ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಮಾದಿಶ್ಯ ಚಾಕ್ರೂರಂ ಮನ್ತ್ರಿಣಶ್ಚ ವಿಷೃಜ್ಯ ಸಃ । ಪ್ರವಿವೇಶ ಗೃಹಂ ಕಂಸಃ ತಥಾಕ್ರೂರಃ ಸ್ವಮಾಲಯಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಅಕ್ರೂರನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಕಂಸನು ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಕ್ರೂರನು ಕೂಡ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಕೇಶಿವಧಃ; ನಾರದಕೃತಂ ಭಗವತಸ್ತವನಂ ನಿಲಾಯನ ಕ್ರೀಡಾಯಾಂ ವ್ಯೋಮಾಸುರವಧಶ್ಚ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಮಿಶ್ರ ) ಕೇಶೀ ತು ಕಂಸಪ್ರಹಿತಃ ಖುರೈರ್ಮಹೀಂ ಮಹಾಹಯೋ ನಿರ್ಜರಯನ್ಮನೋಜವಃ । ಸಟಾವಧೂತಾಭ್ರವಿಮಾನಸಙ್‌ಕುಲಂ ಕುರ್ವನ್ನಭೋ ಹೇಷಿತಭೀಷಿತಾಖಿಲಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಆಗ ಕಂಸನು ಕಳಿಸಿದ, ಮನದಷ್ಟು ವೇಗದ ಮಹಾ ಕುದುರೆ ಕೇಶಿ ತನ್ನ ಹೋಳಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದನು. ಅದರ ಕಂಬಳಿನಿಂದ ಆಕಾಶವೂ ನಡುಗಿತು; ಅದರ ಕಿರುಚಾಟದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಭಯಭೀತರಾದರು.

ವಿಶಾಲನೇತ್ರೋ ವಿಕಟಾಸ್ಯಕೋಟರೋ ಬೃಹದ್‌ಗಲೋ ನೀಲಮಹಾಮ್ಬುದೋಪಮಃ । ದುರಾಶಯಃ ಕಂಸಹಿತಂ ಚಿಕೀರ್ಷುಃ ವ್ರಜಂ ಸ ನಮ್ದಸ್ಯ ಜಗಾಮ ಕಮ್ಪಯನ್

ಆ ಕೇಶಿಗೆ ಅಗಾಧವಾದ ಕಣ್ಣು, ಭಯಾನಕವಾದ ಬಾಯಿ, ದೊಡ್ಡ ಕುತ್ತಿಗೆ, ಮೇಘದಂತೆ ಕಪ್ಪು ಮೈ, ಕೆಟ್ಟ ಉದ್ದೇಶವಿದ್ದವನು, ಕಂಸನಿಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಲು ನಂದನ ವೃಜವನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋದನು.

ತಂ ತ್ರಾಸಯನ್ತಂ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಗೋಕುಲಂ ತದ್ಧೇಷಿತೈರ್ವಾಲವಿಘೂರ್ಣಿತಾಮ್ಬುದಮ್ । ಆತ್ಮಾನಮಾಜೌ ಮೃಗಯನ್ತಮಗ್ರಣೀಃ ಉಪಾಹ್ವಯತ್ ಸ ವ್ಯನದನ್ ಮೃಗೇನ್ದ್ರವತ್

ಅವನ ಕಿರುಚಾಟದಿಂದ ಮತ್ತು ಬಾಲದ ಅಲುಗಾಟದಿಂದ ಮೇಘಗಳು ನಡುಗಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನ ಗೋಕುಲವನ್ನು ಭಯಭೀತಗೊಳಿಸಿದ ಆ ಕೇಶಿಯನ್ನು, ಗೋವಳದ ನಾಯಕನಾದ ಭಗವಂತನು ಸಿಂಹದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ಸ ತಂ ನಿಶಾಮ್ಯಾಭಿಮುಖೋ ಮಖೇನ ಖಂ ಪಿಬನ್ನಿವಾಭ್ಯದ್ರವದತ್ಯಮರ್ಷಣಃ । ಜಘಾನ ಪದ್‍ಭ್ಯಾಮರವಿನ್ದಲೋಚನಂ ದುರಾಸದಶ್ಚಣ್ಡಜವೋ ದುರತ್ಯಯಃ

ಅವನನ್ನು ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಿನಿಂದ ಕೋಪದಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಕುಡಿಯಲು ಹೊರಟವನಂತೆ ದೌಡಾಯಿಸಿ, ಅದ್ಭುತ ವೇಗದ, ಯಾರಿಗೂ ಎದುರಾಗದ ಕೇಶಿಯು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

ತದ್ ವಞ್ಚಯಿತ್ವಾ ತಮಧೋಕ್ಷಜೋ ರುಷಾ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ದೋರ್ಭ್ಯಾಂ ಪರಿವಿಧ್ಯ ಪಾದಯೋಃ । ಸಾವಜ್ಞಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಧನುಃಶತಾನ್ತರೇ ಯಥೋರಗಂ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯಸುತೋ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಃ

ಆದರೆ ಅದ್ಭುತ ಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿಸಿ, ಅವಮಾನದಿಂದ ಶತಧನುಸ್ಸು ದೂರ ಎಸೆದನು. ಅದು ಗರುಡನು ಹಾವನ್ನು ಎಸೆದಂತೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಸಃ ಲಬ್ಧಸಂಜ್ಞಃ ಪುನರುತ್ಥಿತೋ ರುಷಾ ವ್ಯಾದಾಯ ಕೇಶೀ ತರಸಾಽಽಪತದ್ಧರಿಮ್ । ಸೋಽಪ್ಯಸ್ಯ ವಕ್ತ್ರೇ ಭುಜಮುತ್ತರಂ ಸ್ಮಯನ್ ಪ್ರವೇಶಯಾಮಾಸ ಯಥೋರಗಂ ಬಿಲೇ

ಮತ್ತೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಿದೆ ಕೇಶಿ ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದು, ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯನ್ನು ಬಾಯನ್ನು ತೆರೆದು ಹೋರಾಡಲು ಬಂದನು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಅವನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾವೊಂದು ಬಿಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಹಾಕಿದನು.

ದನ್ತಾ ನಿಪೇತುರ್ಭಗವದ್‍ಭುಜಸ್ಪೃಶಃ ತೇ ಕೇಶಿನಸ್ತಪ್ತಮಯಸ್ಪೃಶೋ ಯಥಾ । ಬಾಹುಶ್ಚ ತದ್ದೇಹಗತೋ ಮಹಾತ್ಮನೋ ಯಥಾಽಽಮಯಃ ಸಂವವೃಧೇ ಉಪೇಕ್ಷಿತಃ

ಭಗವಂತನ ಬಾಹು ಅವನ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವು ಬಿಸಿಯಾದ ಕಬ್ಬಿಣದಂತೆ ಬಿದ್ದುಹೋದವು. ಮಹಾತ್ಮನ ಬಾಹು ಅವನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಹೋದಾಗ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಪಳಿಯಂತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಯಿತು.

ಸಮೇಧಮಾನೇನ ಸ ಕೃಷ್ಣಬಾಹುನಾ ನಿರುದ್ಧವಾಯುಶ್ಚರಣಾಂಶ್ಚ ವಿಕ್ಷಿಪನ್ । ಪ್ರಸ್ವಿನ್ನಗಾತ್ರಃ ಪರಿವೃತ್ತಲೋಚನಃ ಪಪಾತ ಲೇಣ್ಡಂ ವಿಸೃಜನ್ ಕ್ಷಿತೌ ವ್ಯಸುಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಹು ಅವನೊಳಗೆ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಾಗ, ಉಸಿರಾಟ ಅಡಗಿಹೋಗಿ, ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಬೆವರು ತುಂಬಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ತಿರುಗಿ, ಕೇಶಿ ರಕ್ತವನ್ನು ಉಗಿದು, ಪ್ರಾಣವಿಟ್ಟು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.

ತದ್ದೇಹತಃ ಕರ್ಕಟಿಕಾಫಲೋಪಮಾದ್ ವ್ಯಸೋರಪಾಕೃಷ್ಯ ಭುಜಂ ಮಹಾಭುಜಃ । ಅವಿಸ್ಮಿತೋಽಯತ್‍ನಹತಾರಿರುತ್ಸ್ಮಯೈಃ ಪ್ರಸೂನವರ್ಷೈರ್ದಿವಿಷದ್‌ಭಿರೀಡಿತಃ

ಆ ಕೇಶಿಯ ದೇಹವು ಕರ್ಕಟಿಕಾಫಲದಂತೆ ಇದ್ದಾಗ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದನು. ಶತ್ರುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೂ, ಹೆಮ್ಮೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದು ಗೌರವಿಸಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ದೇವರ್ಷಿರುಪಸಙ್‌ಗಮ್ಯ ಭಾಗವತಪ್ರವರೋ ನೃಪ । ಕೃಷ್ಣಮಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಾಣಂ ರಹಸ್ಯೇತದಭಾಷತ

ರಾಜನೇ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೇವರ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಪವಿತ್ರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಈ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣಾಪ್ರಮೇಯಾತ್ಮನ್ ಯೋಗೇಶ ಜಗದೀಶ್ವರ । ವಾಸುದೇವಾಖಿಲಾವಾಸ ಸಾತ್ವತಾಂ ಪ್ರವರ ಪ್ರಭೋ

ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, comprehensionಗೆ ಅಸಾಧ್ಯನಾದಾತ್ಮ, ಯೋಗದೇಶ, ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯ, ವಾಸುದೇವ, ಎಲ್ಲರ ನಿವಾಸ, ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಪ್ರಭು!

ತ್ವಮಾತ್ಮಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಏಕೋ ಜ್ಯೋತಿರಿವೈಧಸಾಮ್ । ಗೂಢೋ ಗುಹಾಶಯಃ ಸಾಕ್ಷೀ ಮಹಾಪುರುಷ ಈಶ್ವರಃ

ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಬೆಳಕು, ಹೃದಯದ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತನಾಗಿ ಇರುವ ಸಾಕ್ಷಿ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಈಶ್ವರ.

ಆತ್ಮನಾಽಽತ್ಮಾಶ್ರಯಃ ಪೂರ್ವಂ ಮಾಯಯಾ ಸಸೃಜೇ ಗುಣಾನ್ । ತೈರಿದಂ ಸತ್ಯಸಙ್‌ಕಲ್ಪಃ ಸೃಜಸ್ಯತ್ಸ್ಯವಸೀಶ್ವರಃ

ನೀನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪನಾದ ನೀನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತೀ.

ಸ ತ್ವಂ ಭೂಧರಭೂತಾನಾಂ ದೈತ್ಯಪ್ರಮಥರಕ್ಷಸಾಮ್ । ಅವತೀರ್ಣೋ ವಿನಾಶಾಯ ಸಾಧುನಾಂ ರಕ್ಷಣಾಯ ಚ

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಭಾರವಾದ ದೈತ್ಯರು, ಪೀಡಕರು, ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು, ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನೀನು ಇಳಿದು ಬಂದಿದ್ದೀಯ.

ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ತೇ ನಿಹತೋ ದೈತ್ಯೋ ಲೀಲಯಾಯಂ ಹಯಾಕೃತಿಃ । ಯಸ್ಯ ಹೇಷಿತಸನ್ತ್ರಸ್ತಾಃ ತ್ಯಜನ್ತ್ಯನಿಮಿಷಾ ದಿವಮ್

ಶುಭವಾಗಲಿ, ಕುದುರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ದೈತ್ಯನು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಅವನ ಹಿಂಚು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಭಯಪಟ್ಟು, ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದವರು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಚಾಣೂರಂ ಮುಷ್ಟಿಕಂ ಚೈವ ಮಲ್ಲಾನನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಹಸ್ತಿನಮ್ । ಕಂಸಂ ಚ ನಿಹತಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯೇ ಪರಶ್ವೋಽಹನಿ ತೇ ವಿಭೋ

ಪ್ರಭು, ನಾಳೆ ಅಥವಾ ನಾಡಿದಿನ ನಾನು ಚಾಣೂರ, ಮುಷ್ಟಿಕ, ಇತರ ಮಲ್ಲರು, ಆನೆ ಮತ್ತು ಕಂಸನನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ತಸ್ಯಾನು ಶಙ್‌ಖಯವನ ಮುರಾಣಾಂ ನರಕಸ್ಯ ಚ । ಪಾರಿಜಾತಾಪಹರಣಂ ಇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಚ ಪರಾಜಯಮ್

ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಶಂಖ, ಯವನ, ಮುರ, ನರಕನ ಸಂಹಾರ, ಪಾರಿಜಾತ ಹೂವನ್ನು ಕದಿಯುವುದು, ಇಂದ್ರನ ಸೋಲು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಉದ್ವಾಹಂ ವೀರಕನ್ಯಾನಾಂ ವೀರ್ಯಶುಲ್ಕಾದಿಲಕ್ಷಣಮ್ । ನೃಗಸ್ಯ ಮೋಕ್ಷಣಂ ಶಾಪಾದ್ ದ್ವಾರಕಾಯಾಂ ಜಗತ್ಪತೇ

ವೀರಕನ್ಯೆಗಳ ವಿವಾಹ, ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯರು, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಂಡ ನೃಗನ ಉದ್ಧಾರ, ಜಗತ್ಪತಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ.

ಸ್ಯಮನ್ತಕಸ್ಯ ಚ ಮಣೇಃ ಆದಾನಂ ಸಹ ಭಾರ್ಯಯಾ । ಮೃತಪುತ್ರಪ್ರದಾನಂ ಚ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ಯ ಸ್ವಧಾಮತಃ

ಸ್ಯಮಂತಕ ಮಣಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಪಡೆದು, ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಧಾಮದಿಂದ ಮರಳಿ ಕೊಡುವುದು.

ಪೌಣ್ಡ್ರಕಸ್ಯ ವಧಂ ಪಶ್ಚಾತ್ ಕಾಶಿಪುರ್ಯಾಶ್ಚ ದೀಪನಮ್ । ದನ್ತವಕ್ರಸ್ಯ ನಿಧನಂ ಚೈದ್ಯಸ್ಯ ಚ ಮಹಾಕ್ರತೌ

ಪೌಂಡ್ರಕನ ವಧೆ, ಕಾಶಿಪುರಿಯನ್ನು ಸುಡುವುದು, ದಂತವಕ್ರನ ಸಂಹಾರ, ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಚೇದ್ಯನಾದ ಶಿಶುಪಾಲನ ಮರಣ.

ಯಾನಿ ಚಾನ್ಯಾನಿ ವೀರ್ಯಾಣಿ ದ್ವಾರಕಾಮಾವಸನ್ ಭವಾನ್ । ಕರ್ತಾ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯಹಂ ತಾನಿ ಗೇಯಾನಿ ಕವಿಭಿರ್ಭುವಿ

ಪ್ರಭು, ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ನೀನು ಮಾಡುವ ಇತರ ವೀರ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಅಥ ತೇ ಕಾಲರೂಪಸ್ಯ ಕ್ಷಪಯಿಷ್ಣೋರಮುಷ್ಯ ವೈ । ಅಕ್ಷೌಹಿಣೀನಾಂ ನಿಧನಂ ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮ್ಯರ್ಜುನಸಾರಥೇಃ

ಈಗ ನಾನು ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನಾದ, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ತನ್ನ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಆತನಿಂದ ಈ ಸೇನೆಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆ.

( ಮಿಶ್ರ ) ವಿಶುದ್ಧವಿಜ್ಞಾನಘನಂ ಸ್ವಸಂಸ್ಥಯಾ ಸಮಾಪ್ತಸರ್ವಾರ್ಥಮಮೋಘವಾಞ್ಛಿತಮ್ । ಸ್ವತೇಜಸಾ ನಿತ್ಯನಿವೃತ್ತಮಾಯಾ ಗುಣಪ್ರವಾಹಂ ಭಗವನ್ತಮೀಮಹಿ

ನಾವು ಶುದ್ಧವಾದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿರುವ, ಯಾವ ಆಸೆಗಳೂ ವಿಫಲವಾಗದ, ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವ, ಗುಣಗಳ ಹರಿವಿಗೆ ಮೂಲವಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತ್ವಾಮೀಶ್ವರಂ ಸ್ವಾಶ್ರಯಮಾತ್ಮಮಾಯಯಾ ವಿನಿರ್ಮಿತಾಶೇಷವಿಶೇಷಕಲ್ಪನಮ್ । ಕ್ರೀಡಾರ್ಥಮದ್ಯಾತ್ತಮನುಷ್ಯವಿಗ್ರಹಂ ನತೋಽಸ್ಮಿ ಧುರ್ಯಂ ಯದುವೃಷ್ಣಿಸಾತ್ವತಾಮ್

ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವ ಈಶ್ವರ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಭೇದಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನು, ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ಯದು, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಿನಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏವಂ ಯದುಪತಿಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಭಾಗವತಪ್ರವರೋ ಮುನಿಃ । ಪ್ರಣಿಪತ್ಯಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತೋ ಯಯೌ ತದ್ದರ್ಶನೋತ್ಸವಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಯದುಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಮುನಿಯು ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ದರ್ಶನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಹೋದನು.

ಭಗವಾನಪಿ ಗೋವಿನ್ದೋ ಹತ್ವಾ ಕೇಶಿನಮಾಹವೇ । ಪಶೂನಪಾಲಯತ್ ಪಾಲೈಃ ಪ್ರೀತೈರ್ವ್ರಜಸುಖಾವಹಃ

ಆ ಭಗವಂತನಾದ ಗೋವಿಂದನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕೇಶಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಸುಖವನ್ನು ತಂದನು.

ಏಕದಾ ತೇ ಪಶೂನ್ ಪಾಲಾಃನ್ ಚಾರಯನ್ತೋಽದ್ರಿಸಾನುಷು । ಚಕ್ರುರ್ನಿಲಾಯನಕ್ರೀಡಾಃ ಚೋರಪಾಲಾಪದೇಶತಃ

ಒಂದು ದಿನ ಗೋಪರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲ್ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರು ಎಂಬಂತೆ ವಿಭಜಿಸಿ, ಅಡಗಾಟ ಆಟವಾಡಿದರು.

ತತ್ರಾಸನ್ಕತಿಚಿಚ್ಚೋರಾಃ ಪಾಲಾಶ್ಚ ಕತಿಚಿನ್ನೃಪ । ಮೇಷಾಯಿತಾಶ್ಚ ತತ್ರೈಕೇ ವಿಜಹ್ರುರಕುತೋಭಯಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕಳ್ಳರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಗೋಪರಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕುರಿಗಳಾಗಿ ಆಟವಾಡಿದರು; ಎಲ್ಲರೂ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ, ನಿರಾಳವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.