ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇತ್ಯುನ್ಮತ್ತವಚೋ ಗೋಪ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣಾನ್ವೇಷಣಕಾತರಾಃ । ಲೀಲಾ ಭಗವತಸ್ತಾಸ್ತಾ ಹ್ಯನುಚಕ್ರುಸ್ತದಾತ್ಮಿಕಾಃ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ, ಹುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಬೇಸರಗೊಂಡ ಗೋಪಿಯರು, ಅವನ ಲೀಲಾವಿಹಾರಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ತಾವು ಅವನಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಕಸ್ಯಾಚಿತ್ಪೂತನಾಯನ್ತ್ಯಾಃ ಕೃಷ್ಣಾಯನ್ತ್ಯಪಿಬತ್ಸ್ತನಮ್ । ತೋಕಯಿತ್ವಾ ರುದತ್ಯನ್ಯಾ ಪದಾಹನ್ ಶಕಟಾಯತೀಮ್ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬಳು ಪೂತನೆಯಂತೆ ನಟನೆ ಮಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಸಿವಿನ ಮಡಿಲು ನೀಡಿದಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳನ್ನು ಒಬ್ಬಳು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದಳು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಶಕಟಾಸುರನಂತೆ ನಡೆದು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದಳು.

ದೈತ್ಯಾಯಿತ್ವಾ ಜಹಾರಾನ್ಯಾಮೇಕೋ ಕೃಷ್ಣಾರ್ಭಭಾವನಾಮ್ । ರಿಙ್ಗಯಾಮಾಸ ಕಾಪ್ಯಙ್ಘ್ರೀ ಕರ್ಷನ್ತೀ ಘೋಷನಿಃಸ್ವನೈಃ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬಳು ದೈತ್ಯನ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು; ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಗೋಪರ ಹಳ್ಳಿ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಪಾದದಿಂದ ಎಳೆದಾಡಿದಳು.

ಕೃಷ್ಣರಾಮಾಯಿತೇ ದ್ವೇ ತು ಗೋಪಾಯನ್ತ್ಯಶ್ಚ ಕಾಶ್ಚನ । ವತ್ಸಾಯತೀಂ ಹನ್ತಿ ಚಾನ್ಯಾ ತತ್ರೈಕಾ ತು ಬಕಾಯತೀಮ್ ॥ 10.30.

ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನಾಗಿ ಗೋಪರಂತೆ ಆಡಿದರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ವತ್ಸಾಸುರನಾಗಿ ನಟನೆ ಮಾಡಿ ಸೋತಳು; ಅಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಬಕಾಸುರನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು.

ಆಹೂಯ ದೂರಗಾ ಯದ್ವತ್ಕೃಷ್ಣಸ್ತಮನುವರ್ತತೀಮ್ । ವೇಣುಂ ಕ್ವಣನ್ತೀಂ ಕ್ರೀಡನ್ತೀಮನ್ಯಾಃ ಶಂಸನ್ತಿ ಸಾಧ್ವಿತಿ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬಳು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದವಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಉಳಿದವರು 'ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.

ಕಸ್ಯಾಞ್ಚಿತ್ಸ್ವಭುಜಂ ನ್ಯಸ್ಯ ಚಲನ್ತ್ಯಾಹಾಪರಾ ನನು । ಕೃಷ್ಣೋಽಹಂ ಪಶ್ಯತ ಗತಿಂ ಲಲಿತಾಮಿತಿ ತನ್ಮನಾಃ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬಳು ನಡೆಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, 'ನೋಡಿ, ನಾನು ಕೃಷ್ಣ, ನನ್ನ ನಡಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ' ಎಂದು, ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು.

ಮಾ ಭೈಷ್ಟ ವಾತವರ್ಷಾಭ್ಯಾಂ ತತ್ತ್ರಾಣಂ ವಿಹಿತಂ ಮಯ । ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವೈಕೇನ ಹಸ್ತೇನ ಯತನ್ತ್ಯುನ್ನಿದಧೇಽಮ್ಬರಮ್ ॥ 10.30.

'ಗಾಳಿ ಅಥವಾ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಾನು ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಒಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಒಬ್ಬ ಕೈಯಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳನ್ನು ತನ್ನ ಉಡುಪಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು.

ಆರುಹ್ಯೈಕಾ ಪದಾಕ್ರಮ್ಯ ಶಿರಸ್ಯಾಹಾಪರಾಂ ನೃಪ । ದುಷ್ಟಾಹೇ ಗಚ್ಛ ಜಾತೋಽಹಂ ಖಲಾನಾಂ ನನು ದಣ್ಡಕೃತ್ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಏರಿ, 'ದುಷ್ಟಳೇ, ಹೋಗು! ನಾನು ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ತತ್ರೈಕೋವಾಚ ಹೇ ಗೋಪಾ ದಾವಾಗ್ನಿಂ ಪಶ್ಯತೋಲ್ಬಣಮ್ । ಚಕ್ಷೂಂಷ್ಯಾಶ್ವಪಿದಧ್ವಂ ವೋ ವಿಧಾಸ್ಯೇ ಕ್ಷೇಮಮಞ್ಜಸಾ ॥ 10.30.

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು, 'ಗೋಪಿಯರೇ, ನೋಡಿ, ಈ ಭಯಾನಕ ಅರಣ್ಯಾಗ್ನಿ! ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಕ್ಷಣೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಬದ್ಧಾನ್ಯಯಾ ಸ್ರಜಾ ಕಾಚಿತ್ತನ್ವೀ ತತ್ರ ಉಲೂಖಲೇ । ಬಧ್ನಾಮಿ ಭಾಣ್ಡಭೇತ್ತಾರಂ ಹೈಯಙ್ಗವಮುಷಂ ತ್ವಿತಿ । ಭೀತಾ ಸುದೃಕ್ಪಿಧಾಯಾಸ್ಯಂ ಭೇಜೇ ಭೀತಿವಿಡಮ್ಬನಮ್ ॥ 10.30.

ಒಬ್ಬ ಸೊಗಸಾದ ಹುಡುಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳನ್ನು ಹೂಮಾಲೆಯಿಂದ ಉಲೂಖಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದಳು, 'ನಾನು ಹಡಗಿದ ಹೈಯಂಗವನು ಕದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದಳು; ಭಯಗೊಂಡ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಭಯವನ್ನು ನಾಟಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದಳು.

ಏವಂ ಕೃಷ್ಣಂ ಪೃಚ್ಛಮಾನಾ ವ್ರ್ಣ್ದಾವನಲತಾಸ್ತರೂನ್ । ವ್ಯಚಕ್ಷತ ವನೋದ್ದೇಶೇ ಪದಾನಿ ಪರಮಾತ್ಮನಃ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ, ಅವಳುಗಳು ವೃಂದಾವನದ ಬೆಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.

ಪದಾನಿ ವ್ಯಕ್ತಮೇತಾನಿ ನನ್ದಸೂನೋರ್ಮಹಾತ್ಮನಃ । ಲಕ್ಷ್ಯನ್ತೇ ಹಿ ಧ್ವಜಾಮ್ಭೋಜ ವಜ್ರಾಙ್ಕುಶಯವಾದಿಭಿಃ ॥ 10.30.

ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ; ಇವು ನಂದನಂದನ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಾದಗಳು. ಧ್ವಜ, ಕಮಲ, ವಜ್ರ, ಅಂಕುಶ, ಯವದಾನೆಯ ಗುರುತುಗಳಿವೆ.

ತೈಸ್ತೈಃ ಪದೈಸ್ತತ್ಪದವೀಮನ್ವಿಚ್ಛನ್ತ್ಯೋಽಗ್ರತೋಽಬಲಾಃ । ವಧ್ವಾಃ ಪದೈಃ ಸುಪೃಕ್ತಾನಿ ವಿಲೋಕ್ಯಾರ್ತಾಃ ಸಮಬ್ರುವನ್ ॥ 10.30.

ಆ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಅವಳುಗಳು ಮುಂದೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಧುವಿನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗೂ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಕಸ್ಯಾಃ ಪದಾನಿ ಚೈತಾನಿ ಯಾತಾಯಾ ನನ್ದಸೂನುನಾ । ಅಂಸನ್ಯಸ್ತಪ್ರಕೋಷ್ಠಾಯಾಃ ಕರೇಣೋಃ ಕರಿಣಾ ಯಥಾ ॥ 10.30.

ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಯಾರದು? ನಂದನಂದನನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವವಳದು. ಅವಳ ಕೈ ಕೃಷ್ಣನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇರುವುದು, ಹಸುವಿನ ಆನೆ ತನ್ನ ಗಂಡ ಆನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಇದೆ.

ಅನಯಾರಾಧಿತೋ ನೂನಂ ಭಗವಾನ್ ಹರಿರೀಶ್ವರಃ । ಯನ್ನೋ ವಿಹಾಯ ಗೋವಿನ್ದಃ ಪ್ರೀತೋ ಯಾಮನಯದ್ರಹಃ ॥ 10.30.

ಈವಳು ಖಂಡಿತ ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಗೋವಿಂದನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ.

ಧನ್ಯಾ ಅಹೋ ಅಮೀ ಆಲ್ಯೋ ಗೋವಿನ್ದಾಙ್ಘ್ರ್ಯಬ್ಜರೇಣವಃ । ಯಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮೇಶೌ ರಮಾ ದೇವೀ ದಧುರ್ಮೂರ್ಧ್ನ್ಯಘನುತ್ತಯೇ ॥ 10.30.

ಈ ವೃಕ್ಷ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯ! ಗೋವಿಂದನ ಪಾದಕಮಲದ ರಜೋ ಧೂಳಿನಿಂದ ಅವುಗಳು ಪವಿತ್ರವಾಗಿವೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀ ದೇವಿಯೂ ತಮ್ಮ ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಧೂಳದು ಇದು.

ಇಮಾನ್ಯಧಿಕಮಗ್ನಾನಿ ಪದಾನಿ ವಹತೋ ವಧೂಮ್ । ಗೋಪ್ಯಃ ಪಶ್ಯತ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಭಾರಾಕ್ರಾನ್ತಸ್ಯ ಕಾಮಿನಃ । ಅತ್ರಾವರೋಪಿತಾ ಕಾನ್ತಾ ಪುಷ್ಪಹೇತೋರ್ಮಹಾತ್ಮನಾ ॥ 10.30.

ಗೋಪಿಯರೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಈ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ—ಕೃಷ್ಣನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಲು ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ಅತ್ರ ಪ್ರಸೂನಾವಚಯಃ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥೇ ಪ್ರೇಯಸಾ ಕೃತಃ । ಪ್ರಪದಾಕ್ರಮಣ ಏತೇ ಪಶ್ಯತಾಸಕಲೇ ಪದೇ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಹೂ ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ನೋಡಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಕೇಶಪ್ರಸಾಧನಂ ತ್ವತ್ರ ಕಾಮಿನ್ಯಾಃ ಕಾಮಿನಾ ಕೃತಮ್ । ತಾನಿ ಚೂಡಯತಾ ಕಾನ್ತಾಮುಪವಿಷ್ಟಮಿಹ ಧ್ರುವಮ್ ॥ 10.30.

ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಿಯ ಕೂದಲನ್ನು ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು; ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಅವಳ ಜಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ರೇಮೇ ತಯಾ ಚಾತ್ಮರತ ಆತ್ಮಾರಾಮೋಽಪ್ಯಖಣ್ಡಿತಃ । ಕಾಮಿನಾಂ ದರ್ಶಯನ್ ದೈನ್ಯಂ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಚೈವ ದುರಾತ್ಮತಾಮ್ ॥ 10.30.

ಸ್ವತಃ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಆತನು ಅವಳ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಇದರಿಂದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಇತ್ಯೇವಂ ದರ್ಶಯನ್ತ್ಯಸ್ತಾಶ್ಚೇರುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ವಿಚೇತಸಃ । ಯಾಂ ಗೋಪೀಮನಯತ್ಕೃಷ್ಣೋ ವಿಹಾಯಾನ್ಯಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯೋ ವನೇ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಗೊಂದಲದಿಂದ ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರು; ಕೃಷ್ಣನು ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಗೋಪಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

ಸಾ ಚ ಮೇನೇ ತದಾತ್ಮಾನಂ ವರಿಷ್ಠಂ ಸರ್ವಯೋಷಿತಾಮ್ । ಹಿತ್ವಾ ಗೋಪೀಃ ಕಾಮಯಾನಾ ಮಾಮಸೌ ಭಜತೇ ಪ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ಆಗ ಆ ಗೋಪಿಯು, 'ಇತರ ಗೋಪಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ,' ಎಂದು ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಹೆಂಗಸರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದಳು.

ತತೋ ಗತ್ವಾ ವನೋದ್ದೇಶಂ ದೃಪ್ತಾ ಕೇಶವಮಬ್ರವೀತ್ । ನ ಪಾರಯೇಽಹಂ ಚಲಿತುಂ ನಯ ಮಾಂ ಯತ್ರ ತೇ ಮನಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ, ಅಡವಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಗರ್ವದಿಂದ ಆಕೆ ಕೇಶವನಿಗೆ, 'ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯು,' ಎಂದಳು.

ಏವಮುಕ್ತಃ ಪ್ರಿಯಾಮಾಹ ಸ್ಕನ್ಧ ಆರುಹ್ಯತಾಮಿತಿ । ತತಶ್ಚಾನ್ತರ್ದಧೇ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಾ ವಧೂರನ್ವತಪ್ಯತ ॥ 10.30.

ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಪ್ರಿಯನು, 'ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಏರಿ,' ಎಂದನು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟನು; ಆ ಗೋಪಿಯು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು.

ಹಾ ನಾಥ ರಮಣ ಪ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ವಾಸಿ ಕ್ವಾಸಿ ಮಹಾಭುಜ । ದಾಸ್ಯಾಸ್ತೇ ಕೃಪಣಾಯಾ ಮೇ ಸಖೇ ದರ್ಶಯ ಸನ್ನಿಧಿಮ್ ॥ 10.30.

'ಅಯ್ಯೋ, ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯತಮಾ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯ, ಬಲವಂತನಾದವನೇ? ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾದ ನನಗೆ, ಸ್ನೇಹಿತನೆ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸು!' ಎಂದು ಆಕೆ ಹೃದಯದಿಂದ ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಳು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ ಅನ್ವಿಚ್ಛನ್ತ್ಯೋ ಭಗವತೋ ಮಾರ್ಗಂ ಗೋಪ್ಯೋಽವಿದೂರಿತಃ । ದದೃಶುಃ ಪ್ರಿಯವಿಶ್ಲೇಷಾನ್ಮೋಹಿತಾಂ ದುಃಖಿತಾಂ ಸಖೀಮ್ ॥ 10.30.

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಭಗವಂತನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ಅವನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಪ್ರಿಯನ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ದುಃಖಿತಳಾದ ತಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.

ತಯಾ ಕಥಿತಮಾಕರ್ಣ್ಯ ಮಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಂ ಚ ಮಾಧವಾತ್ । ಅವಮಾನಂ ಚ ದೌರಾತ್ಮ್ಯಾದ್ವಿಸ್ಮಯಂ ಪರಮಂ ಯಯುಃ ॥ 10.30.

ಆಕೆ ಹೇಳಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಗರ್ವವನ್ನು, ಮಾಧವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ದುರ್ಬಾಗ್ಯದಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪಿಯರಿಗೆ ಅಪಾರ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟಾಯಿತು.

ತತೋಽವಿಶನ್ ವನಂ ಚನ್ದ್ರ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಯಾವದ್ವಿಭಾವ್ಯತೇ । ತಮಃ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ತತೋ ನಿವವೃತುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ ॥ 10.30.

ನಂತರ ಅವರು ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಇರುವವರೆಗೆ ಅಡವಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಆ ಹೆಂಗಸರು ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.