ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇಮಾನ್ಯಧಿಕಮಗ್ನಾನಿ ಪದಾನಿ ವಹತೋ ವಧೂಮ್ । ಗೋಪ್ಯಃ ಪಶ್ಯತ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಭಾರಾಕ್ರಾನ್ತಸ್ಯ ಕಾಮಿನಃ । ಅತ್ರಾವರೋಪಿತಾ ಕಾನ್ತಾ ಪುಷ್ಪಹೇತೋರ್ಮಹಾತ್ಮನಾ ॥ 10.30.

ಗೋಪಿಯರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ—ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಲು ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಅತ್ರ ಪ್ರಸೂನಾವಚಯಃ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥೇ ಪ್ರೇಯಸಾ ಕೃತಃ । ಪ್ರಪದಾಕ್ರಮಣ ಏತೇ ಪಶ್ಯತಾಸಕಲೇ ಪದೇ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಕೇಶಪ್ರಸಾಧನಂ ತ್ವತ್ರ ಕಾಮಿನ್ಯಾಃ ಕಾಮಿನಾ ಕೃತಮ್ । ತಾನಿ ಚೂಡಯತಾ ಕಾನ್ತಾಮುಪವಿಷ್ಟಮಿಹ ಧ್ರುವಮ್ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಿಯ ಕೂದಲನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು; ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಅವಳ ಜಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ರೇಮೇ ತಯಾ ಚಾತ್ಮರತ ಆತ್ಮಾರಾಮೋಽಪ್ಯಖಣ್ಡಿತಃ । ಕಾಮಿನಾಂ ದರ್ಶಯನ್ ದೈನ್ಯಂ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಚೈವ ದುರಾತ್ಮತಾಮ್ ॥ 10.30.

ಸ್ವತಃ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಆತನು ಅವಳ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಇತ್ಯೇವಂ ದರ್ಶಯನ್ತ್ಯಸ್ತಾಶ್ಚೇರುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ವಿಚೇತಸಃ । ಯಾಂ ಗೋಪೀಮನಯತ್ಕೃಷ್ಣೋ ವಿಹಾಯಾನ್ಯಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ವನೇ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರು; ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಗೋಪಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಸಾ ಚ ಮೇನೇ ತದಾತ್ಮಾನಂ ವರಿಷ್ಠಂ ಸರ್ವಯೋಷಿತಾಮ್ । ಹಿತ್ವಾ ಗೋಪೀಃ ಕಾಮಯಾನಾ ಮಾಮಸೌ ಭಜತೇ ಪ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ಆಗ ಆ ಗೋಪಿಯು, 'ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ,' ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಹೆಂಗಸರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದಳು.

ತತೋ ಗತ್ವಾ ವನೋದ್ದೇಶಂ ದೃಪ್ತಾ ಕೇಶವಮಬ್ರವೀತ್ । ನ ಪಾರಯೇಽಹಂ ಚಲಿತುಂ ನಯ ಮಾಂ ಯತ್ರ ತೇ ಮನಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ, ಅಡವಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಗರ್ವದಿಂದ ಆಕೆ ಕೇಶವನಿಗೆ, 'ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯು,' ಎಂದಳು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಪ್ರಿಯಾಮಾಹ ಸ್ಕನ್ಧ ಆರುಹ್ಯತಾಮಿತಿ । ತತಶ್ಚಾನ್ತರ್ದಧೇ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಾ ವಧೂರನ್ವತಪ್ಯತ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಿಯನು, 'ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಏರಿ,' ಎಂದನು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು; ಆ ಗೋಪಿಯು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು.

ಹಾ ನಾಥ ರಮಣ ಪ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ವಾಸಿ ಕ್ವಾಸಿ ಮಹಾಭುಜ । ದಾಸ್ಯಾಸ್ತೇ ಕೃಪಣಾಯಾ ಮೇ ಸಖೇ ದರ್ಶಯ ಸನ್ನಿಧಿಮ್ ॥ 10.30.

'ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯತಮಾ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಬಲವಂತನಾದವನೇ? ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾದ ನನಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೆ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸು!' ಎಂದು ಆಕೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಳು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ಅನ್ವಿಚ್ಛನ್ತ್ಯೋ ಭಗವತೋ ಮಾರ್ಗಂ ಗೋಪ್ಯೋಽವಿದೂರಿತಃ । ದದೃಶುಃ ಪ್ರಿಯವಿಶ್ಲೇಷಾನ್ಮೋಹಿತಾಂ ದುಃಖಿತಾಂ ಸಖೀಮ್ ॥ 10.30.

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ದುಃಖಿತಳಾದ ತಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.

ತಯಾ ಕಥಿತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಮಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಚ ಮಾಧವಾತ್ । ಅವಮಾನಂ ಚ ದೌರಾತ್ಮ್ಯಾದ್ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಯಯುಃ ॥ 10.30.

ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಗರ್ವವನ್ನು, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ದುರ್ಬಾಗ್ಯದಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಅಪಾರ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋಽವಿಶನ್ ವನಂ ಚನ್ದ್ರ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಯಾವದ್ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ತಮಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ತತೋ ನಿವವೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ ಅವರು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ ಅಡವಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಹೆಂಗಸರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ತನ್ಮನಸ್ಕಾಸ್ತದಲಾಪಾಸ್ತದ್ವಿಚೇಷ್ಟಾಸ್ತದಾತ್ಮಿಕಾಃ । ತದ್ಗುಣಾನೇವ ಗಾಯನ್ತ್ಯೋ ನಾತ್ಮಗಾರಾಣಿ ಸಸ್ಮರುಃ ॥ 10.30.

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು, ಮಾತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ, ನಡೆ ಕೃಷ್ಣನಂತೆಯೇ, ಅವರ ಆತ್ಮವೂ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲೇ; ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತರು.

ಪುನಃ ಪುಲಿನಮಾಗತ್ಯ ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾಃ ಕೃಷ್ಣಭಾವನಾಃ । ಸಮವೇತಾ ಜಗುಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತದಾಗಮನಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಾಃ ॥ 10.30.

ಮತ್ತೆ ಯಮುನಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕೃಷ್ಣನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಅವನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

ತತೋಽಗ್ನಿಮಾರುತೌ ರಾಜನ್ ಅಮುಞ್ಚನ್ಮುಖತೋ ರುಷಾ । ಮಹೀಂ ನಿರ್ವೀರುಧಂ ಕರ್ತುಂ ಸಂವರ್ತಕ ಇವಾತ್ಯಯೇ

ಆಗ, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಕೋಪದಿಂದ ಬಾಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸಂವರ್ತಕನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಣಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನ್ ತಾನ್ ದ್ರುಮಾನ್ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ । ಆಗತಃ ಶಮಯಾಮಾಸ ಪುತ್ರಾನ್ ಬರ್ಹಿಷ್ಮತೋ ನಯೈಃ

ಆ ಮರಗಳು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ಬಂದು, ಬರ್ಹಿಷ್ಮತನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾವಶಿಷ್ಟಾ ಯೇ ವೃಕ್ಷಾ ಭೀತಾ ದುಹಿತರಂ ತದಾ । ಉಜ್ಜಹ್ರುಸ್ತೇ ಪ್ರಚೇತೋಭ್ಯ ಉಪದಿಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ

ಆಗ ಉಳಿದಿದ್ದ ಭಯಭೀತ ಮರಗಳು, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವು.

ತೇ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣ ಆದೇಶಾನ್ ಮಾರಿಷಾಮುಪಯೇಮಿರೇ । ಯಸ್ಯಾಂ ಮಹದವಜ್ಞಾನಾದ್ ಅಜನ್ಯಜನಯೋನಿಜಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಅವರು ಮಾಱಿಷೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಅವಳಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಅಪಚಾರದಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪಿತೃಯಾದವನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಚಾಕ್ಷುಷೇ ತ್ವನ್ತರೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ಕಾಲವಿದ್ರುತೇ । ಯಃ ಸಸರ್ಜ ಪ್ರಜಾ ಇಷ್ಟಾಃ ಸ ದಕ್ಷೋ ದೈವಚೋದಿತಃ

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲವು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದೈವದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದಕ್ಷನು ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಯೋ ಜಾಯಮಾನಃ ಸರ್ವೇಷಾಂ ತೇಜಸ್ತೇಜಸ್ವಿನಾಂ ರುಚಾ । ಸ್ವಯೋಪಾದತ್ತ ದಾಕ್ಷ್ಯಾಚ್ಚ ಕರ್ಮಣಾಂ ದಕ್ಷಮಬ್ರುವನ್

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ, ಅವನನ್ನು ದಕ್ಷನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.

ತಂ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗರಕ್ಷಾಯಾಂ ಅನಾದಿರಭಿಷಿಚ್ಯ ಚ । ಯುಯೋಜ ಯುಯುಜೇಽನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಸ ವೈ ಸರ್ವಪ್ರಜಾಪತೀನ್

ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅವನು, ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

ಗೋಪೀಗೀತಂ - ವಿರಹಾರ್ತ ಗೋಪೀನಾಂ ಭಗವದುಪಸ್ಥಾನಾಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಗೋಪ್ಯ ಊಚುಃ - ( ಶುದ್ಧಕಾಮದಾ ) ಜಯತಿ ತೇಽಧಿಕಂ ಜನ್ಮನಾ ವ್ರಜಃ ಶ್ರಯತ ಇನ್ದಿರಾ ಶಶ್ವದತ್ರ ಹಿ । ದಯಿತ ದೃಶ್ಯತಾಂ ದಿಕ್ಷು ತಾವಕಾ ಸ್ತ್ವಯಿ ಧೃತಾಸವಸ್ತ್ವಾಂ ವಿಚಿನ್ವತೇ

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಮೆ ಬಂದಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಯು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ನಮ್ಮ ಜೀವ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.

ಶರದುದಾಶಯೇ ಸಾಧುಜಾತಸತ್ ಸರಸಿಜೋದರಶ್ರೀಮುಷಾ ದೃಶಾ । ಸುರತನಾಥ ತೇಽಶುಲ್ಕದಾಸಿಕಾ ವರದ ನಿಘ್ನತೋ ನೇಹ ಕಿಂ ವಧಃ

ಋತುಸಂಧ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ, ನೀನು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಕಮಲದ ಹೃದಯದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ಕದಿಯುತ್ತೀ. ಪ್ರೇಮದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗೆ ಬಾಧ್ಯರಲ್ಲ, ನೀನು ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವವನು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ನೀನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ?

ವಿಷಜಲಾಪ್ಯಯಾದ್ ವ್ಯಾಲರಾಕ್ಷಸಾದ್ ವರ್ಷಮಾರುತಾದ್ ವೈದ್ಯುತಾನಲಾತ್ । ವೃಷಮಯಾತ್ಮಜಾದ್ ವಿಶ್ವತೋ ಭಯಾದ್ ಋಷಭ ತೇ ವಯಂ ರಕ್ಷಿತಾ ಮುಹುಃ

ನೀರು ವಿಷವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹಾವು ರೂಪದ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ, ಗಾಳಿಯ ಬಲದಿಂದ, ಮಿಂಚಿನಿಂದ, ಬೆಂಕಿಯಿಂದ, ಮಳೆಯ ದೇವರ ಮಗನಿಂದ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೀಯ.

ನ ಖಲು ಗೋಪೀಕಾನನ್ದನೋ ಭವಾನ್ ಅಖಿಲದೇಹಿನಾಂ ಅನ್ತರಾತ್ಮದೃಕ್ । ವಿಖನಸಾರ್ಥಿತೋ ವಿಶ್ವಗುಪ್ತಯೇ ಸಖ ಉದೇಯಿವಾನ್ ಸಾತ್ವತಾಂ ಕುಲೇ

ನೀನು ಕೇವಲ ಗೋಪಿಯರ ಸಂತೋಷವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನೀನು ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯ.

ವಿರಚಿತಾಭಯಂ ವೃಷ್ಣಿಧೂರ್ಯ ತೇ ಚರಣಮೀಯುಷಾಂ ಸಂಸೃತೇರ್ಭಯಾತ್ । ಕರಸರೋರುಹಂ ಕಾನ್ತ ಕಾಮದಂ ಶಿರಸಿ ಧೇಹಿ ನಃ ಶ್ರೀಕರಗ್ರಹಮ್

ವೃಷ್ಣಿಕುಲದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದವರಿಗೆ ಸಂಸಾರದ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗಳು ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತವೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ವ್ರಜಜನಾರ್ತಿಹನ್ ವೀರ ಯೋಷಿತಾಂ ನಿಜಜನಸ್ಮಯಧ್ವಂಸನಸ್ಮಿತ । ಭಜ ಸಖೇ ಭವತ್ ಕಿಙ್‌ಕರೀಃ ಸ್ಮ ನೋ ಜಲರುಹಾನನಂ ಚಾರು ದರ್ಶಯ

ವೃಂದಾವನದ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ನಗುವು ನಿನ್ನವರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ನೇಹಿತನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸು; ಕಮಲದಂತೆ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು.

ಪ್ರಣತದೇಹಿನಾಂ ಪಾಪಕರ್ಷಣಂ ತೃಣಚರಾನುಗಂ ಶ್ರೀನಿಕೇತನಮ್ । ಫಣಿಫಣಾರ್ಪಿತಂ ತೇ ಪದಾಮ್ಬುಜಂ ಕೃಣು ಕುಚೇಷು ನಃ ಕೃನ್ಧಿ ಹೃಚ್ಛಯಮ್

ನೀನು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರಿಗೆ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುವವರ ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುವವನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಾವು ತನ್ನ ಫಣದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸು.

ಮಧುರಯಾ ಗಿರಾ ವಲ್ಗುವಾಕ್ಯಯಾ ಬುಧಮನೋಜ್ಞಯಾ ಪುಷ್ಕರೇಕ್ಷಣ । ವಿಧಿಕರೀರಿಮಾ ವೀರ ಮುಹ್ಯತೀ ರಧರಸೀಧುನಾಪ್ಯಾಯಯಸ್ವ ನಃ

ಮಧುರವಾದ ಮಾತು, ಆಕರ್ಷಕವಾದ ವಾಕ್ಯ, ಜ್ಞಾನಭರಿತವಾದ ನುಡಿಗಳು, ಕಮಲದ ಕಣ್ಣುಗಳವನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯ; ವೀರನೇ, ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಪೋಷಿಸು.