ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸೇ ತತಃ ಸ್ಯಾತಾಂ ಸಮುದ್ರಸ್ತ್ವೇತಯೋರಭೂತ್ । ಅಥಾಸ್ಯ ಹೃದಯಂ ಭಿನ್ನಂ ಹೃದಯಾನ್ಮನ ಉತ್ಥಿತಮ್

ನಂತರ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹವು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಸಮುದ್ರವು ಅವುಗಳ ಆಧಾರವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನ ಹೃದಯವು ಬಿದ್ದಿತು; ಆ ಹೃದಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಉದಯವಾಯಿತು.

ಮನಸಶ್ಚನ್ದ್ರಮಾ ಜಾತೋ ಬುದ್ಧಿರ್ಬುದ್ಧೇರ್ಗಿರಾಂ ಪತಿಃ । ಅಹಙ್ಕಾರಸ್ತತೋ ರುದ್ರಃ ಚಿತ್ತಂ ಚೈತ್ಯಸ್ತತೋಽಭವತ್

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಾಕ್ಪತಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ರುದ್ರನು ಉಂಟಾದನು; ಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಏತೇ ಹಿ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತಾ ದೇವಾ ನೈವಾಸ್ಯೋತ್ಥಾಪನೇಽಶಕನ್ । ಪುನರಾವಿವಿಶುಃ ಖಾನಿ ತಮುತ್ಥಾಪಯಿತುಂ ಕ್ರಮಾತ್

ಈ ದೇವತೆಗಳು ಉದಯವಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

ವಹ್ನಿರ್ವಾಚಾ ಮುಖಂ ಭೇಜೇ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಘ್ರಾಣೇನ ನಾಸಿಕೇ ವಾಯುಃ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಅಗ್ನಿಯು ಬಾಯಿಗೆ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ವಾಯುವು ಮೂಗಿಗೆ ಘ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಅಕ್ಷಿಣೀ ಚಕ್ಷುಷಾದಿತ್ಯೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಶ್ರೋತ್ರೇಣ ಕರ್ಣೌ ಚ ದಿಶೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಸೂರ್ಯನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರವಣಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ತ್ವಚಂ ರೋಮಭಿರೋಷಧ್ಯೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ರೇತಸಾ ಶಿಶ್ನಮಾಪಸ್ತು ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಔಷಧಿಗಳು ತ್ವಚೆಗೆ ರೋಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ನೀರು ಶಿಶ್ನದಲ್ಲಿ ರೇತಸಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಗುದಂ ಮೃತ್ಯುರಪಾನೇನ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಹಸ್ತಾವಿನ್ದ್ರೋ ಬಲೇನೈವ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಮರಣವು ಅಪಾನವಾಯುವೊಂದಿಗೆ ಗುದದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರನು ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ವಿಷ್ಣುರ್ಗತ್ಯೈವ ಚರಣೌ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ನಾಡೀರ್ನದ್ಯೋ ಲೋಹಿತೇನ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ವಿಷ್ಣುವು ಚಲನಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ನದಿಗಳು ರಕ್ತದೊಂದಿಗೆ ನರಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಷುತ್ತೃಡ್ಭ್ಯಾಂ ಉದರಂ ಸಿನ್ಧುಃ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಹೃದಯಂ ಮನಸಾ ಚನ್ದ್ರೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಸಮುದ್ರವು ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹದೊಂದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಪಿ ಹೃದಯಂ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ರುದ್ರೋಽಭಿಮತ್ಯಾ ಹೃದಯಂ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಬ್ರಹ್ಮನು ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ರುದ್ರನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ತೇನ ಹೃದಯಂ ಚೈತ್ಯಃ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಃ ಪ್ರಾವಿಶದ್ಯದಾ । ವಿರಾಟ್ತದೈವ ಪುರುಷಃ ಸಲಿಲಾದ್ ಉದತಿಷ್ಠತ

ಆಗ ಚಿತ್ತದೊಂದಿಗೆ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ನೀರಿನಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತನು.

ಯಥಾ ಪ್ರಸುಪ್ತಂ ಪುರುಷಂ ಪ್ರಾಣೇನ್ದ್ರಿಯಮನೋಧಿಯಃ । ಪ್ರಭವನ್ತಿ ವಿನಾ ಯೇನ ನೋತ್ಥಾಪಯಿತುಮೋಜಸಾ

ಹಾಗೆ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಇವೆಂದರೂ, ಅವನ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ತಮಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರತ್ಯಗಾತ್ಮಾನಂ ಧಿಯಾ ಯೋಗಪ್ರವೃತ್ತಯಾ । ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿರಕ್ತ್ಯಾ ಜ್ಞಾನೇನ ವಿವಿಚ್ಯಾತ್ಮನಿ ಚಿನ್ತಯೇತ್

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ, ಭಕ್ತಿ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಆ ಅಂತರಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ವಿಗತಮದಸ್ಯ ಇಂದ್ರಸ್ಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧೌ ಕ್ಷಮಾಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಗೋವರ್ಧನೇ ಧೃತೇ ಶೈಲೇ ಆಸಾರಾದ್ ರಕ್ಷಿತೇ ವ್ರಜೇ । ಗೋಲೋಕಾದಾವ್ರಜಜ್ ಕೃಷ್ಣಂ ಸುರಭಿಃ ಶಕ್ರ ಏವ ಚ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ವೃಂದಾವನದ ಜನರನ್ನು ಮಳೆಗಾಲದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಗೋಕುಲದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಸುರಭಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನು ಬಂದರು.

ವಿವಿಕ್ತ ಉಪಸಙ್‌ಗಮ್ಯ ವ್ರೀಡೀತಃ ಕೃತಹೇಲನಃ । ಪಸ್ಪರ್ಶ ಪಾದಯೋರೇನಂ ಕಿರೀಟೇನಾರ್ಕವರ್ಚಸಾ

ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಲಜ್ಜೆಪಟ್ಟು, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

ದೃಷ್ಟಶ್ರುತಾನುಭಾವೋಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯಾಮಿತತೇಜಸಃ । ನಷ್ಟತ್ರಿಲೋಕೇಶಮದ ಇದಮಾಹ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜರ ಅಹಂಕಾರವು ನಾಶವಾದಾಗ, ಅವನು ಕೈಮುಗಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಇನ್ದ್ರ ಉವಾಚ - ( ಮಿಶ್ರ ) ವಿಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವಂ ತವ ಧಾಮ ಶಾನ್ತಂ ತಪೋಮಯಂ ಧ್ವಸ್ತರಜಸ್ತಮಸ್ಕಮ್ । ಮಾಯಾಮಯೋಽಯಂ ಗುಣಸಮ್ಪ್ರವಾಹೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ ತೇ ಗ್ರಹಣಾನುಬನ್ಧಃ

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನ ನಿವಾಸವು ಶುದ್ಧವಾದ ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸುಗಳಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಯಾವ ಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ.

ಕುತೋ ನು ತದ್ಧೇತವ ಈಶ ತತ್ಕೃತಾ ಲೋಭಾದಯೋ ಯೇಽಬುಧಲಿನ್ಗಭಾವಾಃ । ತಥಾಪಿ ದಣ್ಡಂ ಭಗವಾನ್ಬಿಭರ್ತಿ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಗುಪ್ತ್ಯೈ ಖಲನಿಗ್ರಹಾಯ

ಆಗ ಇಂತಹ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಲೋಭಾದಿ ಕಾರಣಗಳು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೂ ಭಗವಂತನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಪಿತಾ ಗುರುಸ್ತ್ವಂ ಜಗತಾಮಧೀಶೋ ದುರತ್ಯಯಃ ಕಾಲ ಉಪಾತ್ತದಣ್ಡಃ । ಹಿತಾಯ ಸ್ವೇಚ್ಛಾತನುಭಿಃ ಸಮೀಹಸೇ ಮಾನಂ ವಿಧುನ್ವನ್ ಜಗದೀಶಮಾನಿನಾಮ್

ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ತಂದೆ, ಗುರು, ಅಧಿಪತಿ, ದಾಟಲಾಗದ ಕಾಲ, ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು. ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ಅಹಂಕರಿಸುವವರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೀ.

( ಇಂದ್ರವಂಶಾ ) ಯೇ ಮದ್ವಿಧಾಜ್ಞಾ ಜಗದೀಶಮಾನಿನಃ ತ್ವಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಕಾಲೇಽಭಯಮಾಶು ತನ್ಮದಮ್ । ಹಿತ್ವಾಽಽರ್ಯಮಾರ್ಗಂ ಪ್ರಭಜನ್ತ್ಯಪಸ್ಮಯಾ ಈಹಾ ಖಲಾನಾಮಪಿ ತೇಽನುಶಾಸನಮ್

ನನ್ನಂತಹವರು, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ತಕ್ಷಣ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದು, ಸತ್ಪಥವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಮಾನದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ದುಷ್ಟರಿಗೂ ನಿನ್ನ ಉಪದೇಶ ಫಲಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

( ಮಿಶ್ರ ) ಸ ತ್ವಂ ಮಮೈಶ್ವರ್ಯಮದಪ್ಲುತಸ್ಯ ಕೃತಾಗಸಸ್ತೇಽವಿದುಷಃ ಪ್ರಭಾವಮ್ । ಕ್ಷನ್ತುಂ ಪ್ರಭೋಽಥಾರ್ಹಸಿ ಮೂಢಚೇತಸೋ ಮೈವಂ ಪುನರ್ಭೂನ್ಮತಿರೀಶ ಮೇಽಸತೀ

ಆದಕಾರಣ ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಗೊಂಡಿತ್ತು; ಇಂತಹ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಬರದಿರಲಿ.

ತವಾವತಾರೋಽಯಮಧೋಕ್ಷಜೇಹ ಭುವೋ ಭರಾಣಾಂ ಉರುಭಾರಜನ್ಮನಾಮ್ । ಚಮೂಪತೀನಾಮಭವಾಯ ದೇವ ಭವಾಯ ಯುಷ್ಮತ್ ಚರಣಾನುವರ್ತಿನಾಮ್

ಈ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವಾದ ದುಷ್ಟ ರಾಜರನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು, ಸೇನೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಇಹ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿದ್ದೀಯ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಭಗವತೇ ಪುರುಷಾಯ ಮಹಾತ್ಮನೇ । ವಾಸುದೇವಾಯ ಕೃಷ್ಣಾಯ ಸಾತ್ವತಾಂ ಪತಯೇ ನಮಃ

ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ಭಗವಂತನೆ, ಪರಪುರುಷ, ಮಹಾತ್ಮನೆ; ವಾಸುದೇವನೆ, ಕೃಷ್ಣನೆ, ಸಾತ್ವತರಾಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

ಸ್ವಚ್ಛನ್ದೋಪಾತ್ತದೇಹಾಯ ವಿಶುದ್ಧಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಯೇ । ಸರ್ವಸ್ಮೈ ಸರ್ವಬೀಜಾಯ ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮನೇ ನಮಃ

ಯಾರು ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನರೂಪಿಯಾಗಿರುವವನು, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲರ ಮೂಲವಾಗಿರುವವನು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಆತ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

ಮಯೇದಂ ಭಗವನ್ ಗೋಷ್ಠ ನಾಶಾಯಾಸಾರವಾಯುಭಿಃ । ಚೇಷ್ಟಿತಂ ವಿಹತೇ ಯಜ್ಞೇ ಮಾನಿನಾ ತೀವ್ರಮನ್ಯುನಾ

ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಭಾರೀ ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಯಜ್ಞವನ್ನು ಅಹಂಕಾರಿಗಳು ಅಡಚಿಕೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಈ ಗೋಶಾಲೆಯನ್ನು ಗಾಳಿಯ ಅಲೆಗಳಿಂದ ನಾಶಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆನು.

ತ್ವಯೇಶಾನುಗೃಹೀತೋಽಸ್ಮಿ ಧ್ವಸ್ತಸ್ತಮ್ಭೋ ವೃಥೋದ್ಯಮಃ । ಈಶ್ವರಂ ಗುರುಮಾತ್ಮಾನಂ ತ್ವಾಮಹಂ ಶರಣಂ ಗತಃ

ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರವು ಹೋಗಿ, ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಾಶವಾಯಿತು; ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ಈಶ್ವರ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಏವಂ ಸಙ್‌ಕೀರ್ತಿತಃ ಕೃಷ್ಣೋ ಮಘೋನಾ ಭಗವಾನಮುಮ್ । ಮೇಘಗಮ್ಭೀರಯಾ ವಾಚಾ ಪ್ರಹಸನ್ ಇದಮಬ್ರವೀತ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮಘವಾನ್ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೆಘದ ಗಂಭೀರವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನು ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಮಯಾ ತೇಽಕಾರಿ ಮಘವನ್ ಮಖಭಙ್‌ಗೋಽನುಗೃಹ್ಣತಾ । ಮದನುಸ್ಮೃತಯೇ ನಿತ್ಯಂ ಮತ್ತಸ್ಯೇನ್ದ್ರಶ್ರಿಯಾ ಭೃಶಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಮಘವನ್, ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕೆಂದು, ಇಂದ್ರನ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮದುಮುಗಿಯದಿರಲೆಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿದೆನು.

ಮಾಮೈಶ್ವರ್ಯಶ್ರೀಮದಾನ್ಧೋ ದಣ್ಡಪಾಣಿಂ ನ ಪಶ್ಯತಿ । ತಂ ಭ್ರಂಶಯಾಮಿ ಸಮ್ಪದ್‍ಭ್ಯೋ ಯಸ್ಯ ಚೇಚ್ಛಾಮ್ಯನುಗ್ರಹಮ್

ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ್ಯದ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕುರುಡಾದವನು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂದೆನಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ.