ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶಿರೋ ಮತ್ಪಾದಯೋಃ ಕೃತ್ವಾ ಬಾಹುಭ್ಯಾಂ ಚ ಪರಸ್ಪರಮ್ । ಪ್ರಪನ್ನಂ ಪಾಹಿ ಮಾಮೀಶ ಭೀತಂ ಮೃತ್ಯುಗ್ರಹಾರ್ಣವಾತ್

ತಲೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಇಟ್ಟು, ಕೈಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಿ, 'ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಮರಣದ ಭಯದಿಂದ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು' ಎಂದು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ.

ಇತಿ ಶೇಷಾಂ ಮಯಾ ದತ್ತಾಂ ಶಿರಸ್ಯಾಧಾಯ ಸಾದರಮ್ । ಉದ್ವಾಸಯೇದ್ ಚೇದ್ ಉದ್ವಾಸ್ಯಂ ಜ್ಯೋತಿರ್ಜ್ಯೋತಿಷಿ ತತ್ಪುನಃ

ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಉಳಿದ ಹವನವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ಮರಳಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಪರಮಜ್ಯೋತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

ಅರ್ಚಾದಿಷು ಯದಾ ಯತ್ರ ಶ್ರದ್ಧಾ ಮಾಂ ತತ್ರ ಚಾರ್ಚಯೇತ್ । ಸರ್ವಭೂತೇಷ್ವಾತ್ಮನಿ ಚ ಸರ್ವಾತ್ಮಾಹಂ ಅವಸ್ಥಿತಃ

ಯಾವಾಗಲೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವೆನು.

ಏವಂ ಕ್ರಿಯಾಯೋಗಪಥೈಃ ಪುಮಾನ್ವೈದಿಕತಾನ್ತ್ರಿಕೈಃ । ಅರ್ಚನ್ ಉಭಯತಃ ಸಿದ್ಧಿಂ ಮತ್ತೋ ವಿನ್ದತ್ಯಭೀಪ್ಸಿತಾಮ್

ಹೀಗೆ, ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದವನು, ಎರಡೂ ರೀತಿಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಮದರ್ಚಾಂ ಸಮ್ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪ್ಯ ಮನ್ದಿರಂ ಕಾರಯೇದ್ ದೃಢಮ್ । ಪುಷ್ಪೋದ್ಯಾನಾನಿ ರಮ್ಯಾಣಿ ಪೂಜಾಯಾತ್ರೋತ್ಸವಾಶ್ರಿತಾನ್

ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಲವಾದ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಸುಂದರ ಹೂವನ ತೋಟಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.

ಪೂಜಾದೀನಾಂ ಪ್ರವಾಹಾರ್ಥಂ ಮಹಾಪರ್ವಸ್ವಥಾನ್ವಹಮ್ । ಕ್ಷೇತ್ರಾಪಣಪುರಗ್ರಾಮಾನ್ ದತ್ತ್ವಾ ಮತ್ಸಾರ್ಷ್ಟಿತಾಮಿಯಾತ್

ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳ ನಿರಂತರ ನಡೆಯಲು, ಮಹೋತ್ಸವಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ, ಹೊಲ, ಅಂಗಡಿ, ಊರು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಪ್ರತಿಷ್ಠಯಾ ಸಾರ್ವಭೌಮಂ ಸದ್ಮನಾ ಭುವನತ್ರಯಮ್ । ಪೂಜಾದಿನಾ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಂ ತ್ರಿಭಿರ್ಮತ್ಸಾಮ್ಯತಾಮಿಯಾತ್

ಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಒಡೆಯನಾಗಿ ಮನೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಪೂಜೆ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು, ಮತ್ತು ಮೂರು ವಿಧಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಮಾಮೇವ ನೈರಪೇಕ್ಷ್ಯೇಣ ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ವಿನ್ದತಿ । ಭಕ್ತಿಯೋಗಂ ಸ ಲಭತೇ ಏವಂ ಯಃ ಪೂಜಯೇತ ಮಾಮ್

ನಿರಪೇಕ್ಷ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ನನ್ನನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಭಕ್ತಿಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯಃ ಸ್ವದತ್ತಾಂ ಪರೈರ್ದತ್ತಾಂ ಹರೇತ ಸುರವಿಪ್ರಯೋಃ । ವೃತ್ತಿಂ ಸ ಜಾಯತೇ ವಿಡ್ಭುಗ್ ವರ್ಷಾಣಾಂ ಅಯುತಾಯುತಮ್

ಯಾರು ತಾನೇ ಅಥವಾ ಇತರರು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಲಭಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಕರ್ತುಶ್ಚ ಸಾರಥೇಹೇತೋಃ ಅನುಮೋದಿತುರೇವ ಚ । ಕರ್ಮಣಾಂ ಭಾಗಿನಃ ಪ್ರೇತ್ಯ ಭೂಯೋ ಭೂಯಸಿ ತತ್ಫಲಮ್

ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದವನಿಗಾಗಿ, ಅದರ ಸಾರಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ, ಅನುಮೋದನೆ ಮಾಡಿದವನಿಗಾಗಿ, ಆ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರಾದವರು, ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಿಕಾಲೇಽವಗಾಹನಾದ್ ವರುಣದೂತೇನ ವರುಣಾಲಯಂ ನೀತಸ್ಯ ನಂದಸ್ಯ ಭಗವತಾ ಪುನರನಯನಮ್ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಏಕಾದಶ್ಯಾಂ ನಿರಾಹಾರಃ ಸಮಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ಜನಾರ್ದನಮ್ । ಸ್ನಾತುಂ ನನ್ದಸ್ತು ಕಾಲಿನ್ದ್ಯಾಂ ದ್ವಾದಶ್ಯಾಂ ಜಲಮಾವಿಶತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಏಕಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ನಂದನು, ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತಂ ಗೃಹೀತ್ವಾನಯದ್ ಭೃತ್ಯೋ ವರುಣಸ್ಯಾಸುರೋಽನ್ತಿಕಮ್ । ಅವಜ್ಞಾಯಾಸುರೀಂ ವೇಲಾಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಮುದಕಂ ನಿಶಿ

ಅವನನ್ನು ವರुणನೊಬ್ಬ ದಾಸನು ಹಿಡಿದು, ವರुणನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಸುರರ ಗಡಿಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದನು.

ಚುಕ್ರುಶುಸ್ತಮಪಶ್ಯನ್ತಃ ಕೃಷ್ಣ ರಾಮೇತಿ ಗೋಪಕಾಃ । ಭಗವಾಂಸ್ತದುಪಶ್ರುತ್ಯ ಪಿತರಂ ವರುಣಾಹೃತಮ್ । ತದನ್ತಿಕಂ ಗತೋ ರಾಜನ್ ಸ್ವಾನಾಮಭಯದೋ ವಿಭುಃ

ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ! ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಅಳಿದರು. ಭಗವಂತನು ಅವರ ಕರೆಯುವಿಕೆ ಕೇಳಿ, ರಾಜನೇ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ವರుణನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತು, ತನ್ನವರಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯು ಆ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು.

ಪ್ರಾಪ್ತಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಹೃಷೀಕೇಶಂ ಲೋಕಪಾಲಃ ಸಪರ್ಯಯಾ । ಮಹತ್ಯಾ ಪೂಜಯಿತ್ವಾಽಽಹ ತದ್ದರ್ಶನಮಹೋತ್ಸವಃ

ಹೃಷೀಕೇಶನು ಬಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಲೋಕಪಾಲನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಭಾರೀ ಗೌರವದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

ಶ್ರೀವರುಣ ಉವಾಚ - ಅದ್ಯ ಮೇ ನಿಭೃತೋ ದೇಹೋ ಅದ್ಯೈವಾರ್ಥೋಽಧಿಗತಃ ಪ್ರಭೋ । ತ್ವತ್ಪಾದಭಾಜೋ ಭಗವನ್ ಅವಾಪುಃ ಪಾರಮಧ್ವನಃ

ಶ್ರೀ ವರుణನು ಹೇಳಿದನು: ಇಂದು ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು; ಇಂದು ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಯಿತು. ಭಗವಂತನ ಪಾದಾರವಿಂದಕ್ಕೆ ಭಕ್ತರಾದವರು ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ.

ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭಗವತೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಪರಮಾತ್ಮನೇ । ನ ಯತ್ರ ಶ್ರೂಯತೇ ಮಾಯಾ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿವಿಕಲ್ಪನಾ

ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು, ಭಗವಂತನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೂ ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಜಾನತಾ ಮಾಮಕೇನ ಮೂಢೇನಾಕಾರ್ಯವೇದಿನಾ । ಆನೀತೋಽಯಂ ತವ ಪಿತಾ ತದ್ ಭವಾನ್ ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹತಿ

ನಾನು ತಿಳಿಯದೆ, ಮೂರ್ಖತನದಿಂದ, ಮಾಡಬಾರದದ್ದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆನು; ಅದನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.

ಮಮಾಪ್ಯನುಗ್ರಹಂ ಕೃಷ್ಣ ಕರ್ತುಂ ಅರ್ಹಸ್ಯಶೇಷದೃಕ್ । ಗೋವಿನ್ದ ನೀಯತಾಮೇಷ ಪಿತಾ ತೇ ಪಿತೃವತ್ಸಲ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವ ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ನನಗೂ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಬೇಕು. ಗೋವಿಂದಾ, ತಂದೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವನೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕಳುಹಿಸು.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಂ ಪ್ರಸಾದಿತಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಭಗವಾನ್ ಈಶ್ವರೇಶ್ವರಃ । ಆದಾಯಾಗಾತ್ ಸ್ವಪಿತರಂ ಬನ್ಧೂನಾಂ ಚಾವಹನ್ ಮುದಮ್

ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದನು.

ನನ್ದಸ್ತ್ವತೀನ್ದ್ರಿಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಲೋಕಪಾಲಮಹೋದಯಮ್ । ಕೃಷ್ಣೇ ಚ ಸನ್ನತಿಂ ತೇಷಾಂ ಜ್ಞಾತಿಭ್ಯೋ ವಿಸ್ಮಿತೋಽಬ್ರವೀತ್

ನಂದನು ಲೋಕಪಾಲನ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಗೌರವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ತೇ ಚೌತ್ಸುಕ್ಯಧಿಯೋ ರಾಜನ್ ಮತ್ವಾ ಗೋಪಾಸ್ತಮೀಶ್ವರಮ್ । ಅಪಿ ನಃ ಸ್ವಗತಿಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾಂ ಉಪಾಧಾಸ್ಯದಧೀಶ್ವರಃ

ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗೋಪರು, ರಾಜನೇ, 'ಈ ದೇವರು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವನೋ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು.

ಇತಿ ಸ್ವಾನಾಂ ಸ ಭಗವಾನ್ ವಿಜ್ಞಾಯಾಖಿಲದೃಕ್ ಸ್ವಯಮ್ । ಸಙ್‌ಕಲ್ಪಸಿದ್ಧಯೇ ತೇಷಾಂ ಕೃಪಯೈತದಚಿನ್ತಯತ್

ತನ್ನವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರೈಸಲು, ದಯೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು.

ಜನೋ ವೈ ಲೋಕ ಏತಸ್ಮಿನ್ ಅವಿದ್ಯಾಕಾಮಕರ್ಮಭಿಃ । ಉಚ್ಚಾವಚಾಸು ಗತಿಷು ನ ವೇದ ಸ್ವಾಂ ಗತಿಂ ಭ್ರಮನ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಅಜ್ಞಾನ, ಆಸೆ, ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಎತ್ತರ-ಕೆಳಗಿನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಇತಿ ಸಞ್ಚಿನ್ತ್ಯ ಭಗವಾನ್ ಮಹಾಕಾರುಣಿಕೋ ಹರಿಃ । ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಲೋಕಂ ಸ್ವಂ ಗೋಪಾನಾಂ ತಮಸಃ ಪರಮ್

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಮಹಾ ದಯಾಳು ಹರಿಯು, ಗೋಪರಿಗೆ ತನ್ನ ತಮಸ್ಸನ್ನು ದಾಟಿದ ಲೋಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಸತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಮನನ್ತಂ ಯದ್ ಬ್ರಹ್ಮ ಜ್ಯೋತಿಃ ಸನಾತನಮ್ । ಯದ್ಧಿ ಪಶ್ಯನ್ತಿ ಮುನಯೋ ಗುಣಾಪಾಯೇ ಸಮಾಹಿತಾಃ

ಅದು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅನಂತ; ಅದು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಕಾಶ; ಗುಣಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರವಾದ ಋಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ತೇ ತು ಬ್ರಹ್ಮಹ್ರದಂ ನೀತಾ ಮಗ್ನಾಃ ಕೃಷ್ಣೇನ ಚೋದ್‌ಧೃತಾಃ । ದದೃಶುರ್ಬ್ರಹ್ಮಣೋ ಲೋಕಂ ಯತ್ರಾಕ್ರೂರೋಽಧ್ಯಗಾತ್ ಪುರಾ

ಅವರನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಬ್ರಹ್ಮಹ್ರದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿ, ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದನು.

ನನ್ದಾದಯಸ್ತು ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಪರಮಾನನ್ದನಿವೃತಾಃ । ಕೃಷ್ಣಂ ಚ ತತ್ರಚ್ಛನ್ದೋಭಿಃ ಸ್ತೂಯಮಾನಂ ಸುವಿಸ್ಮಿತಾಃ

ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಋಚೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಅಷ್ಟಾವಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು.

ಜ್ಞಾನಂ ವಿವೇಕೋ ನಿಗಮಸ್ತಪಶ್ಚ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಮೈತಿಹ್ಯಮಥಾನುಮಾನಮ್ । ಆದ್ಯನ್ತಯೋರಸ್ಯ ಯದೇವ ಕೇವಲಂ ಕಾಲಶ್ಚ ಹೇತುಶ್ಚ ತದೇವ ಮಧ್ಯೇ

ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ವೇದ, ತಪಸ್ಸು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ, ಐತಿಹ್ಯ, ಅನುಮಾನ—ಇವುಗಳ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೂ ಇರುವದು, ಕಾಲವೂ ಕಾರಣವೂ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಇರುತ್ತದೆ.