ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಸ್ಫುಟಂ ಬ್ರಹ್ಮವಿವೇಕಹೇತುಭಿಃ । ಪರಾಪವಾದೇನ ವಿಶಾರದೇನ । ಛಿತ್ತ್ವಾಽಽತ್ಮಸನ್ದೇಹಮುಪಾರಮೇತ । ಸ್ವಾನನ್ದತುಷ್ಟೋಽಖಿಲಕಾಮುಕೇಭ್ಯಃ

ಈ ರೀತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ವಿವೇಕದಿಂದ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ತರ್ಕದಿಂದ, ಶತ್ರುಗಳ ವಾದವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಆತ್ಮಸಂದೇಹವನ್ನು ಕಡಿದು, ತನ್ನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಬೇಕು.

ನಾತ್ಮಾ ವಪುಃ ಪಾರ್ಥಿವಮಿನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ದೇವಾ ಹ್ಯಸುರ್ವಾಯುರ್ಜಲಮ್ ಹುತಾಶಃ । ಮನೋಽನ್ನಮಾತ್ರಂ ಧಿಷಣಾ ಚ ಸತ್ತ್ವಮ್ ಅಹಙ್ಕೃತಿಃ ಖಂ ಕ್ಷಿತಿರರ್ಥಸಾಮ್ಯಮ್

ಆತ್ಮನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ದೇಹವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ಗಾಳಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು, ಬುದ್ಧಿ ಸತ್ವದಿಂದ, ಅಹಂಕಾರ ಆಕಾಶದಿಂದ, ಭೂಮಿ ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಮತೋಲನವಾಗಿದೆ.

ಸಮಾಹಿತೈಃ ಕಃ ಕರಣೈರ್ಗುಣಾತ್ಮಭಿ ರ್ಗುಣೋ ಭವೇನ್ಮತ್ಸುವಿವಿಕ್ತಧಾಮ್ನಃ । ವಿಕ್ಷಿಪ್ಯಮಾಣೈರುತ ಕಿಂ ನು ದೂಷಣಂ । ಘನೈರುಪೇತೈರ್ವಿಗತೈ ರವೇಃ ಕಿಮ್

ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ? ಅವು ಚಂಚಲವಾದರೂ ಏನು ದೋಷ? ಮೋಡಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಅವು ದೂರವಾದಾಗ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಏನೂ ಆಗದಂತೆ.

ಯಥಾ ನಭೋ ವಾಯ್ವನಲಾಮ್ಬುಭೂಗುಣೈ ರ್ಗತಾಗತೈರ್ವರ್ತುಗುಣೈರ್ನ ಸಜ್ಜತೇ । ತಥಾಕ್ಷರಂ ಸತ್ತ್ವರಜಸ್ತಮೋಮಲೈ ರಹಂಮತೇಃ ಸಂಸೃತಿಹೇತುಭಿಃ ಪರಮ್

ಹಾಗೆಯೇ, ಆಕಾಶವು ಗಾಳಿ, ಅಗ್ನಿ, ನೀರು, ಭೂಮಿ ಇವುಗಳ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರದಂತೆ, ಅವು ಬಂದು ಹೋದರೂ, ಅವ್ಯಯ ಆತ್ಮನು ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಎಂಬ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಂಧನಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತಥಾಪಿ ಸಙ್ಗಃ ಪರಿವರ್ಜನೀಯೋ ಗುಣೇಷು ಮಾಯಾರಚಿತೇಷು ತಾವತ್ । ಮದ್‍ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ದೃಢೇನ ಯಾವದ್ ರಜೋ ನಿರಸ್ಯೇತ ಮನಃಕಷಾಯಃ

ಆದರೂ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗುಣಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ದೃಢವಾದ ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ, ಮನಸ್ಸಿನ ರಜೋಗುಣದ ಅಶುದ್ಧಿ ಹೋಗುವವರೆಗೆ ಇದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು.

ಕುಯೋಗಿನೋ ಯೇ ವಿಹಿತಾನ್ತರಾಯೈ ರ್ಮನುಷ್ಯಭೂತೈಸ್ತ್ರಿದಶೋಪಸೃಷ್ಟೈಃ । ತೇ ಪ್ರಾಕ್ತನಾಭ್ಯಾಸಬಲೇನ ಭೂಯೋ ಯುಞ್ಜನ್ತಿ ಯೋಗಂ ನ ತು ಕರ್ಮತನ್ತ್ರಮ್

ಅಸತ್ಯ ಯೋಗಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಹಿಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅದು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಂತೆ ಅಲ್ಲ.

ಕರೋತಿ ಕರ್ಮ ಕ್ರಿಯತೇ ಚ ಜನ್ತುಃ ಕೇನಾಪ್ಯಸೌ ಚೋದಿತ ಆನಿಪತಾತ್ । ನ ತತ್ರ ವಿದ್ವಾನ್ ಪ್ರಕೃತೌ ಸ್ಥಿತೋಽಪಿ ನಿವೃತ್ತತೃಷ್ಣಃ ಸ್ವಸುಖಾನುಭೂತ್ಯಾ

ಪ್ರಾಣಿಯು ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಅದು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಥವಾ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ತೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ತಿಷ್ಠನ್ತಮಾಸೀನಮುತ ವ್ರಜನ್ತಂ ಶಯಾನಮುಕ್ಷನ್ತಮದನ್ತಮನ್ನಮ್ । ಸ್ವಭಾವಮನ್ಯತ್ ಕಿಮಪೀಹಮಾನಂ ಆತ್ಮಾನಮಾತ್ಮಸ್ಥಮತಿರ್ನ ವೇದ

ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ, ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮಲಗಿದ್ದರೂ, ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆತ್ಮ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯದು.

ಯದಿ ಸ್ಮ ಪಶ್ಯತ್ಯಸದಿನ್ದ್ರಿಯಾರ್ಥಂ ನಾನಾನುಮಾನೇನ ವಿರುದ್ಧಮನ್ಯತ್ । ನ ಮನ್ಯತೇ ವಸ್ತುತಯಾ ಮನೀಷೀ ಸ್ವಾಪ್ನಂ ಯಥೋತ್ಥಾಯ ತಿರೋದಧಾನಮ್

ಯಾವುದಾದರೂ ಅಸತ್ಯವಾದ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರ್ಕಗಳಿಂದ ವಿರುದ್ಧವಾದುದನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ನಿಜ ಎಂದು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ — ಕನಸು ಎದ್ದ ಮೇಲೆ ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ.

ಪೂರ್ವಂ ಗೃಹೀತಂ ಗುಣಕರ್ಮಚಿತ್ರಮ್ ಅಜ್ಞಾನಮಾತ್ಮನ್ಯವಿವಿಕ್ತಮಙ್ಗ । ನಿವರ್ತತೇ ತತ್ಪುನರೀಕ್ಷಯೈವ ನ ಗೃಹ್ಯತೇ ನಾಪಿ ವಿಸೃಜ್ಯ ಆತ್ಮಾ

ಹಿಂದೆ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಗುಣ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ಸಂಯೋಗ, ಕೇವಲ ಗಮನದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗದು, ಬಿಡಲಾಗದು ಕೂಡ.

ಯಥಾ ಹಿ ಭಾನೋರುದಯೋ ನೃಚಕ್ಷುಷಾಂ ತಮೋ ನಿಹನ್ಯಾನ್ನ ತು ಸದ್ ವಿಧತ್ತೇ । ಏವಂ ಸಮೀಕ್ಷಾ ನಿಪುಣಾ ಸತೀ ಮೇ ಹನ್ಯಾತ್ತಮಿಸ್ರಂ ಪುರುಷಸ್ಯ ಬುದ್ಧೇಃ

ಹಾಗೆ, ಸೂರ್ಯೋದಯದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಹೋಗುವಂತೆ, ಆದರೆ ಕತ್ತಲನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿವೇಕವೂ, ಪುರುಷನ ಬುದ್ಧಿಯ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಏಷ ಸ್ವಯಂಜ್ಯೋತಿರಜೋಽಪ್ರಮೇಯೋ ಮಹಾನುಭೂತಿಃ ಸಕಲಾನುಭೂತಿಃ । ಏಕೋಽದ್ವಿತೀಯೋ ವಚಸಾಂ ವಿರಾಮೇ ಯೇನೇಷಿತಾ ವಾಗಸವಶ್ಚರನ್ತಿ

ಈ ಆತ್ಮನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಜನನರಹಿತ, ಅಳೆಯಲಾಗದವನು, ಮಹಾನ್ ಅನುಭವ, ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳ ಮೂಲ. ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ, ಅವನಿಂದ ಮಾತು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ, ಮಾತು ನಿಂತಾಗ ಅವನೇ ಉಳಿಯುವನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏತಾವಾನ್ ಆತ್ಮಸಮ್ಮೋಹೋ ಯದ್ ವಿಕಲ್ಪಸ್ತು ಕೇವಲೇ । ಆತ್ಮನ್ನೃತೇ ಸ್ವಮಾತ್ಮಾನಂ ಅವಲಮ್ಬೋ ನ ಯಸ್ಯ ಹಿ

ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಭೇದದ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಆತ್ಮಮೋಹ. ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನಿಗೆ ಬೇರೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ.

