ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಪೃಚ್ಛಮಾನಾ ವ್ರ್ಣ್ದಾವನಲತಾಸ್ತರೂನ್ । ವ್ಯಚಕ್ಷತ ವನೋದ್ದೇಶೇ ಪದಾನಿ ಪರಮಾತ್ಮನಃ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ, ಅವಳುಗಳು ವೃಂದಾವನದ ಬೆಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.

ಪದಾನಿ ವ್ಯಕ್ತಮೇತಾನಿ ನನ್ದಸೂನೋರ್ಮಹಾತ್ಮನಃ । ಲಕ್ಷ್ಯನ್ತೇ ಹಿ ಧ್ವಜಾಮ್ಭೋಜ ವಜ್ರಾಙ್ಕುಶಯವಾದಿಭಿಃ ॥ 10.30.

ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ; ಇವು ನಂದನಂದನ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಾದಗಳು. ಧ್ವಜ, ಕಮಲ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಯವದಾನೆಯ ಗುರುತುಗಳಿವೆ.

ತೈಸ್ತೈಃ ಪದೈಸ್ತತ್ಪದವೀಮನ್ವಿಚ್ಛನ್ತ್ಯೋಽಗ್ರತೋಽಬಲಾಃ । ವಧ್ವಾಃ ಪದೈಃ ಸುಪೃಕ್ತಾನಿ ವಿಲೋಕ್ಯಾರ್ತಾಃ ಸಮಬ್ರುವನ್ ॥ 10.30.

ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅವಳುಗಳು ಮುಂದೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಧುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗೂ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಕಸ್ಯಾಃ ಪದಾನಿ ಚೈತಾನಿ ಯಾತಾಯಾ ನನ್ದಸೂನುನಾ । ಅಂಸನ್ಯಸ್ತಪ್ರಕೋಷ್ಠಾಯಾಃ ಕರೇಣೋಃ ಕರಿಣಾ ಯಥಾ ॥ 10.30.

ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಯಾರದು? ನಂದನಂದನನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವಳದು. ಅವಳ ಕೈ ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದು, ಹಸುವಿನ ಆನೆ ತನ್ನ ಗಂಡ ಆನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಇದೆ.

ಅನಯಾರಾಧಿತೋ ನೂನಂ ಭಗವಾನ್ ಹರಿರೀಶ್ವರಃ । ಯನ್ನೋ ವಿಹಾಯ ಗೋವಿನ್ದಃ ಪ್ರೀತೋ ಯಾಮನಯದ್ರಹಃ ॥ 10.30.

ಈವಳು ಖಂಡಿತ ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಗೋವಿಂದನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.

ಧನ್ಯಾ ಅಹೋ ಅಮೀ ಆಲ್ಯೋ ಗೋವಿನ್ದಾಙ್ಘ್ರ್ಯಬ್ಜರೇಣವಃ । ಯಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮೇಶೌ ರಮಾ ದೇವೀ ದಧುರ್ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯಘನುತ್ತಯೇ ॥ 10.30.

ಈ ವೃಕ್ಷ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯ! ಗೋವಿಂದನ ಪಾದಕಮಲದ ರಜೋ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವುಗಳು ಪವಿತ್ರವಾಗಿವೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿಯೂ ತಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಧೂಳದು ಇದು.

ಇಮಾನ್ಯಧಿಕಮಗ್ನಾನಿ ಪದಾನಿ ವಹತೋ ವಧೂಮ್ । ಗೋಪ್ಯಃ ಪಶ್ಯತ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಭಾರಾಕ್ರಾನ್ತಸ್ಯ ಕಾಮಿನಃ । ಅತ್ರಾವರೋಪಿತಾ ಕಾನ್ತಾ ಪುಷ್ಪಹೇತೋರ್ಮಹಾತ್ಮನಾ ॥ 10.30.

ಗೋಪಿಯರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ—ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಲು ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಅತ್ರ ಪ್ರಸೂನಾವಚಯಃ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥೇ ಪ್ರೇಯಸಾ ಕೃತಃ । ಪ್ರಪದಾಕ್ರಮಣ ಏತೇ ಪಶ್ಯತಾಸಕಲೇ ಪದೇ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಕೇಶಪ್ರಸಾಧನಂ ತ್ವತ್ರ ಕಾಮಿನ್ಯಾಃ ಕಾಮಿನಾ ಕೃತಮ್ । ತಾನಿ ಚೂಡಯತಾ ಕಾನ್ತಾಮುಪವಿಷ್ಟಮಿಹ ಧ್ರುವಮ್ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಿಯ ಕೂದಲನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು; ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಅವಳ ಜಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ರೇಮೇ ತಯಾ ಚಾತ್ಮರತ ಆತ್ಮಾರಾಮೋಽಪ್ಯಖಣ್ಡಿತಃ । ಕಾಮಿನಾಂ ದರ್ಶಯನ್ ದೈನ್ಯಂ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಚೈವ ದುರಾತ್ಮತಾಮ್ ॥ 10.30.

ಸ್ವತಃ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಆತನು ಅವಳ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಇತ್ಯೇವಂ ದರ್ಶಯನ್ತ್ಯಸ್ತಾಶ್ಚೇರುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ವಿಚೇತಸಃ । ಯಾಂ ಗೋಪೀಮನಯತ್ಕೃಷ್ಣೋ ವಿಹಾಯಾನ್ಯಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ವನೇ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರು; ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಗೋಪಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಸಾ ಚ ಮೇನೇ ತದಾತ್ಮಾನಂ ವರಿಷ್ಠಂ ಸರ್ವಯೋಷಿತಾಮ್ । ಹಿತ್ವಾ ಗೋಪೀಃ ಕಾಮಯಾನಾ ಮಾಮಸೌ ಭಜತೇ ಪ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ಆಗ ಆ ಗೋಪಿಯು, 'ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ,' ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಹೆಂಗಸರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದಳು.

ತತೋ ಗತ್ವಾ ವನೋದ್ದೇಶಂ ದೃಪ್ತಾ ಕೇಶವಮಬ್ರವೀತ್ । ನ ಪಾರಯೇಽಹಂ ಚಲಿತುಂ ನಯ ಮಾಂ ಯತ್ರ ತೇ ಮನಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ, ಅಡವಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಗರ್ವದಿಂದ ಆಕೆ ಕೇಶವನಿಗೆ, 'ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯು,' ಎಂದಳು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಪ್ರಿಯಾಮಾಹ ಸ್ಕನ್ಧ ಆರುಹ್ಯತಾಮಿತಿ । ತತಶ್ಚಾನ್ತರ್ದಧೇ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಾ ವಧೂರನ್ವತಪ್ಯತ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಿಯನು, 'ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಏರಿ,' ಎಂದನು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು; ಆ ಗೋಪಿಯು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು.

ಹಾ ನಾಥ ರಮಣ ಪ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ವಾಸಿ ಕ್ವಾಸಿ ಮಹಾಭುಜ । ದಾಸ್ಯಾಸ್ತೇ ಕೃಪಣಾಯಾ ಮೇ ಸಖೇ ದರ್ಶಯ ಸನ್ನಿಧಿಮ್ ॥ 10.30.

'ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯತಮಾ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಬಲವಂತನಾದವನೇ? ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾದ ನನಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೆ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸು!' ಎಂದು ಆಕೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಳು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ಅನ್ವಿಚ್ಛನ್ತ್ಯೋ ಭಗವತೋ ಮಾರ್ಗಂ ಗೋಪ್ಯೋಽವಿದೂರಿತಃ । ದದೃಶುಃ ಪ್ರಿಯವಿಶ್ಲೇಷಾನ್ಮೋಹಿತಾಂ ದುಃಖಿತಾಂ ಸಖೀಮ್ ॥ 10.30.

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ದುಃಖಿತಳಾದ ತಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.

ತಯಾ ಕಥಿತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಮಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಚ ಮಾಧವಾತ್ । ಅವಮಾನಂ ಚ ದೌರಾತ್ಮ್ಯಾದ್ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಯಯುಃ ॥ 10.30.

ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಗರ್ವವನ್ನು, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ದುರ್ಬಾಗ್ಯದಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಅಪಾರ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋಽವಿಶನ್ ವನಂ ಚನ್ದ್ರ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಯಾವದ್ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ತಮಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ತತೋ ನಿವವೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ ಅವರು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ ಅಡವಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಹೆಂಗಸರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

ತನ್ಮನಸ್ಕಾಸ್ತದಲಾಪಾಸ್ತದ್ವಿಚೇಷ್ಟಾಸ್ತದಾತ್ಮಿಕಾಃ । ತದ್ಗುಣಾನೇವ ಗಾಯನ್ತ್ಯೋ ನಾತ್ಮಗಾರಾಣಿ ಸಸ್ಮರುಃ ॥ 10.30.

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು, ಮಾತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ, ನಡೆ ಕೃಷ್ಣನಂತೆಯೇ, ಅವರ ಆತ್ಮವೂ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲೇ; ಅವನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತರು.

ಪುನಃ ಪುಲಿನಮಾಗತ್ಯ ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾಃ ಕೃಷ್ಣಭಾವನಾಃ । ಸಮವೇತಾ ಜಗುಃ ಕೃಷ್ಣಂ ತದಾಗಮನಕಾಙ್ಕ್ಷಿತಾಃ ॥ 10.30.

ಮತ್ತೆ ಯಮುನಾ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕೃಷ್ಣನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಅವನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

ತತೋಽಗ್ನಿಮಾರುತೌ ರಾಜನ್ ಅಮುಞ್ಚನ್ಮುಖತೋ ರುಷಾ । ಮಹೀಂ ನಿರ್ವೀರುಧಂ ಕರ್ತುಂ ಸಂವರ್ತಕ ಇವಾತ್ಯಯೇ

ಆಗ, ರಾಜನೇ, ಅವರು ಕೋಪದಿಂದ ಬಾಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದರು; ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಸಂವರ್ತಕನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಣಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಕ್ರಿಯಮಾಣಾನ್ ತಾನ್ ದ್ರುಮಾನ್ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪಿತಾಮಹಃ । ಆಗತಃ ಶಮಯಾಮಾಸ ಪುತ್ರಾನ್ ಬರ್ಹಿಷ್ಮತೋ ನಯೈಃ

ಆ ಮರಗಳು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ಬಂದು, ಬರ್ಹಿಷ್ಮತನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಶಮನಗೊಳಿಸಿದನು.

ತತ್ರಾವಶಿಷ್ಟಾ ಯೇ ವೃಕ್ಷಾ ಭೀತಾ ದುಹಿತರಂ ತದಾ । ಉಜ್ಜಹ್ರುಸ್ತೇ ಪ್ರಚೇತೋಭ್ಯ ಉಪದಿಷ್ಟಾಃ ಸ್ವಯಮ್ಭುವಾ

ಆಗ ಉಳಿದಿದ್ದ ಭಯಭೀತ ಮರಗಳು, ಸ್ವಯಂಭುವನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೇತಸರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟವು.

ತೇ ಚ ಬ್ರಹ್ಮಣ ಆದೇಶಾನ್ ಮಾರಿಷಾಮುಪಯೇಮಿರೇ । ಯಸ್ಯಾಂ ಮಹದವಜ್ಞಾನಾದ್ ಅಜನ್ಯಜನಯೋನಿಜಃ

ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಅವರು ಮಾಱಿಷೆಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು; ಅವಳಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಅಪಚಾರದಿಂದ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪಿತೃಯಾದವನು ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಚಾಕ್ಷುಷೇ ತ್ವನ್ತರೇ ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರಾಕ್ಸರ್ಗೇ ಕಾಲವಿದ್ರುತೇ । ಯಃ ಸಸರ್ಜ ಪ್ರಜಾ ಇಷ್ಟಾಃ ಸ ದಕ್ಷೋ ದೈವಚೋದಿತಃ

ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕಾಲವು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದೈವದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ದಕ್ಷನು ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ಯೋ ಜಾಯಮಾನಃ ಸರ್ವೇಷಾಂ ತೇಜಸ್ತೇಜಸ್ವಿನಾಂ ರುಚಾ । ಸ್ವಯೋಪಾದತ್ತ ದಾಕ್ಷ್ಯಾಚ್ಚ ಕರ್ಮಣಾಂ ದಕ್ಷಮಬ್ರುವನ್

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಲೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ, ಅವನನ್ನು ದಕ್ಷನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.

ತಂ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗರಕ್ಷಾಯಾಂ ಅನಾದಿರಭಿಷಿಚ್ಯ ಚ । ಯುಯೋಜ ಯುಯುಜೇಽನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಸ ವೈ ಸರ್ವಪ್ರಜಾಪತೀನ್

ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಅವನು, ಪ್ರಜೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನನ್ನು ರಾಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಇತರರನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.

ಗೋಪೀಗೀತಂ - ವಿರಹಾರ್ತ ಗೋಪೀನಾಂ ಭಗವದುಪಸ್ಥಾನಾಯ ಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಗೋಪ್ಯ ಊಚುಃ - ( ಶುದ್ಧಕಾಮದಾ ) ಜಯತಿ ತೇಽಧಿಕಂ ಜನ್ಮನಾ ವ್ರಜಃ ಶ್ರಯತ ಇನ್ದಿರಾ ಶಶ್ವದತ್ರ ಹಿ । ದಯಿತ ದೃಶ್ಯತಾಂ ದಿಕ್ಷು ತಾವಕಾ ಸ್ತ್ವಯಿ ಧೃತಾಸವಸ್ತ್ವಾಂ ವಿಚಿನ್ವತೇ

ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ನಿನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಮೆ ಬಂದಿದೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀಯು ಸದಾ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಲಿ; ನಮ್ಮ ಜೀವ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ, ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ.