ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಏತಾನ್ಯಸಂಹತ್ಯ ಯದಾ ಮಹದಾದೀನಿ ಸಪ್ತ ವೈ । ಕಾಲಕರ್ಮಗುಣೋಪೇತೋ ಜಗದಾದಿರುಪಾವಿಶತ್

ಈ ಏಳು—ಮಹತ್ತಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ—ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾಲ, ಕರ್ಮ, ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

ತತಸ್ತೇನಾನುವಿದ್ಧೇಭ್ಯೋ ಯುಕ್ತೇಭ್ಯೋಽಣ್ಡಂ ಅಚೇತನಮ್ । ಉತ್ಥಿತಂ ಪುರುಷೋ ಯಸ್ಮಾತ್ ಉದತಿಷ್ಠದಸೌ ವಿರಾಟ್

ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಜಡವಾದ ಅಂಡವು ಉದಯವಾಯಿತು; ಅದರಿಂದ ಪುರುಷನು ಹುಟ್ಟಿ, ವಿರಾಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದನು.

ಏತದಣ್ಡಂ ವಿಶೇಷಾಖ್ಯಂ ಕ್ರಮವೃದ್ಧೈರ್ದಶೋತ್ತರೈಃ । ತೋಯಾದಿಭಿಃ ಪರಿವೃತಂ ಪ್ರಧಾನೇನಾವೃತೈರ್ಬಹಿಃ । ಯತ್ರ ಲೋಕವಿತಾನೋಽಯಂ ರೂಪಂ ಭಗವತೋ ಹರೇಃ

ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಂಡವು ಹತ್ತು ಕ್ರಮವಾಗಿ—ನೀರು ಮುಂತಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ—ಸುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಹೊರಗೆ ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇದೆ, ಇದು ಭಗವಂತ ಹರಿಯ ರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಹಿರಣ್ಮಯಾದ್ ಅಣ್ಡಕೋಶಾದ್ ಉತ್ಥಾಯ ಸಲಿಲೇಶಯಾತ್ । ತಮಾವಿಶ್ಯ ಮಹಾದೇವೋ ಬಹುಧಾ ನಿರ್ಬಿಭೇದ ಖಮ್

ಹಿರಣ್ಮಯ ಅಂಡದ ಒಳಗಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಹಾದೇವನು ಅದರೊಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆಕಾಶವನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು.

ನಿರಭಿದ್ಯತಾಸ್ಯ ಪ್ರಥಮಂ ಮುಖಂ ವಾಣೀ ತತೋಽಭವತ್ । ವಾಣ್ಯಾ ವಹ್ನಿರಥೋ ನಾಸೇ ಪ್ರಾಣೋಽತೋ ಘ್ರಾಣ ಏತಯೋಃ

ಮೊದಲು ಅವನ ಬಾಯ್ ತೆರೆದಿತು, ಅದರಿಂದ ಮಾತು ಹುಟ್ಟಿತು; ಮಾತಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ನಂತರ ಮೂಗು, ಅದರಿಂದ ಉಸಿರು, ಅವುಗಳಿಂದ ವಾಸನೆ ಉಂಟಾಯಿತು.

ಘ್ರಾಣಾತ್ ವಾಯುರಭಿದ್ಯೇತಾಂ ಅಕ್ಷಿಣೀ ಚಕ್ಷುರೇತಯೋಃ । ತಸ್ಮಾತ್ಸೂರ್ಯೋ ನ್ಯಭಿದ್ಯೇತಾಂ ಕರ್ಣೌ ಶ್ರೋತ್ರಂ ತತೋ ದಿಶಃ

ವಾಸನೆಯಿಂದ ವಾಯು, ನಂತರ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅವರಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ, ಅದರಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ನಂತರ ಕಿವಿಗಳು, ಅವರಿಂದ ಶ್ರವಣ, ಅದರಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಉಂಟಾದವು.

