ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸತ್ಯಂ ಶೌಚಂ ದಯಾ ಮೌನಂ ಬುದ್ಧಿಃ ಶ್ರೀರ್ಹ್ರೀರ್ಯಶಃ ಕ್ಷಮಾ । ಶಮೋ ದಮೋ ಭಗಶ್ಚೇತಿ ಯತ್ಸಙ್ಗಾದ್ಯಾತಿ ಸಙ್ಕ್ಷಯಮ್

ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಮೌನ, ಬುದ್ಧಿ, ಶ್ರೀ, ಲಜ್ಜೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಕ್ಷಮೆ, ಮನಶ್ಶಾಂತಿ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ — ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದವರ ಸಂಗದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

ತೇಷ್ವಶಾನ್ತೇಷು ಮೂಢೇಷು ಖಣ್ಡಿತಾತ್ಮಸ್ವಸಾಧುಷು । ಸಙ್ಗಂ ನ ಕುರ್ಯಾಚ್ಛೋಚ್ಯೇಷು ಯೋಷಿತ್ ಕ್ರೀಡಾಮೃಗೇಷು ಚ

ಶಾಂತವಲ್ಲದವರು, ಮೂಢರು, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದವರು, ದುಷ್ಟರು, ದುಃಖಪಡುವವರು ಮತ್ತು ಆಟದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.

ನ ತಥಾಸ್ಯ ಭವೇನ್ಮೋಹೋ ಬನ್ಧಶ್ಚಾನ್ಯಪ್ರಸಙ್ಗತಃ । ಯೋಷಿತ್ಸಙ್ಗಾತ್ ಯಥಾ ಪುಂಸೋ ಯಥಾ ತತ್ಸಙ್‌ಗಿಸಙ್ಗತಃ

ಇತರರ ಸಂಗದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಮೋಹ ಅಥವಾ ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಗದಿಂದ, ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಗಿಯರ ಸಂಗದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು, ಮೋಹ ಮತ್ತು ಬಂಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಜಾಪತಿಃ ಸ್ವಾಂ ದುಹಿತರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತದ್ ರೂಪಧರ್ಷಿತಃ । ರೋಹಿದ್‍ಭೂತಾಂ ಸೋಽನ್ವಧಾವದ್ ಋಕ್ಷರೂಪೀ ಹತತ್ರಪಃ

ಪ್ರಜಾಪತಿ ತನ್ನದೇ ಮಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಅವಳು ರೋಹಿಣಿ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣು ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಳು. ಅವನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ಹುಲಿ ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

ತತ್ಸೃಷ್ಟಸೃಷ್ಟಸೃಷ್ಟೇಷು ಕೋ ನ್ವಖಣ್ಡಿತಧೀಃ ಪುಮಾನ್ । ಋಷಿಂ ನಾರಾಯಣಮೃತೇ ಯೋಷಿನ್ ಮಯ್ಯೇಹ ಮಾಯಯಾ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನಂತಹ ಹೆಂಗಸನ್ನು, ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡವಳನ್ನು, ಯಾರು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಾರಾಯಣ ಎಂಬ ಋಷಿಯ ಹೊರತು, ಯಾರ ಮನಸ್ಸೂ ಅಚಲವಾಗಿರದು.

ಬಲಂ ಮೇ ಪಶ್ಯ ಮಾಯಾಯಾಃ ಸ್ತ್ರೀಮಯ್ಯಾ ಜಯಿನೋ ದಿಶಾಮ್ । ಯಾ ಕರೋತಿ ಪದಾಕ್ರಾನ್ತಾನ್ ಭ್ರೂವಿಜೃಮ್ಭೇಣ ಕೇವಲಮ್

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದು ಹೆಂಗಸಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣು ಕುಣಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವರನ್ನೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಸಙ್ಗಂ ನ ಕುರ್ಯಾತ್ಪ್ರಮದಾಸು ಜಾತು ಯೋಗಸ್ಯ ಪಾರಂ ಪರಮಾರುರುಕ್ಷುಃ । ಮತ್ಸೇವಯಾ ಪ್ರತಿಲಬ್ಧಾತ್ಮಲಾಭೋ ವದನ್ತಿ ಯಾ ನಿರಯದ್ವಾರಮಸ್ಯ

ಯಾರು ಯೋಗದ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು. ನನ್ನ ಸೇವೆಯಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಹೆಂಗಸಿನ ಸಂಗವು ನರಕದ ಬಾಗಿಲೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಯೋಪಯಾತಿ ಶನೈರ್ಮಾಯಾ ಯೋಷಿದ್ ದೇವವಿನಿರ್ಮಿತಾ । ತಾಮೀಕ್ಷೇತಾತ್ಮನೋ ಮೃತ್ಯುಂ ತೃಣೈಃ ಕೂಪಮಿವಾವೃತಮ್

ದೇವತೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಹೆಂಗಸಿನ ರೂಪದ ಮಾಯೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳನ್ನು, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾವಿಯಂತೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಯಾಂ ಮನ್ಯತೇ ಪತಿಂ ಮೋಹಾನ್ ಮನ್ಮಾಯಾಮೃಷಭಾಯತೀಮ್ । ಸ್ತ್ರೀತ್ವಂ ಸ್ತ್ರೀಸಙ್ಗತಃ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ವಿತ್ತಾಪತ್ಯಗೃಹಪ್ರದಮ್

ಮನುಷ್ಯನು ಮೋಹದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಮಾಯೆ, ಎತ್ತು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವವಳು. ಹೆಂಗಸಿನ ಸಂಗದಿಂದ ಅವನು ಹೆಂಗಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದು, ಹಣ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಗೆ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತಾಂ ಆತ್ಮನೋ ವಿಜಾನೀಯಾತ್ ಪತ್ಯಪತ್ಯಗೃಹಾತ್ಮಕಮ್ । ದೈವೋಪಸಾದಿತಂ ಮೃತ್ಯುಂ ಮೃಗಯೋರ್ಗಾಯನಂ ಯಥಾ

ಪತಿ, ಮಗು, ಮನೆ ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅವಳನ್ನು, ದೈವದಿಂದ ಬಂದ ಮರಣವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅದು, ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಬೇಟೆಯಾಳುವವನ ಹಾಡು ಹೇಗೆ ಮರಣವನ್ನು ತರುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.

ದೇಹೇನ ಜೀವಭೂತೇನ ಲೋಕಾತ್ ಲೋಕಮನುವ್ರಜನ್ । ಭುಞ್ಜಾನ ಏವ ಕರ್ಮಾಣಿ ಕರೋತ್ಯವಿರತಂ ಪುಮಾನ್

ಜೀವನಿರುವ ದೇಹವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು ಲೋಕದಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಜೀವೋ ಹ್ಯಸ್ಯಾನುಗೋ ದೇಹೋ ಭೂತೇನ್ದ್ರಿಯಮನೋಮಯಃ । ತನ್ನಿರೋಧೋಽಸ್ಯ ಮರಣಂ ಆವಿರ್ಭಾವಸ್ತು ಸಮ್ಭವಃ

ಜೀವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ದೇಹವು ಭೂತಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಅದರ ಲಯವೇ ಮರಣ, ಅದರ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವೇ ಹುಟ್ಟು.

ದ್ರವ್ಯೋಪಲಬ್ಧಿಸ್ಥಾನಸ್ಯ ದ್ರವ್ಯೇಕ್ಷಾಯೋಗ್ಯತಾ ಯದಾ । ತತ್ಪಞ್ಚತ್ವಂ ಅಹಂಮಾನಾದ್ ಉತ್ಪತ್ತಿರ್ದ್ರವ್ಯದರ್ಶನಮ್

ವಸ್ತುವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಧನ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದಾಗ ಅದು ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅಹಂ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಹುಟ್ಟು.

ಯಥಾಕ್ಷ್ಣೋರ್ದ್ರವ್ಯಾವಯವ ದರ್ಶನಾಯೋಗ್ಯತಾ ಯದಾ । ತದೈವ ಚಕ್ಷುಷೋ ದ್ರಷ್ಟುಃ ದ್ರಷ್ಟೃತ್ವಾಯೋಗ್ಯತಾನಯೋಃ

ಹೆಸರು ಅಥವಾ ಅದರ ಅಂಗಗಳು ನೋಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೋಡುವವನಿಗೆ ನೋಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಅವನು ನೋಡುವುದೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾನ್ನ ಕಾರ್ಯಃ ಸನ್ತ್ರಾಸೋ ನ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಂ ನ ಸಮ್ಭ್ರಮಃ । ಬುದ್ಧ್ವಾ ಜೀವಗತಿಂ ಧೀರೋ ಮುಕ್ತಸಙ್ಗಶ್ಚರೇದಿಹ

ಆದಕಾರಣ, ಭಯಪಡಬಾರದು, ವಿಷಾದಿಸಬಾರದು, ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗಬಾರದು. ಜೀವನ ದಾರಿಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿ, ಬಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು.

ಸಮ್ಯಗ್ದರ್ಶನಯಾ ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಯೋಗವೈರಾಗ್ಯಯುಕ್ತಯಾ । ಮಾಯಾವಿರಚಿತೇ ಲೋಕೇ ಚರೇನ್ನ್ಯಸ್ಯ ಕಲೇವರಮ್

ಸತ್ಯದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ ನಡೆಯಬೇಕು.

ಭಗವತಃ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವಃ ಗೋಪೀನಾಂ ಆಶ್ವಾಸನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತಿ ಗೋಪ್ಯಃ ಪ್ರಗಾಯನ್ತ್ಯಃ ಪ್ರಲಪನ್ತ್ಯಶ್ಚ ಚಿತ್ರಧಾ । ರುರುದುಃ ಸುಸ್ವರಂ ರಾಜನ್ ಕೃಷ್ಣದರ್ಶನಲಾಲಸಾಃ

ಶುಕನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಗೋಪಿಯರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಹೃದಯದ ನೋವಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹೃದಯಭರದಿಂದ ಅತ್ತರು.

ತಾಸಾಮಾವಿರಭೂಚ್ಛೌರಿಃ ಸ್ಮಯಮಾನಮುಖಾಮ್ಬುಜಃ । ಪೀತಾಮ್ಬರಧರಃ ಸ್ರಗ್ವೀ ಸಾಕ್ಷಾನ್ಮನ್ಮಥಮನ್ಮಥಃ

ಆಗ, ಹರಿ ಅವರ ನಡುವೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಕಾಮದೇವನನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವವನು.

ತಂ ವಿಲೋಕ್ಯಾಗತಂ ಪ್ರೇಷ್ಠಂ ಪ್ರೀತ್ಯುತ್ಫುಲ್ಲದೃಶೋಽಬಲಾಃ । ಉತ್ತಸ್ಥುರ್ಯುಗಪತ್ ಸರ್ವಾಃ ತನ್ವಃ ಪ್ರಾಣಮಿವಾಗತಮ್

ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯತಮನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎದ್ದರು, ಪ್ರಾಣವೇ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದಂತೆ.

ಕಾಚಿತ್ ಕರಾಮ್ಬುಜಂ ಶೌರೇಃ ಜಗೃಹೇಽಞ್ಜಲಿನಾ ಮುದಾ । ಕಾಚಿದ್ ದಧಾರ ತದ್‍ಬಾಹುಂ ಅಂಸೇ ಚನ್ದನರೂಷಿತಮ್

ಒಬ್ಬಳು ಆನಂದದಿಂದ ಶೌರಿಯ ಕಮಲದ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹಿಡಿದಳು. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಅವನ ಚಂದನದ ಸುಗಂಧವಿರುವ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು.

ಕಾಚಿದ್ ಅಞ್ಜಲಿನಾಗೃಹ್ಣಾತ್ ತನ್ವೀ ತಾಮ್ಬೂಲಚರ್ವಿತಮ್ । ಏಕಾ ತದಙ್‌ಘ್ರಿಕಮಲಂ ಸನ್ತಪ್ತಾ ಸ್ತನಯೋರಧಾತ್

ಒಬ್ಬ ಸೊಗಸಾದಳು ಅವನು嚼ಿದ ತಾಂಬೂಲವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ಅವನ ಕಮಲಪಾದವನ್ನು ತನ್ನ ಇಬ್ಬುಜಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇಟ್ಟಳು.

ಏಕಾ ಭ್ರುಕುಟಿಮಾಬಧ್ಯ ಪ್ರೇಮಸಂರಮ್ಭವಿಹ್ವಲಾ । ಘ್ನನ್ತೀವೈಕ್ಷತ್ ಕಟಾಕ್ಷೇಪೈಃ ಸನ್ದಷ್ಟದಶನಚ್ಛದಾ

ಒಬ್ಬಳು ಭ್ರೂಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ತೀವ್ರ ಭಾವದಿಂದ ಅವನತ್ತ ಬದಿಗೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಆ ಕಣ್ಣೆರೆಚಾಟುಗಳಿಂದ ಅವನು ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅಪರಾನಿಮಿಷದ್ ದೃಗ್ಭ್ಯಾಂ ಜುಷಾಣಾ ತನ್ಮುಖಾಮ್ಬುಜಮ್ । ಆಪೀತಮಪಿ ನಾತೃಪ್ಯತ್ ಸನ್ತಸ್ತಚ್ಚರಣಂ ಯಥಾ

ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದೆ ಅವನ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ.

ತಂ ಕಾಚಿನ್ನೇತ್ರರನ್ಧ್ರೇಣ ಹೃದಿಕೃತ್ಯ ನಿಮೀಲ್ಯ ಚ । ಪುಲಕಾಙ್‌ಗ್ಯುಪಗುಹ್ಯಾಸ್ತೇ ಯೋಗೀವಾನನ್ದಸಮ್ಪ್ಲುತಾ

ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ರೋಮಾಂಚಿತ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳು ಯೋಗಿಗಳ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಳು.

ಸರ್ವಾಸ್ತಾಃ ಕೇಶವಾಲೋಕ ಪರಮೋತ್ಸವನಿರ್ವೃತಾಃ । ಜಹುರ್ವಿರಹಜಂ ತಾಪಂ ಪ್ರಾಜ್ಞಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಯಥಾ ಜನಾಃ

ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಶವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪರಮ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಯೋಗದ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದವರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಂತೆ.

ತಾಭಿರ್ವಿಧೂತಶೋಕಾಭಿಃ ಭಗವಾನಚ್ಯುತೋ ವೃತಃ । ವ್ಯರೋಚತಾಧಿಕಂ ತಾತ ಪುರುಷಃ ಶಕ್ತಿಭಿರ್ಯಥಾ

ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದ ಆ ಗೋಪಿಯರ ನಡುವೆ ಭಗವಂತನಾದ ಅಚ್ಯುತನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು, ಪ್ರಿಯನೇ, ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹೇಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ.

ತಾಃ ಸಮಾದಾಯ ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾ ನಿರ್ವಿಶ್ಯ ಪುಲಿನಂ ವಿಭುಃ । ವಿಕಸತ್ಕುನ್ದಮನ್ದಾರ ಸುರಭ್ಯನಿಲಷಟ್ಪದಮ್

ಅವನು ಆ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕಾಲಿಂದಿಯ ತೀರದ ಮರಳುಗಾಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಂದ ಮತ್ತು ಮಂದಾರ ಹೂವುಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು, ಸುಗಂಧ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಭೃಂಗಗಳು ಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಶರಚ್ಚನ್ದ್ರಾಂಶುಸನ್ದೋಹ ಧ್ವಸ್ತದೋಷಾತಮಃ ಶಿವಮ್ । ಕೃಷ್ಣಾಯಾ ಹಸ್ತತರಲಾ ಚಿತಕೋಮಲವಾಲುಕಮ್

ಆ ಸ್ಥಳವು ಶರದೃತುವಿನ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯು ಕತ್ತಲನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದಂತೆ ಶುಭವಾಗಿತ್ತು. ಕೃಷ್ಣನ ಕೈಯು ಚಂಚಲವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮರಳು ಮೃದುವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿಯೂ ಇತ್ತು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತದ್ದರ್ಶನಾಹ್ಲಾದವಿಧೂತಹೃದ್ರುಜೋ ಮನೋರಥಾನ್ತಂ ಶ್ರುತಯೋ ಯಥಾ ಯಯುಃ । ಸ್ವೈರುತ್ತರೀಯೈಃ ಕುಚಕುಙ್‌ಕುಮಾಙ್‌ಕಿತೈಃ ಅಚೀಕ್ಲೃಪನ್ನಾಸನಮಾತ್ಮಬನ್ಧವೇ

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಆನಂದದಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯದ ನೋವು ದೂರವಾಯಿತು, ಹೇಗೆ ವೇದಗಳು ಪರಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ. ತಮ್ಮ ಮೇಲಂಗಿಗಳನ್ನು, ತಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಕುಂಕುಮದ ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರಿಯನಿಗೆ ಆಸನವಾಗಿ ಹಾಸಿದರು.