ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಂ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗರಕ್ಷಾಯಾಂ ಅನಾದಿರಭಿಷಿಚ್ಯ ಚ । ಯುಯೋಜ ಯುಯುಜೇಽನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಸ ವೈ ಸರ್ವಪ್ರಜಾಪತೀನ್

ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅವನು, ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

ಗೋಪೀಗೀತಂ - ವಿರಹಾರ್ತ ಗೋಪೀನಾಂ ಭಗವದುಪಸ್ಥಾನಾಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಗೋಪ್ಯ ಊಚುಃ - ( ಶುದ್ಧಕಾಮದಾ ) ಜಯತಿ ತೇಽಧಿಕಂ ಜನ್ಮನಾ ವ್ರಜಃ ಶ್ರಯತ ಇನ್ದಿರಾ ಶಶ್ವದತ್ರ ಹಿ । ದಯಿತ ದೃಶ್ಯತಾಂ ದಿಕ್ಷು ತಾವಕಾ ಸ್ತ್ವಯಿ ಧೃತಾಸವಸ್ತ್ವಾಂ ವಿಚಿನ್ವತೇ

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಮೆ ಬಂದಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಯು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ನಮ್ಮ ಜೀವ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.

ಶರದುದಾಶಯೇ ಸಾಧುಜಾತಸತ್ ಸರಸಿಜೋದರಶ್ರೀಮುಷಾ ದೃಶಾ । ಸುರತನಾಥ ತೇಽಶುಲ್ಕದಾಸಿಕಾ ವರದ ನಿಘ್ನತೋ ನೇಹ ಕಿಂ ವಧಃ

ಋತುಸಂಧ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ, ನೀನು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಕಮಲದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಿಯುತ್ತೀ. ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಬಾಧ್ಯರಲ್ಲ, ನೀನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ನೀನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ?

ವಿಷಜಲಾಪ್ಯಯಾದ್ ವ್ಯಾಲರಾಕ್ಷಸಾದ್ ವರ್ಷಮಾರುತಾದ್ ವೈದ್ಯುತಾನಲಾತ್ । ವೃಷಮಯಾತ್ಮಜಾದ್ ವಿಶ್ವತೋ ಭಯಾದ್ ಋಷಭ ತೇ ವಯಂ ರಕ್ಷಿತಾ ಮುಹುಃ

ನೀರು ವಿಷವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹಾವು ರೂಪದ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ, ಗಾಳಿಯ ಬಲದಿಂದ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ, ಮಳೆಯ ದೇವರ ಮಗನಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ.

ನ ಖಲು ಗೋಪೀಕಾನನ್ದನೋ ಭವಾನ್ ಅಖಿಲದೇಹಿನಾಂ ಅನ್ತರಾತ್ಮದೃಕ್ । ವಿಖನಸಾರ್ಥಿತೋ ವಿಶ್ವಗುಪ್ತಯೇ ಸಖ ಉದೇಯಿವಾನ್ ಸಾತ್ವತಾಂ ಕುಲೇ

ನೀನು ಕೇವಲ ಗೋಪಿಯರ ಸಂತೋಷವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯ.

ವಿರಚಿತಾಭಯಂ ವೃಷ್ಣಿಧೂರ್ಯ ತೇ ಚರಣಮೀಯುಷಾಂ ಸಂಸೃತೇರ್ಭಯಾತ್ । ಕರಸರೋರುಹಂ ಕಾನ್ತ ಕಾಮದಂ ಶಿರಸಿ ಧೇಹಿ ನಃ ಶ್ರೀಕರಗ್ರಹಮ್

ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಸಂಸಾರದ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತವೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ವ್ರಜಜನಾರ್ತಿಹನ್ ವೀರ ಯೋಷಿತಾಂ ನಿಜಜನಸ್ಮಯಧ್ವಂಸನಸ್ಮಿತ । ಭಜ ಸಖೇ ಭವತ್ ಕಿಙ್‌ಕರೀಃ ಸ್ಮ ನೋ ಜಲರುಹಾನನಂ ಚಾರು ದರ್ಶಯ

ವೃಂದಾವನದ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ನಗುವು ನಿನ್ನವರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು.

ಪ್ರಣತದೇಹಿನಾಂ ಪಾಪಕರ್ಷಣಂ ತೃಣಚರಾನುಗಂ ಶ್ರೀನಿಕೇತನಮ್ । ಫಣಿಫಣಾರ್ಪಿತಂ ತೇ ಪದಾಮ್ಬುಜಂ ಕೃಣು ಕುಚೇಷು ನಃ ಕೃನ್ಧಿ ಹೃಚ್ಛಯಮ್

ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುವವರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುವವನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಾವು ತನ್ನ ಫಣದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ಮಧುರಯಾ ಗಿರಾ ವಲ್ಗುವಾಕ್ಯಯಾ ಬುಧಮನೋಜ್ಞಯಾ ಪುಷ್ಕರೇಕ್ಷಣ । ವಿಧಿಕರೀರಿಮಾ ವೀರ ಮುಹ್ಯತೀ ರಧರಸೀಧುನಾಪ್ಯಾಯಯಸ್ವ ನಃ

ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ವಾಕ್ಯ, ಜ್ಞಾನಭರಿತವಾದ ನುಡಿಗಳು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳವನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು.

ತವ ಕಥಾಮೃತಂ ತಪ್ತಜೀವನಂ ಕವಿಭಿರೀಡಿತಂ ಕಲ್ಮಷಾಪಹಮ್ । ಶ್ರವಣಮಙ್‌ಗಲಂ ಶ್ರೀಮದಾತತಂ ಭುವಿ ಗೃಣನ್ತಿ ಯೇ ಭೂರಿದಾ ಜನಾಃ

ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವವಾಗಿದೆ; ಕವಿಗಳು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಶುಭವನ್ನು ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹರಡುವವರು ನಿಜವಾದ ಉದಾರಿಗಳು.

ಪ್ರಹಸಿತಂ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರೇಮವೀಕ್ಷಣಂ ವಿಹರಣಂ ಚ ತೇ ಧ್ಯಾನಮಙ್‌ಗಲಮ್ । ರಹಸಿ ಸಂವಿದೋ ಯಾ ಹೃದಿ ಸ್ಪೃಶಃ ಕುಹಕ ನೋ ಮನಃ ಕ್ಷೋಭಯನ್ತಿ ಹಿ

ನಿನ್ನ ನಗು, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಆಟ, ಧ್ಯಾನ — ಇವೆಲ್ಲ ಶುಭಕರ. ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಮೋಹಕನೇ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಚಲಸಿ ಯದ್ ವ್ರಜಾಚ್ಚಾರಯನ್ ಪಶೂನ್ ನಲಿನಸುನ್ದರಂ ನಾಥ ತೇ ಪದಮ್ । ಶಿಲತೃಣಾಙ್‌ಕುರೈಃ ಸೀದತೀತಿ ನಃ ಕಲಿಲತಾಂ ಮನಃ ಕಾನ್ತ ಗಚ್ಛತಿ

ನೀನು ವೃಂದಾವನದಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಕಮಲದಂತೆ ಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ದಿನಪರಿಕ್ಷಯೇ ನೀಲಕುನ್ತಲೈಃ ವನರುಹಾನನಂ ಬಿಭ್ರದಾವೃತಮ್ । ಘನರಜಸ್ವಲಂ ದರ್ಶಯನ್ ಮುಹು ರ್ಮನಸಿ ನಃ ಸ್ಮರಂ ವೀರ ಯಚ್ಛಸಿ

ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಾಡಿನ ಹೂವಿನ ಮುಖದಿಂದ, ಮೇಘದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವೀರನೇ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುತ್ತೀಯ.

ಪ್ರಣತಕಾಮದಂ ಪದ್ಮಜಾರ್ಚಿತಂ ಧರಣಿಮಣ್ಡನಂ ಧ್ಯೇಯಮಾಪದಿ । ಚರಣಪಙ್‌ಕಜಂ ಶನ್ತಮಂ ಚ ತೇ ರಮಣ ನಃ ಸ್ತನೇಷ್ವರ್ಪಯಾಧಿಹನ್

ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಭೂಮಿಗೆ ಆಭರಣವಾದವನು, ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು, ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

ಸುರತವರ್ಧನಂ ಶೋಕನಾಶನಂ ಸ್ವರಿತವೇಣುನಾ ಸುಷ್ಠು ಚುಮ್ಬಿತಮ್ । ಇತರರಾಗವಿಸ್ಮಾರಣಂ ನೃಣಾಂ ವಿತರ ವೀರ ನಸ್ತೇಽಧರಾಮೃತಮ್

ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಮಧುರವಾದ ಬಾಸುರಿಂದ ಚುಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇತರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡು.

ಅಟತಿ ಯದ್ ಭವಾನಹ್ನಿ ಕಾನನಂ ತ್ರುಟಿರ್ಯುಗಾಯತೇ ತ್ವಾಮಪಶ್ಯತಾಮ್ । ಕುಟಿಲಕುನ್ತಲಂ ಶ್ರೀಮುಖಂ ಚ ತೇ ಜಡ ಉದೀಕ್ಷತಾಂ ಪಕ್ಷ್ಮಕೃದ್ ದೃಶಾಮ್

ನೀನು ಹಗಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣದವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೇ ಯುಗದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಕುಂತಲಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮೂಢ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಕಣ್ಗಳ ಕಪ್ಪುರುಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಪತಿಸುತಾನ್ವಯಭ್ರಾತೃಬಾನ್ಧವಾನ್ ಅತಿವಿಲಙ್‌ಘ್ಯ ತೇಽನ್ತ್ಯಚ್ಯುತಾಗತಾಃ । ಗತಿವಿದಸ್ತವೋದ್‍ಗೀತಮೋಹಿತಾಃ ಕಿತವ ಯೋಷಿತಃ ಕಸ್ತ್ಯಜೇನ್ನಿಶಿ

ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಕುಟುಂಬ, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾವು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಅಚ್ಯುತನೇ. ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರಿತು, ನಿನ್ನ ಹಾಡಿಗೆ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ?

ರಹಸಿ ಸಂವಿದಂ ಹೃಚ್ಛಯೋದಯಂ ಪ್ರಹಸಿತಾನನಂ ಪ್ರೇಮವೀಕ್ಷಣಮ್ । ಬೃಹದುರಃ ಶ್ರಿಯೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಧಾಮ ತೇ ಮುಹುರತಿಸ್ಪೃಹಾ ಮುಹ್ಯತೇ ಮನಃ

ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷನೆಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಉದಯ, ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಕೀರ್ತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ವ್ರಜವನೌಕಸಾಂ ವ್ಯಕ್ತಿರಙ್‌ಗ ತೇ ವೃಜಿನಹನ್ತ್ರ್ಯಲಂ ವಿಶ್ವಮಙ್‌ಗಲಮ್ । ತ್ಯಜ ಮನಾಕ್ ಚ ನಸ್ತ್ವತ್ಸ್ಪೃಹಾತ್ಮನಾಂ ಸ್ವಜನಹೃದ್ರುಜಾಂ ಯನ್ನಿಷೂದನಮ್

ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೇನು ಶುಭದ ರೂಪವಿರುವ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವ ಕಾರಣ ಉಂಟಾದ ನೋವು ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಾದರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗು; ನಿನ್ನ ದೂರವಿರುವುದೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಯತ್ತೇ ಸುಜಾತಚರಣಾಮ್ಬುರುಹಂ ಸ್ತನೇಷು ಭೀತಾಃ ಶನೈಃ ಪ್ರಿಯ ದಧೀಮಹಿ ಕರ್ಕಶೇಷು । ತೇನಾಟವೀಮಟಸಿ ತದ್ ವ್ಯಥತೇ ನ ಕಿಂ ಸ್ವಿತ್ ಕೂರ್ಪಾದಿಭಿರ್ಭ್ರಮತಿ ಧೀರ್ಭವದಾಯುಷಾಂ ನಃ

ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಕಮಲದ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅವು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿವೆ ಎಂದು ಭಯಪಡುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತೀಯೋ? ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ನೋವು ಆಗುತ್ತದೆಯೋ? ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ರಾಸಕ್ರೀಡಾಯಾಂ ಗೋಪೀಗೀತಂ ನಾಮೈಕತ್ರಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ರಾಸಕ್ರೀಡೆ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ 'ಗೋಪೀಗೀತ' ಎಂಬ ಮುವತ್ತೊಂದುನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.

ರಾಮಪತ್ನ್ಯಶ್ಚ ತದ್ದೇಹಂ ಉಪಗುಹ್ಯಾಗ್ನಿಮಾವಿಶನ್ । ವಸುದೇವಪತ್‍ನ್ಯಸ್ತದ್‍ಗಾತ್ರಂ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾದೀನ್ ಹರೇಃ ಸ್ನುಷಾಃ । ಕೃಷ್ಣಪತ್ನ್ಯೋಽವಿಶನ್ನಗ್ನಿಂ ರುಕ್ಮಿಣ್ಯಾದ್ಯಾಃ ತದಾತ್ಮಿಕಾಃ

ರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಹರಿಯ ಪುತ್ರರಾದ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನಾದವರ ಪತ್ನಿಯರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಪತ್ನಿಯರು, ರುಕ್ಮಿಣಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

ಅರ್ಜುನಃ ಪ್ರೇಯಸಃ ಸಖ್ಯುಃ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ವಿರಹಾತುರಃ । ಆತ್ಮಾನಂ ಸಾಂತ್ವಯಾಮಾಸ ಕೃಷ್ಣಗೀತೈಃ ಸದುಕ್ತಿಭಿಃ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖಗೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಕುರಿತು ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಬಂಧೂನಾಂ ನಷ್ಟಗೋತ್ರಾಣಾಂ ಅರ್ಜುನಃ ಸಾಂಪರಾಯಿಕಮ್ । ಹತಾನಾಂ ಕಾರಯಾಮಾಸ ಯಥಾವದ್ ಅನುಪೂರ್ವಶಃ

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ವಂಶ ನಾಶವಾದವರಿಗಾಗಿ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ, ಹತರಾದವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

ದ್ವಾರಕಾಂ ಹರಿಣಾ ತ್ಯಕ್ತಾಂ ಸಮುದ್ರೋಽಪ್ಲಾವಯತ್ ಕ್ಷಣಾತ್ । ವರ್ಜಯಿತ್ವಾ ಮಹಾರಾಜ ಶ್ರೀಮದ್ ಭಗವದಾಲಯಮ್

ಮಹಾರಾಜನೇ, ಹರಿಯು ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಸಮುದ್ರವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು; ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಭಗವಂತನ ಮಂದಿರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿತು.

ನಿತ್ಯಂ ಸನ್ನಿಹಿತಸ್ತತ್ರ ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನಃ । ಸ್ಮೃತ್ಯಾಶೇಷಾಶುಭಹರಂ ಸರ್ವಮಙ್ಗಲಮಙ್ಗಲಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮನ್ ಮಧುಸೂದನನು ಸದಾ ಇರುವನು; ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅದು ಎಲ್ಲ ಶುಭಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿದೆ.

ಸ್ತ್ರೀಬಾಲವೃದ್ಧಾನಾದಾಯ ಹತಶೇಷಾನ್ ಧನಞ್ಜಯಃ । ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಂ ಸಮಾವೇಶ್ಯ ವಜ್ರಂ ತತ್ರಾಭ್ಯಷೇಚಯತ್

ಧನಂಜಯನು ಉಳಿದಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಸುಹೃದ್ ವಧಂ ರಾಜನ್ ಅರ್ಜುನಾತ್ತೇ ಪಿತಾಮಹಾಃ । ತ್ವಾಂ ತು ವಂಶಧರಂ ಕೃತ್ವಾ ಜಗ್ಮುಃ ಸರ್ವೇ ಮಹಾಪಥಮ್

ಅರ್ಜುನನ ಪಿತಾಮಹರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮರಣದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶದವರಾಗಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪಥವನ್ನು ಹತ್ತಿದರು.

ಯ ಏತದ್ ದೇವದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋಃ ಕರ್ಮಾಣಿ ಜನ್ಮ ಚ । ಕೀರ್ತಯೇತ್ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಮರ್ತ್ಯಃ ಸರ್ವಪಾಪೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ

ಯಾರು ದೇವದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.