತ್ ಪಾಲೈಃ ಪ್ರೀತೈರ್ವ್ರಜಸುಖಾವಹಃ

ಆ ಭಗವಂತನಾದ ಗೋವಿಂದನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೇಶಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಸುಖವನ್ನು ತಂದನು.

ಏಕದಾ ತೇ ಪಶೂನ್ ಪಾಲಾಃನ್ ಚಾರಯನ್ತೋಽದ್ರಿಸಾನುಷು । ಚಕ್ರುರ್ನಿಲಾಯನಕ್ರೀಡಾಃ ಚೋರಪಾಲಾಪದೇಶತಃ

ಒಂದು ದಿನ ಗೋಪರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರು ಎಂಬಂತೆ ವಿಭಜಿಸಿ, ಅಡಗಾಟ ಆಟವಾಡಿದರು.

ತತ್ರಾಸನ್ಕತಿಚಿಚ್ಚೋರಾಃ ಪಾಲಾಶ್ಚ ಕತಿಚಿನ್ನೃಪ । ಮೇಷಾಯಿತಾಶ್ಚ ತತ್ರೈಕೇ ವಿಜಹ್ರುರಕುತೋಭಯಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಳ್ಳರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಗೋಪರಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕುರಿಗಳಾಗಿ ಆಟವಾಡಿದರು; ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಮಯಪುತ್ರೋ ಮಹಾಮಾಯೋ ವ್ಯೋಮೋ ಗೋಪಾಲವೇಷಧೃಕ್ । ಮೇಷಾಯಿತಾನಪೋವಾಹ ಪ್ರಾಯಶ್ಚೋರಾಯಿತೋ ಬಹೂನ್

ಮಾಯೆಯ ಮಗನಾದ ಮಹಾಮಾಯಿಯು, ವ್ಯೋಮನು, ಗೋಪರ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಕುರಿಗಳ ನಾಯಕನಾಗಿ ನಟನೆ ಮಾಡಿ, ಬಹಳಷ್ಟು ಕಳ್ಳರಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಗಿರಿದರ್ಯಾಂ ವಿನಿಕ್ಷಿಪ್ಯ ನೀತಂ ನೀತಂ ಮಹಾಸುರಃ । ಶಿಲಯಾ ಪಿದಧೇ ದ್ವಾರಂ ಚತುಃಪಞ್ಚಾವಶೇಷಿತಾಃ

ಆ ಮಹಾಸುರನು ಅವರನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಗುಹೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ನಾಲ್ಕು ಐದು ಜನರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬಾಗಿಲನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದನು.

ತಸ್ಯ ತತ್ಕರ್ಮ ವಿಜ್ಞಾಯ ಕೃಷ್ಣಃ ಶರಣದಃ ಸತಾಮ್ । ಗೋಪಾನ್ ನಯನ್ತಂ ಜಗ್ರಾಹ ವೃಕಂ ಹರಿರಿವೌಜಸಾ

ಅವನ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಗೋಪರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಸಿಂಹವು ಕೋತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಬಲದಿಂದ ಹಿಡಿದನು.

ಸ ನಿಜಂ ರೂಪಮಾಸ್ಥಾಯ ಗಿರೀನ್ದ್ರಸದೃಶಂ ಬಲೀ । ಇಚ್ಛನ್ ವಿಮೋಕ್ತುಮಾತ್ಮಾನಂ ನಾಶಕ್ನೋದ್ ಗ್ರಹಣಾತುರಃ

ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ ಭಯಾನಕನಾಗಿ ಬಲ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೂ, ಬಂಧನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ತಂ ನಿಗೃಹ್ಯಾಚ್ಯುತೋ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ಪಾತಯಿತ್ವಾ ಮಹೀತಲೇ । ಪಶ್ಯತಾಂ ದಿವಿ ದೇವಾನಾಂ ಪಶುಮಾರಮಮಾರಯತ್

ಅಚ್ಯುತನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದು, ದೇವತೆಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಂದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು.

ಗುಹಾಪಿಧಾನಂ ನಿರ್ಭಿದ್ಯ ಗೋಪಾನ್ ನಿಃಸಾರ್ಯ ಕೃಚ್ಛ್ರತಃ । ಸ್ತೂಯಮಾನಃ ಸುರೈರ್ಗೋಪೈಃ ಪ್ರವಿವೇಶ ಸ್ವಗೋಕುಲಮ್

ಗುಹೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಡೆದು, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗೋಪರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ವ್ಯೋಮಾಸುರವಧೋ ನಾಮ ಸಪ್ತತ್ರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಹೀಗೆ ಪರಮಹಂಸರಿಗಾಗಿ ರಚಿಸಲಾದ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ 'ವ್ಯೋಮಾಸುರ ವಧೆ' ಎಂಬ ಮೂವತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಕಂಸಾಜ್ಞಯಾ ರಾಮಕೃಷ್ಣೌ ಮಥುರಾಂ ಆನೇತುಂ ಅಕ್ರೂರಸ್ಯ ನನ್ದಗೋಕುಲಂ ಪ್ರತಿ ಗಮನಂ ತತ್ರ ರಾಮಕೃಷ್ಣದ್ವಾರಾ ತಸ್ಯ ಸತ್ಕಾರಶ್ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಅಕ್ರೂರೋಽಪಿ ಚ ತಾಂ ರಾತ್ರಿಂ ಮಧುಪುರ್ಯಾಂ ಮಹಾಮತಿಃ । ಉಷಿತ್ವಾ ರಥಮಾಸ್ಥಾಯ ಪ್ರಯಯೌ ನನ್ದಗೋಕುಲಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅಕ್ರೂರನು ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಧುರೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿ, ನಂದಗೋಕುಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ಗಚ್ಛನ್ ಪಥಿ ಮಹಾಭಾಗೋ ಭಗವತ್ಯಮ್ಬುಜೇಕ್ಷಣೇ । ಭಕ್ತಿಂ ಪರಾಮುಪಗತ ಏವಮೇತದಚಿನ್ತಯತ್

ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ಅವನು, ಭಗವಂತನಾದ ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವವನ ಮೇಲೆ ಗಾಢ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದನು.

ಕಿಂ ಮಯಾಽಽಚರಿತಂ ಭದ್ರಂ ಕಿಂ ತಪ್ತಂ ಪರಮಂ ತಪಃ । ಕಿಂ ವಾಥಾಪ್ಯರ್ಹತೇ ದತ್ತಂ ಯದ್ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯದ್ಯ ಕೇಶವಮ್

ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೇನೆ, ಅಥವಾ ಯಾರು ಅರ್ಹನಿಗೆ ಯಾವ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ, ಇಂದು ನಾನು ಕೇಶವನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ?

ಮಮೈತದ್ ದುರ್ಲಭಂ ಮನ್ಯೇ ಉತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕದರ್ಶನಮ್ । ವಿಷಯಾತ್ಮನೋ ಯಥಾ ಬ್ರಹ್ಮ ಕೀರ್ತನಂ ಶೂದ್ರಜನ್ಮನಃ

ಈ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತನಾದ ಶೂದ್ರನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಅಪರೂಪವಾದಂತೆ.

ಮೈವಂ ಮಮಾಧಮಸ್ಯಾಪಿ ಸ್ಯಾದೇವಾಚ್ಯುತದರ್ಶನಮ್ । ಹ್ರಿಯಮಾಣಃ ಕಲನದ್ಯಾ ಕ್ವಚಿತ್ತರತಿ ಕಶ್ಚನ

ನನ್ನಂತಹ ಪಾತಕಿಗೆ ಕೂಡ ಅಚ್ಯುತನ ದರ್ಶನ ಸಿಗದೆ ಹೋದರೆ ಅದು ಆಗಬಾರದು. ಕಾಲನದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವವನೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಡ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.

ಮಮಾದ್ಯಾಮಙ್‌ಗಲಂ ನಷ್ಟಂ ಫಲವಾಂಶ್ಚೈವ ಮೇ ಭವಃ । ಯನ್ನಮಸ್ಯೇ ಭಗವತೋ ಯೋಗಿಧ್ಯೇಯಾಂಘ್ರಿಪಙ್‌ಕಜಮ್

ಇಂದು ನನ್ನ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೂರವಾಗಿದೆ, ನನ್ನ ಜನ್ಮವೂ ಫಲವಂತವಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ ಭಗವಂತನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.