ನಿರ್ಬಿಭೇದ ವಿರಾಜಸ್ತ್ವಗ್ ರೋಮಶ್ಮಶ್ರ್ವಾದಯಸ್ತತಃ । ತತ ಓಷಧಯಶ್ಚಾಸನ್ ಶಿಶ್ನಂ ನಿರ್ಬಿಭಿದೇ ತತಃ

ವಿರಾಟ್ ಚರ್ಮವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದನು, ಅದರಿಂದ ಕೂದಲು, ದೇಹದ ರೋಮ, ಇತ್ಯಾದಿ ಹುಟ್ಟಿದವು; ನಂತರ ಔಷಧಿಗಳು, ನಂತರ ಶಿಶ್ನವೂ ಉಂಟಾಯಿತು.

ರೇತಸ್ತಸ್ಮಾದಾಪ ಆಸನ್ ನಿರಭಿದ್ಯತ ವೈ ಗುದಮ್ । ಗುದಾದಪಾನೋಽಪಾನಾಚ್ಚ ಮೃತ್ಯುರ್ಲೋಕಭಯಙ್ಕರಃ

ಆ ರೇತಸಿನಿಂದ ನೀರು ಹುಟ್ಟಿತು; ನಂತರ ಗುದವು ತೆರೆಯಿತು. ಆ ಗುದದಿಂದ ಅಪಾನ ವಾಯು ಬಂತು, ಆ ಅಪಾನದಿಂದಲೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮರಣವು ಉದಯವಾಯಿತು.

ಹಸ್ತೌ ಚ ನಿರಭಿದ್ಯೇತಾಂ ಬಲಂ ತಾಭ್ಯಾಂ ತತಃ ಸ್ವರಾಟ್ । ಪಾದೌ ಚ ನಿರಭಿದ್ಯೇತಾಂ ಗತಿಸ್ತಾಭ್ಯಾಂ ತತೋ ಹರಿಃ

ಅವನ ಕೈಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಬಲವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಆ ಬಲದಿಂದ ಇಂದ್ರನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಕಾಲುಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಚಲನೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆ ಚಲನೆಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದನು.

ನಾಡ್ಯೋಽಸ್ಯ ನಿರಭಿದ್ಯನ್ತ ತಾಭ್ಯೋ ಲೋಹಿತಮಾಭೃತಮ್ । ನದ್ಯಸ್ತತಃ ಸಮಭವನ್ ಉದರಂ ನಿರಭಿದ್ಯತ

ಅವನ ನರಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ರಕ್ತ ತುಂಬಿತು. ನಂತರ ನದಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ತೆರೆಯಿತು.

ಕ್ಷುತ್ಪಿಪಾಸೇ ತತಃ ಸ್ಯಾತಾಂ ಸಮುದ್ರಸ್ತ್ವೇತಯೋರಭೂತ್ । ಅಥಾಸ್ಯ ಹೃದಯಂ ಭಿನ್ನಂ ಹೃದಯಾನ್ಮನ ಉತ್ಥಿತಮ್

ನಂತರ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹವು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಸಮುದ್ರವು ಅವುಗಳ ಆಧಾರವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನ ಹೃದಯವು ಬಿದ್ದಿತು; ಆ ಹೃದಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಉದಯವಾಯಿತು.

ಮನಸಶ್ಚನ್ದ್ರಮಾ ಜಾತೋ ಬುದ್ಧಿರ್ಬುದ್ಧೇರ್ಗಿರಾಂ ಪತಿಃ । ಅಹಙ್ಕಾರಸ್ತತೋ ರುದ್ರಃ ಚಿತ್ತಂ ಚೈತ್ಯಸ್ತತೋಽಭವತ್

ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಂದ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ವಾಕ್ಪತಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದನು. ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ರುದ್ರನು ಉಂಟಾದನು; ಚಿತ್ತದಿಂದ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಹುಟ್ಟಿದನು.

ಏತೇ ಹಿ ಅಭ್ಯುತ್ಥಿತಾ ದೇವಾ ನೈವಾಸ್ಯೋತ್ಥಾಪನೇಽಶಕನ್ । ಪುನರಾವಿವಿಶುಃ ಖಾನಿ ತಮುತ್ಥಾಪಯಿತುಂ ಕ್ರಮಾತ್

ಈ ದೇವತೆಗಳು ಉದಯವಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.

ವಹ್ನಿರ್ವಾಚಾ ಮುಖಂ ಭೇಜೇ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಘ್ರಾಣೇನ ನಾಸಿಕೇ ವಾಯುಃ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಅಗ್ನಿಯು ಬಾಯಿಗೆ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ವಾಯುವು ಮೂಗಿಗೆ ಘ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಅಕ್ಷಿಣೀ ಚಕ್ಷುಷಾದಿತ್ಯೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಶ್ರೋತ್ರೇಣ ಕರ್ಣೌ ಚ ದಿಶೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಸೂರ್ಯನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಶ್ರವಣಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ತ್ವಚಂ ರೋಮಭಿರೋಷಧ್ಯೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ರೇತಸಾ ಶಿಶ್ನಮಾಪಸ್ತು ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಔಷಧಿಗಳು ತ್ವಚೆಗೆ ರೋಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ನೀರು ಶಿಶ್ನದಲ್ಲಿ ರೇತಸಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಗುದಂ ಮೃತ್ಯುರಪಾನೇನ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಹಸ್ತಾವಿನ್ದ್ರೋ ಬಲೇನೈವ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಮರಣವು ಅಪಾನವಾಯುವೊಂದಿಗೆ ಗುದದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರನು ಬಲದೊಂದಿಗೆ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ವಿಷ್ಣುರ್ಗತ್ಯೈವ ಚರಣೌ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ನಾಡೀರ್ನದ್ಯೋ ಲೋಹಿತೇನ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ವಿಷ್ಣುವು ಚಲನಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ನದಿಗಳು ರಕ್ತದೊಂದಿಗೆ ನರಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಷುತ್ತೃಡ್ಭ್ಯಾಂ ಉದರಂ ಸಿನ್ಧುಃ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ಹೃದಯಂ ಮನಸಾ ಚನ್ದ್ರೋ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಸಮುದ್ರವು ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹದೊಂದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ಚಂದ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಬುದ್ಧ್ಯಾ ಬ್ರಹ್ಮಾಪಿ ಹೃದಯಂ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್ । ರುದ್ರೋಽಭಿಮತ್ಯಾ ಹೃದಯಂ ನೋದತಿಷ್ಠತ್ ತದಾ ವಿರಾಟ್

ಬ್ರಹ್ಮನು ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ. ರುದ್ರನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಎದ್ದಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ತೇನ ಹೃದಯಂ ಚೈತ್ಯಃ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಃ ಪ್ರಾವಿಶದ್ಯದಾ । ವಿರಾಟ್ತದೈವ ಪುರುಷಃ ಸಲಿಲಾದ್ ಉದತಿಷ್ಠತ

ಆಗ ಚಿತ್ತದೊಂದಿಗೆ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ನೀರಿನಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತನು.

ಯಥಾ ಪ್ರಸುಪ್ತಂ ಪುರುಷಂ ಪ್ರಾಣೇನ್ದ್ರಿಯಮನೋಧಿಯಃ । ಪ್ರಭವನ್ತಿ ವಿನಾ ಯೇನ ನೋತ್ಥಾಪಯಿತುಮೋಜಸಾ

ಹಾಗೆ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ ಇವೆಂದರೂ, ಅವನ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ತಮಸ್ಮಿನ್ ಪ್ರತ್ಯಗಾತ್ಮಾನಂ ಧಿಯಾ ಯೋಗಪ್ರವೃತ್ತಯಾ । ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿರಕ್ತ್ಯಾ ಜ್ಞಾನೇನ ವಿವಿಚ್ಯಾತ್ಮನಿ ಚಿನ್ತಯೇತ್

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿ, ಭಕ್ತಿ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ತನ್ನೊಳಗೆ ಆ ಅಂತರಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ವಿಗತಮದಸ್ಯ ಇಂದ್ರಸ್ಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಸನ್ನಿಧೌ ಕ್ಷಮಾಪ್ರಾರ್ಥನಮ್ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಗೋವರ್ಧನೇ ಧೃತೇ ಶೈಲೇ ಆಸಾರಾದ್ ರಕ್ಷಿತೇ ವ್ರಜೇ । ಗೋಲೋಕಾದಾವ್ರಜಜ್ ಕೃಷ್ಣಂ ಸುರಭಿಃ ಶಕ್ರ ಏವ ಚ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ವೃಂದಾವನದ ಜನರನ್ನು ಮಳೆಗಾಲದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಗೋಕುಲದಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಸುರಭಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನು ಬಂದರು.

ವಿವಿಕ್ತ ಉಪಸಙ್‌ಗಮ್ಯ ವ್ರೀಡೀತಃ ಕೃತಹೇಲನಃ । ಪಸ್ಪರ್ಶ ಪಾದಯೋರೇನಂ ಕಿರೀಟೇನಾರ್ಕವರ್ಚಸಾ

ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಲಜ್ಜೆಪಟ್ಟು, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ತನ್ನ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

ದೃಷ್ಟಶ್ರುತಾನುಭಾವೋಽಸ್ಯ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯಾಮಿತತೇಜಸಃ । ನಷ್ಟತ್ರಿಲೋಕೇಶಮದ ಇದಮಾಹ ಕೃತಾಞ್ಜಲಿಃ

ಕೃಷ್ಣನ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಅನುಭವಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ರಾಜರ ಅಹಂಕಾರವು ನಾಶವಾದಾಗ, ಅವನು ಕೈಮುಗಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಇನ್ದ್ರ ಉವಾಚ - ( ಮಿಶ್ರ ) ವಿಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವಂ ತವ ಧಾಮ ಶಾನ್ತಂ ತಪೋಮಯಂ ಧ್ವಸ್ತರಜಸ್ತಮಸ್ಕಮ್ । ಮಾಯಾಮಯೋಽಯಂ ಗುಣಸಮ್ಪ್ರವಾಹೋ ನ ವಿದ್ಯತೇ ತೇ ಗ್ರಹಣಾನುಬನ್ಧಃ

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: ನಿನ್ನ ನಿವಾಸವು ಶುದ್ಧವಾದ ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಶಾಂತವಾಗಿದೆ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸುಗಳಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಯಾವ ಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ.

ಕುತೋ ನು ತದ್ಧೇತವ ಈಶ ತತ್ಕೃತಾ ಲೋಭಾದಯೋ ಯೇಽಬುಧಲಿನ್ಗಭಾವಾಃ । ತಥಾಪಿ ದಣ್ಡಂ ಭಗವಾನ್ಬಿಭರ್ತಿ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಗುಪ್ತ್ಯೈ ಖಲನಿಗ್ರಹಾಯ

ಆಗ ಇಂತಹ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಲೋಭಾದಿ ಕಾರಣಗಳು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಆದರೂ ಭಗವಂತನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಪಿತಾ ಗುರುಸ್ತ್ವಂ ಜಗತಾಮಧೀಶೋ ದುರತ್ಯಯಃ ಕಾಲ ಉಪಾತ್ತದಣ್ಡಃ । ಹಿತಾಯ ಸ್ವೇಚ್ಛಾತನುಭಿಃ ಸಮೀಹಸೇ ಮಾನಂ ವಿಧುನ್ವನ್ ಜಗದೀಶಮಾನಿನಾಮ್

ನೀನು ಜಗತ್ತಿನ ತಂದೆ, ಗುರು, ಅಧಿಪತಿ, ದಾಟಲಾಗದ ಕಾಲ, ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು. ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ಅಹಂಕರಿಸುವವರ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೀ.