ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ತಯಾ ಕಥಿತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಮಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಚ ಮಾಧವಾತ್ । ಅವಮಾನಂ ಚ ದೌರಾತ್ಮ್ಯಾದ್ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಯಯುಃ ॥ 10.30.

ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಗರ್ವವನ್ನು, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ದುರ್ಬಾಗ್ಯದಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಅಪಾರ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋಽವಿಶನ್ ವನಂ ಚನ್ದ್ರ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಯಾವದ್ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ತಮಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ತತೋ ನಿವವೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ ಅವರು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ ಅಡವಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಹೆಂಗಸರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ತನ್ಮನಸ್ಕಾಸ್ತದಲಾಪಾಸ್ತದ್ವಿಚೇಷ್ಟಾಸ್ತದಾತ್ಮಿಕಾಃ । ತದ್ಗುಣಾನೇವ ಗಾಯನ್ತ್ಯೋ ನಾತ್ಮಗಾರಾಣಿ ಸಸ್ಮರುಃ ॥ 10.30.

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು, ಮಾತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ, ನಡೆ ಕೃಷ್ಣನಂತೆಯೇ, ಅವರ ಆತ್ಮವೂ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲೇ; ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತರು.

ಪುನಃ ಪುಲಿನಮಾಗತ್ಯ ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾಃ ಕೃಷ್ಣಭಾವನಾಃ । ಸಮವೇತಾ ಜಗುಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತದಾಗಮನಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಾಃ ॥ 10.30.

ಮತ್ತೆ ಯಮುನಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕೃಷ್ಣನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಅವನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

ತತೋಽಗ್ನಿಮಾರುತೌ ರಾಜನ್ ಅಮುಞ್ಚನ್ಮುಖತೋ ರುಷಾ । ಮಹೀಂ ನಿರ್ವೀರುಧಂ ಕರ್ತುಂ ಸಂವರ್ತಕ ಇವಾತ್ಯಯೇ

ಆಗ, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಕೋಪದಿಂದ ಬಾಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸಂವರ್ತಕನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಣಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನ್ ತಾನ್ ದ್ರುಮಾನ್ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ । ಆಗತಃ ಶಮಯಾಮಾಸ ಪುತ್ರಾನ್ ಬರ್ಹಿಷ್ಮತೋ ನಯೈಃ

ಆ ಮರಗಳು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ಬಂದು, ಬರ್ಹಿಷ್ಮತನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾವಶಿಷ್ಟಾ ಯೇ ವೃಕ್ಷಾ ಭೀತಾ ದುಹಿತರಂ ತದಾ । ಉಜ್ಜಹ್ರುಸ್ತೇ ಪ್ರಚೇತೋಭ್ಯ ಉಪದಿಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ

ಆಗ ಉಳಿದಿದ್ದ ಭಯಭೀತ ಮರಗಳು, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವು.

ತೇ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣ ಆದೇಶಾನ್ ಮಾರಿಷಾಮುಪಯೇಮಿರೇ । ಯಸ್ಯಾಂ ಮಹದವಜ್ಞಾನಾದ್ ಅಜನ್ಯಜನಯೋನಿಜಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಅವರು ಮಾಱಿಷೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಅವಳಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಅಪಚಾರದಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪಿತೃಯಾದವನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಚಾಕ್ಷುಷೇ ತ್ವನ್ತರೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ಕಾಲವಿದ್ರುತೇ । ಯಃ ಸಸರ್ಜ ಪ್ರಜಾ ಇಷ್ಟಾಃ ಸ ದಕ್ಷೋ ದೈವಚೋದಿತಃ

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲವು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದೈವದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದಕ್ಷನು ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಯೋ ಜಾಯಮಾನಃ ಸರ್ವೇಷಾಂ ತೇಜಸ್ತೇಜಸ್ವಿನಾಂ ರುಚಾ । ಸ್ವಯೋಪಾದತ್ತ ದಾಕ್ಷ್ಯಾಚ್ಚ ಕರ್ಮಣಾಂ ದಕ್ಷಮಬ್ರುವನ್

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ, ಅವನನ್ನು ದಕ್ಷನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.

ತಂ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗರಕ್ಷಾಯಾಂ ಅನಾದಿರಭಿಷಿಚ್ಯ ಚ । ಯುಯೋಜ ಯುಯುಜೇಽನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಸ ವೈ ಸರ್ವಪ್ರಜಾಪತೀನ್

ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅವನು, ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

ಗೋಪೀಗೀತಂ - ವಿರಹಾರ್ತ ಗೋಪೀನಾಂ ಭಗವದುಪಸ್ಥಾನಾಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಗೋಪ್ಯ ಊಚುಃ - ( ಶುದ್ಧಕಾಮದಾ ) ಜಯತಿ ತೇಽಧಿಕಂ ಜನ್ಮನಾ ವ್ರಜಃ ಶ್ರಯತ ಇನ್ದಿರಾ ಶಶ್ವದತ್ರ ಹಿ । ದಯಿತ ದೃಶ್ಯತಾಂ ದಿಕ್ಷು ತಾವಕಾ ಸ್ತ್ವಯಿ ಧೃತಾಸವಸ್ತ್ವಾಂ ವಿಚಿನ್ವತೇ

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಮೆ ಬಂದಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಯು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ನಮ್ಮ ಜೀವ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.

ಶರದುದಾಶಯೇ ಸಾಧುಜಾತಸತ್ ಸರಸಿಜೋದರಶ್ರೀಮುಷಾ ದೃಶಾ । ಸುರತನಾಥ ತೇಽಶುಲ್ಕದಾಸಿಕಾ ವರದ ನಿಘ್ನತೋ ನೇಹ ಕಿಂ ವಧಃ

ಋತುಸಂಧ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ, ನೀನು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಕಮಲದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಿಯುತ್ತೀ. ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಬಾಧ್ಯರಲ್ಲ, ನೀನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ನೀನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ?

ವಿಷಜಲಾಪ್ಯಯಾದ್ ವ್ಯಾಲರಾಕ್ಷಸಾದ್ ವರ್ಷಮಾರುತಾದ್ ವೈದ್ಯುತಾನಲಾತ್ । ವೃಷಮಯಾತ್ಮಜಾದ್ ವಿಶ್ವತೋ ಭಯಾದ್ ಋಷಭ ತೇ ವಯಂ ರಕ್ಷಿತಾ ಮುಹುಃ

ನೀರು ವಿಷವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹಾವು ರೂಪದ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ, ಗಾಳಿಯ ಬಲದಿಂದ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ, ಮಳೆಯ ದೇವರ ಮಗನಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ.

ನ ಖಲು ಗೋಪೀಕಾನನ್ದನೋ ಭವಾನ್ ಅಖಿಲದೇಹಿನಾಂ ಅನ್ತರಾತ್ಮದೃಕ್ । ವಿಖನಸಾರ್ಥಿತೋ ವಿಶ್ವಗುಪ್ತಯೇ ಸಖ ಉದೇಯಿವಾನ್ ಸಾತ್ವತಾಂ ಕುಲೇ

ನೀನು ಕೇವಲ ಗೋಪಿಯರ ಸಂತೋಷವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯ.

ವಿರಚಿತಾಭಯಂ ವೃಷ್ಣಿಧೂರ್ಯ ತೇ ಚರಣಮೀಯುಷಾಂ ಸಂಸೃತೇರ್ಭಯಾತ್ । ಕರಸರೋರುಹಂ ಕಾನ್ತ ಕಾಮದಂ ಶಿರಸಿ ಧೇಹಿ ನಃ ಶ್ರೀಕರಗ್ರಹಮ್

ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಸಂಸಾರದ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತವೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ವ್ರಜಜನಾರ್ತಿಹನ್ ವೀರ ಯೋಷಿತಾಂ ನಿಜಜನಸ್ಮಯಧ್ವಂಸನಸ್ಮಿತ । ಭಜ ಸಖೇ ಭವತ್ ಕಿಙ್‌ಕರೀಃ ಸ್ಮ ನೋ ಜಲರುಹಾನನಂ ಚಾರು ದರ್ಶಯ

ವೃಂದಾವನದ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ನಗುವು ನಿನ್ನವರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು.

ಪ್ರಣತದೇಹಿನಾಂ ಪಾಪಕರ್ಷಣಂ ತೃಣಚರಾನುಗಂ ಶ್ರೀನಿಕೇತನಮ್ । ಫಣಿಫಣಾರ್ಪಿತಂ ತೇ ಪದಾಮ್ಬುಜಂ ಕೃಣು ಕುಚೇಷು ನಃ ಕೃನ್ಧಿ ಹೃಚ್ಛಯಮ್

ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುವವರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುವವನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಾವು ತನ್ನ ಫಣದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ಮಧುರಯಾ ಗಿರಾ ವಲ್ಗುವಾಕ್ಯಯಾ ಬುಧಮನೋಜ್ಞಯಾ ಪುಷ್ಕರೇಕ್ಷಣ । ವಿಧಿಕರೀರಿಮಾ ವೀರ ಮುಹ್ಯತೀ ರಧರಸೀಧುನಾಪ್ಯಾಯಯಸ್ವ ನಃ

ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ವಾಕ್ಯ, ಜ್ಞಾನಭರಿತವಾದ ನುಡಿಗಳು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳವನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು.

ತವ ಕಥಾಮೃತಂ ತಪ್ತಜೀವನಂ ಕವಿಭಿರೀಡಿತಂ ಕಲ್ಮಷಾಪಹಮ್ । ಶ್ರವಣಮಙ್‌ಗಲಂ ಶ್ರೀಮದಾತತಂ ಭುವಿ ಗೃಣನ್ತಿ ಯೇ ಭೂರಿದಾ ಜನಾಃ

ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವು ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಜೀವವಾಗಿದೆ; ಕವಿಗಳು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ, ಅದು ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಶುಭವನ್ನು ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹರಡುವವರು ನಿಜವಾದ ಉದಾರಿಗಳು.

ಪ್ರಹಸಿತಂ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರೇಮವೀಕ್ಷಣಂ ವಿಹರಣಂ ಚ ತೇ ಧ್ಯಾನಮಙ್‌ಗಲಮ್ । ರಹಸಿ ಸಂವಿದೋ ಯಾ ಹೃದಿ ಸ್ಪೃಶಃ ಕುಹಕ ನೋ ಮನಃ ಕ್ಷೋಭಯನ್ತಿ ಹಿ

ನಿನ್ನ ನಗು, ಪ್ರಿಯನೇ, ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ಆಟ, ಧ್ಯಾನ — ಇವೆಲ್ಲ ಶುಭಕರ. ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಮೋಹಕನೇ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಚಲಸಿ ಯದ್ ವ್ರಜಾಚ್ಚಾರಯನ್ ಪಶೂನ್ ನಲಿನಸುನ್ದರಂ ನಾಥ ತೇ ಪದಮ್ । ಶಿಲತೃಣಾಙ್‌ಕುರೈಃ ಸೀದತೀತಿ ನಃ ಕಲಿಲತಾಂ ಮನಃ ಕಾನ್ತ ಗಚ್ಛತಿ

ನೀನು ವೃಂದಾವನದಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಕಮಲದಂತೆ ಪಾದಗಳು ಕಲ್ಲು, ಹುಲ್ಲು, ಮೊಳಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ದಿನಪರಿಕ್ಷಯೇ ನೀಲಕುನ್ತಲೈಃ ವನರುಹಾನನಂ ಬಿಭ್ರದಾವೃತಮ್ । ಘನರಜಸ್ವಲಂ ದರ್ಶಯನ್ ಮುಹು ರ್ಮನಸಿ ನಃ ಸ್ಮರಂ ವೀರ ಯಚ್ಛಸಿ

ದಿನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಕೂದಲಿನಿಂದ, ಕಾಡಿನ ಹೂವಿನ ಮುಖದಿಂದ, ಮೇಘದ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವೀರನೇ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುತ್ತೀಯ.

ಪ್ರಣತಕಾಮದಂ ಪದ್ಮಜಾರ್ಚಿತಂ ಧರಣಿಮಣ್ಡನಂ ಧ್ಯೇಯಮಾಪದಿ । ಚರಣಪಙ್‌ಕಜಂ ಶನ್ತಮಂ ಚ ತೇ ರಮಣ ನಃ ಸ್ತನೇಷ್ವರ್ಪಯಾಧಿಹನ್

ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಪೂಜಿಸುವವನು, ಭೂಮಿಗೆ ಆಭರಣವಾದವನು, ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು, ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಗಳು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತವೆ; ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು.

ಸುರತವರ್ಧನಂ ಶೋಕನಾಶನಂ ಸ್ವರಿತವೇಣುನಾ ಸುಷ್ಠು ಚುಮ್ಬಿತಮ್ । ಇತರರಾಗವಿಸ್ಮಾರಣಂ ನೃಣಾಂ ವಿತರ ವೀರ ನಸ್ತೇಽಧರಾಮೃತಮ್

ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಮಧುರವಾದ ಬಾಸುರಿಂದ ಚುಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇತರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಡು.

ಅಟತಿ ಯದ್ ಭವಾನಹ್ನಿ ಕಾನನಂ ತ್ರುಟಿರ್ಯುಗಾಯತೇ ತ್ವಾಮಪಶ್ಯತಾಮ್ । ಕುಟಿಲಕುನ್ತಲಂ ಶ್ರೀಮುಖಂ ಚ ತೇ ಜಡ ಉದೀಕ್ಷತಾಂ ಪಕ್ಷ್ಮಕೃದ್ ದೃಶಾಮ್

ನೀನು ಹಗಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವಾಗ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣದವರಿಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೇ ಯುಗದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ನಿನ್ನ ಕುಂತಲಗಳು, ಸುಂದರ ಮುಖ, ಮೂಢ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಕಣ್ಗಳ ಕಪ್ಪುರುಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಪತಿಸುತಾನ್ವಯಭ್ರಾತೃಬಾನ್ಧವಾನ್ ಅತಿವಿಲಙ್‌ಘ್ಯ ತೇಽನ್ತ್ಯಚ್ಯುತಾಗತಾಃ । ಗತಿವಿದಸ್ತವೋದ್‍ಗೀತಮೋಹಿತಾಃ ಕಿತವ ಯೋಷಿತಃ ಕಸ್ತ್ಯಜೇನ್ನಿಶಿ

ಪತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಕುಟುಂಬ, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಾವು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಅಚ್ಯುತನೇ. ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅರಿತು, ನಿನ್ನ ಹಾಡಿಗೆ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ?

ರಹಸಿ ಸಂವಿದಂ ಹೃಚ್ಛಯೋದಯಂ ಪ್ರಹಸಿತಾನನಂ ಪ್ರೇಮವೀಕ್ಷಣಮ್ । ಬೃಹದುರಃ ಶ್ರಿಯೋ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಧಾಮ ತೇ ಮುಹುರತಿಸ್ಪೃಹಾ ಮುಹ್ಯತೇ ಮನಃ

ಗುಪ್ತ ಸಂಭಾಷನೆಗಳು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಉದಯ, ನಿನ್ನ ನಗುವಿನ ಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ, ನಿನ್ನ ವಿಶಾಲವಾದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಕೀರ್ತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ವ್ರಜವನೌಕಸಾಂ ವ್ಯಕ್ತಿರಙ್‌ಗ ತೇ ವೃಜಿನಹನ್ತ್ರ್ಯಲಂ ವಿಶ್ವಮಙ್‌ಗಲಮ್ । ತ್ಯಜ ಮನಾಕ್ ಚ ನಸ್ತ್ವತ್ಸ್ಪೃಹಾತ್ಮನಾಂ ಸ್ವಜನಹೃದ್ರುಜಾಂ ಯನ್ನಿಷೂದನಮ್

ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಿಗೇನು ಶುಭದ ರೂಪವಿರುವ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವ ಕಾರಣ ಉಂಟಾದ ನೋವು ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಾದರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾಗು; ನಿನ್ನ ದೂರವಿರುವುದೇ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುತ್ತದೆ.