ಯನ್ನಾಮಾಕೃತಿಭಿರ್ಗ್ರಾಹ್ಯಂ ಪಞ್ಚವರ್ಣಮಬಾಧಿತಮ್ । ವ್ಯರ್ಥೇನಾಪ್ಯರ್ಥವಾದೋಽಯಂ ದ್ವಯಂ ಪಣ್ಡಿತಮಾನಿನಾಮ್

ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪದಿಂದ, ಐದು ವಿಧವಾಗಿ, ನಿರ್ಬಾಧಿತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವುದು, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ ಶ್ಲಾಘನೆ. ಈ ದ್ವೈತಭಾವವೇ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳುವವರದು.

ಯೋಗಿನೋಽಪಕ್ವಯೋಗಸ್ಯ ಯುಞ್ಜತಃ ಕಾಯ ಉತ್ಥಿತೈಃ । ಉಪಸರ್ಗೈರ್ವಿಹನ್ಯೇತ ತತ್ರಾಯಂ ವಿಹಿತೋ ವಿಧಿಃ

ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣತೆ ಬರದ ಯೋಗಿಗೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ವ್ಯತ್ಯಯಗಳು ತೊಡಕು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ನಿಯಮವಿದೆ.

ಯೋಗಧಾರಣಯಾ ಕಾಂಶ್ಚಿದ್ ಆಸನೈರ್ಧಾರಣಾನ್ವಿತೈಃ । ತಪೋಮನ್ತ್ರೌಷಧೈಃ ಕಾಂಶ್ಚಿದ್ ಉಪಸರ್ಗಾನ್ ವಿನಿರ್ದಹೇತ್

ಯೋಗದ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕೆಲವರು ಆಸನಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಉಸಿರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಪಸ್ಸು, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳ ಮೂಲಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಂಶ್ಚಿತ್ ಮಮಾನುಧ್ಯಾನೇನ ನಾಮಸಙ್ಕೀರ್ತನಾದಿಭಿಃ । ಯೋಗೇಶ್ವರಾನುವೃತ್ತ್ಯಾ ವಾ ಹನ್ಯಾದ್ ಅಶುಭದಾನ್ಛನೈಃ

ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಯೋಗೀಶ್ವರರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ಅಪಶಕುನುಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಕೇಚಿದ್ ದೇಹಮಿಮಂ ಧೀರಾಃ ಸುಕಲ್ಪಂ ವಯಸಿ ಸ್ಥಿರಮ್ । ವಿಧಾಯ ವಿವಿಧೋಪಾಯೈಃ ಅಥ ಯುಞ್ಜನ್ತಿ ಸಿದ್ಧಯೇ

ಕೆಲವು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಯೌವನದಲ್ಲೇ ಬಲವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನ ಹಿ ತತ್ ಕುಶಲಾದೃತ್ಯಂ ತದಾಯಾಸೋ ಹ್ಯಪಾರ್ಥಕಃ । ಅನ್ತವತ್ತ್ವಾತ್ ಶರೀರಸ್ಯ ಫಲಸ್ಯೇವ ವನಸ್ಪತೇಃ

ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹ ನಾಶವಾಗುವದು, ಮರದ ಹಣ್ಣು ಹಾಳಾಗುವಂತೆ ಫಲವೂ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಯೋಗಂ ನಿಷೇವತೋ ನಿತ್ಯಂ ಕಾಯಶ್ಚೇತ್ ಕಲ್ಪತಾಮಿಯಾತ್ । ತತ್ ಶ್ರದ್ದಧ್ಯಾನ್ನ ಮತಿಮಾನ್ ಯೋಗಮುತ್ಸೃಜ್ಯ ಮತ್ಪರಃ

ಯೋಗವನ್ನು ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ ದೇಹ ದೀರ್ಘಾಯಸ್ಸಿಗೆ ತಯಾರಾದರೂ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಅದರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡದೆ, ಯೋಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಇಡಬೇಕು.

