ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವೈಕೇನ ಹಸ್ತೇನ ಕೃತ್ವಾ ಗೋವರ್ಧನಾಚಲಮ್ । ದಧಾರ ಲೀಲಯಾ ಕೃಷ್ಣಃ ಛತ್ರಾಕಮಿವ ಬಾಲಕಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು, ಮಕ್ಕಳೊಬ್ಬನು ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಎತ್ತಿದನು.

ಅಥಾಹ ಭಗವಾನ್ ಗೋಪಾನ್ ಹೇಽಮ್ಬ ತಾತ ವ್ರಜೌಕಸಃ । ಯಥೋಪಜೋಷಂ ವಿಶತ ಗಿರಿಗರ್ತಂ ಸಗೋಧನಾಃ

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಂತನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳೇ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗಿನ ಗುಹೆಗೆ, ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುವಂತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ."

ನ ತ್ರಾಸ ಇಹ ವಃ ಕಾರ್ಯೋ ಮದ್ಧಸ್ತಾದ್ರಿನಿಪಾತನೇ । ವಾತವರ್ಷಭಯೇನಾಲಂ ತತ್ತ್ರಾಣಂ ವಿಹಿತಂ ಹಿ ವಃ

"ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಪರ್ವತ ಬಿದ್ದೀತೆಂಬ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮಗಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸಲಾಗಿದೆ."

ತಥಾ ನಿರ್ವಿವಿಶುರ್ಗರ್ತಂ ಕೃಷ್ಣಾಶ್ವಾಸಿತಮಾನಸಃ । ಯಥಾವಕಾಶಂ ಸಧನಾಃ ಸವ್ರಜಾಃ ಸೋಪಜೀವಿನಃ

ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದಮೇಲೆ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಧನ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಅವಲಂಬಿತ ಜನರೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಥಳಾವಕಾಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪರ್ವತದ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

ಕ್ಷುತ್ತೃಡ್ವ್ಯಥಾಂ ಸುಖಾಪೇಕ್ಷಾಂ ಹಿತ್ವಾ ತೈರ್ವ್ರಜವಾಸಿಭಿಃ । ವೀಕ್ಷ್ಯಮಾಣೋ ದಧಾವದ್ರಿಂ ಸಪ್ತಾಹಂ ನಾಚಲತ್ ಪದಾತ್

ಹಸಿವು, ದಾಹ, ನೋವು ಮತ್ತು ಸುಖದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಏಳು ದಿನ ಕೃಷ್ಣನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರು; ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನೂ ಸರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಕೃಷ್ಣಯೋಗಾನುಭಾವಂ ತಂ ನಿಶಮ್ಯೇನ್ದ್ರೋಽತಿವಿಸ್ಮಿತಃ । ನಿಃಸ್ತಮ್ಭೋ ಭ್ರಷ್ಟಸಙ್‌ಕಲ್ಪಃ ಸ್ವಾನ್ ಮೇಘಾನ್ ಸಂನ್ಯವಾರಯತ್

ಕೃಷ್ಣನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಇಂದ್ರನು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು; ಅವನು ಹತಾಶನಾಗಿ ತನ್ನ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

ಖಂ ವ್ಯಭ್ರಮುದಿತಾದಿತ್ಯಂ ವಾತವರ್ಷಂ ಚ ದಾರುಣಮ್ । ನಿಶಮ್ಯೋಪರತಂ ಗೋಪಾನ್ ಗೋವರ್ಧನಧರೋಽಬ್ರವೀತ್ ನಿರ್ಯಾತ ತ್ಯಜತ ತ್ರಾಸಂ ಗೋಪಾಃ ಸಸ್ತ್ರೀಧನಾರ್ಭಕಾಃ । ಉಪಾರತಂ ವಾತವರ್ಷಂ ವ್ಯುದಪ್ರಾಯಾಶ್ಚ ನಿಮ್ನಗಾಃ

ಆಕಾಶವು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಾಗ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ನಿಂತವು. ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಕೃಷ್ಣನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಗೋಪರೇ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ, ಧನ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಬನ್ನಿ, ಭಯವನ್ನು ಬಿಡಿ. ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ನಿಂತಿವೆ, ನದಿಗಳು ಕೂಡ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿವೆ."

ತತಸ್ತೇ ನಿರ್ಯಯುರ್ಗೋಪಾಃ ಸ್ವಂ ಸ್ವಮಾದಾಯ ಗೋಧನಮ್ । ಶಕಟೋಢೋಪಕರಣಂ ಸ್ತ್ರೀಬಾಲಸ್ಥವಿರಾಃ ಶನೈಃ

ಆಮೇಲೆ ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳು, ಎತ್ತುಗಳು, ಸಾಮಾನುಗಳು, ಹೆಂಗಸರು, ಮಕ್ಕಳೂ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು.

ಭಗವಾನಪಿ ತಂ ಶೈಲಂ ಸ್ವಸ್ಥಾನೇ ಪೂರ್ವವತ್ಪ್ರಭುಃ । ಪಶ್ಯತಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಸ್ಥಾಪಯಾಮಾಸ ಲೀಲಯಾ

ಭಗವಂತನು ಕೂಡ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಅದರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಇರಿಸಿದನು.

( ಮಿಶ್ರ ) ತಂ ಪ್ರೇಮವೇಗಾನ್ ನಿಭೃತಾ ವ್ರಜೌಕಸೋ ಯಥಾ ಸಮೀಯುಃ ಪರಿರಮ್ಭಣಾದಿಭಿಃ । ಗೋಪ್ಯಶ್ಚ ಸಸ್ನೇಹಮಪೂಜಯನ್ ಮುದಾ ದಧ್ಯಕ್ಷತಾದ್‌ಭಿರ್ಯುಯುಜುಃ ಸದಾಶಿಷಃ

ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಗೋಪಿಯರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ್ಷಭರಿತವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಸದಾ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಕೋರಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಯಶೋದಾ ರೋಹಿಣೀ ನನ್ದೋ ರಾಮಶ್ಚ ಬಲಿನಾಂ ವರಃ । ಕೃಷ್ಣಮಾಲಿಙ್‌ಗ್ಯ ಯುಯುಜುಃ ಆಶಿಷಃ ಸ್ನೇಹಕಾತರಾಃ

ಯಶೋದಾ, ರೋಹಿಣಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಮ, ಇವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.

ದಿವಿ ದೇವಗಣಾಃ ಸಿದ್ಧಾಃ ಸಾಧ್ಯಾ ಗನ್ಧರ್ವಚಾರಣಾಃ । ತುಷ್ಟುವುರ್ಮುಮುಚುಸ್ತುಷ್ಟಾಃ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಾಣಿ ಪಾರ್ಥಿವ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಚಾರಣರು—allರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿದರು.

ಶಙ್‌ಖದುನ್ದುಭಯೋ ನೇದುರ್ದಿವಿ ದೇವಪ್ರಚೋದಿತಾಃ । ಜಗುರ್ಗನ್ಧರ್ವಪತಯಃ ತುಂಬುರುಪ್ರಮುಖಾ ನೃಪ

ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶಂಖ ಮತ್ತು ಡೋಳುಗಳ ಧ್ವನಿ ಮೊಳಗಿತು; ತುಂಭುರು ಮುಂತಾದ ಗಂಧರ್ವರ ನಾಯಕರು ಹಾಡಿದರು, ಅರಸನೇ.

( ಮಿಶ್ರ ) ತತೋಽನುರಕ್ತೈಃ ಪಶುಪೈಃ ಪರಿಶ್ರಿತೋ ರಾಜನ್ ಸ್ವಗೋಷ್ಠಂ ಸಬಲೋಽವ್ರಜದ್ಧರಿಃ । ತಥಾವಿಧಾನ್ಯಸ್ಯ ಕೃತಾನಿ ಗೋಪಿಕಾ ಗಾಯನ್ತ್ಯ ಈಯುರ್ಮುದಿತಾ ಹೃದಿಸ್ಪೃಶಃ

ಆಮೇಲೆ, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗೋವಳಿಗರ ನಡುವೆ ಹರಿಯು ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಗೋಶಾಲೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಹೃದಯ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು.

ಇತಿ ಶ್ರೀಮದ್‍ಭಾಗವತೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪಾರಮಹಂಸ್ಯಾಂ ಸಂಹಿತಾಯಾಂ ದಶಮಸ್ಕನ್ಧೇ ಪೂರ್ವಾರ್ಧೇ ಪಞ್ಚವಿಂಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ.

ಗುಣಸಙ್ಗಂ ವಿನಿರ್ಧೂಯ ಮಾಂ ಭಜನ್ತು ವಿಚಕ್ಷಣಾಃ। ನಿಃಸಙ್ಗೋ ಮಾಂ ಭಜೇದ್ವಿದ್ವಾನಪ್ರಮತ್ತೋ ಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ

ಗುಣಗಳ ಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಲಿ; ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರುವ ಪಂಡಿತನು ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು.

ರಜಸ್ತಮಶ್ಚಾಭಿಜಯೇತ್ಸತ್ತ್ವಸಂಸೇವಯಾ ಮುನಿಃ। ಸತ್ತ್ವಂ ಚಾಭಿಜಯೇದ್ಯುಕ್ತೋ ನೈರಪೇಕ್ಷ್ಯೇಣ ಶಾನ್ತಧೀಃ। ಸಮ್ಪದ್ಯತೇ ಗುಣೈರ್ಮುಕ್ತೋ ಜೀವೋ ಜೀವಂ ವಿಹಾಯ ಮಾಮ್

ಮುನಿಯು ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಬೇಕು; ನಿರಪೇಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸತ್ವಗುಣವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಆತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಜೀವೋ ಜೀವವಿನಿರ್ಮುಕ್ತೋ ಗುಣೈಶ್ಚಾಶಯಸಮ್ಭವೈಃ। ಮಯೈವ ಬ್ರಹ್ಮಣಾ ಪೂರ್ಣೋ ನ ಬಹಿರ್ನಾನ್ತರಶ್ಚರೇತ್

ಬೇರೆ ಆತ್ಮಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಜೀವ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾಗಿ, ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಥೋ ವಿಭೂತಿಂ ಮಮ ಮಾಯಾವಿನಸ್ತಾಂ ಐಶ್ವರ್ಯಮಷ್ಟಾಙ್ಗಮನುಪ್ರವೃತ್ತಮ್ । ಶ್ರಿಯಂ ಭಾಗವತೀಂ ವಾಸ್ಪೃಹಯನ್ತಿ ಭದ್ರಾಂ ಪರಸ್ಯ ಮೇ ತೇಽಶ್ನುವತೇ ತು ಲೋಕೇ

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಎಂಟು ವಿಧದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನನ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ನ ಕರ್ಹಿಚಿನ್ಮತ್ಪರಾಃ ಶಾನ್ತರೂಪೇ ನಙ್ಕ್ಷ್ಯನ್ತಿ ನೋ ಮೇಽನಿಮಿಷೋ ಲೇಢಿ ಹೇತಿಃ । ಯೇಷಾಮಹಂ ಪ್ರಿಯ ಆತ್ಮಾ ಸುತಶ್ಚ ಸಖಾ ಗುರುಃ ಸುಹೃದೋ ದೈವಮಿಷ್ಟಮ್

ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಭಕ್ತರು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲದ ಶಸ್ತ್ರವೂ ಅವರನ್ನು ತಲುಪುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರಿಗಿಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆತ್ಮ, ಮಗ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು, ಹಿತೈಷಿ ಹಾಗೂ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆ.

ಇಮಂ ಲೋಕಂ ತಥೈವ ಅಮುಂ ಆತ್ಮಾನಂ ಉಭಯಾಯಿನಮ್ । ಆತ್ಮಾನಂ ಅನು ಯೇ ಚೇಹ ಯೇ ರಾಯಃ ಪಶವೋ ಗೃಹಾಃ

ಈ ಲೋಕ, ಪರಲೋಕ, ಎರಡನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವ ಆತ್ಮ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತವೆಂದು ಎಣಿಸುವ ಧನ, ಜಾನುವಾರು, ಮನೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ,

ವಿಸೃಜ್ಯ ಸರ್ವಾನ್ ಅನ್ಯಾಂಶ್ಚ ಮಾಮೇವಂ ವಿಶ್ವತೋಮುಖಮ್ । ಭಜನ್ತಿ ಅನನ್ಯಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ತಾನ್ಮೃತ್ಯೋರತಿಪಾರಯೇ

ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನಾಗಿ ಏಕಾಗ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ, ನಾನು ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟಿಸಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ.

ನಾನ್ಯತ್ರ ಮದ್‍ಭಗವತಃ ಪ್ರಧಾನಪುರುಷೇಶ್ವರಾತ್ । ಆತ್ಮನಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ಭಯಂ ತೀವ್ರಂ ನಿವರ್ತತೇ

ನಾನು—ಪ್ರಕೃತಿಯೂ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಹೊರತು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಆತ್ಮನ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮದ್‍ಭಯಾದ್ ವಾತಿ ವಾತೋಽಯಂ ಸೂರ್ಯಸ್ತಪತಿ ಮದ್‍ಭಯಾತ್ । ವರ್ಷತೀನ್ದ್ರೋ ದಹತ್ಯಗ್ನಿಃ ಮೃತ್ಯುಶ್ಚರತಿ ಮದ್‍ಭಯಾತ್

ನನ್ನ ಭಯದಿಂದಲೇ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ, ಸೂರ್ಯನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಗ್ನಿ ಸುಡುತ್ತದೆ, ಮೃತ್ಯು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಜ್ಞಾನವೈರಾಗ್ಯಯುಕ್ತೇನ ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ಯೋಗಿನಃ । ಕ್ಷೇಮಾಯ ಪಾದಮೂಲಂ ಮೇ ಪ್ರವಿಶನ್ತಿ ಅಕುತೋಭಯಮ್

ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಯೋಗಿಗಳು ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮೂಲಕ, ಎಲ್ಲ ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ಏತಾವಾನ್ ಏವ ಲೋಕೇಽಸ್ಮಿನ್ ಪುಂಸಾಂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸೋದಯಃ । ತೀವ್ರೇಣ ಭಕ್ತಿಯೋಗೇನ ಮನೋ ಮಯ್ಯರ್ಪಿತಂ ಸ್ಥಿರಮ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಹಿತವೆಂದರೆ: ತೀವ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇಡುವುದು.

ಸಪ್ತೋಪರಿ ಕೃತಾ ದ್ವಾರಃ ಪುರಸ್ತಸ್ಯಾಸ್ತು ದ್ವೇ ಅಧಃ । ಪೃಥಗ್ ವಿಷಯಗತ್ಯರ್ಥಂ ತಸ್ಯಾಂ ಯಃ ಕಶ್ಚನೇಶ್ವರಃ

ಮೇಲೆ ಏಳು ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಮುಂದೆ ಎರಡು, ಕೆಳಗೆ ಎರಡು ಇವೆ; ಪ್ರತಿ ಬಾಗಿಲು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಲನೆಗೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಒಡೆಯನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅರಸನೇ.

ಪಞ್ಚ ದ್ವಾರಸ್ತು ಪೌರಸ್ತ್ಯಾ ದಕ್ಷಿಣೈಕಾ ತಥೋತ್ತರಾ । ಪಶ್ಚಿಮೇ ದ್ವೇ ಅಮೂಷಾಂ ತೇ ನಾಮಾನಿ ನೃಪ ವರ್ಣಯೇ

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ, ಒಂದು ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ, ಎರಡು ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಇವೆ. ಅವುಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಈಗ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅರಸನೇ.

ಖದ್ಯೋತಾಽಽವಿರ್ಮುಖೀ ಚ ಪ್ರಾಗ್ ದ್ವಾರಾವೇಕತ್ರ ನಿರ್ಮಿತೇ । ವಿಭ್ರಾಜಿತಂ ಜನಪದಂ ಯಾತಿ ತಾಭ್ಯಾಂ ದ್ಯುಮತ್ಸಖಃ

ಹುಳದೀಪಗಳಂತೆ ಎರಡು ಪೂರ್ವದ್ವಾರಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು; ಆ ದ್ವಾರಗಳ ಮೂಲಕ ದ್ಯುಮತ್ಸಖನು ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.