ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯದಾಸ್ಯ ಚಿತ್ತಮರ್ಥೇಷು ಸಮೇಷ್ವಿನ್ದ್ರಿಯವೃತ್ತಿಭಿಃ । ನ ವಿಗೃಹ್ಣಾತಿ ವೈಷಮ್ಯಂ ಪ್ರಿಯಂ ಅಪ್ರಿಯಮಿತ್ಯುತ

ಯಾವಾಗ ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭೇದವನ್ನೂ, ಪ್ರಿಯವೂ ಅಪ್ರಿಯವೂ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ,

ಸ ತದೈವಾತ್ಮನಾತ್ಮಾನಂ ನಿಃಸಙ್ಗಂ ಸಮದರ್ಶನಮ್ । ಹೇಯೋಪಾದೇಯರಹಿತಂ ಆರೂಢಂ ಪದಮೀಕ್ಷತೇ

ಅವನು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ, ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಪರಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನೋಡುವನು.

ಜ್ಞಾನಮಾತ್ರಂ ಪರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮೇಶ್ವರಃ ಪುಮಾನ್ । ದೃಶ್ಯಾದಿಭಿಃ ಪೃಥಗ್ಭಾವೈಃ ಭಗವಾನ್ ಏಕ ಈಯತೇ

ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಈಶ್ವರ, ಪುರುಷನು; ಭಗವಂತನು ದೃಶ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಒಂದೇ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಏತಾವಾನೇವ ಯೋಗೇನ ಸಮಗ್ರೇಣೇಹ ಯೋಗಿನಃ । ಯುಜ್ಯತೇಽಭಿಮತೋ ಹ್ಯರ್ಥೋ ಯದ್ ಅಸಙ್ಗಸ್ತು ಕೃತ್ಸ್ನಶಃ

ಯೋಗಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವದು ಅಷ್ಟೇ—ಅದು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದುವುದು.

ಜ್ಞಾನಮೇಕಂ ಪರಾಚೀನೈಃ ಇನ್ದ್ರಿಯೈರ್ಬ್ರಹ್ಮ ನಿರ್ಗುಣಮ್ । ಅವಭಾತ್ಯರ್ಥರೂಪೇಣ ಭ್ರಾನ್ತ್ಯಾ ಶಬ್ದಾದಿಧರ್ಮಿಣಾ

ಒಂದು ಜ್ಞಾನವೇ ಹೊರಗೆ ಹರಡುವ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ವಿಷಯರೂಪದಲ್ಲಿ, ಶಬ್ದಾದಿಗಳ ಗುಣಗಳನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡ ನಿರ್ಗುಣ ಬ್ರಹ್ಮವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಥಾ ಮಹಾನ್ ಅಹಂರೂಪಃ ತ್ರಿವೃತ್ ಪಞ್ಚವಿಧಃ ಸ್ವರಾಟ್ । ಏಕಾದಶವಿಧಸ್ತಸ್ಯ ವಪುರಣ್ಡಂ ಜಗದ್ಯತಃ

ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ತ್ವವು ಅಹಂಕಾರರೂಪವಾಗಿ ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ, ಐದು ವಿಧವಾಗಿ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಹನ್ನೊಂದು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೂಲವಾದ ಅಂಡವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಏತದ್ವೈ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸೇನ ನಿತ್ಯಶಃ । ಸಮಾಹಿತಾತ್ಮಾ ನಿಃಸಙ್ಗೋ ವಿರಕ್ತ್ಯಾ ಪರಿಪಶ್ಯತಿ

ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿ, ನಿರಂತರ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ, ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

ಇತ್ಯೇತತ್ಕಥಿತಂ ಗುರ್ವಿ ಜ್ಞಾನಂ ತದ್‍ಬ್ರಹ್ಮದರ್ಶನಮ್ । ಯೇನ ಅನುಬುದ್ಧ್ಯತೇ ತತ್ತ್ವಂ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪುರುಷಸ್ಯ ಚ

ಈ ರೀತಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ; ಇದು ಬ್ರಹ್ಮದರ್ಶನ, ಇದರಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಪುರುಷನೂ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದು.

ಯಥೇನ್ದ್ರಿಯೈಃ ಪೃಥಗ್ದ್ವಾರೈಃ ಅರ್ಥೋ ಬಹುಗುಣಾಶ್ರಯಃ । ಏಕೋ ನಾನೇಯತೇ ತದ್ವದ್ ಭಗವಾನ್ ಶಾಸ್ತ್ರವರ್ತ್ಮಭಿಃ

ಹೆಚ್ಚು ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ವಿಷಯವು ವಿಭಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯದ್ವಾರಗಳಿಂದ ಕಂಡರೂ ವಿಭಜಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದೇ ರೀತಿ ಭಗವಂತನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವನು.

ಕ್ರಿಯಯಾ ಕ್ರತುಭಿರ್ದಾನೈಃ ತಪಃಸ್ವಾಧ್ಯಾಯಮರ್ಶನೈಃ । ಆತ್ಮೇನ್ದ್ರಿಯಜಯೇನಾಪಿ ಸನ್ನ್ಯಾಸೇನ ಚ ಕರ್ಮಣಾಮ್

ಕರ್ಮಗಳಿಂದ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ, ದಾನಗಳಿಂದ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ, ಆತ್ಮ-ಇಂದ್ರಿಯ ಜಯದಿಂದ, ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ತ್ಯಾಗದಿಂದ—

ಯೋಗೇನ ವಿವಿಧಾಙ್ಗೇನ ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ಚೈವ ಹಿ । ಧರ್ಮೇಣೋಭಯಚಿಹ್ನೇನ ಯಃ ಪ್ರವೃತ್ತಿನಿವೃತ್ತಿಮಾನ್

ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಯೋಗದಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ, ಪ್ರವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ನಿವೃತ್ತಿಯ ಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳ ಧರ್ಮದಿಂದ, ಯಾರು ಎರಡನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೋ—

ಆತ್ಮತತ್ತ್ವಾವಬೋಧೇನ ವೈರಾಗ್ಯೇಣ ದೃಢೇನ ಚ । ಈಯತೇ ಭಗವಾನೇಭಿಃ ಸಗುಣೋ ನಿರ್ಗುಣಃ ಸ್ವದೃಕ್

ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಅರಿವಿನಿಂದ, ದೃಢವಾದ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಭಗವಂತನು ಗುಣಸಹಿತನಾಗಿಯೂ, ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿಯೂ, ಸ್ವಯಂ ಅರಿವಿನಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರಾವೋಚಂ ಭಕ್ತಿಯೋಗಸ್ಯ ಸ್ವರೂಪಂ ತೇ ಚತುರ್ವಿಧಮ್ । ಕಾಲಸ್ಯ ಚಾವ್ಯಕ್ತಗತೇಃ ಯೋಽನ್ತರ್ಧಾವತಿ ಜನ್ತುಷು

ನಾನು ನಿನಗೆ ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ, ಕಾಲವು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದಾಗ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಹೋಗುವುದನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದೆ.

ಜೀವಸ್ಯ ಸಂಸೃತೀರ್ಬಹ್ವೀಃ ಅವಿದ್ಯಾಕರ್ಮ ನಿರ್ಮಿತಾಃ । ಯಾಸ್ವಙ್ಗ ಪ್ರವಿಶನ್ನಾತ್ಮಾ ನ ವೇದ ಗತಿಮಾತ್ಮನಃ

ಜೀವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಮರಣಗಳ ಚಕ್ರಗಳು ಅವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ ತನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನೈತತ್ಖಲಾಯೋಪದಿಶೇನ್ ನಾವಿನೀತಾಯ ಕರ್ಹಿಚಿತ್ । ನ ಸ್ತಬ್ಧಾಯ ನ ಭಿನ್ನಾಯ ನೈವ ಧರ್ಮಧ್ವಜಾಯ ಚ

ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದುಷ್ಟರಿಗೆ, ಅವಿನೀತರಿಗೆ, ಗರ್ವಿಷ್ಠರಿಗೆ, ಶತ್ರುಭಾವ ಇರುವವರಿಗೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು.

ನ ಲೋಲುಪಾಯೋಪದಿಶೇತ್ ನ ಗೃಹಾರೂಢಚೇತಸೇ । ನಾಭಕ್ತಾಯ ಚ ಮೇ ಜಾತು ನ ಮದ್‍ಭಕ್ತದ್ವಿಷಾಮಪಿ

ಲೋಭಿಗಳಿಗೆ, ಮನಸ್ಸು ಮನೆಮಾಡಿರುವವರಿಗೆ, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ನನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.

ಶ್ರದ್ದಧಾನಾಯ ಭಕ್ತಾಯ ವಿನೀತಾಯ ಅನಸೂಯವೇ । ಭೂತೇಷು ಕೃತಮೈತ್ರಾಯ ಶುಶ್ರೂಷಾಭಿರತಾಯ ಚ

ಆದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ವಿನೀತ, ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಪಾಲಿಸುವ, ಸೇವೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹಾಕಿರುವವರಿಗೆ—

ಬಹಿರ್ಜಾತವಿರಾಗಾಯ ಶಾನ್ತಚಿತ್ತಾಯ ದೀಯತಾಮ್ । ನಿರ್ಮತ್ಸರಾಯ ಶುಚಯೇ ಯಸ್ಯಾಹಂ ಪ್ರೇಯಸಾಂ ಪ್ರಿಯಃ

ಹೊರಗೆ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರುವ, ಅಸೂಯೆ ಇಲ್ಲದ, ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ, ನಾನು ಪ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾಗಿರುವವನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು.

ಯ ಇದಂ ಶ್ರೃಣುಯಾದ್ ಅಮ್ಬ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಪುರುಷಃ ಸಕೃತ್ । ಯೋ ವಾಭಿಧತ್ತೇ ಮಚ್ಚಿತ್ತಃ ಸ ಹ್ಯೇತಿ ಪದವೀಂ ಚ ಮೇ

ತಾಯಿ, ಯಾರು ಈ ಮಾತನ್ನು ಒಮ್ಮೆ라도 ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅಥವಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಇಟ್ಟು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಮಹಾರಾಸವರ್ಣನಂ; ಪರೀಕ್ಷಿತ್ಕೃತ ಶಂಕಾಯಾಃ ಶುಕದ್ವಾರಾ ಸಮಾಧಾನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಥಂ ಭಗವತೋ ಗೋಪ್ಯಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಾಚಃ ಸುಪೇಶಲಾಃ । ಜಹುರ್ವಿರಹಜಂ ತಾಪಂ ತದಙ್‌ಗೋಪಚಿತಾಶಿಷಃ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿಯರು, ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳೂ ತೀರಿದಂತೆ, ವಿಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ನೋವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ತತ್ರಾರಭತ ಗೋವಿನ್ದೋ ರಾಸಕ್ರೀಡಾಮನುವ್ರತೈಃ । ಸ್ತ್ರೀರತ್‍ನೈರನ್ವಿತಃ ಪ್ರೀತೈಃ ಅನ್ಯೋನ್ಯಾಬದ್ಧಬಾಹುಭಿಃ

ಅಲ್ಲೆ ಗೋವಿಂದನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪರಸ್ಪರ ಕೈಕೈ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು, ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ರಾಸೋತ್ಸವಃ ಸಮ್ಪ್ರವೃತ್ತೋ ಗೋಪೀಮಣ್ಡಲಮಣ್ಡಿತಃ । ಯೋಗೇಶ್ವರೇಣ ಕೃಷ್ಣೇನ ತಾಸಾಂ ಮಧ್ಯೇ ದ್ವಯೋರ್ದ್ವಯೋಃ

ಗೋಪಿಯರ ವಲಯದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಸೋತ್ಸವ ಶುರುವಾಯಿತು; ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದನು.

ಪ್ರವಿಷ್ಟೇನ ಗೃಹೀತಾನಾಂ ಕಣ್ಠೇ ಸ್ವನಿಕಟಂ ಸ್ತ್ರಿಯಃ । ಯಂ ಮನ್ಯೇರನ್ ನಭಸ್ತಾವದ್ ವಿಮಾನಶತಸಙ್‌ಕುಲಮ್

ಅವನು ಅವರ ನಡುವೆ ಸೇರಿ, ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದಾಗ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವಿಮಾನಗಳು ತುಂಬಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ದಿವೌಕಸಾಂ ಸದಾರಾಣಾಂ ಔತ್ಸುಕ್ಯಾಪಹೃತಾತ್ಮನಾಮ್ । ತತೋ ದುನ್ದುಭಯೋ ನೇದುಃ ನಿಪೇತುಃ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಯಃ । ಜಗುರ್ಗನ್ಧರ್ವಪತಯಃ ಸಸ್ತ್ರೀಕಾಸ್ತದ್ ಯಶೋಽಮಲಮ್

ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆನಂದದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಹಾರಿಹೋದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಗ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಬಾರಿದವು, ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದಿತು, ಗಂಧರ್ವರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

ವಲಯಾನಾಂ ನೂಪುರಾಣಾಂ ಕಿಙ್‌ಕಿಣೀನಾಂ ಚ ಯೋಷಿತಾಮ್ । ಸಪ್ರಿಯಾಣಾಮಭೂತ್ ಶಬ್ದಃ ತುಮುಲೋ ರಾಸಮಣ್ಡಲೇ

ರಾಸವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಕೈಬಳ್ಳಿಗಳು, ಪಾದಸರಣಿಗಳು, ಕಿಂಕಿಣಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಿಯರು ಇದ್ದಾಗ, ಭಾರೀ ಶಬ್ದವು ಮೂಡಿತು.

ತತ್ರಾತಿಶುಶುಭೇ ತಾಭಿಃ ಭಗವಾನ್ ದೇವಕೀಸುತಃ । ಮಧ್ಯೇ ಮಣೀನಾಂ ಹೈಮಾನಾಂ ಮಹಾಮರಕತೋ ಯಥಾ

ಅವರ ನಡುವೆ ದೇವಕೀಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಂತನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು, ಹಳದಿ ರತ್ನಗಳ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಪಚ್ಚೆಮಣಿಯಂತೆ.

( ಶಾರ್ದೂಲವಿಕ್ರೀಡಿತ ) ಪಾದನ್ಯಾಸೈರ್ಭುಜವಿಧುತಿಭಿಃ ಸಸ್ಮಿತೈರ್ಭ್ರೂವಿಲಾಸೈಃ । ಭಜ್ಯನ್ಮಧ್ಯೈಶ್ಚಲಕುಚಪಟೈಃ ಕುಣ್ಡಲೈರ್ಗಣ್ಡಲೋಲೈಃ । ಸ್ವಿದ್ಯನ್ಮುಖ್ಯಃ ಕವರರಸನಾ ಗ್ರನ್ಥಯಃ ಕೃಷ್ಣವಧ್ವೋ । ಗಾಯನ್ತ್ಯಸ್ತಂ ತಡಿತ ಇವ ತಾ ಮೇಘಚಕ್ರೇ ವಿರೇಜುಃ

ಪಾದಗಳ ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದು, ಕೈಗಳ ಅಲೆಯುವುದು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಭ್ರೂಗಳ ಚಲನೆ, ಕುಂಡಲಗಳು ಕೆನ್ನೆಗೆ ತಾಗುವುದು, ಬೆವರುತ್ತಿರುವ ಕೂದಲಿನ ಜಡೆಗಳು—all ಇವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಮೋಡಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಉಚ್ಚೈರ್ಜಗುರ್ನೃತ್ಯಮಾನಾ ರಕ್ತಕಣ್ಠ್ಯೋ ರತಿಪ್ರಿಯಾಃ । ಕೃಷ್ಣಾಭಿಮರ್ಶಮುದಿತಾ ಯದ್‍ಗೀತೇನೇದಮಾವೃತಮ್

ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಗಂಟಲು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಪ್ರಿಯರು ಹಾಡುತ್ತಾ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸಂಗೀತದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದರು.

ಕಾಚಿತ್ ಸಮಂ ಮುಕುನ್ದೇನ ಸ್ವರಜಾತೀರಮಿಶ್ರಿತಾಃ । ಉನ್ನಿನ್ಯೇ ಪೂಜಿತಾ ತೇನ ಪ್ರೀಯತಾ ಸಾಧು ಸಾಧ್ವಿತಿ । ತದೇವ ಧ್ರುವಮುನ್ನಿನ್ಯೇ ತಸ್ಯೈ ಮಾನಂ ಚ ಬಹ್ವದಾತ್

ಒಬ್ಬಳು ಮುಕುಂದನ ಜೊತೆ ತನ್ನ ಹಾಡನ್ನು ಅವನ ಹಾಡಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿಸಿ ಹಾಡಿದಳು; ಅವನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದನು. ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಡಿದಳು, ಅವನು ಆಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾನವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.