ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಕ್ರಿಯಾಯೋಗಪಥೈಃ ಪುಮಾನ್ವೈದಿಕತಾನ್ತ್ರಿಕೈಃ । ಅರ್ಚನ್ ಉಭಯತಃ ಸಿದ್ಧಿಂ ಮತ್ತೋ ವಿನ್ದತ್ಯಭೀಪ್ಸಿತಾಮ್

ಹೀಗೆ, ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದವನು, ಎರಡೂ ರೀತಿಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಮದರ್ಚಾಂ ಸಮ್ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪ್ಯ ಮನ್ದಿರಂ ಕಾರಯೇದ್ ದೃಢಮ್ । ಪುಷ್ಪೋದ್ಯಾನಾನಿ ರಮ್ಯಾಣಿ ಪೂಜಾಯಾತ್ರೋತ್ಸವಾಶ್ರಿತಾನ್

ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಲವಾದ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಸುಂದರ ಹೂವನ ತೋಟಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.

ಪೂಜಾದೀನಾಂ ಪ್ರವಾಹಾರ್ಥಂ ಮಹಾಪರ್ವಸ್ವಥಾನ್ವಹಮ್ । ಕ್ಷೇತ್ರಾಪಣಪುರಗ್ರಾಮಾನ್ ದತ್ತ್ವಾ ಮತ್ಸಾರ್ಷ್ಟಿತಾಮಿಯಾತ್

ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳ ನಿರಂತರ ನಡೆಯಲು, ಮಹೋತ್ಸವಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ, ಹೊಲ, ಅಂಗಡಿ, ಊರು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಯಾ ಸಾರ್ವಭೌಮಂ ಸದ್ಮನಾ ಭುವನತ್ರಯಮ್ । ಪೂಜಾದಿನಾ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ತ್ರಿಭಿರ್ಮತ್ಸಾಮ್ಯತಾಮಿಯಾತ್

ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಒಡೆಯನಾಗಿ ಮನೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಪೂಜೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು, ಮತ್ತು ಮೂರು ವಿಧಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಮಾಮೇವ ನೈರಪೇಕ್ಷ್ಯೇಣ ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ವಿನ್ದತಿ । ಭಕ್ತಿಯೋಗಂ ಸ ಲಭತೇ ಏವಂ ಯಃ ಪೂಜಯೇತ ಮಾಮ್

ನಿರಪೇಕ್ಷ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ನನ್ನನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಭಕ್ತಿಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯಃ ಸ್ವದತ್ತಾಂ ಪರೈರ್ದತ್ತಾಂ ಹರೇತ ಸುರವಿಪ್ರಯೋಃ । ವೃತ್ತಿಂ ಸ ಜಾಯತೇ ವಿಡ್ಭುಗ್ ವರ್ಷಾಣಾಂ ಅಯುತಾಯುತಮ್

ಯಾರು ತಾನೇ ಅಥವಾ ಇತರರು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಲಭಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಕರ್ತುಶ್ಚ ಸಾರಥೇಹೇತೋಃ ಅನುಮೋದಿತುರೇವ ಚ । ಕರ್ಮಣಾಂ ಭಾಗಿನಃ ಪ್ರೇತ್ಯ ಭೂಯೋ ಭೂಯಸಿ ತತ್ಫಲಮ್

ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದವನಿಗಾಗಿ, ಅದರ ಸಾರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ, ಅನುಮೋದನೆ ಮಾಡಿದವನಿಗಾಗಿ, ಆ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾದವರು, ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಿಕಾಲೇಽವಗಾಹನಾದ್ ವರುಣದೂತೇನ ವರುಣಾಲಯಂ ನೀತಸ್ಯ ನಂದಸ್ಯ ಭಗವತಾ ಪುನರನಯನಮ್ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏಕಾದಶ್ಯಾಂ ನಿರಾಹಾರಃ ಸಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ಸ್ನಾತುಂ ನನ್ದಸ್ತು ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾಂ ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ಜಲಮಾವಿಶತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನಂದನು, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಂ ಗೃಹೀತ್ವಾನಯದ್ ಭೃತ್ಯೋ ವರುಣಸ್ಯಾಸುರೋಽನ್ತಿಕಮ್ । ಅವಜ್ಞಾಯಾಸುರೀಂ ವೇಲಾಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮುದಕಂ ನಿಶಿ

ಅವನನ್ನು ವರुणನೊಬ್ಬ ದಾಸನು ಹಿಡಿದು, ವರुणನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಸುರರ ಗಡಿಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದನು.

ಚುಕ್ರುಶುಸ್ತಮಪಶ್ಯನ್ತಃ ಕೃಷ್ಣ ರಾಮೇತಿ ಗೋಪಕಾಃ । ಭಗವಾಂಸ್ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ಪಿತರಂ ವರುಣಾಹೃತಮ್ । ತದನ್ತಿಕಂ ಗತೋ ರಾಜನ್ ಸ್ವಾನಾಮಭಯದೋ ವಿಭುಃ

ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ! ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಅಳಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರ ಕರೆಯುವಿಕೆ ಕೇಳಿ, ರಾಜನೇ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ವರుణನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನವರಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರಾಪ್ತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಲೋಕಪಾಲಃ ಸಪರ್ಯಯಾ । ಮಹತ್ಯಾ ಪೂಜಯಿತ್ವಾಽಽಹ ತದ್ದರ್ಶನಮಹೋತ್ಸವಃ

ಹೃಷೀಕೇಶನು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಲೋಕಪಾಲನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಭಾರೀ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀವರುಣ ಉವಾಚ - ಅದ್ಯ ಮೇ ನಿಭೃತೋ ದೇಹೋ ಅದ್ಯೈವಾರ್ಥೋಽಧಿಗತಃ ಪ್ರಭೋ । ತ್ವತ್ಪಾದಭಾಜೋ ಭಗವನ್ ಅವಾಪುಃ ಪಾರಮಧ್ವನಃ

ಶ್ರೀ ವರుణನು ಹೇಳಿದನು: ಇಂದು ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು; ಇಂದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಯಿತು. ಭಗವಂತನ ಪಾದಾರವಿಂದಕ್ಕೆ ಭಕ್ತರಾದವರು ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.

ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭಗವತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ । ನ ಯತ್ರ ಶ್ರೂಯತೇ ಮಾಯಾ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿವಿಕಲ್ಪನಾ

ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು, ಭಗವಂತನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೂ ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಜಾನತಾ ಮಾಮಕೇನ ಮೂಢೇನಾಕಾರ್ಯವೇದಿನಾ । ಆನೀತೋಽಯಂ ತವ ಪಿತಾ ತದ್ ಭವಾನ್ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹತಿ

ನಾನು ತಿಳಿಯದೆ, ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ, ಮಾಡಬಾರದದ್ದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆನು; ಅದನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.

ಮಮಾಪ್ಯನುಗ್ರಹಂ ಕೃಷ್ಣ ಕರ್ತುಂ ಅರ್ಹಸ್ಯಶೇಷದೃಕ್ । ಗೋವಿನ್ದ ನೀಯತಾಮೇಷ ಪಿತಾ ತೇ ಪಿತೃವತ್ಸಲ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವ ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ನನಗೂ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಬೇಕು. ಗೋವಿಂದಾ, ತಂದೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕಳುಹಿಸು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಂ ಪ್ರಸಾದಿತಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ ಈಶ್ವರೇಶ್ವರಃ । ಆದಾಯಾಗಾತ್ ಸ್ವಪಿತರಂ ಬನ್ಧೂನಾಂ ಚಾವಹನ್ ಮುದಮ್

ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದನು.

ನನ್ದಸ್ತ್ವತೀನ್ದ್ರಿಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲೋಕಪಾಲಮಹೋದಯಮ್ । ಕೃಷ್ಣೇ ಚ ಸನ್ನತಿಂ ತೇಷಾಂ ಜ್ಞಾತಿಭ್ಯೋ ವಿಸ್ಮಿತೋಽಬ್ರವೀತ್

ನಂದನು ಲೋಕಪಾಲನ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಗೌರವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ತೇ ಚೌತ್ಸುಕ್ಯಧಿಯೋ ರಾಜನ್ ಮತ್ವಾ ಗೋಪಾಸ್ತಮೀಶ್ವರಮ್ । ಅಪಿ ನಃ ಸ್ವಗತಿಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂ ಉಪಾಧಾಸ್ಯದಧೀಶ್ವರಃ

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗೋಪರು, ರಾಜನೇ, 'ಈ ದೇವರು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವನೋ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು.

ಇತಿ ಸ್ವಾನಾಂ ಸ ಭಗವಾನ್ ವಿಜ್ಞಾಯಾಖಿಲದೃಕ್ ಸ್ವಯಮ್ । ಸಙ್‌ಕಲ್ಪಸಿದ್ಧಯೇ ತೇಷಾಂ ಕೃಪಯೈತದಚಿನ್ತಯತ್

ತನ್ನವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಲು, ದಯೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಜನೋ ವೈ ಲೋಕ ಏತಸ್ಮಿನ್ ಅವಿದ್ಯಾಕಾಮಕರ್ಮಭಿಃ । ಉಚ್ಚಾವಚಾಸು ಗತಿಷು ನ ವೇದ ಸ್ವಾಂ ಗತಿಂ ಭ್ರಮನ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಅಜ್ಞಾನ, ಆಸೆ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಎತ್ತರ-ಕೆಳಗಿನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಮಹಾಕಾರುಣಿಕೋ ಹರಿಃ । ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಲೋಕಂ ಸ್ವಂ ಗೋಪಾನಾಂ ತಮಸಃ ಪರಮ್

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಮಹಾ ದಯಾಳು ಹರಿಯು, ಗೋಪರಿಗೆ ತನ್ನ ತಮಸ್ಸನ್ನು ದಾಟಿದ ಲೋಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಸತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಮನನ್ತಂ ಯದ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಜ್ಯೋತಿಃ ಸನಾತನಮ್ । ಯದ್ಧಿ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಮುನಯೋ ಗುಣಾಪಾಯೇ ಸಮಾಹಿತಾಃ

ಅದು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅನಂತ; ಅದು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಕಾಶ; ಗುಣಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರವಾದ ಋಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ತೇ ತು ಬ್ರಹ್ಮಹ್ರದಂ ನೀತಾ ಮಗ್ನಾಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಚೋದ್‌ಧೃತಾಃ । ದದೃಶುರ್ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕಂ ಯತ್ರಾಕ್ರೂರೋಽಧ್ಯಗಾತ್ ಪುರಾ

ಅವರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಬ್ರಹ್ಮಹ್ರದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದನು.

ನನ್ದಾದಯಸ್ತು ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಮಾನನ್ದನಿವೃತಾಃ । ಕೃಷ್ಣಂ ಚ ತತ್ರಚ್ಛನ್ದೋಭಿಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಂ ಸುವಿಸ್ಮಿತಾಃ

ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಋಚೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಅಷ್ಟಾವಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಜ್ಞಾನಂ ವಿವೇಕೋ ನಿಗಮಸ್ತಪಶ್ಚ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮೈತಿಹ್ಯಮಥಾನುಮಾನಮ್ । ಆದ್ಯನ್ತಯೋರಸ್ಯ ಯದೇವ ಕೇವಲಂ ಕಾಲಶ್ಚ ಹೇತುಶ್ಚ ತದೇವ ಮಧ್ಯೇ

ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ವೇದ, ತಪಸ್ಸು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ, ಐತಿಹ್ಯ, ಅನುಮಾನ—ಇವುಗಳ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೂ ಇರುವದು, ಕಾಲವೂ ಕಾರಣವೂ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಯಥಾ ಹಿರಣ್ಯಂ ಸ್ವಕೃತಂ ಪುರಸ್ತಾತ್ ಪಶ್ಚಾಚ್ಚ ಸರ್ವಸ್ಯ ಹಿರಣ್ಮಯಸ್ಯ । ತದೇವ ಮಧ್ಯೇ ವ್ಯವಹಾರ್ಯಮಾಣಂ ನಾನಾಪದೇಶೈರಹಮಸ್ಯ ತದ್ವತ್

ಹೆಬ್ಬಂಗಾರದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಿರಣ್ಯವಿರುವಂತೆ, ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಅದೇ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.

ವಿಜ್ಞಾನಮೇತತ್ ತ್ರಿಯವಸ್ಥಮಙ್ಗ ಗುಣತ್ರಯಂ ಕಾರಣಕಾರ್ಯಕರ್ತೃ । ಸಮನ್ವಯೇನ ವ್ಯತಿರೇಕತಶ್ಚ ಯೇನೈವ ತುರ್ಯೇಣ ತದೇವ ಸತ್ಯಮ್

ಪ್ರಿಯನೇ, ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಇದು ಮೂರು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ — ಕಾರಣ, ಫಲ ಮತ್ತು ಮಾಡುವವನು. ಅವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಥವಾ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೂ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ನ ಯತ್ಪುರಸ್ತಾದ್ ಉತ ಯನ್ನ ಪಶ್ಚಾನ್ ಮಧ್ಯೇ ಚ ತನ್ನ ವ್ಯಪದೇಶಮಾತ್ರಮ್ । ಭೂತಂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಂ ಚ ಪರೇಣ ಯದ್ ಯತ್ ತದೇವ ತತ್ ಸ್ಯಾದಿತಿ ಮೇ ಮನೀಷಾ

ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲ, ನಂತರವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲವೋ, ಅದು ಹೆಸರಿನಷ್ಟೇ. ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.