ಯೋಗಚರ್ಯಾಮಿಮಾಂ ಯೋಗೀ ವಿಚರನ್ ಮದಪಾಶ್ರಯಃ । ನಾನ್ತರಾಯೈರ್ವಿಹನ್ಯೇತ ನಿಃಸ್ಪೃಹಃ ಸ್ವಸುಖಾನುಭೂಃ

ಯೋಗಿಯು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರೆ, ಅವನು ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗದೆ, ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದೆ, ತನ್ನಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಜಾನತೀ ಪ್ರಿಯತಮಂ ಯದೋಪರತಮಙ್‌ಗನಾ । ಸುಸ್ಥಿರಾಸನಮಾಸಾದ್ಯ ಯಥಾಪೂರ್ವಮುಪಾಚರತ್

ತಾನು ಪ್ರಿಯತಮನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ಆ ಯುವತಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಹಳೆಯದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಯದಾ ನೋಪಲಭೇತಾಙ್ಘ್ರೌ ಊಷ್ಮಾಣಂ ಪತ್ಯುರರ್ಚತೀ । ಆಸೀತ್ ಸಂವಿಗ್ನಹೃದಯಾ ಯೂಥಭ್ರಷ್ಟಾ ಮೃಗೀ ಯಥಾ

ಪತಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಉಂಟಾಗಿ, ಆಕೆ ಹಿಂಡಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಮೃಗಿಯಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಶೋಚತೀ ದೀನಂ ಅಬನ್ಧುಂ ವಿಕ್ಲವಾಶ್ರುಭಿಃ । ಸ್ತನೌ ಆಸಿಚ್ಯ ವಿಪಿನೇ ಸುಸ್ವರಂ ಪ್ರರುರೋದ ಸಾ

ಆಕೆ ತನ್ನನ್ನು ದೀನಳಾಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದವಳಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅತ್ತಾಳೆ.

ಉತ್ತಿಷ್ಠೋತ್ತಿಷ್ಠ ರಾಜರ್ಷೇ ಇಮಾಂ ಉದಧಿಮೇಖಲಾಮ್ । ದಸ್ಯುಭ್ಯಃ ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧುಭ್ಯೋ ಬಿಭ್ಯತೀಂ ಪಾತುಮರ್ಹಸಿ

ಏಳು, ಏಳು ರಾಜರ್ಷಿಯೇ! ಈ ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ದಸ್ಯುಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಭಯದಿಂದ, ನೀನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಏವಂ ವಿಲಪನ್ತೀ ಬಾಲಾ ವಿಪಿನೇಽನುಗತಾ ಪತಿಮ್ । ಪತಿತಾ ಪಾದಯೋರ್ಭರ್ತೂ ರುದತ್ಯಶ್ರೂಣ್ಯವರ್ತಯತ್

ಹೀಗೆ ಅಳುತ್ತಾ, ಆ ಯುವತಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪತಿಯ ಹಿಂದೆ ಹೋದಳು; ಪತಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದಳು.

ಚಿತಿಂ ದಾರುಮಯೀಂ ಚಿತ್ವಾ ತಸ್ಯಾಂ ಪತ್ಯುಃ ಕಲೇವರಮ್ । ಆದೀಪ್ಯ ಚಾನುಮರಣೇ ವಿಲಪನ್ತೀ ಮನೋ ದಧೇ

ಅವಳು ಮರದ ಚಿತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಪತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಪತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಸತ್ತುಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅಳುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದಳು.

ತತ್ರ ಪೂರ್ವತರಃ ಕಶ್ಚಿತ್ ಸಖಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಆತ್ಮವಾನ್ । ಸಾನ್ತ್ವಯನ್ವಲ್ಗುನಾ ಸಾಮ್ನಾ ತಾಮಾಹ ರುದತೀಂ ಪ್ರಭೋ

ಅಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಆತ್ಮಜ್ಞ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಆ ಅಳುತ್ತಿರುವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ - ಕಾ ತ್ವಂ ಕಸ್ಯಾಸಿ ಕೋ ವಾಯಂ ಶಯಾನೋ ಯಸ್ಯ ಶೋಚಸಿ । ಜಾನಾಸಿ ಕಿಂ ಸಖಾಯಂ ಮಾಂ ಯೇನಾಗ್ರೇ ವಿಚಚರ್ಥ ಹ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರದು? ಈ ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವವನು ಯಾರು, ಅವನಿಗಾಗಿ ನೀನು ಅಳುತ್ತೀಯೆ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ನೀನು ನೆನಪಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ?